Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018 10:13

Απολαυστικό ψευτοσουφλέ

Mε το ψωμί που περίσσεψε και μπαγιάτεψε, λαχανικά εποχής, φέτα, γάλα και αβγά, φτιάχνετε ένα ζεστό φαγάκι που θα σερβίρετε σαν ορεκτικό ή κυρίως πιάτο μαζί με μια πράσινη σαλάτα. Πάρτε το και στο γραφείο σε τάπερ. Και κρύο μια χαρά τρώγεται…

Υλικά

4 κολοκυθάκια, σε κυβάκια

1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο

1 πιπεριά Φλωρίνης, σε κυβάκια

1 φλιτζανάκι του καφέ ελαιόλαδο

300γρ. φέτα σκληρή, σε κυβάκια

2 φραντζόλες ψωμί μπαγιάτικο, χωρίς κόρα, σε φέτες

1 λίτρο γάλα

5 αβγά

50γρ. γραβιέρα τριμμένη

αλάτι, πιπέρι

Διαδικασία

Σοτάρετε το κρεμμύδι με το μισό ελαιόλαδο για 1 λεπτό, προσθέτετε τα κολοκυθάκια και την πιπεριά Φλωρίνης ρίχνοντας και το υπόλοιπο ελαιόλαδο και τα σοτάρετε μέχρι να μαλακώσουν.

Χτυπάτε τα αβγά με το γάλα και αλατοπιπερώνετε το μίγμα. Βουτάτε γρήγορα γρήγορα στο μίγμα φέτες ψωμιού και στρώνετε τον πάτο ενός πιρέξ. Από πάνω απλώνετε τα σοταρισμένα λαχανικά και ενδιάμεσα τοποθετείτε ομοιόμορφα τα κυβάκια της φέτας.

Σκεπάζετε το μίγμα λαχανικών και φέτας με ένα δεύτερο στρώμα από φέτες ψωμιού βουτηγμένες στο μίγμα του γάλακτος, με το οποίο περιχύνετε όλο το περιεχόμενο του πιρέξ όταν τελειώσετε με το ψωμί. Αφήνετε το ταψί με το φαγητό να σταθεί για 1 ωρίτσα.

Προθερμαίνετε το φούρνο στους 180ºC. Πασπαλίζετε το φαγητό με τη γραβιέρα και το ψήνετε στο φούρνο μέχρι να φουσκώσει και να ροδοκοκκινίσει όμορφα.

 

Όρκους αιώνιας αγάπης και πίστης αντάλλαξαν η συνεργάτης του δημάρχου Αγράφων και ο διοικητής του ΑΤ Αγράφων

Τα σκαλιά της εκκλησίας ανέβηκε πριν λίγες μέρες η ειδική σύμβουλος του δημάρχου Αγράφων σε θέματα υγείας ,Έλλη Γατή.

Η νεαρή 'Ελλη παντρεύτηκε ενώπιον θεού και ανθρώπων τον εκλεκτό της καρδιάς της ,διοικητή του Αστυνομικού Τμήματος Αγράφων ,Παναγιώτη Κουβελέτσο στο Γαλάτσι.

Θυμίζουμε πως το ζευγάρι είχε παντρευτεί πέρυσι τέτοια εποχή στο Κερασοχώρι με πολιτικό γάμο  που  τέλεσε τότε ο δήμαρχος κ.Μπαμπαλής.Μετά το μυστήριο του γάμου αλλα και την βάπτισης του μικρού παιδιού τους  ακολούθησε τρικούβερτο γλέντι .

 Το "VP"  εύχεται στο ζευγάρι να ζήσουν πάντα ευτυχισμένοι και το μωράκι να είναι πάντα καλότυχο.

Φωτογραφία της Alba Buci.

Κέρδισε το έπαθλο των 100.000 ευρώ

Στο τέλος του έφτασε και το δεύτερο instalment του δημοφιλούς παιχνιδιού επιβίωσης, με το κοινό να ψηφίζει και έτσι, ο Ηλίας Γκότσης αναδείχθηκε μεγάλος νικητής του Survivor.

O μεγάλος τελικός πραγματοποιήθηκε και φέτος στο Άλσος Βεΐκου με τον Ηλία Γκότση και την Κατερίνα Δαλάκα να διεκδικούν το μεγάλο χρηματικό έπαθλο των 100.000 ευρώ!Εν τω μεταξύ, κατά την διάρκεια της εκπομπής, δεν έλειψαν τα απρόοπτα, όταν ομάδα οπαδών του Παναθηναϊκού βρέθηκε στον χώρο όπου πραγματοποιήθηκε ο τελικός και φώναξε συνθήματα.

Το πραγματικό παιχνίδι επιβίωσης είχε ολοκληρωθεί στις παραλίες του Αγίου Δομίνικου, όπου οι δύο φιναλίστ είχαν εξασφαλίσει μια θέση στα ημιτελικά, ενώ η τρίτη συμμετέχουσα του ημιτελικού, Μελίνα Μεταξά, δεν κατάφερε να εξασφαλίσει την ψήφο του κοινού και να βρεθεί στον μεγάλο τελικό.

Με την ανακοίνωση του αποτελέσματος από τον Σάκη Τανιμανίδη, ο κόσμος στον χώρο, που αδημονούσε για το όνομα, ξέσπασε σε χειροκροτήματα ενώ ο Ηλίας Γκότσης έπεσε στην αγκαλιά των δικών του ανθρώπων.

Το Κρυονέρι Αιτωλοακαρνανίας, είναι παραλιακός οικισμός του χωριού Γαλατά κοντά στις εκβολές του ποταμού Εύηνου και αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς καλοκαιρινούς προορισμούς στο νομό.

Αποτελεί τουριστικό θέρετρο με πλήθος από ενοικιαζόμενα δωμάτια και οργανωμένη παραλία με αρκετά καταστήματα. Η περιοχή διαθέτει ένα εντυπωσιακό τοπίο λόγω του ότι ακριβώς πάνω από τη θάλασσα και δίπλα στην παραλία υψώνεται κατακόρυφα ο ορεινός όγκος της Βαράσοβας που αποτελεί έναν από τους πιο γνωστούς τόπους αναρρίχησης στην Ελλάδα. Στην παραλία κατέληγε η γραμμή Αγρίνιο - Κρυονέρι του ιστορικού ΣΒΔΕ και στον μώλο φορτώνονταν τα βαγόνια σε καράβι για τη μεταφορά τους στην Πάτρα που βρίσκεται ακριβώς απέναντι.

 Δείτε πρόσφατες μαγευτικές εικόνες απο την παραλία Κρυονερίου 

Του Στέφανου Σταμέλλου 

Μάλλον πρέπει να ανατέλλει νωρίτερα ο ήλιος στα αγραφιώτικα χωριά, γιατί δεν κατάλαβα πώς προχώρησε η ώρα. Ήταν 7.30 το πρωί όταν κατέβηκα στη ρεσεψιόν και αρνήθηκα να πιω καφέ στον κ Μάκκα αποχαιρετώντας τον στα γρήγορα για να μην χάσω χρόνο. Έπρεπε να είμαι στο Καρπενήσι πριν από τις τρεις. Η εφαρμογή στο κινητό έγραψε: Start time 07.34’ Μετά άρχισε να τρέχει ο χρόνος ... κι εγώ πάσχιζα να τον συγκρατήσω.  Κι έπρεπε να υπερασπιστώ την παραδοχή ότι η ψυχική δύναμη και η θέληση είναι αυτή που κερδίζει τελικά στη ζωή. Έφυγα ανηφορίζοντας στην άσφαλτο για το Κερασοχώρι, που απέχει 3 χιλιόμετρα από την Κρέντη.

Δεν ήμουνα πολύ φορτωμένος, όμως ένιωθα βαρύς. Περνώντας από το Κερασοχώρι με βάραινε η συναισθηματική φόρτιση και η σκέψη στη Σπυριδούλα, που «έφυγε» νεότατη πρόσφατα. Αγαπούσε πολύ το χωριό της. «Καλά πάω για το Καρπενήσ’;;» ρωτάω μια ηλικιωμένη κυρία με μαύρα. «Με τα ποδάρια; Χάζιψις…» η απάντησή της. «Την έφεραν στο Κερασοχώρι την Σπυριδούλα;» ρωτάω μια άλλη νεαρή κοπέλα, που κυνηγάει τις λίγες προβατίνες να πάρουν το δρόμο τους και να φύγουν από την άσφαλτο. «Όχι, δεν την έφεραν» η απάντηση. Ήθελα την κουβέντα∙ αλλά απέτυχε κι αυτή τη φορά η προσπάθεια. Είναι τρομερό όταν σκέφτεσαι ότι όλοι είμαστε άνθρωποι, με τους ώμους μας να λυγίζουν, άλλου περισσότερο κι άλλου λιγότερο, κάτω από τον ίδιο ουρανό, κι όμως αρνούμαστε να κάνουμε την παραμικρή προσπάθεια να καταλάβουμε ο ένας τον άλλο. 

Ο ήλιος, πάντα πεθυμητός, φάνταζε ανατολίτης καρπενησιώτης, πάνω από το Βελούχι∙ κι εγώ ήμουνα το θύμα του τούτες τις πρωινές ώρες. 

Το Κερασοχώρι είναι ένα όμορφο ιστορικό χωριό χτισμένο στα νότια ριζά του Καυκιού(1751μ), 36 χιλ περίπου από το Καρπενήσι, έδρα σήμερα του Δήμου Αγράφων. «…είναι ένα μέρος με αρκετά άγρια ομορφιά, έχει πετρώδες έδαφος χωρίς όμως να είναι γυμνό, αφού είναι κατάφυτο από έλατα. Ο επισκέπτης μπορεί να περπατήσει στα στενά δρομάκια του χωριού και να θαυμάσει κάποια από τα παλιά αρχοντικά σπίτια και να χαρεί τη φιλοξενία των κατοίκων στα μικρά καφενεδάκια.» γράφει η φίλη μου η Ελένη Αρωνιάδα. Και από την πρόσφατη σχετικά ιστορία: «Στα χρόνια της αντίστασης στο Κεράσοβο λειτούργησε το στρατηγείο του ΕΛΑΣ με επικεφαλής τους Σαράφη και Σάντο και στην παλιά Βίνιανη είχε την έδρα της η πρώτη Κυβέρνηση της ελεύθερης Ελλάδας.» και «…κατά τη διάρκεια της Δικτατορίας των Συνταγματαρχών το Κερασοχώρι αποτελούσε τόπο εξορίας για πολλούς από τους τότε αντιφρονούντες.» αναφέρει η Ελένη.

Λίγα μέτρα έξω από το χωριό, το Ε4 αφήνει την άσφαλτο κατηφορίζοντας νοτιοανατολικά σε χωματόδρομο. Περνάει από το εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας, αριστερά στο διάσελο, και αμέσως παίρνει ανατολικά το μονοπάτι για τη Νέα Βίνιανη, που φαίνεται στο βάθος. Η ζέστη ανεβαίνει έχοντας τον ήλιο κόντρα στον κατήφορο ανάμεσα σε πουρνάρια, φιλίκια και σκίνα, με τις μυρωδιές των βοτάνων, του θυμαριού, της κουνούκλας και της ρίγανης. Το μονοπάτι ελίσσεται ανάμεσα στα εγκαταλειμμένα χωράφια και τις στάνες. Παλιότερα συνέδεε όλα τα χωριά, ακόμα και τα χωριά του Βάλτου, με το Καρπενήσι. 

Φωτογραφία του Stefanos Stamellos.

Μισό αιώνα περίπου και πριν όλοι οι βασικοί δρόμοι στην Ευρυτανία ήταν ακόμα καλντερίμια. Φορτωμένα ζώα και πραμάτειες, κοπάδια από τα χειμαδιά, καραβάνια και στρατιωτικά αποσπάσματα, κλέφτικες και αντάρτικες ομάδες, όλοι από δω περνούσαν. Είναι η άγραφη ιστορία ενός τόπου κι ενός λαού με το στοιχείο του μόχθου, αλλά και της ελευθερίας και της περηφάνιας. Ενός λαού που έμαθε να σκαλίζει και να φτιάχνει τη ζωή του, όπως σκαλίζει τον κορμό του πουρναριού να φτιάξει την γκλίτσα του ο τσοπάνης. Με το κοπίδι και το σουγιά. Κάθε άνοιγμα και καλύβι, κάθε ξέφωτο και εικόνισμα, κάθε νεροσυρμή και σπίτι. Όπου εύρισκε λίγο τόπο, έκανε τη ζωή του με τα ίδια του τα χέρια. Με την πέτρα, το ξύλο, το τσεκούρι, την κλαδευτήρα, το τσαπί, τον κασμά, το γαϊδούρι, το αλέτρι και το ζευγάρι. Αυτή είναι η Ευρυτανία. Ακόμα και σήμερα, όσα χωριά κρατούν ακόμα λίγους ανθρώπους, βλέπουμε τους πεισματάρηδες Ευρυτάνες να καλλιεργούν την άγονη γη τους και τους κήπους τους. Η μπουλντόζα και η άσφαλτος, μαζί με την εγκατάλειψη και την αλλαγή του τρόπου ζωής, μας «επέτρεψαν» να συναντάμε τελικά μόνο ίχνη μονοπατιών και του Ε4.

Με όλες αυτές τις σκέψεις συνεχίζω οδοιπορώντας πάνω στην ασπροκόκκινη πέτρα και το σκληρό χώμα με ελλιπέστατη τη σήμανση∙ και στη συνέχεια ακολουθώ την άσφαλτο.  Η άσφαλτος οδηγεί στη Νέα Βίνιανη, αφήνοντας τη διασταύρωση για τα χωριά: Δάφνη, Μαυρομάτα, Χρύσω, Άγιος Δημήτριος.  

Η Νέα Βίνιανη είναι ένα καινούριο χωριό με μια μεγάλη πλατεία και πολύ πράσινο. Με το σεισμό της Ευρυτανίας έφυγαν οι κάτοικοι από το ιστορικό χωριό της Βίνιανης. Άλλοι πήγαν σε αστικά κέντρα και άλλοι στο εξωτερικό και όσοι δεν έφυγαν, μετακόμισαν λίγο νοτιότερα, στα Λιβάδια της Βίνιανης.

«Βίνιανη, το σύμβουλο της σύγχρονης Ελληνικής μας Ιστορίας, που ο διακαής πόθος του λαού, για ανεξαρτησία και ελευθερία, πήρε εδώ σάρκα και οστά, μες τη φωτιά του 2ου Π. Πολέμου, στις 10 Μαρτίου του 1944. Το πρώτο χωριό της Ευρώπης, που θεμελίωσε τις βάσεις μιας οργανωμένης κοινωνίας, κάτω από το κατοχικό άξονα. Εδώ στην ελεύθερη Ελλάδα, ιδρύθηκε η Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης (Π.Ε.Ε.Α), ο πρόδρομος μιας ανεξάρτητης κυβέρνησης από ξένους προστάτες, για τα δίκαια του λαού που τόσο είχε ανάγκη. Το Ιστορικό σχολείο του χωριού, που σήμερα λειτουργεί ως Μουσείο Εθνικής Αντίστασης, φιλοξένησε το όραμα μιας νέας αρχής, μιας κοινωνίας πρωτόγνωρης για την εποχή εκείνη, αλλά και της σημερινής…» http://www.evrytania.eu

Μετά τη Νέα Βίνιανη κατηφορίζει αριστερά ο χωματόδρομος, που οδηγεί στο μεγάλο πέτρινο γεφύρι στο Μέγδοβα, γνωστό ως ''Γεφύρι της Βίνιανης''. Παραμυθένιες οι εικόνες του Μέγδοβα από ψηλά, που κινείται νωχελικά με το νερό να χρυσίζει στον ήλιο. Το γεφύρι επιβλητικό, με εντυπωσιάζει για μια ακόμα φορά. Εικόνες άλλης εποχής. Πανύψηλο, πετρόχτιστο από την εποχή της τουρκοκρατίας, καμαρώνει ενώνοντας τις δύο όχθες του Μέγδοβα. Μονότοξο, φτιαγμένο από ντόπιο Βινιανίτικο λιθάρι. http://eyrytixn.blogspot.com Μια πολύ καλή ιστορική αναφορά και αναλυτική περιγραφή για το γεφύρι κάνει και ο φίλος Νίκος Αντωνόπουλος στο http://gefyria.blogspot.com

Φωτογραφία του Stefanos Stamellos.

Πρώτη φορά πέρασα το γεφύρι πριν είκοσι χρόνια περίπου με τον Ορειβατικό Σύλλογο της Λαμίας κάνοντας το «Καρπενήσι - Παρκιό», αρχές του χειμώνα και με βροχή. Μου έμεινε στη μνήμη ο θείος ο Μάρκος, που έψηνε το τσίπουρο στο Παρκιό, και το γλυκό του κουταλιού της θείας. Θύμηση μέσα από την ομίχλη του χειμωνιάτικου τοπίου, της κούρασης και της γλυκιάς μέθης του φρέσκου τσίπουρου.

Ο Μέγδοβας - ή Ταυρωπός, του δώσανε αυτό το όνομα λένε γιατί όταν κατεβάζει πολύ νερό, ο θόρυβος ακούγεται σαν άγριο μουγκρητό ταύρου - πηγάζει από τα βουνά στο δυτικό τμήμα του Νομού Καρδίτσας, περνάει το Φράγμα του Ταυρωπού και κατεβαίνει ανάμεσα στα Άγραφα και στο Βελούχι, για να καταλήξει στη λίμνη των Κρεμαστών και τον Αχελώο. Με τη Μέγδοβα - γένους θηλυκού για μας, τυχαίο; - το μόνο που με συνδέει είναι η εικόνα από το χωριό, στο βάθος και δυτικά, και ο παιδικός φόβος όταν γίνονταν αναφορές στο «καρέλι», που μας τρόμαζε. Το «καρέλι» ήταν το καλάθι, που κινούνταν στο συρματόσχοινο, πάνω από το φουσκωμένο ποτάμι, αντί για γέφυρα για να περάσει κανείς απέναντι, στο χωριό Έλσιανη, τη σημερινή Μαυρομάτα, προς τα Άγραφα και για το Αγρίνιο. 

Πάλι έρχεται στο νου η παράδοση που καλλιεργεί τον μύθο με τις νεράιδες, τις νύμφες των ποταμών. Παραλλαγές του παραμυθιού, που το ωραίο παλληκάρι κατάφερε και πήρε το μαντήλι της όμορφης νεράιδας, της Μέγδοβας, κι εκείνη αναγκαστικά τον ακολούθησε μέχρι να το βρει ξανά στα κατάβαθα του μπαούλου και να εξαφανιστεί ή που τα φεγγαρόφωτα βράδια ακούγεται η μελωδία των τραγουδιών των νεραϊδών, που χορεύουν ανάμεσα στα πλατάνια, καθώς το νερό κυλάει στη σιγαλιά της νύχτας. Γι’ αυτό, λέω, να πάω μια φεγγαρόφωτη νύχτα του Αυγούστου, μήπως είμαι τυχερός… καβάλα στο άτι της, να σκύβει στο πλάι και να τραγουδάει... Ρίζες γλυκές και άγριο μέλι... Και ύστερα ας ξυπνήσω. Αυτά έχει όποιος οδοιπορεί μόνος του στα βουνά και στα ποτάμια. Μπορεί και να ονειρεύεται...

Περνώντας το γεφύρι αφήνουμε τη Δυτική Ευρυτανία και το Δήμο Αγράφων και περνάμε στην Ανατολική Ευρυτανία και τον Δήμο Καρπενησίου. Αρχίζω να ανεβαίνω σιγά σιγά το σηματοδοτημένο στην αρχή μονοπάτι, παλιό καλντερίμι, με ανεβασμένη πια τη ζέστη και τον ιδρώτα να τρέχει. Ζέστη και ανηφόρα ανάμεσα στα ψηλά πουρνάρια. Ένα ζαρκάδι πετάχτηκε μπροστά και στη συνέχεια ακούστηκε το γνωστό κρώξιμο/βέλασμά του.  Μένει αριστερά το χωριό Στένωμα, χωρίς να φαίνεται. Με πολλές ανηφορικές τραβέρσες και ανάμεσα σε ανοιχτωσιές, εγκαταλειμμένα λιβάδια και κτήματα, το μονοπάτι φτάνει στο θέση «ΑΛΩΝΙΑ», όπου υπάρχει ποτίστρα με κρύο νερό.

Γεμίζω το παγούρι και συνεχίζω την άσφαλτο κόβοντας κάθετα τις δυο τραβέρσες του δρόμου και αφήνοντάς τον στη συνέχεια διαρκώς δεξιά. Τα σήματα του μονοπατιού είναι πολύ αραιά και δυσδιάκριτα ανάμεσα στα έλατα. Αριστερά και βορειοδυτικά το Κόκκινο Διάσελο, που το διασχίζαμε μερικές φορές το χειμώνα με τα χιόνια για να έρθουμε στο Καρπενήσι, με τα πόδια εννοείται, μαθητές στο Γυμνάσιο, όταν τα Καγγέλια από την άλλη πλευρά του Βελουχιού δεν μπορούσαμε να τα περάσουμε με τίποτα. Ήταν μια διαδρομή στα δυτικά του Βελουχιού επτά ωρών, που ερχόταν από τα Βαρκά πάνω από τους Δομιανούς. Ναι, Τα θεμέλια μου στα βουνά και τα βουνά σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους και πάνω τους η μνήμη καίει άκαυτη βάτος [ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ]

Φωτογραφία του Stefanos Stamellos.

Το παλιό αλώνι μπροστά θυμίζει σταροχώραφα. Η περιοχή φαίνεται ότι καλλιεργούνταν μέχρι τη 10ετία του ’60. Ο άμπλας στην κορυφή δείχνει την πηγή ζωής. Γύρω το αλώνι γεμάτο σιτάρι, τα άλογα αλωνίζουν με τις φωνές του νοικοκύρη και το καμουτσίκι φτιαγμένο από βούρλα∙ κι εγώ διαβαίνω με κοντές ανάσες… Αλλόκοτες παραισθήσεις της κούρασης. Βαριά η ζέστη και τα βήματά μου αργά.

Μετά από δύο στροφές φεύγει δεξιά ο δασικός χωματόδρομος κατηφορίζοντας ελαφρώς στην αρχή και ανεβαίνοντας στο τέλος. Ένα κοπάδι με γίδια είναι μπροστά και ένας νεαρός βοσκός που τα συνοδεύει με πολλά σκυλιά! Μου λέει για τον αγώνα με τον λύκο. Πέρυσι τους έφαγε καμιά 20ριά ενώ του θείου του, του έφαγε 60. Περνώντας τη βρύση με το εκκλησάκι και τα παγκάκια για το πανηγύρι, βγαίνω μετά από λίγο στην άσφαλτο λίγο πριν τον Άγιο Αθανάσιο, ανάμεσα στο πλούσιο ελατόδασος. Μπροστά είναι το γνωστό εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου. Ολιγόλεπτη ξεκούραση και στη συνέχεια το μονοπάτι φεύγει αριστερά πηγαίνοντας σχεδόν παράλληλα στην αρχή με την άσφαλτο και ακολουθώντας τα σήματα του 1ου Δημοτικού Σχολείου Καρπενησίου, που έχει υιοθετήσει το χώρο, μπαίνω στη γνωστή ρεματιά τις Ιτιάς,  που οδηγεί πια στο Καρπενήσι.

Ψηλά και βόρεια το γνωστό «Συμπεθερικό». Ο μύθος λέει για το όνομα: «Από το Καρπενήσι πήγαινε το "συμπεθερικό" στο Στένωμα για να στεφανώσουν. Η θυγατέρα πήρε ό,τι είχε η μάνα, αλλά όταν έφτασε με τους συμπέθερους έξω απ' το Καρπενήσι, κοντά στον Άη Θανάση, θυμήθηκε ότι άφησε πίσω μια κλώσα με τα κλωσόπουλα. Έστειλε γι' αυτό κοπέλι να την φέρει.   Ήταν τέτοιος ο θυμός της χήρας μάνας, για την απαράδεκτη συμπεριφορά της κόρης, που δίνοντας την κλώσα τους καταράστηκε "πέτρες κα λιθάρια να γίνουν όλοι!". Και η κατάρα έπιασε και μόλις ξεκίνησαν πάλι όλοι για τον προορισμό τους στην ανηφόρα της Ιτιάς μαρμάρωσαν. Σήμερα οι βράχοι εκείνοι από το Καρπενήσι μοιάζουν με πορεία ανθρώπων στο βουνό. Ο μύθος ακούγεται και σήμερα και η τοποθεσία πήρε την ονομασία "Συμπεθερικό"». Πηγή: ttp://www.evrytan.gr

Κακοτράχαλο κατέβασμα δίπλα και μέσα στη ρεματιά με τα πρόσφατα αντιπλημμυρικά έργα - τους χωμάτινους μαιάνδρους - του ρέματος του Κλαρωτού, που για μια φορά ακόμα φέτος απείλησε το Καρπενήσι. Νομίζω ότι η αιτία της κατάρρευσης του φυσικού ανάγλυφου είναι οι ανθρώπινες επεμβάσεις και οι «πληγές» στο ρέμα με τα βαριά μηχανήματα για δρόμους και προσπελάσεις στο βουνό. Το υπόστρωμα του εδάφους είναι σαθρό, γιατί αποτελείται από φερτές ύλες, που, λίγο αν κοπεί η συνέχειά τους, καταρρέουν και τις παρασέρνει το νερό και ο χείμαρρος. Και αυτό νομίζω έγινε και αυτή τη φορά.  

Φωτογραφία του Stefanos Stamellos.

Αριστερά είναι το δασάκι με τις φυτεμένες ακακίες, παλιό έργο ορεινής υδρονομίας, ψηλά οι κορυφές του Βελουχιού και μπροστά και απέναντι το ξενοδοχείο Μοντάνα. Κατηφορίζοντας προσπερνάω τους μεγάλους αναβαθμούς που συγκρατούν τα πολλά φερτά και περνώντας ανάμεσα στα εντυπωσιακά κίτρινα σπάρτα, μπαίνω στο Καρπενήσι από την άσφαλτο που οδηγεί στο Χιονοδρομικό. 

Νιώθω μια βαθιά ικανοποίηση για την ανεπανάληπτη αυτή διαδρομή των 55 χιλιομέτρων περίπου, από τα Άγραφα στο Καρπενήσι, και για το στοίχημα να μπω στην πόλη από τη Λαγκαδιά με τα πόδια… στα βήματα των εφηβικών μου χρόνων, σαράντα πέντε χρόνια πίσω… «Ψηλά που με νανούριζες…». Ναι!  ό, τι αφήνουμε πίσω μας είναι ένα κομμάτι από τον εαυτό μας!! 

Έφθασα στο Καρπενήσι μέσα στο στόχο, πριν τις τρεις, και η εφαρμογή στο κινητό έγραψε: 26,94 km, 7.18’.20’’, 3,7km/h και 1538m υψομετρική ανεβαίνοντας με 1266m κατεβαίνοντας και μεγαλύτερο υψόμετρο τα 1452m. 

Και η Πυθία με περιμένει. Είμαι στο δρόμο για τους Δελφούς, στο δρόμο για την «Ιθάκη» και τον τερματισμό. Υπομονή και επιμονή λοιπόν και ξανά …πάμε!, μαζί στο Ε4.

 * Στέφανος Σταμέλλος-http://www.e-ecology.gr-https://www.facebook.com/stefanos.stamellos

Με το «Καλωσόρσαταν» στις γαλάζιες παραλίες της Κοιλάδας του Αχελώου περιμένουν οι νέοι να υποδεχτούν και να καλωσορίσουν τους επισκέπτες στην περιοχή τους.

Η Κοιλάδα του Αχελώου βρίσκεται μεταξύ Ηπείρου, Θεσσαλίας, Στερεάς και Δυτικής Ελλάδας. Tα βουνά και οι παραπόταμοι του Αχελώου προκαλούν για περιπέτεια. Πετρόχτιστα σπίτια και μοναστήρια με Ιστορία.Πλήθος πολιτιστικών μνημείων στην περιοχή για να επισκεφτεί και να γνωρίσει ο επισκέπτης.

Οι νέοι της περιοχής θα ζωντανέψουν και φέτος το μεγαλύτερο φυσικό πάρκο της Δυτικής Ελλάδας με επίκεντρο τον Αχελώο.

Κάθε χρόνο  τέτοια εποχή ετοιμάζονται στην Κοιλάδα του Αχελώου για τις καθιερωμένες πλέον εναλλακτικές καλοκαιρινές δραστηριότητες. Πρόκειται για δραστηριότητες φιλικές με το ποτάμι και με  οικολογική ευαισθησία και σεβασμό στην προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

Στις παραλίες ο χώροι θα είναι έτοιμοι να υποδεχτούν τους επισκέπτες από τις 25 Ιουλίου και οι μουσικές μπάντες της περιοχής, με ένα δικό τους και ιδιαίτερο τρόπο, θα τους ταξιδεύουν στους μουσικούς, παραδοσιακούς και μοντέρνους, δρόμους του Αχελώου.

Από τις 11 Αυγούστου μέχρι και τις 14 Αυγούστου θα πραγματοποιηθούν 4 ρίβερ πάρτυ. Το πρώτο στις 11 Αυγούστου στον κάμπο  Μεσοπύργου Άρτας και μετά η συνέχεια είναι στις 12 στη θέση Δίλοφο (Γλύνικα) Πηγών Άρτας, στις 13 στη θέση Πέρδικα και Τσιφλίκι Μηλιανών Άρτας και στις 14 στη θέση Κράβαρη Μεσοπύργου Άρτας.

Εκτός από μουσική, χορό και μπάνιο στις πανέμορφες και γαλάζιες παραλίες οι επισκέπτες θα έχουν τη δυνατότητα να απολαύσουν και διαδρομές με φουσκωτά σκάφη στους υδάτινους δρόμους του Αχελώου που θα πραγματοποιεί, αφιλοκερδώς, τις αντίστοιχες ημέρες η εταιρεία EscapeWay Outdoor Activities.

Αν οι στίχοι του Καβάφη για την Ιθάκη έχουν και για σας κάποιο νόημα, τότε αυτή η «Ιθάκη» που είναι ο Αχελώος και αυτό το ταξίδι θα σας αποζημιώσουν!ΑΠΕ

Ένα φαράγγι για λίγους!

Το "Μικρό Πάντα Βρέχει" είναι το... μικρό αδερφάκι του "Πάντα Βρέχει", στο Καρπενήσι. Βρίσκεται στο χωριό Τόρνος και φτάνεις σε αυτό διασχίζοντας ένα κατηφορικό μονοπάτι που μοιάζει με φυσική στριφογυριστή σκάλα!

Και γιατί "πάντα βρέχει" είναι η απορία των περισσότερων. Το νερό που τρέχει από τους μεγάλους κατακόρυφους βράχους μοιάζει με βροχή και μάλιστα το θέαμα με τα μικρά ουράνια τόξα που σχηματίζονται είναι μοναδικό! 

Ο Μάνος Ατζαράκης και η Βένια Αντωνίου κατέγραψαν με τον φακό του Travel Diary το εντυπωσιακό φαινόμενο και όχι μόνο!

Παντρεύτηκε την αγαπημένη του Αγρινιώτισσα ο Χρανιώτης στην Τήνο!Το ..πήρε το κορίτσι..

Με τα ιερά δεσμά του γάμου παντρεύτηκαν στη μονή της Αγίας Ξένης στην Τήνο ο Γιώργος Χρανιώτης με την Αγρινιώτισσα Γεωργία Αβασκαντήρα.

 Ομολογουμένως ο συγκεκριμένος γάμος είχε άρωμα από... Survivor αφού ανάμεσα στους καλεσμένους ήταν οι περισσότεροι από τους περυσινούς παίκτες του ριάλιτι επιβίωσης. Ο Κώστας Κοκκινάκης συνοδευόμενος από τη σύντροφό του και ο Κωνσταντίνος Βασάλοςμε την Ευρυδίκη Βαλαβάνη ήταν από τους πρώτους που έφτασαν στο νησί την προηγούμενη του γάμου, όπως και ο BO, ένας από τους καλύτερους φίλους του γαμπρού. Κοντά του και η κολλητή του φίλη Δήμητρα Ματσούκα η οποία μάλιστα ανέβασε το πρωί της ημέρας του γάμου μία πολύ τρυφερή φωτογραφία τους. 

Το ζευγάρι τίμησαν με την παρουσία τους επίσης η Σάρα Εσκενάζη, ο Γιάννης Αϊβάζης, ο Αποστόλης Τότσικας με τη σύζυγό του Ρούλα Ρέβη, η Ευγενία Σαμαρά και πολλοί ακόμα φίλοι του. 

Κουμπάρος του ζευγαριού ο Γιώργος Πυρπασόπουλος, ένας από τους πιο στενούς φίλους του γαμπρού ο οποίος ήταν και από τους ανθρώπους που βρίσκεται συνεχώς κοντά του. 

Ο γαμπρός έφτασε στο εκκλησάκι φορώντας ένα λευκό πουκάμισο, μαύρο παντελόνι και σανδάλια, επιλογή που περίμεναν όλοι όσοι γνωρίζουν καλά τον ηθοποιό ο οποίος ποτέ δεν ήταν του πολύ αυστηρού κουστουμιού. Αρκεί κανείς να σκεφτεί ότι μόλις λίγες ώρες πριν τον γάμο του, ο ίδιος μαζί με φίλους πήγαν για σερφ σε παραλία της Τήνου ενώ άλλοι καλεσμένοι απολάμβαναν τις βουτιές τους στην πισίνα του ξενοδοχείου όπου διέμεναν. Επίσης, ο γαμπρός, συνοδεύομενος από τον Κώστα Αναγνωστόπουλο και ένα παρανυφάκι, έφτασε στην εκκλησία με ένα παλιό βανάκι το οποίο όμως πρόσδιδε στον γάμο μία πραγματικά νοσταλγική νότα από το παρελθόν.gossip-tv. 

Παρασκευή, 22 Ιουνίου 2018 11:26

Τα 3 στάδια της εφηβείας

Το κείμενο επέλεξε και επιμελήθηκε ο Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος Γιάννης Ξηντάρας (paidi-efivos.gr)

Η εφηβεία είναι μία μεταβατική περίοδος ανάμεσα στην παιδική ηλικία και την ώριμη ενήλικη ζωή, όπου συντελούνται μεγάλες αλλαγές στα οργανικά-βιολογικά και ψυχικά και ψυχοκοινωνικά δεδομένα. Είναι το πέρασμα στην αυτόνομη ζωή. 

Η περίοδος της εφηβείας αποτελείται από τρία στάδια:

1. Το πρώτο στάδιο (11-14 ετών) σηματοδοτεί πολλές αλλαγές στην συμπεριφορά του παιδιού. ο έφηβος σε αυτή την ηλικία αισθάνεται φόβο, ανησυχία, αμηχανία, ντροπή ενώ τα πρώτα ερωτικά συναισθήματα κάνουν δειλά-δειλά την εμφάνισή τους. Τα βασικά χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς του, όπως είναι η εσωστρέφεια-εξωστρέφεια, αλλά και ιδιαίτερες κλίσεις και ικανότητες του παιδιού αρχίζουν να σκιαγραφούνται. Οι γονείς μπερδεύονται ή ανησυχούν με τις αλλαγές που παρατηρούν στη συμπεριφορά του παιδιού τους, όπου αυτό είναι πιθανό να γίνει επιθετικό και να αντιδρά με παράξενο και απρόβλεπτο τρόπο. Στο στάδιο αυτό το άτομο, δημιουργεί παρέες με άτομα του ίδιου φύλου, τις οποίες τις θεωρεί σημαντικές. Στα κορίτσια αυτής της ηλικιακής περιόδου αρχίζει η έμμηνος ρύση, ενώ τα αγόρια ανακαλύπτουν τον αυνανισμό και με αυτόν τον τρόπο ικανοποιούν την σεξουαλική τους περιέργεια. 

2. Το δεύτερο στάδιο (14-17 ετών) δημιουργεί ένα ανταγωνιστικό κλίμα με τους γονείς και οι εντάσεις στο σπίτι είναι όλο και πιο συχνές έφηβος εκφράζει την ανάγκη του για αυτονομία και παράλληλα τη δυσαρέσκειά του να συμμετέχει σε οικογενειακές γιορτές και κοινωνικές εκδηλώσεις που δεν του ασκούν κάποιο ενδιαφέρον πλέον. Η παρέα είναι πολύ σημαντική και ο φίλος ή ο δάσκαλος αποτελούν τα νέα του πρότυπα. Εδώ είναι που εκδηλώνονται οι παράφοροι έρωτες που διαρκούν ελάχιστα. Επιπλέον, έφηβος προτιμά να απομονώνεται στο δωμάτιό του. Διανύει μία περίοδο μοναξιάς αλλά και δημιουργικότητας, ασχολείται με φιλοσοφικά ζητήματα και ψάχνει να βρει απαντήσεις στις υπαρξιακές αναζητήσεις του.

3. Στο τελευταίο στάδιο (17-20 ετών), ο έφηβος αποκτά μία πιο σταθερή εικόνα και αίσθηση εαυτού. Στην περίοδο αυτή ξεκινά η σεξουαλική διεκδίκηση και η αναζήτηση ερωτικού συντρόφου. Οι έντονες συγκρούσεις με το οικογενειακό περιβάλλον περιορίζονται και επέρχεται η συμφιλίωση με τους γονείς, ενώ οι απαιτήσεις της ενήλικης ζωής οδηγούν τον έφηβο να προσαρμοστεί σε μία νέα, ρεαλιστική πραγματικότητα. 

Απόσπασμα από το βιβλίο «100 ερωτήσεις & απαντήσεις για τον γονιό, το παιδί και τον έφηβο», Ινστιτούτο Ψυχικής και Σεξουαλικής Υγείας.

*Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος-Οικογενειακός Σύμβουλος, τ.συνεργ. στο Νοσοκομείο Παίδων “Αγία Σοφία”, μέλος της Ελληνικής Εταιρίας Εφηβικής Ιατρικής και του Ευρωπαϊκού Συλλόγου Ψυχοθεραπείας. Απόφοιτος Ε.Κ.Π.Α, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης “Επαφή”.

 

Η Δυτική Φραγκίστα Ευρυτανίας μέσα απο το νέο βίντεο του Ανδρέα Κουτσοθανάση. 

Κάποτε ήταν ένα χωριό που λεγόταν Μεγάλη Φραγκίστα, εκτεταμένο και με πολλές συνοικίες. Προφανώς τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά κι αποφάσισαν να χωρίσουν το 1915.

Η Δυτική Φραγκίστα βρίσκεται στο νομό Ευρυτανίας και ανήκει στο Δήμο Αγράφων. Συνορεύει με τους νομούς Αιτωλοακαρνανίας (δυτικά και νότια) Καρδίτσας βόρεια και Φθιώτιδας ανατολικά.

Το χωριό βρίσκεται πάνω στην εθνική οδό Καρπενησίου – Αγρινίου και είναι χτισμένο σε υψόμετρο 760 μ., στην πλαγιά του βουνού. Το όνομά του εικάζεται ότι το πήρε από τον Γιάννη Φραγγίστα, οπλαρχηγό της Ρεντίνας Αγράφων.

Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται ο ναός της Γέννησης της Θεοτόκου, με πανέμορφη αγιογράφηση και σκαλιστό τέμπλο, και Μνημείο Ηρώων για κατάθεση στεφάνων σε εθνικές εορτές. Στον κεντρικό δρόμο στεγάζεται το Δημαρχείο, ο Ξενώνας και τα σχολεία του χωριού, το Νηπιαγωγείο με το Δημοτικό Σχολείο και το Γυμνάσιο με το Επαγγελματικό Λύκειο. Μια βόλτα στο χωριό αποκαλύπτει και τις υπόλοιπες εκκλησίες του χωριού, όπως αυτή του Αγίου Αθανασίου και του Αγίου Γεωργίου. Στα νότια του χωριού υπάρχει παραδοσιακός νερόμυλος για το άλεσμα σιτηρών και καλαμποκιών και νεροτριβή με την παραδοσιακή κάλανη για να πλένουν οι κάτοικοι τα στρωσίδια τους.

Το τοπίο της περιοχής είναι μοναδικό, με πλούσια χλωρίδα και πανίδα και φυσική ομορφιά. Οι κάτοικοι της περιοχής είναι φιλόξενοι και γεμάτοι ζεστασιά. Στην περιοχή έχει αναπτυχθεί πολύ καλή τουριστική υποδομή, που αξιοποιεί τις φυσικές ομορφιές, ενώ τα ποτάμια και η φύση που τα περιβάλλει προσφέρονται για όμορφες διαδρομές, αθλήματα βουνού και πρωτόγνωρες εμπειρίες...

 

Σελίδα 1 από 16

Επικοινωνήστε μαζί μας στο vimapoliti@gmail.com ή απευθείας στην φόρμα επικοινωνίας

Please, enter your name
Please, enter your e-mail address Mail address is not not valid
Please, enter your message