Άγραφα:Οι τρεις Θάνατοι του Φώτη Πεσλή..
Γράφει ο Πάνος Νιαβής*
Την Κυριακή πέρασε στο επέκεινα ο τελευταίος φύλακας του Μάραθου.
Ο Φώτης ήταν ανιψιός μου, παιδί της μεγάλης μου αδερφής, και ως εκ τούτου ό,τι γράψω απόψε θα είναι υπό το συναισθηματικό βάρος μιας προσωπικής απώλειας και τραγωδίας.
Θα ήθελα να είμαι όμως ειλικρινής μαζί σας, δεν γράφω να εισπράξω τη συμπάθεια σας και τα συλλυπητήριά σας συνταξιδιώτες του Χάους και θα σας παρακαλούσα να το αποφύγετε.
Αν γράφω είναι για να μιλήσω με οργή και λύπη για την διαχρονική αναπηρία του κράτους και των βαθμών αυτοδιοίκησης και τη συγκρότηση του κοινωνικού μοντέλου, που λειψό, ανάπηρο και ανάλγητα απρόσωπο, αφήνει ανθρώπους σαν τον Φώτη στην τύχη τους να παλεύουν με το αδύνατο και με την μοίρα τους. Γιατί μερικές φορές η μοίρα με μερικούς ανθρώπους είναι σκληρή και αδυσώπητη.
Θα σας πω συνοπτικά την ιστορία του Φώτη μου που πριν σκοτωθεί την Κυριακή που μας πέρασε 200 μέτρα από το σπίτι του είχε πεθάνει ήδη άλλες δύο φόρες.
Η πρώτη ήταν τον Νοέμβριο του 1994, στα 20 του χρόνια, όταν έξω από το Καρπενήσι, επιστρέφοντας συνεπιβάτης σε αγροτικό φίλου του, έπεσαν έξω και βρέθηκε σε χαράδρα 150 μέτρων. Οι διασώστες βρήκαν πρώτα τον οδηγό και τον ανέβασαν επάνω και κατεβαίνοντας ξανά κάτω, ο γιατρός έπαθε έμφραγμα και ο Φώτης έμεινε για ώρες αβοήθητος μέχρι να επιστρέψουν οι διασώστες για την περισυλλογή του. Θεωρήθηκε νεκρός και τον μετέφεραν στο νεκροτομείο! Μετά από κάποιο χρόνο η νοσοκόμα που είχε ξεχάσει κάτι στο χώρο του νεκροτομείου μπαίνοντας άκουσε το νεαρό Φώτη να βογγά. Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στην Αθήνα και μετά από τρίμηνη παραμονή στην εντατική και δεκάμηνη παραμονή στα νοσοκομεία επέστρεψε στο χωριό μας, τον Μάραθο.
Στα επόμενα 29 χρόνια, το κράτος, η Νομαρχία, ο Δήμος «έκαναν» το καθήκον τους ορίζοντας την αναπηρία του Φώτη στο 50% . Παλέψαμε με τους γονείς του να του βρούμε κάποια απασχόληση αλλά δυστυχώς ένα παιδί με ήπια βραδύτητα δεν ήταν πουθενά δεκτός για εργασία.
Το πάλεψε για μερικούς μήνες στο Καρπενήσι και στα Χανιά, αλλά ένοιωθε πως ήταν απόβλητος της κοινωνίας και επέστρεψε στην γονική αγκαλιά στο Μάραθο, ως ο μοναδικός νέος άνθρωπος ανάμεσα σε γέρους και ξωμάχους. Εκεί επί 29 χρόνια πέθαινε κάθε μέρα με μια σιωπηλή εσωστρέφεια αλλά πάντα γενναιόδωρος με τους επισκέπτες και με την φύλαξη του ιστορικού ναού του Μαράθου, του Αϊ Ταξιάρχη. Παρ’ όλες μου τις πιέσεις να κατεβαίνει Αθήνα ή στην Αταλάντη στάθηκε αδύνατο να τον πείσω να βγει από την περίκλειστη ζωή του στο Μάραθο και την ενασχόληση του με τα λιγοστά ζώα των υπερήλικων γονιών του.
Την προηγούμενη Παρασκευή βρεθήκαμε στο Μάραθο με τους φίλους μας Αλέξανδρο Παπαϊωάννου και Ανθή Αργύρη και ο Αλέξανδρος είχε μαζί του μια τρίωρη κουβέντα για την εικόνα μιας καθολικής εκκλησίας της Σουηδίας. Και την ώρα της κουβέντας είχε την όψη αγγέλου καθώς πήγε και έφερε μια εφημερίδα και με περηφάνια έδειξε στον Αλέξανδρο τη χριστιανική εικόνα και άκουγε τον Αλέξανδρο αναπνέοντας αθόρυβα τη ρευστότητα των λέξεων του.
Το Σάββατο το πρωί που τον αποχαιρετήσαμε, με ρώτησε , πότε θα ξαναπάμε, το βλέμμα του ήταν φορτωμένο από μαύρη λύπη και από ίσκιους φανερής ματαιότητας…
Είκοσι έξι ώρες αργότερα ο Φώτης, ο φύλακας του Μαράθου, που πιστεύαμε πως θα ήταν εκεί για χρόνια να μας ανάβει το καντήλι στη μοναξιά του τάφου μας, (όσοι αγαπάμε αυτό τον τόπο και θέλουμε όταν έρθει το κέλευσμα να επιστρέψουμε εκεί οριστικά) πέρασε με επώδυνο τρόπο στο επέκεινα και στην ανυπαρξία…
Τόσο ελαφρός, σαν πουλί γλίστρησε στο γκρεμό καθώς φυλούσε τα ζωντανά του από τους λύκους, που πια μπαίνουν στο χωριό! Και το άθλιο κράτος μας τους ζητά να μαζεύουν τα κεφάλια των ζώων που τρώνε οι λύκοι σε ψυγείο μέχρι να γίνουν επτά για να πάει υπάλληλος να τα καταμετρήσει για αποζημίωση!!!
Αυτός ήταν ο τελικός τραγικός Θάνατος του Φώτη! αλλά ο Φώτης είχε πεθάνει ουσιαστικά από τους δυο προηγούμενους Θανάτους του, της ατυχίας του και της κοινωνικής μας αδιαφορίας.
Αναρτώ απόψε μαζί με την θλίψη μου τη θερμή παράκληση στους πολίτες και στα δημοκρατικά κόμματα να σκύψουμε πάνω στις ανάγκες των ανθρώπων που έχουν ανάγκη όταν τη χρειάζονται πραγματικά. Αλλιώς οι χαροκαμένες μάνες θα κουβαλούν το αβάστακτό βάρος της απώλειας των παιδιών τους έως θανάτου, ανεξάρτητα αν σκοτώνονται μαζικά ή κατά μόνας, γιατί όσα συλλυπητήρια κι αν στέλνουν τα κόμματα και οι πολιτικοί κι όσο κι αν παρευρίσκονται αμήχανοι στις κηδείες τους, το θέμα είναι να είναι εκεί στον ίσκιο των αναγκών τους όσο είναι στη ζωή…
Για την ορφάνια του Μαράθου σας γράφω απόψε, με λόγια αδέξια, και να με συμπαθάτε γι αυτό, συνταξιδιώτες του Χάους.
*Ο Πάνος Νιαβής είναι συγγραφέας με καταγωγή απο τον Μάραθο Αγράφων Ευρυτανίας
Στο καφενείο του Γιάννη:Πορευόμενοι κι εμπορευόμενοι
"Καλύτερα να σεργιανάς στις στράτες με τα άλογα,παρά να βολοδέρνεις στου κόσμου τα παράλογα"
Γράφει ο Γιάννης Φρύδας(καφετζής)
Οδύνη και ωδίνες
Το πρόσφατο τραγικό δυστύχημα των Τεμπών σκόρπισε την οδύνη σ’ ολόκληρη τη χώρα. Απέραντη θλίψη… Η Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη και οι Έλληνες όπου γης πενθούν τους αδικοχαμένους από τη σφοδρή σύγκρουση των τρένων. Ωστόσο, το πικρό ποτήρι του θανάτου θα μείνει μόνιμα στα χείλη εκείνων που έχασαν τους αγαπημένους τους και που θα ζήσουν πια με τον υπέρτατο πόνο του βίαιου αποχωρισμού. Η κοινωνία συγκλονισμένη αναζητά απαντήσεις, για το πώς φτάσαμε σ’ αυτό το μεγάλο κακό…
Δεν ξέρω και δεν είμαι αρμόδιος να επιμερίσω και να αποδώσω ευθύνες σε κανέναν. Υπάρχουν άλλοι να το κάνουν αυτό. Όμως, δεν είμαι και σίγουρος ότι θα γίνει. Κάθε φορά που έχουμε ένα παρόμοιο γεγονός, ακούμε ότι το μαχαίρι θα φτάσει στο κόκαλο. Κόκαλο δεν είδαμε ποτέ, όλο σε ψαχνό βρισκόμαστε και μοιρολατρικά προσμένουμε το επόμενο κακό. Ούτε να το προβλέψουμε μπορούμε ούτε να το αποτρέψουμε. Ένα είναι το βέβαιο: ό,τι και να γίνει τώρα, θα είναι ανώφελο για όσους έχασαν τη ζωή τους και για τις χαροκαμένες οικογένειές τους.
Κάθε γεγονός που συμβαίνει έχει την αιτία του ή τις αιτίες του, προφανώς και το συγκεκριμένο. Είναι εύκολο να διακρίνουμε και να κρίνουμε εκείνους που έχουν τις άμεσες ή έμμεσες ευθύνες, στη θέση των οποίων κανένας δε θα ήθελε να είναι. Όμως, θεωρώ ότι όλοι έχουμε το μερίδιό μας στη συλλογική ευθύνη, για όσα γίνονται στη χώρα μας και στην κοινωνία μας. Η ανοχή πολλών πραγμάτων προκαλεί ή προετοιμάζει επί της ουσίας τα δυσάρεστα και μετατρέπεται σε ενοχή.
Εδώ και χρόνια έχει εγκατασταθεί στην πατρίδα μας μια νοσηρή νοοτροπία, η οποία διαπερνά πολίτες και πολιτικούς και είναι η απαρχή πολλών δεινών. Όσο αυτή η νοοτροπία θα κινείται ως αόρατος εχθρός και θα παραμένει ανίκητη, η κοινωνία θα είναι σαν τον σκύλο που κυνηγάει ανεπιτυχώς την ουρά του και αρκετές φορές (πάλι σαν τον σκύλο) θα γλείφει τις πληγές της χωρίς να καταπολεμηθούν χρόνιες παθογένειες, η επιπολαιότητα, η ανευθυνότητα, ο ωχαδερφισμός, ας μην περιμένουμε τίποτε καλύτερο για το σήμερα και το αύριο. Όπως πριν τη γέννηση υπάρχουν οι ωδίνες τοκετού, έτσι και για να γεννηθεί το κάθε καινούργιο, η καλύτερη κοινωνία, χρειάζεται να υποστούμε όλοι τις απαραίτητες ωδίνες…
Διαπιστώσεις
Ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικόν (κάπως έτσι, το ’πε ο Αριστοτέλης).
Ο άνθρωπος είναι ον καταναλωτικόν (ακριβώς έτσι, το λέει ο καφετζής).
Ο άνθρωπος κατάντησε πραμάτεια (διαπίστωσε κάποτε ο Γιώργος Σεφέρης). Και πού να ’βλεπε τα σημερινά!… Γιώργο, άλλοι στη ζωή με δυσκολίες πορεύονται κι άλλοι τριγύρω τους τα πάντα εμπορεύονται. Έμποροι των εθνών… Έμποροι των ιδεών… Έμποροι των καημών… Έμποροι των ονείρων… Όχι, άλλοι έμποροι!…
Ανάγκη δεν έχουμε τις ισχυρές εταιρείες, τις ισχυρές κοινωνίες έχουμε ανάγκη…
Πόσα δίνετε;
Επαναφέρω μια παλιά πρόταση:
Πόσα δίνετε, να σταματήσω να γράφω; Τι είπατε;… Κανείς δε μιλάει;… Κατάλαβα, δε δίνετε τίποτε. Υποψιάζομαι ότι με… γράφετε κανονικά και δε διαβάζετε αυτά που γράφω. Δεν πειράζει, συνεχίστε να διαβάζετε (και να ακούτε) αυτούς που σας… γράφουν, αλλά εσείς εξακολουθείτε να τους εμπιστεύεστε…
Πόσα δίνετε, να μην κατέβω για δήμαρχος; Γιατί έτσι και κατεβώ και προπαντός αν εκλεγώ, θα τρέχετε και δε θα σώνετε. Μαύρος όφις που σας έφαγε!… Παρακαλώ, μην το εκλαμβάνετε ως απειλή, αφού και με τους άλλους που εκλέγετε τα ίδια παθαίνετε…
Πόσα δίνετε, να μη σας κάνω αντιπολίτευση ή να μη σας κάνω σοβαρή αντιπολίτευση;
Πόσα δίνετε, για να συγκεντρώσω το ποσόν που χρειάζομαι να πληρώσω τον λογαριασμό φυσικού αερίου; Διαφορετικά, σας βλέπω στο εξής μέσα στο Καφενείο να βαράτε τα δόντια… απ’ τη συγκίνηση…
ή, ή, ή…
Εκλογική χρονιά το 2023 κι όπως αντιλαμβάνεστε είμαστε σε προ-εκλογική περίοδο. Είναι ανάγκη να προ-ετοιμαστούμε και προ-ληπτικά σας υπενθυμίζω ότι:
Το πρόγραμμα των πολιτικών δεν ολοκληρώνεται ποτέ. Δεν ξέρω αν το παρατηρήσατε, αλλά όλοι οι πολιτικοί ζητούν πάντοτε να τους εκλέξουμε και την επόμενη τετραετία, για να ολοκληρώσουν το πρόγραμμά τους και για να μη σταματήσει η πρόοδος του τόπου… (καλότυχε τόπε!…).
Ας μη χάσουμε την ευκαιρία να τους πούμε:
ή δεν είχατε καλό πρόγραμμα και βάλατε υψηλούς και ανέφικτους στόχους (άγνοια)
ή δεν το εφαρμόσατε σωστά και δεν ήσασταν αποτελεσματικοί (ανικανότητα)
ή μας δουλεύατε και θέλετε να μας ξαναδουλέψετε (απάτη)
Ας μη χάσουμε την ευκαιρία να τους κάνουμε και πολλές ερωτήσεις (απαγορεύονται οι εύκολες και οι στημένες!…). Όποιος δε θέλει ν’ απαντάει σ’ αυτές τις ερωτήσεις, ας κάθεται στο σπίτι του!…
Με την ευκαιρία, προτείνω να ξαναδιαβάσουν όλοι οι πολιτικοί τα προγράμματά τους και να κάνουν τον απολογισμό για το έργο τους και τα αποτελέσματά του καθώς και για τις επιτυχίες τους. Μια αυτοαξιολόγηση δε βλάπτει… (έστω και με ανολοκλήρωτη την ολοκλήρωση…).
Νέα προγράμματα
Μη νομίζετε ότι θα τους κάνετε να προβληματιστούν σοβαρά με τα παραπάνω. Θα τους δείτε πάλι να ανακοινώνουν και να μοιράζουν προγράμματα. Παλιές προτάσεις τους και μπαγιάτικες ιδέες θα επανέρχονται ως φρέσκες (και νοστιμότατες, σαν ξαναζεσταμένη σούπα). Το περίσσιο θράσος τούς οπλίζει με το απαραίτητο θάρρος, ώστε δε θα διστάσουν να υποσχεθούν για άλλη μια φορά τα απραγματοποίητα.
Έχουμε πρόγραμμα, θα λένε. Κι εμείς έχουμε φαγούρα, πρέπει να τους απαντάμε, αλλά καμιά φορά τελειώνει η υπομονή σου, ξεχνάς τον πολιτικό πολιτισμό και βάζεις τις φωνές: Τι σας φταίει το χαρτί και το μουντζουρώνετε, βρεεεεέ!…
Στην τοπική αυτοδιοίκηση τα πράγματα είναι καλύτερα. Στους μεγάλους δήμους ο υποψήφιος δήμαρχος δε χρειάζεται να έχει πρόγραμμα, αρκεί να τον στηρίζει ένα μεγάλο κόμμα και να πει: ψηφίστε με, για να μη βγουν οι άλλοι. Αυτομάτως, οι άλλοι γίνονται αντίπαλοι και οι εκλογές μετατρέπονται σε αγώνα επικράτησης. Εμείς και οι άλλοι κι ας μείνει ο δήμος στο ίδιο χάλι και πάσα πόλις, χωρίον και κώμη… σε κώμα.
Στους μικρούς δήμους το πρόγραμμα το φκιάνουν οι δημότες κι ο υποψήφιος επιλέγει τις προτάσεις εκείνων που έχουν τις περισσότερες ψήφους:
Θέλου να μ’ φκιά’εις του πιζούλι στ’ ρούγα μ’ κι τουν τοίχου στου χουράφι!…
Να βάλ’ς του πιδί μ’ στου συνδυασμό σ’, κι να του βουηθή’εις, μάκι έβγινι να πάρει
απόσπαση απ’ τ’ν Αθήνα.
Να μ’ κλαδέψ’ς τ’ αμπέλι, να μι σι κλαδέψου στ’ς ικλουές! Ξέρ’ς πόσα κ’κιά έχου…
Θα έγραφα κι άλλα, όμως, επειδή έρχονται οι εκλογές, πρέπει να ετοιμάσω και τις δικές μου προτάσεις. Πού ξέρεις; Μπορεί κάνας υποψήφιος δήμαρχος να… τσιμπήσει.
Ετοιμαστείτε, λοιπόν, για τα νέα προγράμματα και τα νέα οράματα. Απολαύστε τους βαρύγδουπους σχεδιασμούς για: στρατηγικές ανάπτυξης ορεινών όγκων, λόγγων και τζιτζιφιόγκων, τις οποίες εγγυάται (μη γελάτε!) και η εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου στρατηγικού σχεδιασμού αναπτυξιακής προοπτικής και κοινωνικής αλληλεγγύης μέσω των φορέων της αυτοδιοίκησης!… (μην πίνιτι άλλου, αρέ πιδιά!)…
Ο απρογραμμάτιστος κι ο προγραμματισμένος
Όταν δεν έχετε κάποιον τρόπο να γελάσετε, δοκιμάστε να διαβάζετε διάφορες δηλώσεις ή συνεντεύξεις πολιτικών, λαμπερών προσώπων και γενικώς τηλεοπτικών αστέρων… Βέβαια, ο κίνδυνος να τεντώσουν τα νεύρα σας ή να σας ανεβεί η πίεση είναι υπαρκτός, γι’ αυτό χρειάζεται να το κάνετε με μέτρο, ειδικά αν είστε νευρικό ή υπερτασικό άτομο. Για του λόγου το αληθές σας έχω δυο-τρία παραδείγματα:
Ο Δημήτρης Παπαδημούλης ανακοίνωσε ότι έχει πάρει εδώ και χρόνια την απόφαση να αποχωρήσει από την πολιτική το 2024, αφού τότε συμπληρώνει πενήντα χρόνια στην πολιτική.
«Είμαι αντίθετος στις κοινοβουλευτικές ισοβιότητες…» δήλωσε, γι’ αυτό και θα φύγει απ’ τον δημόσιο βίο… Κρίμα, Μήτσο! Πολύ νωρίς μας φεύγεις. Τι είναι τα πενήντα χρόνια; Ούτε εβδομήντα δεν είναι… Μη φεύγεις μη, με πόνο σου το λέμε κι από τον καημό μας κλαίμε… Και τι θα γίνουμε μετά, χωρίς Παπαδημούλη;
«Εγέρασα, μωρέ παιδιά, πενήντα χρόνια στην πολιτική…» (παπα-Δημούλης).
Τώρα που κοντοζυγώνουν τα ξεχωρίσματα, ας του αφιερώσουμε κι ένα παλιό τραγούδι, ειδικό για την περίσταση:
«Εγέρασα, μωρέ παιδιά, σαράντα χρόνια κλέφτης…» (γερο-Δήμος).
─ Δε μ’ λες, καφιτζή, ου γιρου-Δήμους ήταν κι πουλιτικός;
─ Κλέφτ’ς, λέμι, δεν ακούς; Κλέφτ’ς!… Του λέει του τραγούδι, τι ρουτάς ιμένα;
─ Του ξέρου, αλλά δε γένιτι να ’ταν κι κλέφτ’ς κι πουλιτικός; Ασυμπίβαστου είχαν κι τότι;
─ Θα ψάξου στου ίντιρνιτ να μάθουμι. Πάντους, μι σαράντα χρόνια πρέπει να ’βγαλι γιρή σύνταξη. Φαντάσ’ πόση θα βγάλει ου Παπαδημούλ’ς!…
«Ο γάμος μου ήταν η ωραία εξέλιξη του 2022. Ούτε εγώ ήξερα ότι θα παντρευόμουν εκείνο το Σαββατοκύριακο. Για άλλον λόγο βρέθηκα στην Ιταλία και βρέθηκα παντρεμένος», αποκάλυψε ο αναπληρωτής υπουργός εξωτερικών Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης. Μπράβο, Μιλτιάδη, για την αποφασιστικότητά σου και συγχαρητήρια που βρέθηκες και στον γάμο σου!… (εμείς πού σε βρήκαμε…). Τουλάχιστον, ακολούθησες την παλιά σκωπτική λαϊκή εντολή: «στο γάμο σου να είσαι εκεί!…».
Ούτε ο Μητσοτάκης δεν το γνώριζε, όπως μας ενημερώνει ο νεόνυμφος. Βλέπετε, κανένας δε θέλει ευχές από γκαντέμη…
Μην ξεχάσετε προσεχώς να διαβάσετε το προεκλογικό του πρόγραμμα! Λογικά, θα είναι κι αυτό απρογραμμάτιστο…
Σύμφωνα με πληροφορίες η κυρία Μιλτιάδαινα «λατρεύει τα ζώα, ιδίως τα σκυλιά, και ενδιαφέρεται έμπρακτα για τα αδέσποτα». Αυτό και να μην υπήρχαν οι σχετικές πληροφορίες το υποψιαστήκαμε. Θα πεις, σιγά την πρωτοτυπία!… Η άλλη (λαμπερό πρόσωπο κι αυτή) παντρεύτηκε τον σκύλο της κι αν δεν πιστεύετε, ιδού η δήλωση: «1η επίσημη τελετή συνένωσης αγάπης – ψυχών με διαφορετικά είδη ζώων στην Ελλάδα. Λίγα λόγια. Τι σημασία έχει που είμαι άνθρωπος και εσύ σκυλί; Μαζί σου γνώρισα την αληθινή, ανιδιοτελή αγάπη. Δεν σε γέννησα, δεν είσαι άνθρωπος, όμως, σε λατρεύω. Σε παντρεύτηκα με συμβολαιογραφική πράξη για να περάσουμε ενωμένες το μήνυμα πως σημασία δεν έχει η ράτσα σας και πως οι φίλοι δεν αγοράζονται».
Πολύ συγκινητικό!… Σου ’ρχεται να βάλεις τα κλάματα απ’ τη συγκίνηση!… Πρώτη φορά σκυλοσυμπεθερέψαμε! Και μιλάμε για γάμο στεριωμένο, αφού η νύφη δε θα κοτάει να ζητήσει διαζύγιο μελλοντικά, γιατί θα τη δαγκώσει το σκυλί…
άνω στα κλάματα και στη χαρά των γάμων, θυμήθηκα και μια παροιμία γάμου. Τη γράφω για να γελάσουμε ή για πρωτότυπο γαμήλιο δώρο πρωτότυπων γάμων:
«Εγώ καλά παντρεύτηκα κι ας κλαίει αυτός που πήρα».
Κουρασμένα παλληκάρια και πολιτικά λιοντάρια
Ένα άλλο χαρακτηριστικό πολλών πολιτικών είναι το κουρασμένο ύφος. Φαίνονται σαν να λυγίζουν οι ώμοι τους από τις μεγάλες (υπεράνθρωπες θα έλεγα) προσπάθειες και το βάρος της ευθύνης. Αυτοί λένε, συνήθως, ότι μετάνιωσαν που έμπλεξαν με τα κοινά και ότι περιμένουν πώς και πώς να λήξει η θητεία τους. Μην τους πιστεύετε! Αντιθέτως, να είστε υπερβέβαιοι ότι στις εκλογές θα είναι πάλι υποψήφιοι… Μένει σε σας να ενισχύσετε την αυτοπεποίθησή τους με το χειροκρότημα και να τους ενθαρρύνετε τραγουδώντας το «Πώς το τρίβουν το πιπέρι…», δίνοντας τη μέγιστη ένταση στο εγερτήριον:
Για σ’κωθείτε παλληκάρια με σπαθιά και με χατζάρια,
για σ’κωθείτε παλληκάρια της πολιτικής λιοντάρια…
Αναλαμβάνω… (άμα τίποτε δε χάνω…)
Αναλαμβάνω την αντικειμενική πολιτική ευθύνη (και εκ μέρους όσων κυβερνούν ή θέλουν να κυβερνήσουν τη χώρα) και δηλώνω ότι δε θα είμαι υποψήφιος στις προσεχείς εκλογές. Άλλωστε, δεν προτίθεμαι να αφήσω το Καφενείο μου, για να δουλέψω σε οποιοδήποτε άλλο καφενείο…
Πιθανόν, όμως, να μη γίνουν τελικά οι εκλογές. Ακούγεται ότι όλα τα κόμματα συμφώνησαν να ορίσει ο Ανδρουλάκης ποιος θα γίνει πρωθυπουργός και να επιλέξει και τους τριακόσιους βουλευτές της επόμενης τετραετίας, ώστε να γλυτώσουμε τα έξοδα. Ανάλογο μοντέλο αναζητείται και στην τοπική αυτοδιοίκηση, αλλά υπάρχουν δυσκολίες να αντικαταστήσεις τους αναντικατάστατους…
Κότα μου, κοτούλα μου, μικρή Πολακηδούλα μου
Τελικά, ο ντε και καλά αψύς Σφακιανός (μας ζάλισαν μ’ αυτό) κι ο άντρας ο πολλά βαρύς αποδείχτηκε εντελώς κοτο-Πολάκης. Εκλιπαρούσε τον Αλέξη ως «μετανοούσα Μαγδαληνή», για να μπει πάλι στα ψηφοδέλτια, μπας και ξαναπάρει την έδρα στην επόμενη Βουλή. Δε σφάξανε, που θα μείνει έξω ο Σφακιανός, σκέφτηκε ο Σφακιανός (πάει το αψύς, όπως βλέπετε… κι απόμεινε με το ταπεινωμένο μουστάκι…). Έγραψε, λοιπόν, μια επιστολή μετανοίας, αποκηρύσσοντας μετά βδελυγμίας (πάντα χρειάζεται το βδελυγμίας) τον εαυτό του και τας παραφυάδας αυτού (και αι παραφυάδαι είναι εκ των ων ουκ άνευ κι ας μην ξέρω τι είναι αυτός ο ουκ άνευ…).
Στην επιστολή, εκτός από το «πρόεδρε, έκανα λάθος», υπήρχαν και άλλα στοιχεία,τα οποία σας απέκρυψαν τα συστημικά μέσα, αλλά ούτε εγώ σας τα μαρτυράω, μήπως καταφέρω και γίνω κάποτε συστημικό Καφενείο… Όμως, θέλω να ξέρετε ότι εκείνο που συγκίνησε τον Τσίπρα και ξανάβαλε τον Παύλο στο μαντρί (δηλαδή, στο κοτέτσι), ήταν οι στίχοι κάποιων τραγουδιών που υπήρχαν στην δακρύβρεκτη επιστολή, οι οποίοι κατέδειξαν του Παύλου την ευαίσθητη ψυχή κι έδωκαν τόπο στην οργή. Ο Παυλάκος, ως λαϊκός ή λαϊκιστής (διαλέγετε όποιο νομίζετε) ξεκίνησε με το λαϊκό άσμα:
Έφταιξα συμπάθησέ με, σύντροφε Αλέξη μου,
σαν και πρώτα αγκάλιασέ με, πρόεδρε Αλέξη μου!
Πίστεψέ με, όρκο κάνω στο μουστάκι μου,
σ’ αγαπώ και θα σε κάνω φούντα στο φεσάκι μου… (ή κρόσσι στο μαντήλι μου).
ρεφραίν
Πρόεδρε Αλέξη, Αλεξάκη μου,
εσύ ’σαι τ’ όνειρό μου και το μεράκι μου…
συνέχισε με τον δημοτικό στίχο:
«δείρεμε και μάλωσέ με και βαριά βαλάντωσέ με!»
και έκλεισε με τις κρητικές μαντινάδες:
Όταν τ’ αστέρια τ’ ουρανού μπορέσεις να μετρήσεις,
τότε την κουζουλάδα μου θα την κατανοήσεις.
και
Ήθελα να ’σουν ο κεφτές και να ’μουν το τηγάνι,
να δεις του Παύλου η φωτιά, ψήσιμο που το κάνει.
Μ’ αυτά και μ’ αυτά ξερίζωσε τα σπλάχνα του Αλέξη και ξαναρίζωσε στον Σύριζα…
Μετά τις μαντινάδες, ακολούθησαν οι νέες κατινάδες, σ’ ένα διαρκές ξεκατίνιασμα των κομμάτων. Αντί να βλέπει το κάθε κόμμα τις πομπές του, το τρώει η έγνοια τι κάνουν οι άλλοι. Γιατί να ξαναγυρίσει ο Πολάκης και να ’ναι υποψήφιος ο καταδικασμένος Παππάς; Γιατί θα είναι υποψήφιος ο Κώστας Καραμανλής (του Αχιλλέως, βεβαίως, βεβαίως…); Γιατί ήταν υποψήφιος ο γιατρός στον Βόλο, ο οποίος έδωσε την αναρρωτική άδεια στον επιθεωρητή του ΟΣΕ, χωρίς να τον δει; Τίποτε δεν ακούσατε, ορέ, για τηλεϊατρική και ρομποτική χειρουργική;
Παιδιά, είναι απλό. Το κάθε κόμμα ας βάζει στα ψηφοδέλτιά του όποιους θέλει, ας παίρνει την ευθύνη και το κόστος κι ας τους λούζεται… Τι σας νοιάζει εσάς για των άλλων τη φθορά; Δεν έχετε καταλάβει ότι μας πιάνει η αποφορά απ’ τη διαφθορά και ζέχνει ο πολιτικός βίος, όπως τα κλούβια αβγά; Φτάνει!… Όχι, άλλη μπόχα!…
Απίστευτο κι όμως αληθινό!…
Στις 28 Μαρτίου του 1949 ανατινάχτηκε το θρυλικό γεφύρι του Κοράκου. Ποιος να το φανταζόταν ότι 74 χρόνια μετά, την ίδια μέρα, 28 Μαρτίου 2023, θα έκλεβαν και τη μικρογραφία (πιστό αντίγραφο του γεφυριού) που στήθηκε εκεί συμβολικά, για να υπηρετήσει την προσπάθεια ανακατασκευής του γκρεμισμένου ιστορικού μνημείου… Δυστυχώς, το έργο (πραγματικό στολίδι) του πρωτομάστορα πέτρινων γεφυριών, Θανάση Πόραβου, δεν υπάρχει πια στον τόπο όπου τον περασμένο Ιούλιο έγιναν σε ειδική εκδήλωση τα αποκαλυπτήριά του.
Το γεγονός έκανε ιδιαίτερη αίσθηση στην περιοχή και προκάλεσε διάφορες αντιδράσεις. Άλλος έλεγε: «μάγκες πιάστε τα γιοφύρια, να μην πάθουμε τα ίδια», άλλος εξέφραζε τον φόβο του ότι μετά απ’ αυτό μπορεί να μας κλέψουν και τη σήραγγα Τυμπάνου κι άλλος, εντελώς αδιάφορος, υποβάθμιζε το συμβάν, λέγοντας ότι δε χρειάζεται να στεναχωριόμαστε για ένα άχρηστο γεφύρι, το οποίο θα ήταν πολύ χρήσιμο, αν το είχαν βάλει σε ένα ρέμα, για να περνάμε πέρα-δώθε.
Στην περιοχή κατέφθασε επειγόντως ο Μενέλαος κι αφού λειτούργησε θεσμικά (ως δικηγόρος), κάνοντας μήνυση κατ’ αγνώστων, ψάχνει τώρα τ’ αργιθεάτικα ρέματα, μήπως πήρε το γεφύρι κάποιος πρόεδρος, για να το παρουσιάσει ως έργο του προεκλογικά. Δεν ξέρω για ποιους λόγους, αλλά ξεκίνησε την έρευνά του από τη Στεφανιάδα και «ιδρώσαμε» να τον πείσουμε ότι εμείς κλέβουμε μόνο παχιά σφάγια,κατά προτίμηση βετούλια ή ζυγούρια και ποτέ γιοφύρια…
Στη νέα γέφυρα Κοράκου, ο Χρήστος Καπερώνης σταματάει όποιον περνάει από εκεί και του κάνει μια πρόχειρη ανάκριση. Πεντέξι ύποπτους, αφού τους έκανε πρώτα το τραπέζι με μπακαλιάρο που δεν είχε ξαλμυριστεί και τσαλαφούτι, τους έκλεισε στην Κούλια (τελωνείο) και δεν τους έδινε νερό, μήπως και τους αναγκάσει να ομολογήσουν. Ξέρεις τι είναι να διψάς και δέκα μέτρα αποκάτω να βουίζει ο Αχελώος με τα πεντακάθαρα νερά του; Ωστόσο, κανένα αποτέλεσμα δεν έφερε κι αυτή η μέθοδος για τη διαλεύκανση της υπόθεσης. Οι ύποπτοι αφέθηκαν ελεύθεροι, κατέβηκαν στον γιαλό κι ακόμη είναι εκεί και πίνουν νερό…
Το θέμα έφτασε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καθώς και στην αρμόδια επιτροπή. Φρόντισε γι’ αυτό ο Αντώνης Κοσσυβάκης. Όμως, η απάντησή τους δεν είναι και τόσο κολακευτική για τη χώρα μας. Συγκεκριμένα του είπαν: «Άσε μας, ρε Αντώνη! Ξέρεις πόσες φορές στείλαμε κονδύλια στην Ελλάδα για να φκιάσετε γεφύρια και γεφύρια δεν είδαμε; Ποιος σας φταίει; Αφού τα φκιάνετε και τα κλέβετε, εκτός αν τα κλέβετε πριν τα φκιάσετε»… Τρε μπιεν μον αμί, είπε ο Αντώνης στα γαλλικά κι άρχισε ύστερα τα ελληνικά… γαλλικά που έφριξαν οι Βρυξέλλες.
Τέλος, θα σημειώσω ότι για μια ακόμη φορά δεν αντέδρασαν οι αρχές του τόπου. Πλήρης αδιαφορία και αδράνεια… Αλλά, τι περιμένεις απ’ αυτούς που συμφώνησαν να μας κλέψουν και το ποτάμι. Σκέφτηκαν το απλό: αν δεν έχεις ποτάμια, τι τα θέλεις τα γεφύρια; Ίδια λογική με κάποιον που έλεγε παλιότερα: τι τα θέλουμε τα βουνά…
Απρίλης της άνοιξης και της Λαμπρής
Απρίλης σήμερα!… Ελπίζω να με πιστέψετε και να μη θεωρήσετε την πληροφορία πρωταπριλιάτικο ψέμα… Προσέξτε, να μη μας… γελάσουν! Όλον τον χρόνο μας κοροϊδεύουν, ας το αποφύγουμε την Πρωταπριλιά!
Απρίλης της άνοιξης!… Όμως τα γκρίζα σύννεφα της επικαιρότητας δε μας αφήνουν να χαρούμε τον γαλανό ουρανό της, τα χρώματα και τ’ αρώματά της. Καθημερινά, πολλά, απ’ όσα συμβαίνουν γύρω μας και στον κόσμο, επιβεβαιώνουν την άποψη του ποιητή μας Κώστα Βάρναλη, όπως χαρακτηριστικά περιγράφεται στους στίχους του:
«Θεριά οι ανθρώποι, δεν μπορούν το φως να το σηκώσουν…
Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν».
Παρ’ όλα αυτά, ο αγώνας και η ελπίδα για το καλύτερο συνεχίζεται. Ενισχύεται από την πίστη προς Εκείνον ο οποίος συμπαρίσταται στις δυσκολίες μας λέγοντας: «Εν τω κόσμω θλίψιν έξετε, αλλά θαρσείτε εγώ νενίκηκα τον κόσμο».
Καλό Πάσχα με υγεία, ελπίδα και αισιοδοξία
Καλή Ανάσταση!
Ο απόηχος της τραγωδίας των Τεμπών
Γράφει ο Δάσκαλος κ. Λάμπρος Μπαλτάς
Σήμερα 21 Μαρτίου, συμπληρώθηκαν τρεις εβδομάδες από τη μοιραία μετωπική σύγκρουση των τραίνων στα Τέμπη.
Εκεί, όπου η ανευθυνότητα και η ολιγωρία προκάλεσαν τη φρικτή τραγωδία με τις τραγικές συνέπειες.
Πολύ σωστά η Κυβέρνηση, αφού εξάντλησε κάθε δυνατότητα και έλαβε όλα τα μέτρα, μας βεβαιώνει δια στόματος υπουργού ότι μέχρι τέλους Μαρτίου, θα ξαναλειτουργήσουν οι συρμοί σ’ όλη την επικράτεια και με απόλυτη ασφάλεια θα υποδεχθούν το επιβατικό κοινό.
Ένας μήνας, ο Μάρτιος, ήταν αρκετός για Την αποκατάσταση όλων των προϋποθέσεων απρόσκοπτης και ασφαλούς κυκλοφορίας τραίνων για τη μετακίνηση των επιβατών.
Σημειωτέον ότι από 1 ης Απριλίου 2023 η Κυβέρνηση θα διανύει τον (45 ον ) τεσσαρακοστόν πέμπτον μήνα στο τιμόνι της εξουσίας και ως τότε θα έχει ολοκληρωθεί η αποκατάσταση όλων των αναγκαίων συστημάτων Ασφάλειας. Εύλογα όμως γεννάται το ερώτημα:
Αν αυτή την αξιέπαινη διαδικασία, την είχε πραγματοποιήσει νωρίτερα, «έναν οποιονδήποτε προηγηθέντα μήνα», έναν από τους 44, θα είχε αποφευχθεί το ανεπανόρθωτο κακό;
Μάλλον… ΝΑΙ
Τι έφταιξε λοιπόν και η Πολιτεία άργησε να παρέμβει;
Γιατί να βυθισθεί το Έθνος σε βασανιστική περισυλλογή και κατήφεια;
Γιατί οι γονείς και οι συγγενείς των αδικοχαμένων να θρηνούν απαρηγόρητοι;
Γιατί να βιώνουν τη φοβερή και ανελέητη οδύνη, τον αβάσταχτο πόνο και τα αστείρευτα δάκρυά τους να αυλακώνουν το θλιμμένο πρόσωπό τους;
Έφυγαν αστραπιαία αθώες ψυχές για το χωρίς επιστροφή ουράνιο ταξίδι. Η τρομερή έκρηξη, τις εκτόξευσε στην κορυφή του Ολύμπου, όπου στάθηκαν για λίγο να αποχαιρετήσουν το μάταιο κόσμο…
Ξαφνιάστηκε ο Δίας, όταν είδε τόσους νέους και ρώτησε τον Ερμή:
Τι συμβαίνει; Εκείνος απάντησε:
Στη χώρα, όταν η ανικανότητα κυβερνά την εξουσία, τότε αυτό συμβαίνει. Άλλους να καλύπτει το χώμα κι άλλους να συγκαλύπτει το Κόμμα…
Θύμωσε ο Δίας και κρατώντας τον κεραυνό στο Χέρι του, δε βρίσκει στόχο να τον… εκσφενδονίσει. Η πυκνή ομίχλη της παραπληροφόρησης και η μασκαρεμένη Αλήθεια στον φλύαρο αντίλογο των εμπλεκομένων, δεν αφήνουν περιθώρια «εντοπισμού» για την απονομή δικαιοσύνης… και δικαίωσης… Απαξιωμένη η ζωή για τους μεταπράτες της εξουσίας.
Βίαιο κατεστημένο-πρόστυχο-διεφθαρμένο…
Ντύθηκαν προβειές οι λύκοι κι εμείς ζούμε σε τσιφλίκι.
Το πολιτικό απόστημα, των λαθών… απόκτημα…
Διότι
Της πολιτικής η βρόμα, στων πολιτικών το στόμα,
γράφει κύκλους παραλλήλους, συγκαλύπτοντας αλλήλους…
Κάνουν την αλήθεια ψέμα, φόρεσε η απάτη στέμμα…
Κοροϊδεύουν τον κοσμάκη και δεν τρέπονται λιγάκι!
Τι να βρουν οι συνετοί, στης Πανδώρας το κουτί;
Σκέπτονται και συμπονούν, με τους συγγενείς πενθούν
και προσεύχονται να μην καρατομείται η Λογική
και διακυβεύεται η Νοημοσύνη…
………………………………………………………………………..
Μακάρι οι παθογένειες δεκαετιών να τελειώσουν εδώ.
Η Ιστορία ενός ασυμβίβαστου Κλέφτη ..
Ο Θανάσης Τσιάκας (ή Τσάκας) ήταν ένας από εκείνους τους περήφανους και απροσκύνητους αγωνιστές που ποτέ δεν έγιναν «διάσημοι» μέσα από τα… συνήθη λαμπερά αφιερώματα που συναντάμε στη λεγόμενη επίσημη βιβλιογραφία. Ξεχασμένος παρέμεινε ο Τσιάκας, ίσως γιατί η σεμνότητα και η μνημειώδης ανιδιοτέλεια του Αγραφιώτη μαχητή της επανάστασης δεν «έπρεπε» μήτε «βόλευε» ν’ αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση στους πονηρούς και σίγουρα ωφελιμιστικούς καιρούς που ακολούθησαν! Πολύ λίγα γνωρίζουμε γι’ αυτόν αφού οι όποιες αναφορές και ενθυμήματα είναι ελάχιστα, σαν το λιγοστό μα ακριβό νεράκι που κυλά μέσα από τη σχισμή του βράχου…
Ο Θανάσης Τσιάκας πρωτάνοιξε τα μάτια του στο χωριό Μοναστηράκι των θρυλικών Αγράφων. Ακριβή χρονολογία γέννησης δεν γνωρίζουμε, αλλά οι περισσότερες πληροφορίες συγκλίνουν προς το τέλος της έβδομης δεκαετίας του 18ου αιώνα (πιθανόν τo 1779). Κατάγονταν από σαρακατσανέικη φύτρα και νωρίς-νωρίς, νέο παλικαρόπουλο, βγήκε στο κλαρί. Η βαθιά απέχθειά του στην καταπίεση της εξουσίας της συνασπισμένης τυραννίας του Αλή πασά και των κοτζαμπάσηδων, τον έσπρωξε στο Κλέφτικο.
Στους περήφανους επαναστάτες της εποχής, αυτούς που ο Μακρυγιάννης αποκάλεσε «μαγιά της λευτεριάς, όπου την βάστηξαν ξυπόλητοι και γυμνοί τόσους αιώνες εις τα βουνά και ερημιές να μη χαθή, και σκότωναν οι τύραγνοι και οι Τουρκοκοτζαμπασήδες έναν από αυτούς και γένονταν δέκα….»!
Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ
Υποψήφιοι ή κατηγορούμενοι;
Γράφει ο Παναγιώτης Λιάκος
Ορισμένοι σκέφτονται τις κάλπες, ενώ κανονικά θα έπρεπε να ετοιμάζονται για το εδώλιο του κατηγορουμένου
Ο Απόστολος Λύτρας είναι δικηγόρος της οικογένειας Παπαγγελή, η οποία στο δυστύχημα στα Τέμπη απώλεσε τη 19χρονη Αναστασία. Την Τετάρτη εμφανίστηκε στο δελτίο ειδήσεων του ΑΝΤ1, μαζί με τον πατέρα της Αναστασίας, και είπε τα εξής καίρια:
«Την ερώτηση την έχω κάνει αρκετές φορές: Αν το υπουργείο Μεταφορών, είτε της τωρινής είτε και της προηγούμενης κυβέρνησης, γνώριζε ότι δεν υπάρχουν μέτρα ασφαλείας στα τρένα, στους σιδηροδρομικούς σταθμούς και επέτρεπε να γίνονται δρομολόγια. Αυτό είναι το τραγικό της υπόθεσης, που δεν έχουμε πάρει μία απάντηση∙ αν γνώριζαν για αυτά τα μέτρα ασφαλείας ότι δεν λειτουργούν. Ακούω πραγματικά και δεν ξέρω τι να πω. Ακούω συζητήσεις πολιτικών για το αν θα είναι υποψήφιος ο πρώην υπουργός Μεταφορών και δεν ακούω συζητήσεις για το αν θα είναι κατηγορούμενος. Κοιτάμε να δούμε αν θα είναι υποψήφιος και δεν κοιτάμε να δούμε αν θα είναι κατηγορούμενος. […] Το θέμα είναι αν υπάρχουν ποινικές ευθύνες πολιτικών από οποιαδήποτε κυβέρνηση, κι από την προηγούμενη και από την τωρινή. Δεν ενδιαφέρει κανέναν… Εδώ μιλάμε για μία εθνική τραγωδία, που είναι αδιανόητο να δεχτούμε ότι γνώριζαν οι αρμόδιοι ότι δεν υπάρχουν μέτρα ασφαλείας και επέτρεπαν σε αυτά τα κινούμενα φέρετρα να μπαίνουν παιδιά».
Απάντηση στον κ. Λύτρα για το αν γνώριζε η κυβέρνηση Μητσοτάκη τα κενά ασφαλείας στον ΟΣΕ έδωσε ο Αδωνις Γεωργιάδης με την ηχηρή παραδοχή -και μάλιστα σε τηλεοπτική εμφάνισή του- της αποσιώπησης, από την πλευρά του υπουργού Μεταφορών αυτής της κατάστασης.
Στην τοποθέτηση του κ. Λύτρα «ακούω συζητήσεις πολιτικών για το αν θα είναι υποψήφιος ο πρώην υπουργός μεταφορών και δεν ακούω συζητήσεις για το αν θα είναι κατηγορούμενος» απάντησε συνοφρυωμένος ο παρουσιαστής του δελτίου ειδήσεων Νίκος Χατζηνικολάου, που τερμάτισε άρον άρον τη συζήτηση με τα ακόλουθα: «Η Δικαιοσύνη πρέπει να δώσει τις απαντήσεις και δεν είναι δική μας δουλειά να στήνουμε τηλεδικαστήρια ούτε οι δημοσιογράφοι ούτε οι δικηγόροι. Να ευχηθούμε και να ελπίσουμε η Δικαιοσύνη να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων».
Ακόμα και οι αδαέστεροι όλων μπορούν πλέον να αντιληφθούν τι συμβαίνει στην Ελλάδα…
Διαπρέπουν τα Ευρυτανόπουλα-Η Μαριάνθη πήρε το μεταπτυχιακό της!
Σε κλίμα χαράς και συγκίνησης παρουσία φίλων και συγγενών ,άλλο ένα Ευρυτανόπουλο, η Μαριάνθη Φουρλίγκα, πήρε το μεταπτυχιακό της με ειδίκευση στην Ειδική Αγωγή.
Η Μαριάνθη , με καταγωγή από Κάτω Ποταμιά Γρανίτσας και Βούλπη,είδε τις προσπάθειές της να δικαιώνονται με σκληρή δουλειά και αφοσίωση .
Της ευχόμαστε πολλά συγχαρητήρια, καλή σταδιοδρομία και πάντα επιτυχίες!!
Στείλτε το άρθρο σας!
Το VimaPoliti.gr περιμένει τη δική σας άποψη για όλα τα δημοσιεύματά του και όχι μόνο. Στείλτε μας το κείμενό σας είτε πρόκειται για μια παράγραφο σε μορφή σχολίου, είτε για άρθρο που είναι προτιμότερο για να αναπτύξετε τις θέσεις, τις απόψεις ,τις αντιρρήσεις σας ή ότι συμβαίνει γύρω σας
Επώνυμα ή ανώνυμα. Αρκεί να είναι κείμενα με άποψη και επιχειρήματα.
Όλα θα δημοσιεύονται στην ροή ειδήσεων του VimaPoliti.gr στην ενότητα ΠΟΛΙΤΗΣ στην υποενότητα ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΟΥ
Αποστολή στο email:Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. ή στο viber 6944394410
Ευρυτανία:Καταγγελία κατοίκου για μη αποχιονισμό στον συνοικισμό Γιαννιεΐκα Τόρνου
Για μη αποχιονισμό στον συνοικισμό Γιαννιεΐκα Τόρνου στην Ευρυτανία, κατά την τελευταία κακοκαιρία ,καταγγέλλει στο "VP" κάτοικος του χωριού κάνοντας λόγο για αδιαφορία και ανικανότητα του δήμου και της τοπικής κοινότητας.
Σε μήνυμά του ο Ν.Κ μεταξύ άλλων αναφέρει ότι μετά την πυκνή χιονόπτωση στο χωριό του ουδείς ενδιαφέρθηκε για αποχιονισμό ,μόνος του με το ιδιωτικό του αυτοκίνητο έκανε ενέργειες ενω το μοναδικό μηχάνημα που ήρθε στην περιοχή καθάρισε άλλους συνοικισμούς.
"Καλημέρα,μια καταγγελία θελω να κάνω,έριξε χιόνι λίγο αλλά έκανε μεγάλες ζημιές,δρόμοι καθαρίστηκαν από δήμο και περιφέρεια,στον συνοικισμό Γιαννιεΐκα Τόρνου Ευρυτανίας είμαι ξεχασμένος...
Ποιος έχει την ευθύνη αποχιονισμου;
Ποιος πρέπει να κοιτάζει Τουν μονήμους του χωριού;
Ο πρόεδρος επιλεκτικά όπως πάντα ούτε καν ενδιαφέρθηκε να κάνει το πρέπον όπως στον Προυσό που ο τοπικός πρόεδρος έφερε μηχάνημα σε φορτηγό απεγκλωβισμό κατοίκων...Θέλω μια απάντηση από κάποιον.....
Λυπάμαι που είναι το χωριό 50 χρόνια πίσω... " τονίζει στο μήνυμά του ο κάτοικος του Τόρνου.
Η απάντηση του Αντιδημάρχου Γιάννη Σβερώνη
Σε επικοινωνία μας με τον αρμόδιο Αντιδήμαρχο του δήμου Καρπενησίου Γιάννη Σβερώνη ,θέλοντας να σχολιάσει τα καταγγελλόμενα του δημότη ,ο ίδιος τόνισε ότι απο την πρώτη στιγμή (Πεμπτη) μηχάνημα του δήμου που εδρεύει μόνιμα στην περιοχή πήγε στο συνοικισμό ,καθάρισε τους δρόμους χωρίς να υπάρξει κάποιο πρόβλημα .
Μάλιστα μας ενέφερε ότι την ίδια μέρα δήμος και Πυροσβεστική πήγαν στο συνοικισμό και άνοιξαν το οδικό δίκτυο για να περάσει ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ που κλήθηκε μέσω του 112 για βοήθεια σε ηλικιωμένο άτομο.
Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο
Γράφει ο Γιώργος Βαρεμένος*
Περίπου δύο εβδομάδες πριν τα Χριστούγεννα και κατά τις επτά με οκτώ το απόγευμα, το Αγρίνιο στο κέντρο μοιάζει σχεδόν έρημο. Ρωτάω τον Χρήστο, που έχει το μεζεδοπωλείο στον Άγιο Χριστόφορο και το σενιάρισε με συλλεκτικά αντικείμενα και με πινελιές του συγγενή του αγιογράφου Αντώνη: «Πώς πάει;» «Τι να πάει• ερημιά, λες και πρόκειται να γίνουν συλλήψεις!»
Πιο κάτω, ο Άγγελος μου επαναλαμβάνει με στεντόρεια φωνή από το καφενείο: «Υπομονή, Γιώργο. Υπομονή κάνουμε.» Μου θυμίζει το άσμα του Ξαρχάκου σε σύγχρονη εκδοχή. Εστιάτορας στα Καραπανέïκα μου παραπονέθηκε τις προάλλες ότι δεν έβγαινε να πληρώσει ντούκου το ηλεκτρικό και του αρνήθηκαν διακανονισμό, πληροφορώντας τον ότι, αν δεν πληρώσει το σύνολο της οφειλής, απαγορεύεται να αλλάξει πάροχο. Μόνο που δεν του είπαν: Ψηλά τα χέρια!
Προχωράω στην κεντρική πλατεία και στρίβω στην Παπαστράτου. Το ζαχαροπλαστείο “Ελβετικόν”, που στέγασε στα τραπέζια του νεανικούς έρωτες και απογοητεύσεις, έχει κλείσει από το καλοκαίρι. Ένα τοιχοκολλημένο κείμενο ευχαριστεί από καρδιάς τους επί χρόνια πελάτες του. 1951-2022 αναγράφει, θυμίζοντας πένθιμο αγγελτήριο. Την ίδια ώρα, οι γύρω δρόμοι είναι γεμάτοι παρκαρισμένα αυτοκίνητα και ο φίλος Βασίλης κυκλώνει για κάνα τέταρτο το τετράγωνο για να βρει κενή θέση και να φθάσει στην πλατεία Δημάδη. Πού βρίσκεται αυτός ο κόσμος των αυτοκινήτων, αφού δεν κυκλοφορεί στο κέντρο; Μυστήριο….
Την άλλη μέρα, η κίνηση δεν θυμίζει σε τίποτε τα παληά, εκτός από μία λατέρνα που σπρώχνει ασθμαίνοντας ο λατερνατζής, ενώ η γυναίκα του κρατάει το κουτάκι με τις γλίσχρες εισπράξεις. «Από πού ήλθατε;» ρωτάω. «Από τα Τρίκαλα», μου απαντάει καλοσυνάτα η γυναίκα. Η Εγνατία και η Ιονία έφεραν τα Τρίκαλα πιο κοντά στο Αγρίνιο, χωρίς όμως να αλλάξουν την μοίρα του. Ο ήχος της λατέρνας ξεθωριάζει, όταν πέφτω πάνω σε παληό γείτονα από την εποχή της καπνοκαλλιέργειας. Μου διαμαρτύρεται έντονα επειδή, λέει, στην πλατεία πρόκειται να έλθει η Άννα Βίσση χριστουγεννιάτικα και το σώου θα κοστίσει 25 ή 30 χιλιάδες ευρώ – δεν συγκράτησα το ακριβές νούμερο. Κάθομαι για έναν καφέ και ρίχνω μια ματιά στο Ίντερνετ. Διαβάζω ότι οι διαπραγματεύσεις με την Βίσση κατέρρευσαν και ότι τελικά θα έλθει η Δέσποινα Βανδή. Αυτό άραγε είναι καλό ή κακό σημάδι για το 2023; Θα σας γελάσω και δεν το θέλω!
* Ο Γ. Βαρεμένος είναι βουλευτής Αιτωλοακαρνανίας και αναπληρωτής τομεάρχης Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ – ΠΣ.
Στο καφενείο του Γιάννη :Μη μου τους ύπνους τάραττε!...
Γράφει ο Γιάννης Φρύδας
Όταν ήμασταν στον στρατό συνηθίζαμε να λέμε: όσο περισσότερο κοιμάσαι, τόσο λιγότερο υπηρετείς. Αργότερα, διαπιστώσαμε ότι αυτή η σοφή συμβουλή είχε εφαρμογή σε πολλές περιπτώσεις κι εκτός στρατού. Σήμερα πια, όλοι γνωρίζουμε ότι:
• «Ο ύπνος θρέφει το παιδί κι ο ήλιος το μοσχάρι…».
• Όσο κοιμόμαστε, μειώνουμε τις επιπτώσεις από την όποια κυβερνητική θητεία.
• Στον ύπνο έχουμε την ελπίδα να ονειρευτούμε και κάτι καλύτερο απ’ αυτά που ζούμε στο ξύπνιο…
• Με τον ύπνο θεραπεύουμε αποτελεσματικά την υπνηλία και την αϋπνία…
• Κατά τον ύπνο σβήνουμε το φως και κάνουμε οικονομία στο ρεύμα.
• Όταν κοιμόμαστε δεν τρώμε και κάνουμε δίαιτα ή ξεχνάμε την πείνα (άλλο που ονειρευόμαστε καρβέλια και στις δυο περιπτώσεις). Θα σας έλεγα περισσότερα περί ύπνου, αλλά ήδη νυστάζω (ξιτσιαουλιάσ’κα, λέμι). Καλύτερα να σας τα πει κάποιος υπνολόγος (δεν μπορεί να μην υπάρχει, τόσες παράξενες ειδικότητες έχουμε), ώστε να έχετε πλήρη και επιστημονική ενημέρωση γι’ αυτό το θέμα. Βέβαια, χρειάζεται προσοχή μην πέσετε σε κάποιον από εκείνους που προσπαθούν να μας αποκοιμίσουν ή νομίζουν ότι κοιμόμαστε όρθιοι και με τα τσαρούχια. Είναι φανερό ότι ο ύπνος, εκτός από ευεργετικά αποτελέσματα στον οργανισμό μας, δίνει λύση και σε πολλές δυσκολίες. «Κάλλιο ύπνο παρά δείπνο» υποστηρίζει μια παροιμία μας. «Το γέλιο και ο ύπνος είναι τα καλύτερα φάρμακα του κόσμου» λένε οι Ιρλανδοί, αλλά με όσα συμβαίνουν γύρω μας πολύ δυσκόλεψε το γέλιο, οπότε: ώρα για ύπνο… Καληνύχτα σας κι όνειρα γλυκά!...
Συνέδρια…
Τον τελευταίο καιρό ήμουν πολύ απασχολημένος με τα κομματικά συνέδρια, γι’ αυτό παραμέλησα αρκετά και το Καφενείο. Μετά τον αντιπροσωπευτικό Αργιθεάτη αγωνιστή και την αντιπροσωπευτική αργιθεάτισσα γυναίκα, αυτοανακηρύχθηκα αντιπροσωπευτικός Αργιθεάτης καφετζής και εκπροσώπησα ως σύνεδρος τους αντιπροσωπευτικούς καφετζήδες από το γενικόν καφενείον «η Ελλάς». Οι άλλοι συνάδελφοι δεν παλάβωσαν ν’ αφήσουν τα μπρίκια και να τρέχουν σε συνέδρια, διότι τα περισσότερα συνέδρια είναι γι’ αυτούς που δεν έχουν δουλειές…
Τι χάλευα εγώ σε τέτοιες ιστορίες; Κατάλαβα το λάθος μου, αλλά το λάθος αν δεν το κάνεις, δεν μπορείς να το καταλάβεις πριν το κάνεις, γιατί αν το καταλάβαινες, δε θα το έκανες… (όταν παρακολουθείς ομιλίες του Γιωργάκη τέτοιους συλλογισμούς αναπτύσσεις…). Σας παρουσιάζω τους σύντομους χαιρετισμούς που εκφώνησα σ’ αυτές τις κομματοσυνάξεις και λίγα απ’ όσα έγιναν τελευταία στην πολιτική ζωή του τόπου:
Συριζοσυνέδριο
«Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλες και φίλοι και Νίκο Φίλη... Χαιρετίζω το συνέδριο του κόμματός μας και ελπίζω να είναι αυτό το 3 ο συνέδριο το οποίο θα μας οδηγήσει ξανά στο 3% στις επόμενες εκλογές και στην ψυχοβγαλτική κατάσταση που τόσο είχαμε συνηθίσει (μπαίνουμε στη Βουλή, δε μπαίνουμε κι έβγα ψυχή, έμπα!...).
Σύνεδροι και συνέδρισσες και συριζομαζώματα από συνιστώσες, τάσεις κι άλλα κόμματα!... Ένας αμερικανός συγγραφέας έλεγε: «Καμιά μεγάλη ιδέα δε γεννήθηκε ποτέ σε ένα συνέδριο, αλλά πολλές ανόητες ιδέες έχουν πεθάνει εκεί». Εμείς, ως αριστεροί, δεκάρα δε δίνουμε τι λέει ένας αμερικανός, αλλά από ανόητες ιδέες έχουμε και παραέχουμε και χρειάζεται προσοχή να μην τις χάσουμε… (ακολούθησαν χειροκροτήματα, μάλλον κανένας δεν άκουσε τι είχα πει). Μας βγάλατε την πίστη με τον Μπίστη… (ακόμη πιο δυνατά χειροκροτήματα).
Ευχαριστώ για την ανύπαρκτη προσοχή σας!...». Αμέσως μετά, τσάκωσε το μικρόφωνο άλλος σύντροφος, είπε κάτι κι άρχισαν να τσακώνονται. Ο Τσακαλώτος από τα νεύρα του παραλίγο να μάθει και να μιλήσει ελληνικά… Άλλος έλεγε «ομπρέλα», άλλος «γέφυρα», άλλος «53+», ένας χαμός γινόταν.
Συμπέρασμα καφετζή 1: Η «ομπρέλα» θ’ ανοίξει μετά τις εκλογές. Συμπέρασμα καφετζή 2: «Βροχή περασμένη κάπα δε χρειάζεται»... Υποθέτω ότι και η ομπρέλα άχρηστη θα είναι τότε… (τουλάχιστον συμπλήρωσα την παροιμία…). Στο τέλος τα συριζόπουλα αποφάσισαν να στείλουν τον λογαριασμό στον Μητσοτάκη. Από το κίνημα δεν πληρώνω, δεν πληρώνω (μην πληρών’ς!), τώρα στέλνουν τον λογαριασμό στον Κυριάκο, άλλο που το ξέρουμε πια ότι τον λογαριασμό τον πληρώνουμε πάντα εμείς… Σύντροφοι, μήπως μπορείτε να στείλετε στον Μητσοτάκη και τον δικό μου λογαριασμό της ΔΕΗ; Αν όχι, δε θέλω να τον πληρώσετε εσείς. Στείλτε μου χρήματα και τον πληρώνω μόνος μου… «Στις 15 Μάη τελειώνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη».
Το είπε ο Θεοχαρόπουλος της ΔΗΜΑΡ. Είπαμε κι εμείς να χαρούμε, αλλά μείναμε με τη χαρά του Θεοχαρόπουλου. Ακλόνητος ο Κυριάκος έκοβε βόλτες στην Αμερική σαν χάρος μαύρος στους λευκούς οίκους και τα κογκρέσα. Από κοντά κι ο Ελπιδοφόρος, ο αρχιεπίσκοπος της Αμερικής, γιατί όπου περνάει ο Κυριάκος ένας αγιασμός χρειάζεται… Κάπως έτσι, στις 15 Μάη έκαναν και εκλογές για αρχηγό. Κανένας δεν περίμενε να βγει πάλι ο Αλέξης, ωστόσο η έκπληξη έγινε. Είναι ο δεύτερος πολιτικός που καταφέρνει να βγει, χωρίς να έχει αντίπαλο… Παρατήρηση: Όταν δεν κατεβαίνει αντίπαλος, η ομάδα παίρνει το ματς άνευ αγώνος με 3 – 0. Δεν μπαίνει στο γήπεδο να παίζει μόνη της…
ΝουΔουσυνέδριο
«Δεξιές, δεξιοί και αδέξιοι, σύντροφοι και συντρόφισσες… Με τόσους κομμουνιστάς που μαζέψαμε, πώς μπορώ να μη σας αποκαλέσω και συντρόφους, έστω κι αν δεν ξέρω ποιοι είστε δεξιοαριστεροί, αριστεροδεξιοί ή πασοκογενείς;
Το συνέδριο αυτό είναι συνέδριο θέσεων. Όλοι ήρθαμε εδώ για τις θέσεις (ξέρετε τι εννοώ) και δηλώνουμε στρατιώτες αυτής της παράταξης (αρκεί να πληρωνόμαστε με μισθό στρατηγού). Μας λείπει, βέβαια, ο Αντώναρος, αλλά τον αντικαταστήσαμε με τον Τατσόπουλο κι έχουμε και περίσσευμα τον Μόσιαλο δια πάσαν νόσον… Τι άλλο να είπω δια το συνέδριόν μας; Τα λέει όλα το κεντρικό μας σύνθημα: «Δίπλα σε κάθε πολίτη». Όμως, αν δεν αναδιπλωθούμε και συνεχίσουμε έτσι, κανένας πολίτης δεν πρόκειται να μείνει δίπλα μας…».
Συνέδριο στο κίνημα – κίνημα
«Σοσιαλδημοκράτισσες, σοσιαλδημοκράτες, πασόκια, αδέρφια μου κιναλήτες, πουλιά… Σήμερα ο πράσινος ήλιος ανατέλλει ξανά πιο πράσινος, πιο λαμπερός, πιο δυνατός, πιο καυτερός… Για να φωτίσει και να θερμάνει όλους εκείνους που δεν είχαν να πληρώσουν και τους κόψανε το ρεύμα, που δεν είχαν ευρώ ν’ αγοράσουν πετρέλαιο ή ρούβλια να προμηθευτούν φυσικό αέριο… Για να κάψει, τσουρουφλίσει και μαυρίσει εκείνους που προσπάθησαν να λεηλατήσουν τον χώρο μας, όσο αντηλιακό κι αν βάλουν… (προπαντός εκείνον τον Αλέξη που είναι ασπριδερός…). Έχω μια επιφύλαξη για το νέο όνομα του κόμματος… Μαγαζί που ανακαινίζεται, το πρώτο που αλλάζει είναι το όνομα. Εμείς, αντιθέτως, επαναφέραμε το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα και του κολλήσαμε κι ένα Κίνημα Αλλαγής. Κίνημα + Κίνημα ισοδυναμεί με μια ακινησία, όπως οι δύο αρνήσεις ισοδυναμούν με μία κατάφαση. Θα κλείσω με μια ευχή που δίναμε παλιά, όταν τελειώναμε το κούρεμα σε κάποιο κοπάδι: «Κι τ’ χρόν’ πιρ’σσότιρα!». Δεν πρόλαβα να τελειώσω τον χαιρετισμό μου, μπήκαν στο συνέδριο διάφορες εταιρείες βυτιοφόρων, για να αφήσουν τις κάρτες τους. Μεταξύ αυτών και η εταιρεία «ο αχόρταγος» που έδωσε και την καλύτερη προσφορά. Έξω από το συνέδριο το βυτιοφόρο του Σύριζα έκοβε συνέχεια βόλτες, επειδή δεν έβρισκε χώρο να παρκάρει.
Στο διαβουλευτικό του ΜέΡΑ25
Μέρα Μαγιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού το χάνεις, Γιάνη, με τις μπαρούφες σου και με αυτά που κάνεις… Δε γινόταν να μην πάω και στο β΄ μέρος του 1 ου Διαβουλευτικού Συνεδρίου του ΜέΡΑ25 του Γιάνη, ώστε να εκπροσωπήσω τους καφετζήδες αλλά και τους Γιάννηδες με δυο ν. Τους 45 Γιάννηδες τους εκπροσώπησε ο ίδιος ο Βαρουφάκης, ως Γραματέας (με ένα μ) του κόμματος (διαγράψτε κι εδώ ένα μ)… Ήταν το πιο ενδιαφέρον συνέδριο. Εδώ η σαχλαμάρα βάρεσε κόκινο (με ένα κ). Έκανα κι εδώ κάμποσα βήματα, ανέβηκα στο βήμα και είπα: «Σύντροφοι συνοδοιπόροι…
Είμαστε πρωτοπόροι και το ξέρουμε. Είμαστε θαλασσοπόροι και καταφέρνουμε να επιπλέουμε στην τρικυμιώδη θάλασσα του καπιταλισμού. Είμαστε αεροπόροι διότι μπορεί να μην ξέρουμε από αεροπλάνα, αλλά πετάμε μόνιμα στα σύννεφα κι αρνούμαστε να προσγειωθούμε, υπακούοντας στις αρχές της ανυπακοής, αφού η ανυπακοή είναι το βασικό συστατικό της ιδεολογίας μας… Καλά κρασιά!... Να ’χουμε να πίνουμε, να ’χουμε να λέμε…».
Ασυνεδρίαστοι…
Ο Βελόπουλος δεν έκανε συνέδριο. Τώρα την άνοιξη είναι στην ανθοφορία όλα τα βότανα και πρέπει να μαζέψει όσα του χρειάζονται για τα μαντζούνια και τις κεραλοιφές του, οπότε δεν αδειάζει για τέτοια χασομέρια… Για την Ελληνική Λύση δεν είναι λύση το συνέδριο, λύση είναι… η διάλυση… Ούτε στο ΚΚΕ έκαναν συνέδριο. Οι θέσεις τους παραμένουν σταθερές τα τελευταία εκατό χρόνια. Άρα, τι το θέλουν το συνέδριο; Να αποφασίσουν αν θα αλλάξουν στειλιάρι στο σφυρί ή αν θα στείλουν το δρεπάνι στον γύφτο για τρόχισμα;
Συμπολίτες μου!... (που λέει κι ο Κυριάκος)
Όπως είδατε τα κόμματα έκαναν τα συνέδριά τους, άνοιξαν και σας περιμένουν με τα ίδια γνωστά προϊόντα τους σε διαφορετικές συσκευασίες και περιτυλίγματα. Καλά είναι να ετοιμάζεστε κι εσείς, γιατί οι εκλογές έρχονται (κάπου εκεί που γίνονται τα κράνια κι έρχονται τα πρωτοβρόχια) κι επειδή: «Είναι πολλά μαντρόσκυλα και το κομμάτι ένα», προσοχή μη σας πιάσουν στον ύπνο και σας τυλίξουν σε λαθεμένες επιλογές κομμάτων και προσώπων!... Είπαμε: ώρα για ύπνο, αλλά δεν είναι όλες οι ώρες για ύπνο… Προσοχή! Προσοχή! Και ποτέ μην ξεχνάτε αυτό που είπε κάποτε ο Βίκτωρ Ουγκώ: «Οι υπουργοί λένε ό,τι θέλουμε να λένε, ώστε να κάνουμε ό,τι θέλουνε να κάνουμε».
«Άλλοι παπάδες ήρθανε, άλλα Βαγγέλια φέραν». Την παροιμία που συνοδεύει τον σημερινό τίτλο του καφενείου τη βρίσκουμε και σε άλλη εκδοχή. Σας την υπενθυμίζω κι αυτή κι όποια θέλετε κρατάτε… (εσείς μία θα πληρώσετε). Αφιερώνω αυτή την παροιμία στην «ιστορική» (ανιστόρητη είναι το σωστό) απόφαση 153/2018 του δήμου Αργιθέας, την οποία ο αρχιτέκτων που τη μεθόδευσε θεωρεί ως ιερόν ευαγγέλιον της τοπικής αυτοδιοίκησης και κάθε τρεις και λίγο μας την προβάλλει, υποστηρίζοντας ότι είναι και μη ανακλητή (φκιάσε με δήμαρχο και σου δείχνω αν είναι ή δεν είναι ανακλητή…). Προσωπικά, τη θεωρώ μνημείο παραταξιακής αποστασίας και διάλυσης, σε συνδυασμό με σύμπραξη περίεργης συμμαχίας αλλά και στάσης συγκεκριμένων δημοτικών συμβούλων. Έκανα αναφορά και στο 75 ο Καφενείο. Όμως, δεν πρόκειται να ασχοληθώ ξανά ούτε με την 153 του 18 ούτε με τους συντελεστές της. Θέλουν να χαλάσουν το Χοντροσπάνι, δε θα μου χαλάσουν και το Καφενείο...
Εσαεί την Αργιθέα κανένας δεν μπορεί να τη δεσμεύει… «Το μοναστήρι να ’ναι καλά κι από καλογέρους βρίσκουμε…». Όλοι στην κρίση της ιστορίας, στη δόξα ή στη χλεύη της… Ακτιβιστής λιγνίτη (υπογράφω με τον νέο μου τίτλο) Πάν’ οι γερόντοι στον πασά, πάν’ οι κοτσαμπασήδες…(κλέφτικο, ιστορικό) Πρόσφατα ο πρωθυπουργός δέχτηκε στο Μαξίμου 33 δημάρχους ορεινών περιοχών της χώρας. Επαινετή σε κάθε περίπτωση η πρωτοβουλία, όμως τα αποτελέσματα θα είναι εκείνα που θα αποδείξουν τη χρησιμότητά της. Μέχρι στιγμής είδαμε μόνο φωτογραφίες, φωτογραφίες αλληλοβοήθειας πολιτικών θα τις έλεγα… Αναφέρω, ωστόσο, ως θετική τη δέσμευση του πρωθυπουργού ότι δε θα αναπτυχθούν αιολικά στα βουνά, χωρίς τη συναίνεση των τοπικών κοινωνιών. Παρόμοια δήλωση είχε κάνει και κατά την επίσκεψή του παλιότερα στην Καρδίτσα, σε σχετική ερώτηση του Παναγιώτη Νάνου, δημάρχου Λίμνης Πλαστήρα.
Επίσης, πολύ σπουδαία κατά τη γνώμη μου μπορεί να είναι η Ολοκληρωμένη Χωρική Επένδυση (ΟΧΕ) Αγράφων, αρκεί να τα αντιμετωπίσει ως ιδιαίτερο, ενιαίο χώρο. Κυριάκου, ιγώ λέου να του ξικινήσουμι μι νέα συνθήκη Ταμασίου. Ικεί πο’ ’λιγι ούτι μίνια τουρκική οικογένεια στ’ Άγραφα, να του κάμουμι καμίνια ανιμουγιννήτρια κι να ’συχάσουμι ούλοι… κι να μην τρώουμαστι… Ου Μήτσιους ζουρίσ’κι μι τα λιγόμινα τ’ Μητσιουτάκη. Πώς γένιτι φιλιλέφτιρους πουλιτικός να πααίνει κόντρα στ’ς ιπινδύσεις; Ιδώ, Κυριάκου, δε μπουρού να σι βουηθήσου… Βγάλτα πέρα μαναχός σ’ μι του Μήτσιου!... Οι δήμαρχοι προσήλθαν στη συνάντηση με κάποιες επιφυλάξεις και προφυλάξεις. Μην τ’ς γλέπιτι έτσι, τ’ς κόβει λίγου του κιφάλι… Στην είσοδο κατά τον έλεγχο βρέθηκαν οι περισσότεροι με γαλάζια χάντρα (τάχα να δηλώσουν νεοδημοκράτες), άλλοι είχαν φυλαχτά, σκόρδα, χαϊμαλιά κι ο Καρδαμπίκης μια κλίτσα. «Ίφιρα νια κλίτσα στουν προυθυπουργό» είπι. Προνοητικός ο Αγραφιώτης… Λες να μας την πέσει εκείνο το σκυλί τ’ Κυριάκου και να μην έχουμε ένα ματσούκι, σκέφτηκε… Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που αυτό το σκυλί, αντί να δαγκώσει τον Κυριάκο που δαγκώνει δέκα εκατομμύρια Έλληνες, δάγκωσε τον υπουργό Σκέρτσο… Θα πεις, ένα δάγκωμα το ’θελε κι ο Σκέρτσος… Άλλοι δημάρχοι ήρθανε, άλλα φιρμάνια βγάζουν… (διασκευή καφετζή)
ΑΠΕ-λπισία…
Δεν προλάβαμε να χαρούμε από τη δήλωση του πρωθυπουργού ότι δε θα γίνουν αιολικά χωρίς τη συγκατάθεση των τοπικών κοινωνιών, μας ήρθε η κρυάδα από την περιφέρεια, η οποία ενέκρινε την Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για φράγμα που θα κατακλύσει την κοιλάδα Αχελώου. Μας πούλησε… ο Αγοραστός. Μπορεί να μην πήγε ακόμη στην κοιλάδα (12 χρόνια περιφερειάρχης), αλλά έχει άποψη για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις… Ένα έργο ασφαλτόστρωσης στην Αργιθέα δεν μπόρεσε να εντάξει στον προγραμματισμό του, αλλά για την κοιλάδα την κελάηδησε τη θετική γνωμάτευση. Αρνητική θέση η περιφέρεια Ηπείρου, θετική η Θεσσαλία. Συνεννόηση μπουζούκι... Πανηγυρίζουν και κάτι ντόπιοι. Πανηγυρίζουν με την καταστροφή του τόπου τους… Από τον κατακλυσμό του Νώε, στον κατακλυσμό των ανοήτων… Έχουμε κι έναν άλλον μαύρο κι άραχλο, γερό παπαγαλάκι, που μας συμβουλεύει τι να κάνουμε. Αυτός δίνει λύση σε όλα. Τώρα, μας λέει ότι μόνο η ΤΕΡΝΑ θα σώσει την περιοχή κι ότι, ευτυχώς, έχουμε σοβαρή κυβέρνηση και θα προχωρήσει το φράγμα και θα ’χουμε βαρκούλες και παραλίες… Εδώ κοιλάδα πνίγεται, βαρκούλες αρμενίζουν… (κι άλλη διασκευή) Αργιθέα… Γλύτωσε στην τουρκοκρατία, αλλά δε γλυτώνει στην τερνοκρατία… Συγκεκριμένος μηχανικός περιβάλλοντος (των εγκεκριμένων παιδικών χαρών και των καμένων λαμπτήρων) καλούσε κατοίκους της περιοχής, για να καταγράψουν τις περιουσίες τους, ώστε να αποζημιωθούν. Και για τη δημόσια γη που θα πνίξετε, μηχανικέ μου, ποιος θα αποζημιωθεί;
Στο Αργύρι, δίπλα ακριβώς στο μαιευτήριο, κατασκευάζεται πυρετωδώς κτήριο που θα στεγάσει την τράπεζα, όπου θα καταθέτουν οι δικαιούχοι τα χρήματα από την απαλλοτρίωση της περιουσίας τους. Δεν ξέρω, αλλά για κάποιον λόγο το Αργύρι μού δημιουργεί και συνειρμούς για αργύρια… Στα Γρυμπιανά ιδρύθηκε σχολή δυτών ταχύρρυθμης εκπαίδευσης, για να μπορούν οι κατακλυσμένοι να επισκέπτονται τα σπίτια τους, όποτε θέλουν. Να ξέρετε ότι σε περίπτωση που γίνει αυτό το φράγμα, όλη η έκταση της κοιλάδας θα παραδοθεί μόνιμα σε συγκεκριμένη εταιρεία ιδιωτικών συμφερόντων. Θα μηδενίσει σχεδόν την καλλιεργήσιμη γη της περιοχής, στην οποία έζησαν γενιές και γενιές και σε δύσκολες εποχές. Ποιος βεβαιώνει ότι δε θα ξανάρθουν δύσκολες; Δε σηκώνει δυο φράγματα στην ίδια περιοχή ο Αχελώος, υποστήριζε ο Μαγειρίας, ο οποίος έκανε τις πρώτες μελέτες για τη διαχείριση των νερών στην περιοχή. Άιντε, καημένε Μαγειρία, να ’ξερες πώς γίνονται σήμερα τα διάφορα μαγειρέματα!… Αφού σας έβαλα στο θέμα παρακαλώ να μη μιλάτε, μη μου ξυπνήσετε το δημοτικό συμβούλιο Αργιθέας (ολόκληρο και μηδενός εξαιρουμένου).
Το οποίον εν υπνώσει τίποτε δεν κατάλαβε, τίποτε δεν άκουσε, δεν πήρε θέση και απόφαση, ως όφειλε. Έχω δικαίωμα να υποθέτω ό,τι θέλω. Είναι ανικανότητα; Είναι σιωπηλή αποδοχή; Είναι;... Είπαμε ώρα για ύπνο, αλλά όχι να κοιμούνται κι αυτοί που δεν πρέπει να κοιμούνται. Ο λαός ψηφίζοντας δίνει σε κάποιους τις εξουσίες, όμως μοιράζει και τις ευθύνες. Ευτυχώς, αντιδρούν οι περατιανοί. Με τους περατιανούς είμαι, όπως και πολλοί άλλοι από την ευρύτερη περιοχή όπου περνάει ο Ασπροπόταμος. Θέλουμε να γίνει το φράγμα της Συκιάς, όμως κανένας δε μας λέει για ποιον λόγο δε γίνεται ούτε γιατί κατασπαταλήθηκαν τόσα χρήματα του ελληνικού λαού σε έργα που είναι από χρόνια παρατημένα. Το μάθαμε πια. Όταν μιλούν για Αχελώο είναι κοντά οι εκλογές…
Εισπήδηση: Τελευταία, μπήκε κι αυτή η λέξη στην καθημερινότητά μας. Είναι λέξη, κυρίως, της εκκλησιαστικής ορολογίας, αλλά στο εξής συχνά-πυκνά θα συναντάται και στα Τσερκούβιανα, Λαγκαδάκια, Μπουζιάρ’κου και Κουνάτσια… Όταν οι περατιανοί κάνουν κριτική σε πολιτικές αποφάσεις που τους αφορούν και τους καίνε, αυτό λέγεται εισπήδηση. (τ’ ακούς Χρήστο Καπερώνη;) Όταν την κριτική για ίδιους λόγους την κάνουμε εμείς οι αποδώθε, αυτό λέγεται αναπήδηση, υπερπήδηση, κουτσαπήδηση. Μη σας πιάσουν κι αδιάβαστους!...
Πότε αυγά, πότε πουλιά, πότε άδεια η φωλιά…
Μπορεί οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το σημερινό Καφενείο να μην έχουν σχέση με τη θεματογραφία του. Μπορεί να είναι εντελώς ασύνδετες και με τον τίτλο του. Όμως, σκέφτηκα ότι αυτές τις εικόνες από τις δυο φωλιές κότσυφα, που βρήκα τη μέρα της Πρωτομαγιάς, πρέπει να τις μοιραστώ μαζί σας και είμαι σίγουρος ότι θα τις υποδεχτείτε με χαρά και θα νιώσετε το αισιόδοξο μήνυμά τους. Ας γίνουν για λίγο: Η παιδική σας μνήμη που σας ακολουθεί. Η υπενθύμιση για την αναζήτηση της ομορφιάς στη φύση. Η νοσταλγία για τον τόπο σας. Η αιτία για την καλή σας διάθεση. Η βεβαιότητα για τη ζωή που νικά…
Αντιδράσεις κατοίκων για το ..πετσόκομμα δέντρων στην Ακαδημία Πλάτωνα
Την Παρασκευή 1 Απρίλη ο δήμος Αθηναίων ετοίμασε μια φάρσα στην Ακαδημία Πλάτωνα. Για δεύτερη μέρα προχώρησε σε κλάδεμα των δέντρων του Περιστύλιου, τόσο αυστηρό που ήταν ένα βήμα πριν την ολοκληρωτική τους κοπή.
Κάτοικοι της Ακαδημίας Πλάτωνα συγκεντρωθήκαμε και διαμαρτυρηθήκαμε για τον τρόπο που αποφασίζουν από τον δήμο να διαχειριστούν το πράσινο και τις ζωές μας. Υποδείξαμε τις τραγικές επιπτώσεις της μείωσης του φυτικού κεφαλαίου στο περιβάλλον και στην ποιότητα ζωής μας και ξεκαθαρίσαμε πως δεν θα επιτρέψουμε να εξαφανίσουν το λιγοστό αστικό πράσινο.
Η πρακτική που ακολουθήθηκε, όπως παρατηρούμε με αγανάκτηση σε τόσες άλλες περιπτώσεις στο δήμο της Αθήνας, είναι η καρατόμηση (tree topping) με την οποία προκαλείται απώλεια 50-100% του πράσινου φυλλώματος του δέντρου, απαραίτητου για την ομαλή ανάπτυξή του, που οδηγεί σε άναρχη αναβλάστηση και διατάραξη της φυσιολογίας του φυτού. Το δέντρο μετά από αυτό το αυστηρό κλάδεμα μένει εν τέλει πιο αδύναμο, ασταθές και ευάλωτο σε φυτασθένειες. Αυτός ο τρόπος κλαδέματος είναι επιστημονικά λανθασμένος και, όπως παραδέχτηκε ο υπεύθυνος πρασίνου της 4ης κοινότητας, πραγματοποιείται λόγω έλλειψης οικονομικών πόρων.
Οι υπηρεσίες πρασίνου ανατέθηκαν από τον δήμο σε εργολάβο έναντι αμοιβής 35 εκ. ευρώ για 3 χρόνια και πραγματοποιούνταν από παντελώς ανειδίκευτο προσωπικό και χωρίς παρουσία γεωπόνου. Η δε τεχνολόγος γεωπόνος του δήμου, με τις υποδείξεις της, άφηνε νεκρά δέντρα στη θέση τους και έκοβε τα υγιή. Άκυρη είναι και η χρονική επιλογή για τις κοπές τόσο για δέντρα σε ανθοφορία, όπως οι πανέμορφες κουτσουπιές, όσο και για πουλιά και νεοσσούς. Φυσικά, πλήρης ήταν και η απουσία χρήσης πάστας που θα επέτρεπε μια πιο ασφαλή επούλωση των τομών στα δέντρα.
Τα τελευταία 10 χρόνια δεν έχουν γίνει καθόλου φυτεύσεις, ούτε καν αντισταθμιστικά για τα δέντρα που κόβονται, εντός και περιφερειακά του πάρκου της Ακαδημίας Πλάτωνα. Εν μέσω κλιματικής κρίσης, σε μια πόλη με πολύ ψηλό θερμικό αποτύπωμα και ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά πρασίνου παγκοσμίως, απαιτούμε την αύξηση του δένδρινου κεφαλαίου με γενναίες φυτεύσεις.
Η καρατόμηση δεν είναι κλάδεμα και δεν θα την επιτρέψουμε άλλο.
Οι ζωές μας είναι πάνω από τα κέρδη της ιδιωτικοποίησης δημοτικών υπηρεσιών.
Πρωτοβουλία αγώνα για το Πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα
Περισσότερα...
Στο καφενείο του Γιάννη:Πρόσωπα και προσωπεία..-"Υποκριτές και διπρόσωποι"
Γράφει ο Γιάννης Φρύδας
Υποκριτές και διπρόσωποι
Αφήστε τον λαγό να τρέχει και μην τον κοιτάτε περισσότερο απ’ όσο πρέπει!... Διαβάστε καμιά αράδα απ’ αυτές που αραδιάζω!... Δε θα κερδίσετε τίποτε, αλλά θα ξεφύγετε από τις κακές σκέψεις, διότι παρατηρώ ότι αναπτύσσεται ένα κακόβουλο λογισμικό στο μυαλό σας. Παραδεχτείτε, με ειλικρίνεια, τι σας πέρασε στον νου και υπογραμμίστε ένα απ’ τα παρακάτω: Να τον είχα να τον βάλω στην κατσαρόλα! Δεν ξέρω να τον μαγειρέψω, δε με νοιάζει... (κάτι σαν το δεν ξέρω/δεν απαντώ...). Να μου δώριζαν έναν λαγό, να μου δάνειζε και η γειτόνισσα τον τέντζερη, λίγα κρεμμύδια, ένα σκόρδο, λίγο κρασί, λίγο λάδι, αλάτι, πιπέρι, σάλτσα, δαφνόφυλλα, κουρόμπλα ηλιασμένα και να έβαζα κι εγώ το νερό, τι ωραίο στιφάδο θα έκανα!... (τουλάχιστον αυτός ξέρει τι θέλει…).
Είμαι εναντίον του κυνηγιού, αλλά είμαι υπέρ ενός καλομαγειρεμένου λαγού… Άλλοι το προχώρησαν και παραπέρα. Νόμισαν ότι τον έχουν σίγουρο τον λαγό και κατέβασαν τον τσελεμεντέ να ψάξουν συνταγές μαγειρέματος. «Πίστεψε λαγό και κάλεσε κουμπάρο!...» που λέει κι η παροιμία. Αυτοί είναι οι ευκολόπιστοι που ενθουσιάζονται άνευ λόγου (κι άνευ λαγού), διότι αγνοούν μια άλλη σοφή παροιμία: «Μην πουλάς το τομάρι πριν πιάσεις τον λαγό!» Μην ντρέπεστε για ότι σκεφτήκατε ή κάνατε! Άνθρωποι είμαστε κι έχουμε μια ροπή προς το πονηρόν, άρα δεν είναι έγκλημα να θέλουμε να φάμε κι έναν λαγόν…
Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να σας εξηγήσω, γιατί ξεκίνησα αυτή τη λαγοκουβέντα και σας τάραξα στις λαγοπαροιμίες (θα σας ταράξω και με άλλες). Όχι, δε θα σταματήσω τους καφέδες, για να σας μαγειρεύω λαγούς… Άλλοι σας τάζουνε «λαγούς με πετραχήλια» (περιτραχήλια είναι το σωστό, αλλά σιγά την έγνοια που έχουμε όλοι μας για το σωστό…) και δε φταίω εγώ που εσείς τους πιστεύετε. Αιτία είναι η πρώτη παροιμία: «Δείχνει του λαγού να φύγει, του λαγωνικού να τρέξει». Μ’ αυτή ο λαός μας περιέγραφε κάποιον, ο οποίος εξαπατούσε με δόλιο τρόπο την κοινωνία και τους ανθρώπους, κάνοντας ότι είναι με το μέρος τους, ενώ στην πραγματικότητα ήταν εναντίον τους. Είναι ο ύπουλος, ο πονηρός, ο τακτικιστής, ο υποκριτής που προσαρμόζει κάθε φορά στο πρόσωπό του το κατάλληλο προσωπείο, αυτό που εξυπηρετεί τις επιδιώξεις του. Τέτοια «προσόντα» διαθέτει κι ο διπρόσωπος που: «Ρημάζει σπίτια και χτίζει εκκλησίες» όπως λένε για εκείνον που παριστάνει τον καλό, αλλά στην πραγματικότητα είναι άδικος, κλέφτης και απατεώνας. Για κάτι παρόμοια... παλληκάρια είπε κι ο Χριστός το: «Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές». Όμως, κανένας δεν μπορεί να σας τους υποδείξει. Κι εγώ, απλώς, να σας βάλω στον ντορό θέλω, με την ευκαιρία που έχουμε και το λαγωνικό... Δική σας υπόθεση να τους αναγνωρίζετε και να τους αντιμετωπίζετε.
Ο λαγός γλυτώνει απ’ τους εχθρούς του δια της φυγής κι επειδή κοιμάται με τα μάτια ανοιχτά, λαγοκοιμάται όπως λένε. Για να γλυτώνουμε κι εμείς από διάφορους απρόσωπους, διπρόσωπους και επικίνδυνους αντιπρόσωπους, δεν προτείνω να κοιμόμαστε με τα μάτια ανοιχτά, αλλά, τουλάχιστον, όταν τα έχουμε ανοιχτά να μην κοιμόμαστε… Επίσης, να μη θεωρούμε πάντοτε τους εαυτούς μας ασπροπρόσωπους και να κάνουμε συχνά την αυτοκριτική μας, διότι καμιά φορά συμβαίνει υποκριτές να είναι αυτοί που είναι κι εμείς που νομίζουμε ότι δεν είμαστε…
Αυτό κι αν ήταν όνομα!...
Κακοκαιρία ερχόταν, ελπίδα την ονόμασαν... Τον κακό τους τον καιρό... (και τον δικό μας…). Πιθανόν να επιλέχτηκε η ονομασία «κατ’ ευφημισμόν», όπως λέμε Εύξεινο Πόντο τον αφιλόξενο πόντο, Ειρηνικό ωκεανό τον τρικυμιώδη ωκεανό και Ρόγκια τη Κόλαση την τριζολιώτικη. Το «κατ’ ευφημισμόν» είναι σχήμα λόγου όπως το «κατά το νοούμενον», δεν ξέρω αν είναι και το «κατά το υπονοούμενον», αλλά γι’ αυτό τους έχουμε τους φιλόλογους, να ρωτάτε και καμιά φορά εκεί που πρέπει να ρωτάτε... Όσα δεινά έφερε αυτή η κακοκαιρία, άλλα τόσα έφερε η ονομασία της. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, λένε. Πολύ αισιόδοξο, αρκεί να μη λένε Ελπίδα την πεθερά σας, κυκλοφορεί μια εξυπνάδα… Δυστυχώς, ακόμη και η κακοκαιρία «ελπίδα» πέθανε τελευταία, αφού πέθανε πρώτα το κράτος. Η ρήση περί του θανάτου της ελπίδας επιβεβαιώθηκε… δραματικά. Η κυβέρνηση είχε την ελπίδα ότι θα τα καταφέρει με την «ελπίδα», αλλά φρούδες ελπίδες (φλούδες ελπίδες, που θα ’λεγε κι ο ΓΑΠ)… και η Πολιτική Προστασία πέρασε οριστικά στη μυθολογία, ως μυθολογικό πρόσωπο (με πολλά κεφάλια, αλλά χωρίς μυαλό) σαν τη Λερναία Ύδρα και σαν τη Σκύλλα με τη Χάρυβδη…
Το ευώνυμον κέρας, άντε, η αριστερή παράταξη για να μη σας ξαναστείλω στους φιλόλογους, ο Σύριζας για να σας φύγει κάθε απορία, επένδυσε στην ελπίδα ότι με την «ελπίδα» η κυβέρνηση θα πάθει στραπάτσο, για να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία, διότι, ως γνωστόν, κατά την ανάλυσιν Αχτσιόγλου «η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την αριστερά»… Μονάχη έγνοια μας τι ευνοεί την αριστερά… Εμείς, βέβαια, ξέραμε καλά τι μας περιμένει. Μόλις ακούσαμε «η ελπίδα έρχεται», καταλάβαμε ότι κάτι κακό έρχεται, αφού θυμηθήκαμε ότι με αυτό το σύνθημα ήρθε και η πρώτη φορά αριστερά… Τούτων δοθέντων, το Καφενείο σάς αποκαλύπτει την κυβερνητική πλεκτάνη. Εκτός από τα ΜΜΕ, την κυβέρνηση υποστηρίζει και η ΕΜΥ που λέει τον καιρό, καθώς και το Αστεροσκοπείο Αθηνών που... βαφτίζει τις κακοκαιρίες. Ιξιπίτιδις είπαν τον παλιόκαιρο ελπίδα. Το έκαναν για να πλήξουν τον Σύριζα. Τι να πει, τώρα, ο Αλέξης; Δεν μπορεί να ξαναπουλήσει ελπίδα λέγοντας: η ελπίδα ξανάρχεται… Ας το αλλάξει και να λέει: η απελπισία ξανάρχεται (πιο κοντά στην αλήθεια θα είναι)…
Η κακοκαιρία αυτή έδειξε για μια ακόμη φορά πόσο ανοργάνωτο είναι το οργανωμένο κράτος μας. Διακοπές ρεύματος, διακοπές κυκλοφορίας και το χειρότερο... διακοπές σοβαρότητας. Η κυβέρνηση τα κάνει όλα λάθος (κατά την αντιπολίτευση), η αντιπολίτευση τα λέει όλα λάθος (κατά την κυβέρνηση) κι απ’ την κακοκαιρία περνάμε στην κοκορομαχία, όπου ο καθένας απ’ αυτούς υπερασπίζεται τον εαυτό του και την παράταξή του και στο τέλος μένουμε εμείς ανυπεράσπιστοι… Το σπουδαιότερο πρόβλημα εντοπίστηκε στην Αττική οδό. Εκεί αποκλείστηκαν για ώρες άνθρωποι και αυτοκίνητα, διότι η ομώνυμη ισχυρή εταιρεία που εκμεταλλεύεται αυτήν ταύτην την οδόν, αποδείχτηκε ανίσχυρη να κάνει τον αποχιονισμό κι έτσι στο τέλος από Αττική οδός έγινε Αττική αιδώς… Ύστερα, μπροστά στη γενική κατακραυγή, αποφασίστηκε να αποζημιωθούν με διχίλιαρο οι εγκλωβισμένοι για την ταλαιπωρία τους. Τότε, όσοι δεν εγκλωβίστηκαν, έβριζαν την ατυχία τους που δε βρέθηκαν κι αυτοί εκεί, επειδή για να βγάλεις διχίλιαρο σήμερα πρέπει να ταλαιπωρηθείς τρεις με τέσσερις μήνες, αν είσαι τυχερός κι έχεις δουλειά. Τώρα, έχουμε άλλο πρόβλημα.
Μόλις συννεφιάσει, πηγαίνουν όλοι οι Αθηναίοι στην Αττική οδό, με την ελπίδα να αποκλειστούν για να τσιμπήσουν την αποζημίωση και εγκλωβίζονται χειρότερα από το μποτιλιάρισμα… Εκεί που παρακολουθείς την εξέλιξη της κακοκαιρίας, τις διάφορες δυσκολίες και επιπτώσεις της, ανθρώπους να υποφέρουν και να κινδυνεύουν, βλέπεις ως είδηση ότι η Μενεγάκη ξετρελάθηκε από το χιόνι, έβαλε χοντρά ρούχα και βγήκε στον κήπο της να παίξει σαν μικρό παιδί… Πάνω που μας τσάκισε η αγωνία μην ξέχασε τα γάντια της, μια συνοδευτική φωτογραφία απέδειξε αβάσιμους τους φόβους μας… Μια άλλη φόρεσε ένα άσπρο μπουρνούζι και βγήκε έξω να φωτογραφηθεί στο χιονισμένο παγκάκι. Πρώτη φορά λευκή αρκούδα στην Αθήνα… Το κακό είναι ότι έμεινε η Τσιμτσιλή 30 ώρες χωρίς ηλεκτρικό. Πώς να χτινίσει του μαλλί τώρα η Τσιμτσιλή π’ αστόχ’σι τα λανάρια στου χουριό; Γλέπιτι του πιστουλάκι δ’λεύει μι ρεύμα… Είναι να βγάζεις το κάτω εσώρουχο απ’ τον λαιμό, δια να μην είπω εισέτι και τις περικνημίδες, δηλαδή τα τσουράπια.
Ανανεώσιμες πληγές ενέργειας
Αρνητική γνωμοδότηση εκδόθηκε, από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, για τα αιολικά στις κορυφογραμμές της Νιάλας και του Καταραχιά Αγράφων. Ο αγώνας αρχίζει να φέρνει αποτελέσματα. Χρήστο Φασούλα, γυρνάει το ματσάκι… Θα τα βάλουμε κι εμείς τα γκολάκια μας, υποστηρίζει ο Γιώργος Καραβίδας… Η νίλα άρχισε στη Νιάλα… Όμως, ο κίνδυνος για τα βουνά μας παραμένει και δεν επιτρέπεται εφησυχασμός. Όλοι στα παρατηρητήρια!...
Συμμετέχουμε σε κάθε διαβούλευση που γίνεται στο Ηλεκτρονικό Περιβαλλοντικό Μητρώο, εκφράζοντας την αντίθεσή μας στην καταστροφή του τόπου μας είτε με τη δική μας γνώμη είτε προσθέτοντας την υπογραφή μας στα ειδικά κείμενα του Δικτύου Φορέων και Πολιτών για την Προστασία των Αγράφων και του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου Καρδίτσας. Χονδροσπάνι… Αγκαθάκι… Κορυφές… και συνεχίζουμε… Ο αγώνας δυναμώνει. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι πληροφορούνται και εναντιώνονται στη λεηλασία της φύσης… Πολίτες, φορείς και δήμοι μπήκαν με κείμενα θέσεων στη διαβούλευση. Ποιοι μπορούν να τους αγνοούν; Σπουδαίο το κείμενο του δημάρχου της λίμνης Πλαστήρα, Παναγιώτη Νάνου (κι ας μην αρέσει στον Μήτσιο). Εξαιρετική και τεκμηριωμένη η ομόφωνη απόφαση για τα αιολικά του δήμου Μουζακίου (κι ας διαφωνεί ο Μήτσιος). Σημαντικότατη η διαρκής παρουσία της Επιτροπής Αγώνα Αγραφιωτών (κι ας ζορίζεται ο Μήτσιος, διότι καλύτερα να ζορίζεται ο Μήτσιος, παρά να ζορίζομαι εγώ…). Συγχαίρω τους δημάρχους Αγράφων, Λίμνης Πλαστήρα και Αργιθέας, για τη σοβαρή παρέμβασή τους και στήριξη στον διωκόμενο (για άρθρο του περί αιολικών) δημοσιογράφο Τάσο Σαραντή, από εταιρεία αιολικών.
Οι εταιρείες θα απαγορεύουν στο εξής να έχουμε γνώμη για τον τόπο μας και να την εκφράζουμε; Προτείνω οι δήμοι να κινηθούν εντονότερα και ουσιαστικότερα. Να ακυρώσουν, όπου υπάρχουν, όλες τις προηγούμενες αποφάσεις περί εγκατάστασης αιολικών στα βουνά μας. Και μόνο που δεν ενημερώθηκαν προηγουμένως οι τοπικές κοινωνίες, είναι επαρκής λόγος ακύρωσής τους. Ας βγάλει παράνομες τις νέες αποφάσεις η αποκεντρωμένη διοίκηση. Θα γνωρίζουν και οι επενδυτές ότι δεν τους παραχωρείται «πέτρα, χώμα και κλαρί» στον τόπο μας, με τη δική μας έγκριση… Είναι ψέμα ότι δόθηκε αρχική συναίνεση από τις τοπικές κοινωνίες. Ουδεμία ενημέρωση έγινε σ’ αυτές. Πώς συναινούσαν, χωρίς να ερωτηθούν; Τη δική τους συναίνεση έδιναν όσοι υπέγραψαν σχετικές αποφάσεις κι αυτές οι αποφάσεις δεν είναι «ιερές αγελάδες». Όταν γίνεται αντιληπτό ότι ζημιώνεται ο τόπος μας, τις ακυρώνουμε και τις αλλάζουμε… Τόσο απλά… Κάτι ακόμη: Ένα τοπικό δημοψηφισματάκι το λύνει το προβληματάκι…
Ναι, στους αετούς και στους πετρίτες! Όχι, στους αετονύχηδες και τους γεραπετρίτες! Στις επόμενες εκλογές, μην εκπλαγείτε αν δείτε ψηφοδέλτια «Όχι στα αιολικά» και «μαύρο» σ’ όσους βρήκαμε ή θα βρούμε ΑΠΕναντι... (τόσο κάρβουνο διαθέτουμε, δε θα δυσκολευτούμε να τους μαυρίσουμε). Η Ελλάς κινδυνεύει να διολισθήσει εις το φεουδαρχικόν σύστημα. Ανήκομεν εις την δύσιν (αυτό το ξέραμε), εις το εξής θα ανήκομεν και εις την Τέρναν ή θα ανήκομεν εις την ΔΕΗ, εις μίαν εταιρείαν τέλος πάντων, εις την οποίαν θα ανήκει η περιοχή μας και ουδέν εις ημάς θα ανήκει... Ανήκουστον!... (8 εις χρειάστηκα να το περιγράψω...). «Διεμερίσαντο τα βουνά εαυτοίς και επί των κορυφογραμμών τους έβαλον κλήρον…». Ζήτω η ελληνική φεουδαρχία! Κάθε τόπος τον αγά του και τον μπέη και τον πασά του… Ποια βουνά; Αυτοί είναι ικανοί να σου στήσουν υδροηλεκτρικό και στο μάτι. Έτσι και σου ξεφύγει και πεις έχω καταρράκτη, κάνουν αμέσως αίτηση στη ΡΑΕ, για να πάρουν άδεια…
Κάτω στο ρέμα το βαθύ, καινούργιο φράγμα θα στηθεί. Ψάχνουμε τον επενδυτή, ξέρει κανείς να μας τον πει; (τραγούδι σε ρυθμό δαφνοζωναράδικου χορού)
Αρθρογράφος, τελευταία, αναφέρεται στον Τύμπανο με φράσεις όπως: «των κορυφών του άγριου Τυμπάνου», «όμορφη φωτογραφία από την αφιλόξενη κορυφή του Τυμπάνου»… Άγριος κι αφιλόξενος ο Τύμπανος…
Τι θέλει να πει ο ποιητής; Όποιος το καταλάβει να μας το πει κι εμάς που δεν το καταλαβαίνουμε… Τώρα, πώς γίνεται να είναι όμορφη η φωτογραφία της αφιλόξενης κορυφής, ας ρωτήσει καλύτερα τον αρθρογράφο… Όλο και προοδεύω… Από ισχνή μειοψηφία πέρασα σε αναχρονιστική δύναμη, έγινα μέτωπο λιγνίτη και προήχθην (κατ’ αρχαιότητα ή κατ’ εκλογήν, θα σας γελάσω…) σε θύλακα λιγνίτη και κάρβουνου και κατέληξα Δον Κιχώτης του άνθρακα. Με βλέπω από καφετζή ανθρακωρύχο. Στη συνέχεια θα συνδιοργανώσω, μαζί με τους άλλους καρβουνιάρηδες της περιοχής, την εν Αργιθέα εξέγερση των καρμπονάρων… Συμπέρασμα: Καλύτερα θύλακας παρά τερνοθεματοφύλακας…
Οι δυναμικές εταιρείες δεν κόπτονται για την κλιματική αλλαγή, για τα κέρδη τους και μόνον κόπτονται… Όσο για τόσο, κάτι μας κόβει κι εμάς των… λιγνιτοθυλάκων. Μου διέφυγε ότι έχουν νόμιμες άδειες, αλλά δε μου διαφεύγει ότι: «με λαγούς και με περδίκια τ’ άδικα τα κάνεις δίκια». Φωτογραφικά νομοσχέδια, φωτογραφικές διατάξεις, φωτογραφικές αποφάσεις, φωτογραφικές φωτογραφίες… «Είναι νόμιμο, διότι το θέλω» είπε κάποτε κι ο Λουδοβίκος ο 16 ος , όμως δεν ξέρω αν είχε κι αυτός καμιά εταιρεία… Αντιθέτως, η κυβέρνηση κόπτεται για την πράσινη ανάπτυξη. Δεν είδα, ωστόσο, να κόπτεται για την ανάπτυξη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, με στήριξη στους πραγματικούς παραγωγούς και στην πραγματική παραγωγή. Και τα μαρούλια πράσινα είναι, αλλά, φαίνεται, δεν εμπίπτουν στην πράσινη ανάπτυξη. Άντε, εσύ μετά να υποψιαστείς ότι η πράσινη ανάπτυξη έρχεται καταστρέφοντας το πράσινο περιβάλλον και τσιμεντάροντας τα πράσινα βουνά… Αντίλογος (έστω και παράλογος)…
Οι ανεμογεννήτριες θα φέρουν ανάπτυξη, οι εκκλησίες μας θα αποκτήσουν παπά και ψάλτη (περιλαμβάνονται στα καινούργια αντισταθμιστικά, αλλά δεν προβλέπεται ακόμη καντηλανάφτης), θα ανοίξουν τα κλειστά σχολεία μας. Στο Αργύρι, μάλιστα, που δραστηριοποιείται ισχυρή εταιρεία εδώ και χρόνια, ψάχνει ήδη ο δήμος να βρει οικόπεδο για την ανέγερση μαιευτηρίου, αφού οι γεννήσεις σημειώνουν κατακόρυφη άνοδο. Πέρυσι η ισχυρή εταιρεία έδωσε σε κάθε οικογένεια στο Αργύρι δυο κιλά ζάχαρη και δυο κιλά μακαρόνια (στριφτά ή ίσια δε γνωρίζω…). Πήραν τη ζάχαρη οι Αργυράτες έφκιασαν χαλβάδες, την ξόδεψαν. Τα μακαρόνια τα έχουν ακόμη. Περίμεναν να τους στείλουν κι αστακούς, για να κάνουν αστακομακαρονάδα, αλλά πουθενά αστακοί… Έχουν και την υποψία μην τους έφαγαν οι Χοριγκοβίτες… «Άλλοι προγκάνε τον λαγό κι άλλοι τον μαγειρεύουν…». Ώρα να σας ξανακεράσω μια παροιμία. Στο μεταξύ, ένα άλλο ματσάκι διεξάγεται στην κοιλάδα Αχελώου… Χρήστος Καπερώνης – Μήτσιος. Εγώ είμαι με τον Χρήστο (για να μην είμαι με τον Μήτσιο). Να σωθεί η κοιλάδα ο Χρήστος, να πνιγεί η κοιλάδα και να γίνει λίμνη ο Μήτσιος.
Είπαμε, φκιάστε το φράγμα στη Συκιά, μη θέλετε να γίνει παντού ο Αχελώος λίμνη! Αλλιώς, να τον κάνουμε πλωτό με συνεχή φράγματα και να φκιάσουμε διώρυγα στα Βρουβιανά (κατά το διώρυγα Παναμά). Να έρχονται τα κρουαζιερόπλοια ως τη γέφυρα Κοράκου. Η συγκοινωνία να γίνεται με ποταμόπλοια και τα νέα λιμάνια να απογειώσουν την ανάπτυξη του τόπου... Να βάλουμε και τον Βασίλη Παπαϊάννη με τον Νίκο Καρακώστα λιμενάρχες (έναν από δώθε κι έναν από πέρα)…
Επιστημονικά περίεργα
Βρέθηκαν υδρατμοί στην ατμόσφαιρα εξωπλανήτη, ο οποίος βρίσκεται 150 έτη φωτός μακριά. Τίποτε!... Ένα τσιγάρο δρόμος... Αυτή είναι σημαντική είδηση! Κάπου εκεί κοντά θα υπάρχει και νερό σε κάνα ρέμα… Πιταχτείτι ένας, αρέ πιδιά, να γιουμίσει τ’ ασκί να ιδούμι τι νιρό είνι αυτό! Μην αστουχήσει να τ’ράξει αν γένιτι να στήσουμι κι ικεί κάνα υδρουηλικτρικό… Διονύσης Σιμόπουλος: «Είμαστε αστρόσκονη και θα ξαναγυρίσουμε στα άστρα»… Καφετζής: «Είμαστε Πασόκ και θα παραμείνουμε Πασόκ, όσα ονόματα κι αν αλλάξει το Πασόκ…». Το καλό είναι ότι η θεωρία της αστρόσκονης απαντά πειστικά πια στην απορία: τι κουρνιαχτός είναι αυτός; Τώρα, ξέρουμε… Είδατε σκόνη; Κάποιος βαρέθηκε την πανδημία, την εφορία, τη φασαρία και αποδημεί για τ’ αστέρια… Ο ίδιος αστροφυσικός είπε ότι η γη θα καταστραφεί μετά από πεντέμισι δισεκατομμύρια χρόνια. Επιτέλους, μάθαμε πότε θα ξεχρεωθεί η Ελλάδα… Τακτοποιήστε κι εσείς εγκαίρως τις εκκρεμότητές σας. Προλαβαίνετε, δεν προλαβαίνετε…
Οι παλιοί πρόγονοί μας πιθανότατα είχαν την ικανότητα να πέφτουν σε χειμερία νάρκη για να επιβιώνουν, υποστηρίζει ο καθηγητής Αντώνης Μπαρτσιώκας. Κύριε καθηγητά, ξεκαθαρίστε το όσο γίνεται γρηγορότερα! Επειγόντως, δώστε μας και τη συνταγή να την εφαρμόσουμε!... Αν έχουμε τέτοια δυνατότητα, είναι κρίμα να μην την αξιοποιήσουμε, ώστε να περάσει αυτή η περίοδος Μητσοτάκη. Μια χειμερία νάρκη μας σώζει απ’ τον Κυριάκο και τους άλλους που θέλουν να μας κυβερνήσουν. ─ Πώς βρέθηκε αυτό το σκυλί στα επιστημονικά περίεργα; ─ Πού είναι το περίεργο; Δεν το περιμένατε; Για πλάκα νομίζετε τρέχει ο λαγός; ─
Ο λαός και ο λαγός είναι ίδιοι ακριβώς… Πάντα κάποιος κυνηγώντας τους πηγαίνει διαρκώς… Η επιστημονική έρευνα συνεχίζεται. Αυτή τη στιγμή το δυσκολότερο θέμα που απασχολεί και συζητείται έντονα στους επιστημονικούς κύκλους είναι πώς συμβαίνει το φλουρί της πρωτοχρονιάτικης πίτας του Πασόκ να πέφτει πάντοτε στον αρχηγό. Η πλάκα είναι που φέτος το έψαχνε κι ο Γιωργάκης. Λέτε, να μην το κατάλαβε ακόμη;
Γραμματέας
Αρχές Ιανουαρίου συνταξιοδοτήθηκε ο γραμματέας Κώστας Καϊμακάμης. Με τον Κώστα εκτός του ότι είμαστε συγχωριανοί και φίλοι έχουμε κι άλλα κοινά. Είμαστε συνομήλικοι και μάλιστα γεννηθήκαμε την ίδια μέρα (πώς λένε, όταν έρθει ένα κακό να περιμένεις κι άλλο...). Επίσης, συνυπηρετήσαμε μια χρονιά στο χωριό μας. Ήταν η χρονιά που ανέλαβε γραμματέας, αντικαθιστώντας τον αείμνηστο Λάζαρο Καραούζα. Πέρασαν τα χρόνια… Στο πέρασμα αυτών των χρόνων, προσπάθησε πάντοτε διακριτικά και αθόρυβα για το καλύτερο στον τόπο μας.
Δεν υπάρχει Στεφανιώτης και γενικότερα Αργιθεάτης που δεν τον εξυπηρέτησε με πολλή διάθεση και σε κάθε ανάγκη. Είμαι σίγουρος ότι κατανοείτε και τη δική μου ανάγκη γι’ αυτόν τον διαφορετικό επίλογο στο σημερινό Καφενείο. Αγαπητέ, Κώστα! Να είσαι πάντα γερός και δυνατός σαν τα βουνά του τόπου μας που υπηρέτησες τόσα χρόνια!
Στεφανιάδα 1985 Στου χωριού μας την πλατέα με τον Κώστα γραμματέα
Στο καφενείο του Γιάννη:Καφέδες υπάρχουν… Δημοκρατία δεν ξέρω αν υπάρχει…
Βαρύς καφές κι ασήκωτος ..
Γράφει ο Γιάννης Φρύδας (καφετζής)
Φτιάξε μου έναν καφέ!... (άσμα πικρό, πικρού καφέ)
«Φτιάξε μου έναν καφέ και μη βάζεις ζάχαρη, (καφέ να βάλου;…)
να ’ναι όπως η ζωή μου η πικρή και άχαρη. (να μην τρως πουλλά ραδίκια!...)
Φτιάξε μου έναν καφέ σκέτο δηλητήριο, (ξέρου, φαρμάκι θα στουν φκιάσου…)
σαν της προδοσίας της το πικρό μαρτύριο». (δε λες π’ γλίτουσις!...)
Καφε-δημοκρατία
Τόσα χρόνια καφετζής απέκτησα μια κάποια πείρα, για να μπορώ με τη γνώμη μου να συνεισφέρω στην αναζήτηση απάντησης στο υπαρξιακής αγωνίας ερώτημα περί «καφέ και δημοκρατίας».
Αφού σκέφτηκα κατά πώς μου κόβει το κεφάλι και χρησιμοποιώντας την πιο σύγχρονη επιστημονική μεθοδολογία, η οποία ερευνά ανάλογα θέματα όπως: «τι έχουν τα κλαριά και σιώνται;» και «τι έχει ο τράγος και βελάζει;», κατέληξα στο συμπέρασμα ότι καφέδες υπάρχουν, αλλά για τη δημοκρατία δεν είμαι σίγουρος…
Για τους καφέδες δεν μπαίνει ζήτημα. Υπάρχουν και θα υπάρχουν, έστω κι αν διαφέρουν μεταξύ τους. Καφέδες και… καφέδες… Από τον ντεκαφεϊνέ και τον ελαφρύ ως τον βαρύ κι ασήκωτο… Όπως τον προτιμάει ο καθένας…
Στο Καφενείο μου ξέρω τι καφέ θέλει και πίνει ο κάθε πελάτης, αλλά κι οι πελάτες αναγνωρίζουν εύκολα ποιος καφές τους ανήκει… Είναι μια αμφίδρομη σχέση που χτίζει ολοένα και μια πιο στέρεα γνώση και εμπειρία. Εμπειρία, λέμεεεεε! Πες μου τι καφέ πίνεις να σου πω ποιος είσαι ή πες μου τ’ όνομά σου να σου πω πώς σε λένε!...
Όσον αφορά τη δημοκρατία, τα πράγματα δεν είναι ξεκάθαρα. Η βασική δυσκολία που με εμποδίζει από τη βεβαιότητα για την ύπαρξή της είναι, κυρίως, επειδή κι ο καθένας δίνει τον δικό του ορισμό και την περιγράφει όπως θέλει ή όπως τον βολεύει. Άντε, εσύ μετά, να μην είσαι επιφυλακτικός ή να καταφέρεις να ξεχωρίσεις τη δημοκρατία από τη ντεκαφεϊνέ δημοκρατία…
Ύστερα απ’ αυτά καταλήγω σε ένα ακόμη συμπέρασμα: η μόνη σχέση του καφέ με τη δημοκρατία είναι ότι όπως επιλέγεις τον καφέ που σου αρέσει, έτσι επιλέγεις και τον ορισμό ή το περιεχόμενο της δημοκρατίας που σου αρέσει… Όμως, ποτέ να μην είσαι σίγουρος για την ορθότητα των επιλογών σου! Ειδικά στη δημοκρατία δεν πρέπει μόνο να την ορίζεις, αλλά και να την υποστηρίζεις με τις πράξεις σου…
Μπορεί να τα βλέπεις περίεργα όλα αυτά που διάβασες ως εδώ και να μη βγάζεις νόημα τι θέλει να πει ο καφετζής, αλλά δε χάνεις και τίποτε, μην πολυσκοτίζεις το μυαλό σου! Δε θέλω να γίνω περισσότερο σαφής, επειδή έχω τον φόβο μη μου θυμώσει κάνας αντιδήμαρχος και δεν είναι καιρός, τώρα, να πηγαίνεις κόντρα με οποιαδήποτε εξουσία. Όμως, δεν πρόκειται για κανενός το χατίρι να νοθεύσω τον καφέ που έμαθα να σερβίρω και σ’ αυτό είμαι, απολύτως, σαφής…
Κλείνω, λοιπόν, το θέμα και προτείνω: Μπες μες το καμπριολέ, πάμε για κάνα καφέ! Και πού ξέρεις; Μπορεί να πετύχουμε και καμιά δημοκρατία στον δρόμο μας...
Καφε-πολιτική
Ο καφές μπορεί να μην έχει σχέση με τη δημοκρατία, αντιθέτως έχει και παραέχει με την πολιτική. Ειδικά ο πρωινός καφές… Ο πρωθυπουργός κι ο Αλέξης πριν φύγει ακόμη η τσίμπλα απ’ τα μάτια τους, ξεκινούν τη μέρα τους με τον «πρωινό καφέ», παρέα με τους άμεσους συνεργάτες τους. Συνήθως, το ίδιο κάνουν όλοι οι αρχηγοί κομμάτων. Εξαίρεση είναι ο Κουτσούμπας του κουκουέ, ο οποίος, στο σπίτι του λαού στον Περισσό, προτιμά τον τραχανά που είναι λαϊκό και αντικαπιταλιστικό προϊόν και ο Βελόπουλος που πίνει όποιο μαντζούνι τού έμεινε απούλητο από την προηγούμενη μέρα.
Είναι φανερό πόσο σπουδαίο έργο επιτελούν οι καφετζήδες των κομμάτων και, δικαίως, αισθάνομαι υπερηφάνεια για τους συναδέλφους… Όλες οι πολιτικές ιδέες γεννιούνται πάνω από ένα φλιτζάνι αχνιστού καφέ (άλλο που για κάποιες ιδέες χρειαζόμαστε και καφετζούδες, για να μας τις εξηγήσουν…). Βέβαια, αρκετές φορές, με κάτι αλλοπρόσαλλες αποφάσεις που παίρνουν οι ηγέτες, μπαίνουν και σοβαρές υποψίες αν πίνουν καφέ στον «πρωινό καφέ» ή βαράνε τίποτε βαριά αλκοολούχα και βρίσκονται «εν κραιπάλη μέθη»... Ο λαός στη βιοπάλη κι οι ηγέτες στην κραιπάλη...
(η κραιπάλη ουδεμία σχέση έχει με τις κρέπες)
Υποχρεωτική υποχρεωτικότητα
Κυριάκο, μας υποχρέωσες!... Πού τις βρίσκεις αυτές τις ιδέες, στον «πρωινό καφέ» κι εσύ; Θα πεις, άμα πίνεις καφέ με τον Σκέρτσο, τι περιμένεις;
Καλύτερα καφέ πικρό και σκέτο παρά καφέ βαρύ γλυκό με Σκέρτσο!...
Άλλα έλεγες πέρυσι, άλλα φέτος… Δεν έχεις έναν μετακλητό να σου υπενθυμίζει τι έλεγες ή να σου πατάει με τρόπο το ποδάρι, για να μην εκτίθεσαι με Νέες Δηλώσεις;
Το εμβόλιο δε θα είναι υποχρεωτικό, είπε ο πρωθυπουργός…
Το εμβόλιο θα είναι υποχρεωτικό, είπε ο πρωθυπουργός…
Όσοι είναι από εξήντα ετών και πάνω και δεν κάνουν το εμβόλιο, θα πληρώνουν πρόστιμο 100 ευρώ κάθε μήνα, είπε ο πρωθυπουργός… Από τα τιμημένα γηρατειά στα τιμωρημένα γηρατειά…
Να ’σαν τα νιάτα δυο φορές τα γηρατειά καμία,
γιατί τ’ ανεμβολίαστα τα βάζουν τιμωρία…
Δεν είναι ποινή. Θα έλεγα ότι είναι ένα αντίτιμο υγείας, είπε ο… (ποιος άλλος, καταλάβατε…). Τώρα, εκτός από το χαρτί υγείας, θα έχουμε και το πρόστιμο υγείας...
Κυριάκο, δε με πειράζει που θα πληρώνω το πρόστιμο, με πειράζει που είμαι πάνω από εξήντα… Με πειράζει που η γαλάζια ελευθερία που έταζες μετατρέπεται σιγά σιγά σε γαλάζια σκλαβιά. Μήπως ξέρεις αν ισχύει ακόμη ο νόμος του ακατάσχετου λογαριασμού; Πώς θα βάλεις χέρι στον ακατάσχετο; Αλλά, κάπου θα τον κλείσουμε τον λογαριασμό, γιατί οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους…
Να ’σαν τα νιάτα δυο φορές τα γηρατειά καμία…
(και πότε θα παίρναμε σύνταξη, βρεεεεε!)
Θα εισηγηθώ στην επιτροπή να εξετάσει την επίσπευση της τρίτης δόσης εμβολίου, για να μου εισηγηθεί να εισηγηθώ τις νέες αποφάσεις μου, οι οποίες θα γίνουν νόμος (και τα σκυλιά δεμένα!...), για να τις εφαρμόζει κι ο κάθε κανονικός ή μη κανονικός αστυνόμος… (ξέρετε ποιος το είπε, ας μη γράφω τα ίδια και τα ίδια…). Πώς να βγάλουμε άκρη ποιος εισηγείται σε ποιον;
Ο Θεός σου παραχώρησε το αυτεξούσιον, μη θέλεις να στο παραχωρούν και οι κυβερνήτες!... Στο εξής θα τιμωρείσαι, όχι για κάτι που έκανες, αλλά για αυτά που δεν έκανες… Ίσως, προληπτικά, θα τιμωρείσαι και γι’ αυτά που σκέφτεσαι…
Επείγουσα ανακοίνωση
Όποιος στο εξής δε διαβάζει το Καφενείο και έχει παρέλθει διάστημα ενός μηνός από τη δημοσίευσή του, θα πληρώνει 99 ευρώ πρόστιμο (σας αφήνω ένα ευρώ να πίνετε έναν καφέ και για να είμαι λίγο φτηνότερος από τον Μητσοτάκη).
Δεν είνι σουστό ιγώ να τσακιού τα δάχ’λα μ’ στου πληκτρουλόγιου κι ισείς αντί να μι διαβάζιτι να μι... γράφιτι κανουνικά. Δε σας χαλέβου να σκάψιτι ούτι άλλου τίπουτα δύσκουλου. Πέντι αράδις τ’ μέρα να βγάνιτι θα του τιλειώσιτι…
Επίσης, για όσους σκεφτούν να προσφύγουν στα δικαστήρια, σας υπενθυμίζω ότι όλα τα πρόστιμα είναι συνταγματικά. Του λέει κι του Συμβούλιου τ’ς Ιπικρατείας...
Απογραφή
Έτος απογραφής το 2021 και η διαδικασία της βρίσκεται σε εξέλιξη. Μπορεί να μας πιάσει και το 2022 με καμιά παράταση ακόμη, για να ολοκληρωθεί η δουλειά, όμως το 2023 θα έχουμε τα πρώτα αποτελέσματα. Το 2024 θα αναλύσουμε τα νέα στοιχεία και το 2025 θα ανακοινώσουμε ότι αυτά τα στοιχεία είναι πλέον παλιά και δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα. Δεν πειράζει, από το 2026 θα μπορούμε απερίσπαστοι να οργανώσουμε την επόμενη απογραφή…
Το σπουδαιότερο είναι που καταφέρνουμε και στην απογραφή να διαφωνούμε (σιγά το δύσκολο…). Στην τελευταία εμφανίστηκαν μέχρι και αρνητές απογραφής. Απομένει να δούμε τους αρνητές αναπνοής... Παραβλέπεται ο σκοπός και η σημασία της απογραφής, επειδή διάφοροι εμπλεκόμενοι έχουν τις δικές τους επιδιώξεις. Είναι καιρός να αναζητηθούν κι άλλοι τρόποι απογραφής, οι οποίοι θα ενσωματώνουν τις μεταβολές και θα δίνουν (όπου γίνεται) σε παρόντα χρόνο τα πραγματικά στοιχεία.
Ας αφήσω τη Στατιστική Υπηρεσία να σας πει τα υπόλοιπα και να κάνει τις απογραφές. Το Καφενείο θα αρκεστεί σε κάποιες επί των απογραφών καταγραφές.
Το κράτος με συνθήματα όπως: «ωραίοι είμαστε, αλλά πόσοι είμαστε;», «να είστε εκεί», «όλοι μετράμε» και πληρωμένες διαφημίσεις στήνει το απο-γραφικό πανηγύρι. Ακολουθούν οι άλλοι παράγοντες και οι άρχοντες της αυτοδιοίκησης. Κάνουν οπωσδήποτε μια σύσκεψη, όπου υποτίθεται σχεδιάζουν την τακτική, διότι πρέπει να φανεί ότι κάτι κάνουν. Ύστερα αρχίζουν τις προσκλήσεις, τις εντολές, τις απειλές και τις προειδοποιήσεις:
─ Σας καλώ να έρθετε να απογραφείτε στον τόπο μας, λέει ένας δήμαρχος.
─ Καθίστε στ’ αυγά σας, λέει ο άλλος δήμαρχος.
─ Αν δεν έρθιτι, δε ματαγλέπιτι ΣΑΤΑ στου χουριό σας.
─ Άμα δεν απογραφείς εδώ, δε θα πάρουμε το παιδί σου στον παιδικό σταθμό.
Έτσι, όλοι εμείς, εμπεδώνουμε ότι ο δήμαρχος αγωνίζεται κι ότι τα στραβά που γίνονται στον προγραμματισμό (λέμε, τώρα) και στις δράσεις των δήμων οφείλονται στην απογραφή, ώστε εύκολα η ευθύνη να μετακυλίεται στους πολίτες-δημότες. Λες και δεν ξέρουμε τόσα χρόνια ότι η ΣΑΤΑ είναι πατάτα, την οποία μαγειρεύουν με διάφορους τρόπους οι τοπικές εξουσίες, χωρίς να βλέπουμε αποτελέσματα. Λες και τα πάντα πρέπει να γίνονται με πληθυσμιακά κριτήρια. Λες και δεν υπάρχουν λόγοι να εμφανίζεται ως ζωτικός χώρος ανθρώπων όλη η ύπαιθρος χώρα…
Ακούσαμε και διάφορα επιχειρήματα όπως: Απογραφείτε εδώ, για να μη χάσουμε το
πενταμελές Κοινοτικό Συμβούλιο… Λίγο με νοιάζει αν χάσει το κεφαλοχώρι το πενταμελές του ή αν μειωθούν οι θέσεις των αντιδημάρχων. Απογράφομαι στον τόπο μου, για να απογράφομαι στον τόπο μου… Για τους δικούς μου λόγους…
Δημογραφικό
Μετά την απογραφή και την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, θα ξαναβγεί πάλι για λίγο στον αφρό της επικαιρότητας το δημογραφικό πρόβλημα. Θα ξαναχτυπήσουν τον κώδωνα του κινδύνου διάφοροι… κωδωνοκρούστες. Κανένας δε θα πει, γιατί δεν έγινε απογραφή να δούμε πόσοι Έλληνες (τα νιάτα της πατρίδας μας) έφυγαν για ξένες χώρες. Κανένας δε θα κάνει καταγραφή των αιτίων που δυσκολεύουν τον βίον των ανθρώπων και πλήττουν, ποικιλοτρόπως, τον θεσμό της οικογένειας ούτε θα αναζητήσουν ή επιχειρήσουν λύσεις. Θα πηγαίνει μια γυναίκα να πιάσει δουλειά και ως σπουδαιότερο προσόν της θα θεωρείται το αρνητικό τεστ εγκυμοσύνης... Εκεί κοντεύουμε να φτάσουμε…
Αρχές καλοκαιριού μια πρόεδρος (αυτή που ανοιγοκλείνει τα μάτια) απέσυρε, λέει, την αιγίδα της από το 1ο πανελλήνιο συνέδριο γονιμότητας, διότι εκρίθη προσβλητικό για τις γυναίκες, αν και το συνέδριο δεν θα υποχρέωνε καμιά γυναίκα να γεννήσει. Προκλήθηκε μέγας σάλος, αποσύρθηκε από χορηγός η κρατική ΕΡΤ κι αρκετά δημόσια πρόσωπα, απ’ αυτά που έχουν εργολαβία την υπεράσπιση των δικαιωμάτων και σπεύδουν να κάνουν δήλωση σε κάθε ευκαιρία μη χάσουμε τη σπουδαία γνώμη τους, απέσυραν, επίσης, την αρχική υποστήριξή τους.
Λίγες μέρες νωρίτερα, η ίδια πρόεδρος (που έχει και μια γάτα) δήλωνε ότι η αναγκαία ανανέωση του πληθυσμιακού δυναμικού της χώρας θα γίνει με τη βοήθεια των μεταναστών. Θυμίζω και την παλιότερη πρόταση του Αντώνη Λιάκου, ο οποίος πρότεινε να έρθουν στη χώρα μας ένα εκατομμύριο μετανάστες, για να καλύψουμε τη ζημιά από τη φυγή των Ελλήνων προς το εξωτερικό. Τι συμπτωματική σύμπτωσις!
Εγώ λέω να αγοράσουμε Κινέζους που είναι και φτηνότεροι… Ας είναι κατώτερης τεχνολογίας! Το δημογραφικό να λύσουμε κι όλα ας τα διαλύσουμε!...
Έτερον προεδρικόν
Κυκλοφόρησε ως είδηση από δημοσίευση εφημερίδας, την οποία αναπαρήγαγαν διάφορες ιστοσελίδες, ότι η πρόεδρος (αυτή που απέσυρε την αιγίδα της) ενοχλείται από τον βρόντο που κάνουν τα τσαρούχια των ευζώνων, οι οποίοι πηγαίνουν για αλλαγή φρουράς στο Σύνταγμα. Αδυνατώ να το πιστέψω, χωρίς να το αποκλείω. Όμως, ως σατιρικό ίδρυμα, το Καφενείο δεν μπορεί να το περάσει άνευ βρόντου…
Γλυκοχαράζουν τα βουνά κι η πρόεδρος κοιμάται,
Σιγά, παιδιά μ’, διαβαίνετε και μη μου την ξυπνάτε!
Βροντάνε τα τσαρούχια σας και κάνουν φασαρία…
Βάλτε φελλό στις σόλες τους ή βγάλτε τους τις πρόκες!
Όθεν, προτείνω εκ του μακρόθεν:
Οι εύζωνοι να βαδίζουν με τα τσουράπια τους ως το Σύνταγμα και να φορούν εκεί τα τσαρούχια τους, τα οποία θα κουβαλάει ο δεκανέας αλλαγής.
Να απαγορεύεται επί της οδού Ηρώδου Αττικού η βάδισις με τσόκαρα. Όποιος τα φορά να υποχρεούται να τα παίρνει παραμάσχαλα, μέχρι να απομακρυνθεί ως εκεί που δεν ενοχλεί με τον τσοκαρικόν ήχον… Τέρμα τα κράπα-κρούπα!…
«Η δημοκρατία μας πρέπει να ανανεωθεί, σε εθνικό και υπερεθνικό επίπεδο» είπεν η
πρόεδρος. Τουτέστιν, είτε εθνικά είτε υπερεθνικά δεν τη γλυτώνουμε την ανανέωση.
Ρε, μπας κι είχε δίκιο ο Κρίτων Αρσένης που πρότεινε να βάλουμε πρόεδρο δημοκρατίας μια μετανάστρια; Τουλάχιστον, θα είχαμε την ελπίδα να σεβαστεί τη χώρα που τη φιλοξενεί κι ας μην την πληρώνει…
Ο σεβασμός στον εκάστοτε πρόεδρο της δημοκρατίας πρέπει να είναι ανάλογος με τον σεβασμό που δείχνει ο εκάστοτε, σ’ αυτό που συμβολίζει και αντιπροσωπεύει ο θεσμός του…
Θα έλεγε τις ότι η χώρα αύτη ηλευθερώθη επίτηδες,
διά να αποδειχθή, ότι δεν ήτο ικανή προς αυτοδιοίκησιν.
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης (Βαρδιάνος στα Σπόρκα)
Ηχήστε, σάλπιγγες!
Χτυπήστε χαρμόσυνα καμπάνες και σήμαντρα!
Ρίξτε κουμπουριές ν’ αντιλαλήσουν τ’ αργιθεάτικα βουνά και τα λαγκάδια!
Επιτέλους! Απέκτησε και η Αργιθέα τραπέζια επιτραπέζιας αντισφαίρισης!... Δωρεά κατόπιν συντονισμένων ενεργειών της υφυπουργού τουρισμού και του διευθυντή του πρωθυπουργικού γραφείου (καλά, με το πινγκ-πονγκ ασχολείται αυτό το γραφείο;). Είναι μια προσφορά προς τους νέους της περιοχής, τους επισκέπτες, τους τουρίστες…
(Ποιος κάθεται πάλι να τυπώνει απ’ την αρχή τουριστικούς οδηγούς, όπου θα περιλαμβάνονται οι ακριβείς θέσεις των τραπεζιών στην περιοχή και να ενημερώνουν όσους ενδιαφέρονται να την επισκεφτούν, ώστε να παίρνουν μαζί τους τις ρακέτες και τα μπαλάκια τους;…)
Κάθε χωριό και μαχαλάς, κάθε γειτονιά και ρούγα απέκτησαν το δικό τους τραπέζι αντισφαίρισης. Μόνο το Τριζόλ δεν πήρε. Πού να σταθεί τραπέζι εκεί; Σάμπως έχει πουθενά ίσιο τόπο; «Καταντήσατε την Αργιθέα ένα απέραντο αντισφαιριστήριο» είπε η αντιπολίτευση. «Πίνετε κρασί ξεροσφύριο και δεν ξέρετε τι λέτε» απάντησε η κυβερνώσα παράταξη. Ας αφήσουμε τις παρατάξεις να αλληλοκατηγορούνται και να ρίχνει ο ένας το μπαλάκι στον άλλον. Βλέπετε, αυτοί έπαιζαν πινγκ-πονγκ και πριν έρθουν τα ειδικά τραπέζια. Το Καφενείο θα σταθεί μόνο στις κοινωνικοπολιτιστικές αλλαγές και τις νέες συνήθειες που επέφερε η αντισφαίριση στον τόπο μας, περιγράφοντας κάποια περιστατικά που έγιναν:
Στο Μαρκελέσι έπαιζαν ένα πρωί τέσσερις νέοι (στη μυθολογία όλα γίνονται,
γιατί να μην υπάρχουν και νέοι στο Μαρκελέσι;). Τους έφυγε το μπαλάκι στον όχτο και πήρε τον κατήφορο για το Κοζιοκάρι. Από κοντά και τα παιδιά να το βρουν. Κατά το μεσημέρι γύρισαν. Μπαλάκι δε βρήκαν, αλλά έφεραν δυο αγριογούρουνα. Ευτυχώς, είχαν πάρει και τα μονόκαννα μαζί τους…
Οι Λεοντίτες ξέμειναν από μπαλάκια και κατεβάζουν τα κουρδουμπούλια απ’
τον πλάτανο για να παίζουν. Οι Σπυρελιώτες χρησιμοποιούν τα κούφια καρύδια.
«Τραπέζι π’ δεν έχει πράσινη τσόχα δεν κάνει για τα θ’κά μας τα αθλήματα.
Πάρτι του πίσου, δεν του θέλουμι!» είπαν αρχικά στο Αργύρι. Αργότερα επικράτησαν δεύτερες σκέψεις και το κράτησαν, για να ηλιάζουν κορόμ’λα, λάχανα και τραχανά.
Άφησαν και στα Νεοχώρια Βραγκιανών ένα τραπέζι. Κάποιοι το πήραν και το
μετέφεραν στο μαγαζί του Στέφου Ζάχου, του έβγαλαν το διχτάκι και το έχουν για να παίζουν μπιρίμπα ή έξι και ξερή. Ξέρω ποιοι είναι, αλλά δε θα αποκαλύψω ονόματα. Ο Μάκης απ’ τον Δέντρο, ο οποίος είναι ως μαθηματικός και πρακτικός άνθρωπος, τους είπε να μη βγάζουν το διχτάκι, αλλά να ξεχωρίζουν μ’ αυτό τα τσίπουρα που έχουν γλυκάνισο με εκείνα που δεν έχουν, για να μην τα μπερδεύουν.
Στο Λιάσκοβο δεν είχαν ρακέτες και πήραν τα πλαστήρια, για να παίξουν.
Ένας άρπαξε τον κόπανο της γιαγιάς του και τον έψαχνε η γριά. Ακούς ο… κόπανος;
─ Ε, και τι τον ήθελε τον κόπανο η γριά; Ποιος έχει τώρα να πλύνει χοντροσκούτια; ─ Δεν τον ήθελε να πλύνει. Να παίξει μπέιζμπολ τον ήθελε…
Ένας πατέρας έλεγε στον γιο του:
─ Σύρι, αρέ πιδάκι μ’, σι απάν’ να ιδείς που να τα ’νι ικειά τα γίδια, μη μας τα μακιλέψει κάνας λύκους! Ξιχειριάσ’κις σήμιρα μ’ αυτήν τ’ σανίδα να βαρείς του τόπι. Φ’λάουντι τα πράματα έτσι;
─ Τράβα ισύ στα γίδια, πατέρα, π’ ξέρ’ς κι καλύτιρα πώς φλάουντι κι άφ’σι μι να τιλειώσου δυο τρία σετ ακόμα!...
Στην πλατεία Ανθηρού (καιρός ήταν να πάω και στην πρωτεύουσα) έπαιζαν
πινγκ-πονγκ χωρίς μπαλάκι. Σε ερώτηση πώς γίνεται να παίζουν έτσι, απάντησαν: «Ε, σάμπως πάμε και για πρωτάθλημα…». Από τότε που δεν μπορούν να βγάλουν δήμαρχο από το χωριό τους, διακρίνεις μια παραίτηση, μια ηττοπάθεια, μια πεσμένη ψυχολογία γενικώς…
Πώς άλλαξαν οι αθλοπαιδιές στ’ Άγραφα!... Από τη γ’ρούνα, την τσιλίκα, τη μακριά γαϊδούρα και τον φίτσιο, περάσαμε στην επιτραπέζια αντισφαίριση, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση…
Τραγική ειρωνεία
Πήγα κι εγώ να γράψω κάτι για τη λογοκρισία στο προηγούμενο Καφενείο και το Καφενείο λογοκρίθηκε. Απ’ αυτό π’ σκιάζουμαν δε γλίτουσα, π’ λεν κι στου χουριό μ’. Φαίνεται, έλεγε πράγματα που δεν έπρεπε να λέει… Έτσι, δε δημοσιεύτηκε σε ιστοσελίδα, όπου ως τώρα δημοσιευόταν ανελλιπώς. Ουδέν πρόβλημα!… Υπάρχουν κι άλλες πορτοκαλιές που κάνουν μανταρίνια…
«Η σάτιρα που γίνεται αντιληπτή από τον λογοκριτή, ορθώς λογοκρίνεται», είχα διαβάσει κάπου παλιότερα. Όμως, η λογοκρισία (άθελά της, φυσικά) είναι και τίτλος τιμής για κάθε κείμενο που πετσοκόβει ή προσπαθεί να εξαφανίσει. Το κακό είναι που βρέθηκα, χωρίς να το καταλάβω, μπροστά σε ένα καινούργιο πρόβλημα: ποιος ξεκρεμάει τώρα μπρίκια στο μαγαζί, για να κρεμάει λογοκρισίας μετάλλια;…
Ώρα για επίλογο…
Αυτά που συμβαίνουν γύρω μας δε γίνεται να μας αφήνουν αδιάφορους. Είναι τα γεγονότα της επικαιρότητας που δεν μπορούμε να προσπεράσουμε. Όμως, δε χρειάζεται να τους δίνουμε και περισσότερη σημασία απ’ ό,τι πρέπει… Υπάρχουν άλλα πολύ πιο σημαντικά για τη ζωή μας που αξίζουν να τους αφιερώνουμε το ενδιαφέρον μας, τον χρόνο μας, τις προσπάθειές μας…
Σε λίγες μέρες Χριστούγεννα!... Τη ζούμε αυτή τη γιορτή ως προσμονή κι ως ανάμνηση. Ποιος δε μεταφέρεται στα παιδικά του χρόνια και μόνο στο άκουσμα ενός στίχου από τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα; Τη ζούμε κι ως ανανέωση της ελπίδας κι ως ευκαιρία υπενθύμισης για επαναφορά και επανεκκίνηση των αξιών που περικλείει.
Αυτή την ελπίδα κι αυτή την ευκαιρία ας μην τις χάνουμε ποτέ!...
Καλά Χριστούγεννα! Καλές γιορτές! Και πάντα με υγεία και με πολλές χαρές!
Αποστάζοντας παραδοσιακά τσίπουρο στα ρακοκάζανα της Πιερίας
Γράφει ο Δημήτρης Ρουκάς*
Από τις πιο μαγευτικές, γοητευτικές και συνάμα μυσταγωγικές αγροτικές δραστηριότητες είναι η παραδοσιακή απόσταξη στα ρακοκάζανα για την παραγωγή του τσίπουρου. Η απόσταξή του αποτελούσε και αποτελεί ευτυχώς μέχρι τις μέρες μας ένα κοινωνικό δρώμενο.
Στα χωριά της Πιερίας, από τα μέσα του Σεπτεμβρίου μέχρι τις αρχές Δεκεμβρίου είναι σίγουρο ότι θα βρεις κάποια παρέα που θα αποστάζει το παραδοσιακό μας τσίπουρο σε ένα από τα 100 περίπου ενεργά ρακοκάζανά της. Μία δραστηριότητα που ζωντανεύει τα βράδια των χωριών της Πιερίας ( και όχι μόνο) καθώς αποτελεί αφορμή συνάντησης και αυτοσχέδιων γλεντιών. Δε χρειάζεσαι GPS (Πλοηγός Αυτοκινήτου) για να βρεις τα ρακοκάζανα !!! Τα αναγνωρίζεις αμέσως από την πληθώρα των αυτοκινήτων που είναι παρκαρισμένα έξω από αυτά. Καθώς και από την μεθυστική μυρωδιά του φρέσκου τσίπουρου που απλώνεται στην γύρω περιοχή. Το παραδοσιακό τσίπουρο είναι το απόσταγμα μιας γνήσιας αγροτικής παράδοσης που αποτελεί το αγαπημένο απόσταγμα των Ελλήνων μαζί με το ούζο. Είναι ο εκφραστής της φιλικής παρέας και η ταυτότητα μιας κουλτούρας που συντροφεύει την καθημερινότητα των Ελλήνων.
Η διαδικασία της απόσταξης απαιτεί χρόνο, τεχνική και μεράκι, έχοντας φυσικά και τα μυστικά της. Θέλει σεβασμό και γίνεται με έναν ιδιαίτερο και μεθοδικό τρόπο. Παρόλα αυτά παραμένει αναλλοίωτη όπως παλιά και περνά από γενιά σε γενιά. Μετά το πάτημα των σταφυλιών και την αφαίρεση του μούστου που πηγαίνει για οινοποίηση, τα στέμφυλα (φλούδες και κουκούτσια) προορίζονται για την παραγωγή του παραδοσιακού τσίπουρου αφού πρώτα υποστούν την λεγόμενη αλκοολική ζύμωση. Όταν ολοκληρωθεί η ζύμωση, μια από τις πιο μαγικές διαδικασίες της φύσης, έρχεται η ώρα του καζανιού, για την παραγωγή του τσίπουρου. Τα ζυμωμένα στέμφυλα μπαίνουν στο καζάνι (άμβυκα) μαζί με νερό και λίγο λάδι. Από κάτω στα πιο παραδοσιακά καζάνια καίει η φωτιά με ξύλα τα οποία έχει φέρει ο παραγωγός (αν και στις μέρες μας έχουμε και με πέλλετ ή ακόμη και με φυσικό αέριο), όπου τα στέμφυλα αρχίζουν να βράζουν. Η ένταση της φωτιάς είναι σημαντικός παράγοντας. Η φωτιά δεν πρέπει να είναι ούτε πολύ δυνατή ούτε σιγανή. Η δυνατή φωτιά μπορεί να κάψει τα στέμφυλα προσδίδοντας μια άσχημη μυρωδιά στο τσίπουρο. Από την άλλη μια χαμηλή φωτιά καθυστερεί την απόσταξη και οδηγεί στην παραγωγή μεγαλύτερης ποσότητας μεθανόλης. Εδώ μπαίνει η γνώση του «καζανιέρη». Όμως όση γνώση και εμπειρία και να έχει ο «καζανιέρης» το μυστικό της καλής απόσταξης αποτελεί η παρέα. Καμία απόσταξη δεν μπορεί να γίνει αν δε υπάρχει η παρέα. Ο έμπειρος «καζανιέρης» κατά την απόσταξη ξεχωρίζει την «κεφαλή», που έχει ξυλόπνευμα, και την «ουρά», που έχει μεθανόλη, για να τα πετάξει ή να τα ξανά αποστάξει, ώστε να κρατήσει την «καρδιά» του τσίπουρου. Όμως η πραγματική «καρδιά» της απόσταξης είναι η συντροφιά των φίλων που μαζεύονται στο ρακοκάζανο. Έναν χώρο που μπορεί να θυμίζει αγροτική αποθήκη, αλλά και ένα υποτυπώδες καφενείο, μια χρονοκάψουλα υλικών και στιγμών αποτυπωμένων στις φωτογραφίες που διακοσμούν τους τοίχους του.
Η απόσταξη είναι μία αξιοκρατική διαδικασία που πραγματοποιείται μπροστά στα μάτια όλων. Με την επίδραση της θερμότητας η αλκοόλη ατμοποιείται και στην συνέχεια οδηγείται στον ψύκτη για να υγροποιηθεί ξανά ώστε να παραχθεί το παραδοσιακό τσίπουρο.
Αξέχαστη μένει η εμπειρία σε όποιον καταφέρει να βρεθεί σε βραδινή απόσταξη παρακολουθώντας το τελετουργικό της. Το νυχτέρι της είναι γοητευτικό, μαγικό και κρατάει πολλές ώρες, αφού το τσίπουρο στάζει σταγόνα- σταγόνα. Το βράδυ, βλέπει την φωτιά που καίει (φωταύγεια) κάτω απ’ το καζάνι όμορφη με ωραίες και ήρεμες φλόγες και το μεθυστικό άρωμα της απόσταξης χαλαρώνει τις αισθήσεις του. Η συμμετοχή του στην απόσταξη είναι μια μυσταγωγία στην κυριολεξία. Όπου στήνονται γλέντια, τα οποία μαζί με την φιλική ατμόσφαιρα που επικρατεί και την δοκιμή του νέου τσίπουρου (όταν τα γράδα φτάσουν στους επιθυμητούς βαθμούς) βάζουν τις καλύτερες προδιαγραφές για μία μαγευτική, μεθυστική έκβαση της βραδιάς σε μια διαδικασία ιεροτελεστίας.
Η απόσταξη του τσίπουρου στα καζάνια είναι διαδικασία απόλυτα παραδοσιακή, έχει την δική της κουλτούρα, είναι μέρος της άυλης πολιτιστικής μας κληρονομιάς. Μιας κουλτούρας η οποία είναι συνδεδεμένη με τα παρελκόμενα κατά την παραγωγής του (παρέα, γλέντια, μεζέδες). Αυτή η κουλτούρα αποτρέπει τελικά την απλή κατανάλωση του τσίπουρου ως ένα οποιοδήποτε αλκοολούχο ποτό. Αποτελεί στοιχείο του κοινωνικού λαϊκού μας πολιτισμού και όχι μία απλή παραγωγική διαδικασία.
Φυσικά η παραδοσιακή απόσταξη γίνεται σε ρακοκάζανα των Διήμερων Αμβυκούχων όπου υπάρχει η σχετική άδεια από το κράτος, που χορηγείται από το τελωνείο και για συγκεκριμένη ποσότητα. Οι Διήμεροι Αμβυκούχοι συνέβαλαν καθοριστικά στην ανάπτυξη της «αποστακτικής» κουλτούρας και οδήγησαν στην άνθιση της παραδοσιακής νόμιμης παραγωγής του. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το τελικό προϊόν από την απόσταξη των στέμφυλων συνδέεται με την αμπελοκαλλιέργεια και με την κοινωνική ζωή του τόπου μας.
Υ.Γ. Αφορμή για το άρθρο αποτέλεσε η βραδινή μου πρόσκλησή στο καζάνι του κ. Παναγιώτη Τζήκα στην Μεσαία Μηλιά Πιερίας στις πλαγιές των Πιερίων, όπου απόσταζε τα στέμφυλά του ο καλός φίλος κ. Κώστας Στέφος του Νικολάου (Μελοτέχνης). Μια βραδεία που είχαμε στην παρέα μας τον ιερέα του ιερού Ναού Αγίου Ευσταθίου της Μεσαία Μηλιά Πιερίας πάτερ Ευάγγελο Αδαμο, τον συνάδελφό μου κ. Ηλία Αρβανίτη καθώς και τους κ. Κώστα Στέφο του Γεωργίου, κ. Γιώργο Αδάμο και κ. Παύλο Παπαγεωργίου. Μεγάλη και σημαντική η ιστορία της περιοχής όπου ευτυχώς μας δόθηκε ο χρόνος για μια ανασκόπησή της κατά την διάρκεια της απόσταξη. Τους ευχαριστώ.
*M.Sc. Τεχνολόγος Γεωπόνος – Επιστημονικός Συνεργάτης Π.Ε. Πιερίας
Αθήνα-Κακοκαιρία “Μπάλλος”:Προβλήματα από τη νεροποντή στον Κολωνό(Φώτο αναγνώστη)
Η Ακαδημία Πλάτωνα έγινε… λίμνη – Αυτοκίνητα “κόλλησαν” στα νερά
Σε πλήρη εξέλιξη είναι η κακοκαιρία “Μπάλλος”. Η σφοδρή βροχόπτωση έχει προκαλέσει προβλήματα από νωρίς σε πολλούς δρόμους της Αττικής.
Με μεγάλη δυσκολία γίνεται η κυκλοφορία στους δρόμους του Κολωνού,των Σεπολίων και της Ακαδημία Πλάτωνα , όπου παρουσιάζεται από νωρίς συσσώρευση υδάτων.
Δείτε τις φωτογραφίες αναγνωστών από την Ακαδημία Πλάτωνα μπροστά απο την είσοδο του Πάρκου με την στάθμη του νερού είναι τόσο ψηλή που τα αυτοκίνητα “κόλλησαν” στη μέση του δρόμου.
