Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018 23:35

2020:Το “αόρατο” Μετά!

 

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Περνώντας μέσα από την αδυναμία του σήμερα να δώσει απαντήσεις, να υπερβεί προβλήματα, προσπερνώντας την αφωνία με ρεαλισμό, ας δούμε τα υπαρκτά πιθανά.

Το δημοσιονομικό πλαίσιο που συζητείται στην ΕΕ και στην χώρα είναι πολυετές. Σημαντικές αλλαγές υπάρχουν στον ορίζοντα αλλά πριν τις ευρωεκλογές και τις εθνικές τίποτα δεν είναι σίγουρο.

Ένας προϋπολογισμός σύγχρονος που να προστατεύει, ενδυναμώνει, υπερασπίζεται την κοινωνική συνοχή και ευημερία είναι το μεγάλο ζητούμενο. Ωστόσο οι δεσμεύσεις για πλεονάσματα και η ανάγκη για επενδύσεις δισεκατομμυρίων ευρώ δεν αφήνουν πολλά περιθώρια προσδοκιών εδώ, υπό το πρίσμα των υφιστάμενων δεδομένων και προτάσεων των κομμάτων. Είναι άλλο η εναλλακτική στα λόγια και άλλο στην πράξη. Στην ΕΕ είναι φυσικό να αναρωτηθούμε για τα θέματα και τις προοπτικές της. Και ναι μεν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα ήθελε να καταλήξει σε συμφωνία για την περίοδο 2021-2027 πριν από τον Μάιο όμως, είναι σαφές ότι αυτή η διαπραγμάτευση θα είναι μακρά και περίπλοκη.

Οι πολιτικές και οικονομικές παράμετροι προς το ´20 και μετά είναι κρίσιμες επειδή:

- Πρώτον, είμαστε μάρτυρες ενός διαλόγου για το μέλλον που εκτείνεται και μετά το 2025, για να καθορίσει τις κύριες κατευθυντήριες γραμμές και να επηρεάσει αρκετά σημαντικά όλες τις πτυχές της ζωής μας. Στην περίπτωση της Ευρώπης δεν γνωρίζουμε τον προορισμό του αεροπλάνου ενώ σε εθνικό επίπεδο δεν ξέρουμε αν οι πιλότοι μπορούν και να το κυβερνήσουν.

- Δεύτερον, στην ΕΕ τόσο η ολοκλήρωσή της παραμένει στο “κενό” όσο και τα κράτη μέλη αντιμετωπίζουν περιορισμούς. Εδώ βέβαια ο θεσμικός αναχρονισμός και η αντίστοιχη πολιτική -και σε ένα βαθμό και η κοινωνική- νοοτροπία καλά κρατούν. Στο επόμενο στάδιο και διάστημα το διακύβευμα έγκειται στο αν προχωράμε με ένα ριζικά αναθεωρημένο σχέδιο που να επικεντρώνεται σε πολιτικές προτεραιότητες, ευέλικτο και στοχευμένο στις ανάγκες των ανθρώπων ή όχι.

Χρειάζεται οι πολίτες να σταθούν με διεξοδική αξιολόγηση σε βάθος των όποιων πολιτικών προγραμμάτων. Ειδικά στον αντίκτυπο που μπορεί να έχουν σε τομείς όπως η έρευνα, η καινοτομία και η ψηφιακή τεχνολογία, η νεολαία, το κλίμα, το περιβάλλον, η ασφάλεια και η άμυνα, η υγεία  και η παιδεία, η διαχείριση της μετανάστευσης. Το νέο είναι προφανές ότι προϋποθέτει πρόβλεψη, δουλειά, αποτελεσματικότητα.

Η οικονομία των Περιφερειών καθίσταται το βασικό πεδίο για την μείωση των κοινωνικών και αναπτυξιακών ανισοτήτων και προώθησης της αειφόρου ανάπτυξης.

Η περιφερειακή πολιτική στο εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο έχει πραγματική επίδραση στην ποιότητα ζωής των πολιτών και αντιπροσωπεύει έναν “ζωτικό πυλώνα” για το μέλλον. Ακόμη όμως οι θέσεις και απόψεις -ιδιαίτερα στην εγχώρια σκηνή- απέχουν πολύ από την αξιοπιστία επίτευξης των στόχων της οικονομικής, κοινωνικής και εδαφικής συνοχής. Η προοπτική οδηγεί το κοινό αίσθημα και την απαίτηση να ληφθούν γρήγορα οι σωστές και, ει δυνατόν, συντονισμένες ενέργειες. Ο πρωταρχικός ρόλος της πολιτικής για την συνοχή αποδεικνύεται στις δημόσιες επενδύσεις. Αποτελούν ζωτική πηγή χρηματοδότησης σε διάφορους κρίσιμους τομείς, όπως οι αναφερόμενοι παραπάνω.

Η πολιτική συνεννόηση, η σύγκλιση και συνοχή είναι η αναγκαία συνθήκη όταν πολλά θέματα εξακολουθούν να είναι ανοικτά, μερικά από τα οποία είναι εξαιρετικά κρίσιμα τόσο στην πατρίδα όσο και την Ευρώπη. Οι περικοπές όμως σε κοινωνικές δαπάνες αμφισβητούν τις διακηρύξεις σε πυρηνικά ζητήματα όπως η απασχόληση των νέων. Για να αντισταθμιστεί αυτή η τάση στην χώρα- που είναι υπό μνημονιακό δημοσιονομικό πλαίσιο- και στην ΕΕ που υπόκειται στην μείωση των εσόδων ( Brexit) και την απροθυμία κρατών μελών να αυξήσουν το μερίδιο συμμετοχής τους στον προϋπολογισμό, επείγουν νέες δίκαιες ισορροπίες και αποδεκτή διακυβέρνηση. Και το κυριότερο όταν οι πόροι είναι σπάνιοι η αποδοτικότητα τους δηλ. η προστιθέμενη αξία για το μέλλον πρέπει να αξιολογείται σε κάθε ευρώ !

 

 

 

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018 17:43

Δάσος και Πολιτισμός..

Γράφει ο Αλέξανδρος Χουλιαράς

 

Η βιομηχανική επανάσταση αφού διέλυσε την ευλογημένη κοινότητα εις τα εξ ων συνετέθη, διέσπασε και διαχώρισε το πάλαι ενιαίο δίπολο: Δάσος και Πολιτισμός. 

Ο Πολιτισμός, που αφορούσε τους υλικούς όρους της ζωής, είναι εύλογο και αυτονόητο ότι συνυφαινόταν με το Δάσος. Ο παραδοσιακός άνθρωπος από αυτό προμηθευόταν το πολύτιμο ξύλο, που χρειαζόταν για όλες τις χρήσεις και τα φυλλώματα των δέντρων ήταν μια πολύτιμη ζωοτροφή, χλωρή ή αποξηραμένη, χειμώνα καλοκαίρι. Επίσης το δάσος ήταν καταφύγιο δικό του και των ζώων του, στα καλοκαιρινά λιοπύρια και στα χιονόνερα του χειμώνα.

Όμως και ο Πολιτισμός των λοιπών άυλων φανερωμάτων της κοινωνικής και οικονομικής ζωής δεν ήταν ξεκομμένος από τα δέντρα και το Δάσος. Δέντρα σημαδιακά και μεγάλα δεν τα πείραζαν. Εκτός από του ότι τα χρειάζονταν, επιπλέον τα σέβονταν και τα φοβόντουσαν, γιατί από αρχαιοτάτων χρόνων θεωρούνταν ιερά και κατοικίες των νυμφών, που με το χριστιανισμό τέθηκαν υπό την προστασία διαφόρων Αγίων, με τα ξωκλήσια και τα εικονίσματα, με τις θρησκευτικές τελετές και τα πανηγύρια. 

Δέντρα μνημεία της φύσης, που για αιώνες αντιστέκονταν στην υλοτομική μανία του ανθρώπου, σήμερα έχουν γίνει στάχτη και μπούλμπερη στους ξυλολέβητες των κεντρικών μας θερμάνσεων. Μαζί τους έγιναν καπνός και οι νεράιδες, που κατοικούσαν σ΄ αυτά, με την μαγεία και την ομορφιά τους.

Έτυχε να είμαι παρών, όταν ένας ιδιοκτήτης κάποιου εγκαταλειμμένου χωραφιού στα… απέραντα απεραντιακά ψωμοτόπια, πήγε με το δασοφύλακα να του σημαδέψει για να κόψει τις βελανιδιές και τα πουρνάρια σ΄ ένα χωράφι του, που για αιώνες ίσκιωναν και δρόσιζαν τους σκληρά μοχθούντες προγόνους του. Αληθινά μνημεία της φύσης. Το όργανον πειθαρχώντας στην υπηρεσία του, σημάδεψε τα γηραιότερα και τα μεγαλύτερα δέντρα, ώσπου και ο ξυλολάγνος ιδιοκτήτης διαμαρτυρήθηκε και είπε αυτό δεν το κόβω, γιατί εδώ κάνουν στάση τα αποδημητικά πτηνά της περιοχής (...μάλλον όμως το ήθελε για κυνηγετικό καρτέρι, προς θεραπείαν της θεάρεστης κυνηγετικής ροπής που τον διέκρινε). 

Τα δεινά του Δάσους άρχισαν μετά την απελευθέρωσή μας από την Οθωμανική τυραννία. Από την Οθωνική Βασιλεία και δώθε, ο λόγγος αποχρωματίστηκε σε δάσος και σταδιακά απέκτησε μια και μόνο αυτόνομη επιχειρηματική διάσταση ως ξύλο. Όλα τ΄ άλλα όπως η σκιά του, η δροσιά του, η ευλογία του, η ιστορία του και όλες οι άλλες χρήσεις, που αυτό συμπύκνωνε πήγανε περίπατο. 

Σήμερα οι φωστήρες της τοπικής αυτοδιοίκησης, πιστοί στο ρόλο τους, ανέλαβαν και πέτυχαν να εκχυδαΐσουν το Πολιτισμό, που συνδεόταν με το Δάσος, με τις -χρόνια τώρα- θεσμοθετημένες γιορτές δάσους, όπου τα σουβλάκια, τα ψητά και τα κρασιά πάνε σύννεφο, τα γκιαουρο-σκυλο-τράγουδα διαρρηγνύουν και τις πιο γερές ωτασπίδες μας και η φουστανέλα, η φούντα και το φέσι ατσαλώνουν την εθνικοφροσύνη μας. 

Με τη σειρά τους οι λοιπές Εξουσίες (κράτος, οικονομία και ολιγαρχία) γουργούρισαν για κερδοφόρες επενδύσεις, που στις μέρες μας κορυφώνονται με τις Ανεμογεννήτριες και επαπειλούμεθα με ότι άλλο καταστροφικό σκαρφιστούν. 

Για χιλιετίες η κάθε γενιά παρέδιδε στην επόμενη ένα δάσος πλούσιο, ζωντανό και κυρίως ενεργό. Για να συνεχιστεί αυτή η παράδοση, πρέπει να θεσπιστεί και να επιβληθεί ο νέος καταστατικός χάρτης του δάσους. Ένα πλαίσιο αρχών, που θα στηρίζεται στις σύγχρονες περιβαλλοντικές αντιλήψεις, θα περιχαρακώνει τις, εντός του δάσους, δραστηριότητες και θα αναχαιτίζει τις βουλιμικές και αδηφάγες δραστηριότητες των μεταπρατών και των κερδολάγνων “επενδυτών” και την όρεξη για συναλλαγές διάφορες των λιγούρηδων αυτοδιοικητικών.

Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2018 12:39

Ο αποχαιρετισμός..

Γράφει η Χαρά-Χαρίκλεια Βλαχάκη

--Καταμεσής του χωραφιού, στέκεται κι αγναντεύει,

ισχνή φιγούρα ανθρώπινη σαν κάτι να γυρεύει...

--Σηκώνει τους γιακάδες του να μην τον φάει τ΄αγιάζι,

μονολογεί δακρύζοντας και βαριαναστενάζει.

--Το ροζιασμένο χέρι του, κρύβει το πρόσωπό του

και με φωνή τρεμάμενη, λέει το παράπονό του...

 --Αχ χερσοχωραφάκι μου το πόσο συγκινούμαι,

οι θύμησες με πνίξανε και ήρθα να τα πούμε.

 --Τέτοια εποχή καμάρωνα που σ΄είχα οργωμένο

και το σταράκι πού 'σπερνα ήτανε φυτρωμένο...

 --Μπροστά τραβούσε ο Ντορής, ξωπίσω του τ΄αλέτρι

κι εγώ το σπόρο έσπερνα για της χρονιάς τ΄αλεύρι.

 --Χόρτασες την φαμίλια μου, ας είσαι ευλογημένο,

χαλάλι ο ιδρώτας μου που σ΄έχω ποτισμένο...

 --Ψόφησε τώρα ο Ντορής, μακριά είν' τα παιδιά μου,

ανήμποροι απομείναμε εγώ και η γριά μου.

 --Γι αυτό και σ΄εγκατέλειψα, κουράγιο πια δεν έχω,

ούτε να έρθω να σε δω τώρα πια δεν αντέχω...

 --Έφτασε πλέον η στιγμή να σ' αποχαιρετήσω,

για όσα μου προσέφερες να σε ευχαριστήσω...

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα και υπαίθριες δραστηριότητες

Φώτο-Μάνος Γαμπιεράκης]

 

 

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Το θέμα “Μετανάστευση” είναι ήδη κεντρικό στην ευρωπαϊκή ατζέντα και σε αρκετές χώρες. Εδώ οι επισκέψεις προσφυγικούς καταυλισμούς μαρτυρούν τις προθέσεις της αντιπολίτευσης να το καταστήσει ζήτημα στην προεκλογική αντιπαράθεση. Τόσο για να ψαρέψει ψήφους στα νησιά, και σε γειτονιές μερικών αστικών κέντρων, όσο και για να αφαιρέσει από την Ακροδεξιά.

Σε χώρες εισόδου όμως η “ανεξέλεγκτη” αύξηση υπονομεύει και διαλύει τις ευρωπαϊκές ρυθμίσεις και προσθέτει εμπόδια στα προγράμματα ένταξης και τις αποφάσεις κατανομής. Καμία ευρωπαϊκή κυβέρνηση δεν επιθυμεί να αυξηθεί ο αριθμός των μεταναστών. Αντίθετα σκέπτονται πως μπορούν πιο αποτελεσματικά να τον εμποδίσουν και να τον ελέγξουν μεσο-μακροπρόθεσμα.

Ας δούμε πως έχουν τα πράγματα: Έως τώρα κυριαρχούν η αμφισβήτηση οργάνωσης των υπηρεσιών, των μέσων και η διαφωνία στους στόχους. Η δυσπιστία των πολιτών στα περί λύσεων και βιώσιμων πολιτικών είναι η αχίλλειος πτέρνα των κυβερνήσεων που καθιστά και ακανθώδη την συμφωνία στην Ευρώπη. Κάποιες -ως ένα βαθμό και η δική μας- ίσως το καταφέρουν να πείσουν δεδομένου και των ανοιχτών συνόρων της χώρας. Στην περίπτωσή μας είναι εξαιρετικά δύσκολο το κλείσιμο, που υποστηρίζουν ορισμένοι, γιατί δεν έχει καμία πιθανότητα να δώσει λύση, αφού δεν πρόκειται να αντέξει τη δοκιμασία του χρόνου. Από το 2015 καταγράφονται αποτελέσματα αφού ο αριθμός των παράνομων μεταναστών έχει μειωθεί κατά τα δύο τρίτα. Οι συμφωνίες που έχουν συναφθεί με τις χώρες διαμετακόμισης και καταγωγής, κλιμακώνουν την ευρωπαϊκή βοήθεια και τον έλεγχο στις πύλες εισόδου και όχι μόνο. Κάθε λογικός και ψύχραιμος από εμάς γνωρίζει ότι μόνο με την πάροδο του χρόνου το άθροισμα αυτών των μέτρων φέρνουν αποδεκτές καταστάσεις.

Δυστυχώς όμως τα στοιχεία αυτά λείπουν από τον δημόσιο διάλογο σε εθνικό επίπεδο. Στο διάστημα αυτό όμως οι εθνικιστές και οι δεξιοί εξτρεμιστές αμφισβητούν την ικανότητα των ευρωπαικών δημοκρατιών να ανταπεξέλθουν σε όλο και πιο περίπλοκα προβλήματα. Αποσιωπούν όμως και κρύβουν ότι τέτοια φαινόμενα δεν αντιμετωπίζονται και δεν εξαρτώνται απλώς από εθνικές λύσεις. Η πολυπλοκότητα και η αλληλεξάρτηση είναι οι καθημερινοί περιορισμοί και εξισώσεις. Ο απλοϊκός λόγος ή η “αποστειρωμένη καθαρότητα” της φασίζουσας δεξιάς συνιστά υποβάθμιση της νοημοσύνης μας και μας θεωρεί αφελείς.

Η Ευρώπη έχει αδυναμίες αλλά και επιτυχίες. Τώρα έχει και πολλούς εχθρούς στην Ανατολή αλλά και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Το πραγματικό διακύβευμα στις εκλογικές αναμετρήσεις στην Ευρώπη είναι οι ελευθερίες και η αλληλεγγύη, η ευημερία των λαών, η ισχυρή παρέμβαση στην διεθνή σκηνή για την Ειρήνη. Η άρνηση και ο κυνισμός στον αγώνα εξουσίας πρέπει να απομονωθεί μέχρι να αποσυρθεί από τον πολιτικό πολιτισμό και ιδιαίτερα από την Ευρωπαϊκή ταυτότητα.

Η πολιτική έχει νόημα και χρησιμότητα στους καιρούς, ειδικά όταν είναι μεταβατικοί όπως οι τωρινοί, όταν στις ιδέες δίνονται οι μάχες και οργανώνονται οι πολίτες με σχέδιο στην υπεράσπιση και κατάκτηση δικαιωμάτων για τον άνθρωπο. Έχουμε ιστορικό χρέος να σταθούμε απέναντι σε πεποιθήσεις που στο όνομα του έθνους παρανοούν τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα προς όφελος της πιο ακραίας κερδοσκοπίας μέσω της ακραίας  πατροδικοπηλείας. Ένας αγώνας δρόμου που πρέπει να ζυγίζουμε περισσότερο τις επιλογές από την οπτική της πραγματικής προόδου.

Δευτέρα, 01 Οκτωβρίου 2018 20:48

Σκιές στον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης!

 Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Στοιχειώνουν ξανά τα μισαλλόδοξα, εθνικιστικά κόμματα στην Ευρώπη. Και σε αυτό το περιβάλλον και η δική μας χώρα δίνει το θλιβερό παρόν. Και το μέλλον σκοτεινιάζει.

Εδώ, όπου η δημόσια σφαίρα κατακλύζεται από εικόνες “αυτοδικίας” απο την απόπειρα ληστείας στο κοσμηματοπωλείο με τον θάνατο του νεαρού και τις συνθήκες στον καταυλισμό της Μόρια, η αντίστοιχη έκφραση παρακμής της πολιτικής -παρά το αποκρουστικό προφίλ, την αραχνιασμένη γλώσσα και το θλιβερό πήγαινε  έλα από τα έδρανα στο εδώλιο- φλερτάρει με την τρίτη θέση. Η αποδοχή εκ μέρους αυτών των κομμάτων του οικονομικού νεο-φιλελευθερισμού και το σάρωμα των δικαιωμάτων τους “δίνει το εισιτήριο” από μερίδα του κεφαλαίου για την κυβερνητική εξουσία σε χώρες.

Αυτό το ροκάνισμα αξιών δεν είναι έργο μόνο του ερπετού αλλά και δημιούργημα ορισμένων δυνάμεων που γέννησαν την κρίση και επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν την πραγματικότητα μείωσης δικαιωμάτων. Με όχημα την αντι-μεταναστευτική ρητορική η Ακροδεξιά δεν απέκτησε μόνο εκλογικά ποσοστά αλλά αξιώνει και ρόλο ειδικά στην κεντροδεξιά. Στην Αυστρία είναι στην κυβερνητική συμμαχία, η Λέγκα με την Forza Italia, είναι η κυρίαρχη δύναμη (37%) στην Ιταλία. Στο εσωτερικό της Δεξιάς πήρε κεφάλι με 18% με την Forza Itallia στο 14%. Από την Δυτική στην Ανατολική Ευρώπη στην Ουγγαρία: το 2010 το ακροδεξιό Jobbik είναι στην Βουλή και επηρεάζει την ατζέντα με το τρίπτυχο: “Θρησκεία, Οικογένεια, Τάξη”. Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπάν όταν είδε τα ποσοστά του να υποχωρούν προκάλεσε την ΕΕ με το μεταναστευτικό και τα εκτίναξε και πάλι.

Από τον Ευρωπαϊκό Βορρά στον Νότο η οικονομική κρίση αποτελεί το υπέδαφος και το μεταναστευτικό γίνεται η “ομπρέλα” κάλυψης του πραγματικού ιδεολογικού και πολιτικού επιδιωκόμενου των φασιστικών κομμάτων. Η "Εναλλακτική για τη Γερμανία" αυξάνεται και προκαλεί ανατριχίλα όχι μόνο στην Μπούντεσταγκ αλλά και ευρύτερα στον κόσμο, που δεν θέλει να ξεχνά ή να διαγράφει την ιστορία και τα δεινά που επέφερε ο ναζισμός. Στην Ολλανδία ο Βίλντερς, ονομαζόμενος και “Πάπας της Ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς”, εκτιμάται ότι έχασε την πρώτη θέση εξαιτίας της αστοχίας στην Ολλανδο-Τουρκική κρίση και την υιοθέτηση ενός προφίλ “Ευρω-Τράμπ” στην προεκλογική περίοδο. Η Λεπέν ως “ιερή αγελάδα” της Ακροδεξιάς ετοιμάζεται για πιο επιθετική επαναφορά. Και οι εκπλήξεις: Δανία και Σουηδία, όπου η άνοδος των φασιστών “δεν γίνεται πιστευτή ούτε από τους ίδιους”. Στο σώμα και τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης από την Μ. Βρετανία, το Βέλγιο στην Λετονία, την Λιθουανία, την Νορβηγία, την Βουλγαρία, την Φινλανδία αφήνει σημάδια το πέρασμα του “φιδιού” και χύνει το “δηλητηριώδες γάλα του” με τον οπισθοδρομικό ευρωσκεπτικισμό του ενάντια στην αλληλεγγύη, την οικονομική στήριξη χωρών για την αντιμετώπιση της κρίσης, την ξενοφοβία.

Υποδύονται τον υποστηρικτή του λαού όταν σκοπεύουν ενάντιο στα βασικά στοιχεία της δημοκρατίας: την κοινωνική δικαιοσύνη, την συνοχή, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το σύνολο των αξιών που δημιουργούν και προάγουν τον πολιτισμό στις κοινωνίες. Κουβέντα όμως για τον πραγματικό εχθρό της δημοκρατίας, των ανθρώπων, της ασφάλειας, της ειρηνικής συνύπαρξης και ευημερίας. Έτςι μιλούν για την πολυπολιτισμικότητα αλλά όχι και για τα ισχυρά συμφέροντα που ανακάμπτουν πιο απειλητικά και επιδιώκουν την επανάκτηση όσων προνομίων τους αφαιρέθηκαν από τον μεταπολεμικό Κεϋνσιανισμό. Ένα consensus - υπόδειγμα για να βρούμε το New Deal που είναι αναγκαίο και, πλέον, επείγον για την πρόοδο των κοινωνιών και των ανθρώπων στα σύγχρονα δεδομένα του 21ου αιώνα!

 

Κυριακή, 30 Σεπτεμβρίου 2018 12:13

Για σένα ξενιτεμένε αδερφέ μας...

Γράφει ο Ευρυτάνας ιχνηλάτης

Ο καμένος κέδρος με το ρετσινωμένο έλατο σκορπούν τη μοσχοβολιά τους από το παλιό πετροκάλυβο δίπλα στη ρεματιά. Η γιαγιά βγάζει από την πυροστιά τη γάστρα με την πίτα και ο γέροντας σερβίρει ολόγυρα από τη χάλκινη κανάτα το άγιο τσιπουράκι που κυλάει, όμοιο διάφανο κεχριμπάρι, στα ρακοπότηρα της παρέας. Αφήνει κατάχαμα  το κανατάκι και πυρώνει τα ροζιασμένα χέρια του πάνω απ’ το τζάκι.  

Ένα παραπονιάρικο κλαρίνο μόλις που ακούγεται από το τρανζίστορ που κρέμεται με το δερμάτινο λουρί του από ένα καρφί στον τοίχο. Έξω το κρύο είναι τσουχτερό και η νύχτα απλώθηκε νωρίς. Μουγκρίζουν τα ευρυτανικά βουνά από τα αστραπόβροντα και της βροχής οι πρώτες στάλες  χοροπηδάνε στον τσίγκο. Η παρέα στρώθηκε ολόγυρα, άλλοι στα σκαμνιά, άλλοι κατάχαμα στα χρωματιστά κιλίμια στο σανιδένιο πάτωμα. Και η κουβέντα ανάβει κι εκείνη όπως τα κούτσουρα που τριζοβολάνε στο μαυρισμένο τζάκι.  Είναι ωραία απόψε εδώ. 

Ζωήρεψε και η φωνή του μπάρμπα Μήτρου που έπιασε να λέει ιστορίες από τα παλιά. Τα παιδιά κρέμονται από τα χείλια του, οι μεγαλύτεροι κουνάνε κάθε τόσο το κεφάλι. Κι ο γέροντας από τα σοβαρά πηδάει στα αστεία. Μολογάει καμώματα και αθώες χωριάτικες φάρσες κι όλο και συμπληρώνει κάποιος και από κάτι, με τα χαχανητά να δίνουν και να παίρνουν σε τούτο το φτωχοκάλυβο. Και να που ήρθε η κουβέντα και στα δικά σου. 

Κάποιος λείπει απόψε απ’ την παρέα κι είσαι εσύ ξενιτεμένε μας αδερφέ. Μα και για σένα μιλάμε, σα να είσαι εδώ σιμά μας.  Όλοι τώρα για σένα λένε. Θυμώνται τις ζαβολιές στα μικράτα σου και γελάνε και εκεί απάνω είναι που πέφτει κι η ξαφνική σιωπή. Η γιαγιά σφουγγίζει τα ματάκια της: "που να ‘ναι τώρα το παιδάκι μου, σε ποιες ξένες πολιτείες;" μονολογεί  και τα παιδιά με σκυμμένα τα κεφάλια βάλθηκαν να κοιτάνε τα άδεια ποτήρια που γυροφέρνουν ανάμεσα στα δάχτυλα. 

Ο γέροντας δε λέει κουβέντα. Σηκώνεται  με κόπο και ρίχνει κι άλλο κούτσουρο στη φωτιά. Γιομίζει ξανά τα ρακοπότηρα. Κανένας δεν αρνείται το κέρασμά του.  Η βροχή δυνάμωσε. Η γιαγιά σερβίρει την πίτα της...  

 (Αφιερωμένο σε σένα ξενιτεμένε αδερφέ μας Ευρυτάνα …Καλή αντάμωση...)

Στείλτε και εσείς το δικό σας άρθρο και δείτε το δημοσιευμένο στο Βήμα Πολίτη.Τρόποι αποστολής είτε μέσω κινητού 6983643450(WhatsApp )του email μας Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. είτε μέσω messenger στο https://www.facebook.com/vimapoliti/

 Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Οι αλλαγές στην εργασία και πιο συγκεκριμένα στην σύνθεση και την μορφή της εργατικής τάξης -με την μείωση των χειρωνακτών- έφερε τις σύγχρονες πολιτικές, κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις και καταστάσεις έξω από τις παραδοσιακές προσεγγίσεις, αναλύσεις και προβλέψεις.

Ο Μαρξ διείδε μεγάλα “ταξικά κόμματα” σε ένα στάδιο ανάπτυξης της εκβιομηχάνισης -αν και αυτά λειτουργούσαν πιο πολυσυλλεκτικά και εκτός των περιορισμών μιας τάξης- που καταγράφηκαν τον 20 αιώνα ως λαϊκά και συνέβαλλαν στην διεύρυνση κατακτήσεων υπέρ της εργασίας. Συνδέθηκαν με την παράδοση των εργατικών αγώνων και μαζικές παρεμβάσεις της εποχής τους: Εργατικό κόμμα Βρετανίας, Αριστερά στην Γαλλία, Ιταλία, την Γερμανία ή το εργατικό κίνημα στις ΗΠΑ κ.ά.. Απέκτησαν επιρροή, “γόητρο” και βασίστηκαν στην κληρονομιά και τις προσδοκίες της εργατικής τάξης. Στο πλαίσιο αυτό δομήθηκε η οργάνωση και το μοντέλο σχέσεων με κινήματα, πολίτες, κοινωνία.

Η πτώση του υπαρκτού “σοσιαλισμού” και του παγκόσμιου διπολισμού, ο ιδεολογικός, πολιτικός, ηθικός εκφυλισμός, ο διαχειριστικός αυτο-εγκλωβισμός και η τεχνολογική έκρηξη “έφεραν σε παρακμή” την βάση ανάπτυξης τους, οδήγησαν στην κρίση την σοσιαλδημοκρατία ή την αριστερά και “επέτρεψαν” την κυριαρχία των νέο-συντηρητικών στην Ευρώπη. Και ενώ οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να κατακτήσουν το ρόλο της μοναδικής ηγέτιδας δύναμης στον πλανήτη και η Ευρώπη έχει “κολλήσει” η δύναμη των προοδευτικών εναλλακτικών πολιτικών είναι σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο χαμηλή και ειδικά στην οργάνωση και ανασυγκρότηση των σχέσεων με τα νέα ή παλιά στρώματα εξαρτημένης εργασίας. Αντίθετα η “εναλλακτική” των μορφωμάτων και των πιο σκοταδιστικών πλευρών της δεξιάς “παίρνει κεφάλι” από τους νέο-συντηρητικούς αφού στον οικονομικό τομέα ασπάζεται τον νεοφιλελευθερισμό στην πιο ακραία μορφή -12ωρο κλπ- ως συνθήκη αποδοχής τους στην εξουσία από κατεστημένες δυνάμεις, δηλαδή το νήμα της παγκοσμιοποίησης των ισχυρών και του προστατευτισμού -στο όνομα του έθνους- των συμφερόντων τους. Πατριδοκάπηλα καλλιεργούν τον φόβο για το κύμα προσφύγων, διαιρούν την Ευρώπη και χτυπούν την αλληλεγγύη εντός των κοινωνιών, την ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ λαών και κρατών.

Η ύπαρξη ενός λαϊκού και ευρύτερου κοινωνικού κινήματος, η παρέμβαση του σε όλα τα πεδία της ευρωπαϊκής, εθνικής και κοινωνικής πραγματικότητας είναι επείγουσα και αναγκαία. Η δημοκρατία δεν πάει μόνο με εκλογές, χωρίς συλλογικότητες και ενεργούς πολίτες. Ποιές επιλογές και τρόποι μπορούν να δημιουργήσουν ένα ευρύ τέτοιο πολιτικό και λαϊκό κίνημα; Η υπέρβαση του φόβου που οδηγεί στο “διασφαλίζω τον εαυτό μου ανταγωνιστικά με τον διπλανό”. Επομένως αλληλεγγύη, συνεργασία, συναγωνισμός το πρώτο. Η αντιμετώπιση των ανισοτήτων πρόσβασης στην εκπαίδευση ως “εισιτήριο” στην εργασία ή της “αξιολόγησης” που θεσμοποιείται από διαμεσολαβητικά ή εμπορικά συστήματα ( όταν διαφημίζονται διδακτορικά ή μεταπτυχιακά για ευκαιρίες “πλουτισμού»). Γνώση, κατάρτιση, δεξιότητες χωρίς εμπόδια το δεύτερο. Και νέοι θεσμοί εμβάθυνσης της δημοκρατίας με άμεσες μορφές στις τοπικές κοινωνίες, αναδιοργάνωση συνδικάτων και φορέων με αναφορά και δομές σε επίπεδο δήμου για ενιαίους, λειτουργικούς δεσμούς-αρμούς για ανάπτυξη σύγχρονων ευρύτερων, κοινωνικών και όχι στενά επαγγελματικών δράσεων η τρίτη και κινητήριος συνθήκη.

Διανύουμε μια ιστορική φάση όπου αποδιαρθρώνεται συστηματικά η εθνική εξουσία από υπερεθνικές αποφάσεις, όργανα, ενώσεις -και συχνά με τον παραλογισμό του νεοφιλελεύθερου σχεδίου - και οι μετατοπίσεις ισχύος συνθέτουν ένα νέο παζλ (με Κίνα, Ινδία κ.ά. ως αναδυόμενους οικονομικούς παίκτες) όπως και οι νέες μορφές διαστρωμάτωσης της εργασίας και των κοινωνιών.

Η δυνατότητα νέας οργάνωσης μέσω αξιόπιστων πολιτικών δικτύων, ενίσχυσης της δημοκρατίας, της ταυτότητας, του πολιτισμού και της επανόδου της κοινωνικής πρωτοβουλίας και του ελέγχου των πολιτών στο γίγνεσθαι, δηλαδή να ξαναπάρουμε στα χέρια μας την ζωή μας, είναι η επαναδημιουργία σχέσεων και δυναμικής η οποία ή έχει βάση και αφετηρία τις τοπικές κοινωνίες ή γενικά, απρόσωπα και αφηρημένα δεν πρόκειται να υπάρξει!

Τρίτη, 28 Αυγούστου 2018 10:48

Η παρακμιακή αφθονία..

Γράφει ο Αλέξανδρος Χουλιαράς

Το φθινόπωρο για μας τους ταχέως βαίνοντες στην τρίτη ηλικία είναι συνυφασμένο με μια συγκομιδική αφθονία, που γνωρίσαμε στην πρώτη μας ηλικία. Οι καρποί βρίσκονταν στο ζενίθ της ωριμότητάς τους, τα χωράφια, συγκομισμένα ή όχι, ήταν μια όαση ευδαιμονίας και το ζωικό μας κεφάλαιο σε πλήρη ετοιμότητα να ξεκινήσει τον επόμενο κύκλο του. Τα ζώα ήταν όλα καλοθρεμμένα και γκαστρωμένα, μηδέ εξαιρουμένων και των γυναικών! 

Οι καιροί άλλαξαν τα δέντρα μας ξεράθηκαν, τα χωράφια μας κατέληξαν βορά της άγριας φύσης, τα ζώα μας μπήκαν στο μουσείο της Φυσικής ιστορίας και οι όποιες γυναίκες μας …γκαστρώνονται αν και όποτε τύχει. 

Σήμερα μέσα σ΄ αυτό το παρακμιακό νεκροταφείο, εκτελούμε, ως άλλοι αβδηρίτες φαραωνικά έργα. Πρωτοπόρος σε τούτη την παρακμιακή φρενίτιδα, όπως πάντα, οι πεφωτισμένες μας τοπικές αρχές, όμως και αρκετοί πολίτες, παραστρατημένοι ως πρόβατα και άπληστοι ως λύκοι, ροκανώντας ή όχι το δημόσιο χρήμα των επιδοτήσεων, διακοσμούν το παραγωγικό μας τοπίο με θνησιγενή και ήδη θνησιμαία μεγάλα έργα. 

Ένας τέτοιος -τηρουμένων των αναλογιών- ήμουνα και γω. Πλανεμένος από την απελθούσα μαγεία των χωραφιών και παραπλανημένος από την αναπτυξιακή ψευδαίσθηση του τόπου, ξοδεύοντας ένα σκασμό χρήματα έφτιαξα το χωράφι μου και -φευ- ανέκραξα απευθυνόμενος στον παππού μου: “νενίκηκα σε”. Όμως “το πρωί με τη δροσούλα εγεννήθηκε ένα ρόδο, το πρωί με τη δροσούλα εμαράθηκε το ρόδο”, που λέει κι ο ποιητής. 

Εκτός όμως από μένα και άλλοι πολλοί πολίτες επλανήθησαν, επενδύοντας και δουλεύοντας σκληρά, σε έργα που συνθλίβουν αυτούς ως απερχόμενους και αποτελούν κατάρα για τους ερχόμενους. Τρανταχτό παράδειγμα ο μακάβριος σκελετός του κέντρου της πόλης, που η ταφή του θα γίνει Δημοσία Δαπάνη. 

Όμως τα έργα της ίδιας της αυτοδιοίκησης -και της πολιτείας γενικά- να δούμε ποιος θα τα κατεδαφίσει. Τούτη κατασκεύασε διάφορα μεγάλα έργα, με γνώμονα τη θήρευση ψήφων, από την πολύχρωμη κομματική πελατεία και ταΐζοντας ταυτόχρονα τον εργολαβικό Γαργαντούα. 

Οσονούπω ωριμάζει το έργο: “Κατεδάφιση του προπονητικού Κέντρου”. Επίσης ωριμάζει και το άλλο της κατεδάφισης πολλών δημόσιων ή ημιδημόσιων κτηρίων. Ευχής έργον είναι ότι πολλά τέτοια αβδηρίτικα έργα δεν θα έχουν τουλάχιστον έξοδα κατεδάφισης. 

Εσχάτως στο Καρπενήσι έχουμε πλημμυρίδα μεγάλων έργων, με αποτέλεσμα να μας ζηλεύουν αφάνταστα οι άλλες νομοπρωτεύουσες της χώρας. Έχουμε το Πάρκο των Αποδήμων, όπου ευδαιμονίζονται τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου. Έχουμε την Αναβάπτιση του ιστορικού μας κέντρου, μόνο που την πήρε και τη σήκωσε ο δαίμων της εργολαβικής αδηφαγίας, και όχι μόνον. Έχουμε τις ανεγέρσεις και τις μεγαλοπρεπείς επεκτάσεις των Γυμνασίων της πόλης, τώρα που οι μαθητές λιγοστεύουν δραματικά, και μόνο μια επέκταση του Νεκροταφείου θα φανεί χρησιμότατη στο μέλλον. Έχουμε το αδηφάγο Κολυμβητήριο, που ικανοποιεί την αθεράπευτη πισινολατρεία των Καρπενησιωτών, αλλά μόνο το χειμώνα. Έχουμε φτιάξει πολυδάπανους δρόμους για να βαδίζουν καμαρωτές οι πετροπέρδικες του Βελουχιού. Έχουμε την καρπενησιώτικη, ου μην αλά και την ευρυτανική, μουσειοπλημμύρα μας. 

Έχουμε… έχουμε… πολλά έχουμε, μόνο ένα στρέμμα γης δεν έχουμε καλλιεργημένο και δεν ακούμε στα βοσκοτόπια μας ούτ΄ ένα κυπροκούδουνο. Οι μικρές ορεινές γεωργοκτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις, που θα στηρίξουν μια μικρή μεταποίηση, θα τροφοδοτήσουν ένα ελαφρό εμπόριο και θα παρέχουν αποφασιστική στήριξη στον οικοαγροτουρισμό μας είναι ανύπαρκτες και αν κανένας αιθεροβάμων επιχειρήσει κάτι, γρήγορα θα πάει στον αγύριστο!

Δευτέρα, 06 Αυγούστου 2018 09:51

“Κύκλοι περί ανέμων και υδάτω” !

 

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Ατελείωτη ακόμη η τραγωδία. Από τους πολλούς που μιλούν και συμμετέχουν σε τηλεοπτικούς διαλόγους χωρίς ή με μερική πληροφόρηση ή με σκοπιμότητα, με δυσκολία μπορείς να διακρίνεις την αλήθεια στα αποκαΐδια.

Το σύγγραμμα του Ιπποκράτη “περί ανέμων και υδάτων”: “Αν μια πόλη είναι εκτεθειμένη στους θερμούς ανέμους...”. Εδώ ας μου επιτραπεί η ασέβεια της παράφρασης για τα “κεφάλια αρκετών -υπεύθυνο-ειδικών και μη δημοσιολογούντων και συντακτών δελτίων,- αλλά όχι των κατοίκων (όπως αναφέρει το αρχαίο κείμενο) “είναι υγρά και γεμάτα φλέγμα”.

Απο την αρχαιότητα στην σύγχρονη νοηματοδότηση- “παρακάμπτοντας” την κυβερνητική περιδίνηση ή το κομματικό γαιτανάκι της “στάχτης”-

συναντάς παρελθόν αρετών που συμβάλλουν στην άμβλυνση των επιπτώσεων και στην προστασία από επικίνδυνα φαινόμενα.

Στην εποχή μας η υψηλή τεχνολογία αναπτύσσεται για να αποκαλύψει και να αντιμετωπίσει άρρωστα συστήματα. Ωστόσο έχουμε “ξεχάσει” ή “αγνοούμε” τα χαρακτηριστικά τόπων, όπου σαναπτύχθηκαν οι ανθρώπινες δραστηριότητες πριν από εκατοντάδες χρόνια, και την εξέλιξη στις χρήσεις γης. Το Μάτι είναι ένας παραθεριστικός οικισμός που δημιουργήθηκε την δεκαετία του ´60 και άρχισε η ένταξη του στο σχέδιο πόλης μόλις το 2006. Ανάμεσα στην Ραφήνα, όπου οικοδομήθηκε το 3200 π.χ. ο προϊστορικός οικισμός του Ασκηταριού, και την Νέα Μάκρη, που δημιουργήθηκε το 1920, όπου κατέφυγαν πρόσφυγες από την Μικρά Ασία και αντιμετώπισαν αντιξοότητες στους βάλτους μιας αγροτικής περιοχής, μέχρι η εκβιομηχάνιση και η αστικοποίηση δώσουν την σημερινή μορφή. Τους καλοκαιρινούς μήνες 5πλασιάζεται ο πληθυσμός. Το ιστορικό καταδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν προήλθε, πρωτίστως, από αυθαίρετα αλλά από την μη ανάλογη διασφάλιση οργάνωσης (με κατεδάφιση αυθαιρέτων ή “νομιμων” που έκλεισαν διοδους) και διαχείρισης από τέτοιες απειλές που γυροφέρναν τα τελευταία χρόνια. Προφανώς και οι κάτοικοι ή οι επισκέπτες δεν έχουν αλλάξει την σχέση τους με το περιβάλλον. Η κλιματική αλλαγή ή η αστικοποίηση ή το μικροκλίμα, δεν έχουν ευθύνη για την αδυναμία ασφαλούς δικτύου για τους πολίτες και διάσωσης του τοπίου.

Η “ταύτιση” της πολιτικής προστασίας με την πυρόσβεση, της πρόληψης με την καταστολή, έχει οδηγήσει σε σύγχυση ορισμένους κρίσιμους παράγοντες σε ρόλους κλειδιά και σε αδράνεια αφού έως χθες “αρκούνταν στην άποψη” ότι οι φωτιές σταματούν όταν το πολύ πολύ καεί το δάσος. Από την νιρβάνα αυτή δεν ξύπνησαν με την αντίστοιχη εμπειρία της Ηλείας. Αν εδώ προστεθεί ο χαμηλός συντονισμός, η επιχειρησιακή ανικανότητα της φυσικής ηγεσίας ειδικών σωμάτων (άλλο οι επιτελείς πχ της πυροσβεστικής και μάλιστα από τα γραφεία και άλλο ο Πυροσβέστης πρώτης γραμμής που όλοι και όλες σεβόμαστε) γίνεται φανερό το μέγεθος της ευθύνης της φυσικής ηγεσίας -αλλά και της πολιτικής- για αναξιοκρατικές επιλογές, ανεπάρκεια εποπτείας και ελέγχου. Μόνο και μόνο οι δημόσιες δηλώσεις αρμοδίων είναι αποκαλυπτικές για την έλλειψη αντίληψης, πληροφόρησης ή χειρότερα για την συγκάλυψη ευθυνών σχετικά με σημαντικές πτυχές: τόσο για “τα πρίν” δηλαδή την γνώση, πρόληψη, προετοιμασία περιοχών υψηλού κινδύνου όσο και για “τα κατά” την εξέλιξη των δραματικών γεγονότων.

Και επειδή έχουν σημασία οι οικισμοί, κάθε τόπος ή τοπίο που φιλοξενεί ανθρώπινες, κοινωνικές ή περιβαλλοντικές αξίες σε ευρύ σύνολο είναι χρήσιμη η εργαλειοθήκη που μας κληρονόμησαν οι προγονοί μας. Και είναι απτή σε αρχές και μεθόδους, τεχνικές του

“δήμου” : συνδυασμός προσεγγίσεων, ανθρώπινες και λειτουργικές διαδικασίες, συν-παραγωγή ενεργειών και δράσεων., εκπαίδευση από το σχολείο, κοινωνική εργασία κά.  Αντίθετα με εξουσιαστική υπεροψία, εντολές, εγκυκλίους, γραφειοκρατική νοοτροπία δεν αλλάζει τίποτε, δεν δημιουργείται η κρίσιμη μάζα που κινητοποιεί την κοινωνία για να ενεργοποιεί γρήγορα τα “αντανακλαστικά” συστημάτων ή μηχανισμών. Πρόκειται δηλαδή για διαφορετική πολιτική κουλτούρα, για “αφίππευση” πολιτικών και αυτοδιοικητικών από καρέκλες και βηματισμό μαζί με τους πολίτες. Όλα τα άλλα είναι σενάρια επί χάρτου, κύκλοι περί ανέμων και υδάτων!

Ο Αγρινιώτης σκιτσογράφος Χρήστος Παπανίκος «καυτηριάζει» μέσα από τρια νέα σκίτσα την επικαιρότητα που δεν είναι άλλη απο την τραγωδία με τους δεκάδες νεκρούς απο την πύρινη λαίλαπα της Αττικής

Φωτογραφία του Christos Papanikos.

Φωτογραφία του χρήστη Χρήστος Παπανίκος - σκίτσα.

Φωτογραφία του χρήστη Χρήστος Παπανίκος - σκίτσα.

 

Σελίδα 1 από 14

Επικοινωνήστε μαζί μας στο vimapoliti@gmail.com ή απευθείας στην φόρμα επικοινωνίας

Please, enter your name
Please, enter your e-mail address Mail address is not not valid
Please, enter your message