Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος Οι αλλαγές στην εργασία και πιο συγκεκριμένα στην σύνθεση και την μορφή της εργατικής τάξης -με την μείωση των χειρωνακτών- έφερε τις σύγχρονες πολιτικές, κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις και καταστάσεις έξω από τις παραδοσιακές προσεγγίσεις, αναλύσεις και προβλέψεις. Ο Μαρξ διείδε μεγάλα “ταξικά κόμματα” σε ένα στάδιο ανάπτυξης της εκβιομηχάνισης -αν και αυτά λειτουργούσαν πιο πολυσυλλεκτικά και εκτός των περιορισμών μιας τάξης- που καταγράφηκαν τον 20 αιώνα ως λαϊκά και συνέβαλλαν στην διεύρυνση κατακτήσεων υπέρ της εργασίας. Συνδέθηκαν με την παράδοση των εργατικών αγώνων και μαζικές παρεμβάσεις της εποχής τους: Εργατικό κόμμα Βρετανίας, Αριστερά στην Γαλλία, Ιταλία, την…
Γράφει ο Αλέξανδρος Χουλιαράς Το φθινόπωρο για μας τους ταχέως βαίνοντες στην τρίτη ηλικία είναι συνυφασμένο με μια συγκομιδική αφθονία, που γνωρίσαμε στην πρώτη μας ηλικία. Οι καρποί βρίσκονταν στο ζενίθ της ωριμότητάς τους, τα χωράφια, συγκομισμένα ή όχι, ήταν μια όαση ευδαιμονίας και το ζωικό μας κεφάλαιο σε πλήρη ετοιμότητα να ξεκινήσει τον επόμενο κύκλο του. Τα ζώα ήταν όλα καλοθρεμμένα και γκαστρωμένα, μηδέ εξαιρουμένων και των γυναικών! Οι καιροί άλλαξαν τα δέντρα μας ξεράθηκαν, τα χωράφια μας κατέληξαν βορά της άγριας φύσης, τα ζώα μας μπήκαν στο μουσείο της Φυσικής ιστορίας και οι όποιες γυναίκες μας …γκαστρώνονται αν…
Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος Ατελείωτη ακόμη η τραγωδία. Από τους πολλούς που μιλούν και συμμετέχουν σε τηλεοπτικούς διαλόγους χωρίς ή με μερική πληροφόρηση ή με σκοπιμότητα, με δυσκολία μπορείς να διακρίνεις την αλήθεια στα αποκαΐδια. Το σύγγραμμα του Ιπποκράτη “περί ανέμων και υδάτων”: “Αν μια πόλη είναι εκτεθειμένη στους θερμούς ανέμους...”. Εδώ ας μου επιτραπεί η ασέβεια της παράφρασης για τα “κεφάλια αρκετών -υπεύθυνο-ειδικών και μη δημοσιολογούντων και συντακτών δελτίων,- αλλά όχι των κατοίκων (όπως αναφέρει το αρχαίο κείμενο) “είναι υγρά και γεμάτα φλέγμα”. Απο την αρχαιότητα στην σύγχρονη νοηματοδότηση- “παρακάμπτοντας” την κυβερνητική περιδίνηση ή το κομματικό γαιτανάκι της “στάχτης”-…
Ο Αγρινιώτης σκιτσογράφος Χρήστος Παπανίκος «καυτηριάζει» μέσα από τρια νέα σκίτσα την επικαιρότητα που δεν είναι άλλη απο την τραγωδία με τους δεκάδες νεκρούς απο την πύρινη λαίλαπα της Αττικής
Γράφει ο Γιώργος Αθανασιάς Ντροπή στους σύγχρονες Νέρωνες, στους ανελέητους πυρομανείς, όποιοι κι αν είναι, απ’ όπου κι αν προέρχονται, όπου κι αν στόχευαν, όπου κι αν βρίσκονται… Ντροπή στην ξεδοντιασμένη, στην απαρχαιωμένη, στην σκουριασμένη, στην κολλημένη, στην σαραβαλιασμένη κρατική μηχανή… Ντροπή στους αδέξιους, στους ημιμαθής, στους επικινδύνους χειριστές της… Ντροπή στους ανεύθυνους, που υποδύονται τους υπεύθυνους… Ντροπή στους ασυντόνιστους συντονιστές… Ντροπή σε όλους εκείνους, που ετούτος ο λαός τους ανέθεσε ρόλο πρωταγωνιστικό, ενώ δεν τους ταιριάζει ούτε ο ρόλος του συμπαθητικού κομπάρσου… Ντροπή σε όλους όσοι θα ’πρεπε να αισχύνονται για τα λάθη τους και από την ανεπάρκειά τους…
Γράφει ο Γιάννης Γιαννακόπουλος Τα Δολιανά η Σουρνάρα της Ευρυτανίας είναι ένα μικρό χωριό στη νότια πλαγιά του όρους Καλιακούδα. Βρίσκεται στην κυριολεξία στην αγκαλιά της καταπράσινης Ευρυτανικής γης. Η πρόσβαση στο Δολιανά είναι πολύ δύσκολη με ευκολότερη αυτή μέσω του Μεγάλου Χωριού. Οι κάτοικοι το εγκατέλειψαν από πολλά χρόνια και οι περισσότεροι ξενητεύτηκαν στα πέρατα της γης για μία καλύτερη ζωή. Όμως δεν ξέχασαν ποτέ το χωριό τους και κάθε χρόνο στις 20 Ιουλίου δίνουν εδώ το ραντεβού τους στο πανηγύρι του Αϊ-Λια ου το χαρακτηρίζουν διεθνές επειδή προσέρχονται από όλα τα μέρη του κόσμου.Εντύπωση προκαλούν στον επισκέπτη δύο…

Αυτή η λέξη από «Δ» !

22 Ιουλ. 2018 / 09:41
Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος Δημοκρατία: 44 χρόνια από την πτώση της δικτατορίας. Από τα συνθετικά “δήμος” και “κράτος” δηλ. συνέλευση και κυριαρχία. Επινοήθηκε τον 5ο πχ αιώνα στην αρχαία Αθήνα σε αντιδιαστολή με την μοναρχία, την αριστοκρατία και την ολιγαρχία. Στο έδαφος αυτής της κληρονομιάς και των σκληρών εμπειριών δικτατοριών και ξενόφερτων παρεμβάσεων άρχισε η μεταπολίτευση. Με οργάνωση, μαθητικό και φοιτητικό κίνημα, ΔΑΠίτες, ΚΝίτες, ΠΑΣΠίτες, Ρηγάδες, Β' Πανελλαδικάριους, ΠΠΣΠίδες, σε όλα τα χρώματα και όλους όσους πιστεύαμε στον ορισμό ότι “πηγή κάθε εξουσίας είναι ο λαός” -καταγράφεται ως μακροβιότερη περίοδος αποδοτικής δημοκρατίας- με αναζητήσεις και μάχες ιδεών σε ατέλειωτες συνελεύσεις,…
Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας* Το τελευταίο διάστημα, η καθημερινότητα όλων μας έχει κατακλυστεί από έννοιες, λέξεις κι εντέλει μια πραγματικότητα δυσοίωνη και απειλητική: Μνημόνια, κρίση, ανεργία, αβεβαιότητα, έλλειψη κοινωνικής συνοχής και ομόνοιας. Σε ατομικό επίπεδο οι παραπάνω συνθήκες φυσικά και δεν ευνοούν την αισιοδοξία, ένα αίσθημα ψυχικής ανάτασης τόσο απαραίτητο για την δημιουργικότητα και την ευτυχία. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει: Νοιώθουμε απειλή και αναστάτωση σε ένα περιβάλλον χωρίς σιγουριά, σε μια κοινωνία που δονείται αδέξια και χωρίς σαφή προσανατολισμό. Σε μια προσπάθεια να βρούμε κάποιες σταθερές θα μπορούσαμε ίσως να ανατρέξουμε σε αξίες που να αντέχουν στο χρόνο, για…
Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος Το “ευ αγωνίζεσθαι" αποτελεί μία αρχή αποστολής του αθλητισμού που αναδεικνύει την κοινωνική, πολιτιστική και εκπαιδευτική αξία του. Στόχος η αύξηση του ενδιαφέροντος και της συμμετοχής, ιδιαίτερα των νέων. Επίκεντρο δεν είναι επικράτηση αλλά η νίκη με ηθική, ποιότητα, σεβασμό του αντιπάλου, τήρηση των κανόνων. Η ύπαρξη οικονομικών και άλλων συμφερόντων λειτουργεί αντίθετα με την θεμελιώδη αρχή “ευ αγωνίζεσθαι”. Στην ντόπια πολιτική σκηνή υπάρχουν παραλληλισμοί με το ποδόσφαιρο αλλά η αξία της εν λόγω αρχής στην κοινωνία, σε κάθε δραστηριότητα είναι σημαντική όταν λειτουργεί. Από το σύνθημα “αλήτες, προδότες ... “, μέχρι τα αυθαίρετα σε περιοχές…
 Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος Καλά τα σενάρια και σχέδια για τα κεντροδεξιές διευρύνσεις με πόλο την ΝΔ ή κεντροαριστερές με τον ΣΥΡΙΖΑ, μήπως όμως απαιτείται και διεύρυνση προς την κατεύθυνση των κοινωνικών ζητημάτων; Μήπως επείγουν πολιτικές κάλυψης των ρηγμάτων που άνοιξε ή βάθυνε η κρίση; Τα οικονομικά δεδομένα για την Ευρώπη και την χώρα: περιβάλλον, κλίμα, εξελίξεις παραμένουν σχετικά αβέβαια. Το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς συνεχίζει να αυξάνει. Οι δημόσιες δαπάνες για τον κοινωνικό τομέα δεν συμβαδίζουν με τις ανάγκες των ανθρώπων και των κοινωνιών. Χαρακτηριστική περίπτωση η υγειονομική περίθαλψη; Η επιβάρυνση των οικογενειακών προϋπολογισμών είναι σημαντική και…
Σελίδα 1 από 15

Επικοινωνήστε μαζί μας στο vimapoliti@gmail.com ή απευθείας στην φόρμα επικοινωνίας

Please, enter your name
Please, enter your e-mail address Mail address is not not valid
Please, enter your message