Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2020 19:13

Κορονοϊός και λαθρομετανάστες

Γράφει ο Αλέξανδρος Χουλιαράς

Η αθάνατη φυλή μας και η απέθαντη πίστη μας, εσχάτως βάλλονται και προσβάλλονται πανταχόθεν και βάναυσα. Εξ ευωνύμων μαίνεται η επιδρομή των αλλοφύλων βαρβάρων λαθρομεταναστών και εκ δεξιών θριαμβεύει η πετυχημένη καταδρομή του πεπολιτισμένου κορονοϊού.

Η εθνικιστική …τιλα και …ριλα όζει κρώζουσα: Στα όπλα ακρίτες! Το αιθέριο ιχώρ της φυλής μας θα μαγαρίσει από το μιαρόν σπέρμα και αίμα των μελαίνων υποσαχαρίων και υπομέλανων απωανατολιτών.

Η θρησκόληπτοι (…ρίλες και …τίλες) προσέρχονται στα μετερίζια της πίστης ως νέοι σταυροφόροι και προσεύχονται υπέρ της ορθής ημών Ορθοδοξίας, που απειλείται από τους άπιστους του Μουχαμέτη.

Άλλοι υπό του κράτος του βέρντιγκο της Εξουσίας, σε μια κρίση ανεκλάλητου ουμανισμού και πειθαρχούντες στο μοναδικό σχέδιο ανάπτυξης του τόπου, που επόνησαν, διακηρύττουν: «Σε κάθε πόλη αποικία λαθρομεταναστών και σε κάθε χωριό μπουλούκι υποσαχάριων».

Άλλοι παλαιορθόδοξοι της πολιτικής, δεν βρίσκουν κάτι στα τσιτάτα τους και ψελλίζουν: «ίκινι μίκινι κι έτσι κι αλλιώς κι αλλιώτικα».

Και άλλοι αγγελοκρουόμενοι του πολιτικού ρινγκ λένε: “αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων”.

Η κυβέρνηση υπό το κράτος των πολυεπίπεδων συμπληγάδων ακροβατεί.

Για την αναχαίτιση της καταδρομής του κορονοϊού, ο οποίος βρήκε ανοιχτή κεκρόπορτα και εισήλθε στο Βασίλειό μας αποφάσισε: Παντού όπου εμφανίζεται «κλειστές δομές» και όλοι πειθάρχησαν. Κλειστά σχολεία, Υπηρεσίες, καφέ σαντάν, καφέ αμάν, μασατζίδικα και μπουρδέλα. Καμένη γη στον κορονοϊό και να πάει: «στ΄ άγρια βουνά, στα μαύρα τα λαγκάδια, που δε λαλεί ο κόκκορας, κότα δεν κακαριέται, μικρού παιδιού κ΄λούρα δεν ψένεται…» (από ξόρκι του πατέρα μου).

Ενάντια στην επιδρομή των αλλόφυλων λαθρομεταναστών, οι οποίοι από τα ευάλωτα θαλάσσια σύνορά μας εισήλθαν στο Βασίλειό μας αποφάσισε: «κλειστές δομές» και όλοι απειθάρχησαν.

Ο κορονοϊός βρήκε το δάσκαλό του και τον εξορκιστή του και θα πάει: “στα άρατα και στα πύλατα” (πάλι από πατρικό ξόρκι), οι λαθρομετανάστες όμως λόγω του απίθανου αχταρμά των πολιτικών απόψεων, μένουν και θα παραμένουν ασύδοτοι.

Η Κυβέρνηση, σαν άλλος Γκιωνάκης, λέει στους καθολικώς εθνοορθόδοξους, στους διαμαρτυρόμενους ουμανιστές και στους λοιπούς χαλκοηχούντες και κυμβαλαλάζοντες: Κλειστές δομές δε θέτε, ανοιχτές δε θέτε, διασπορά στην ενδοχώρα δε θέτε, τι θέτε τέλος πάντων; Και στο τέλος τα ψιλοπαρατάει λέγοντας: “τι θέλω κι ανακατεύομαι;”

Κατηγορία Αρθρογραφία
Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2019 10:10

Ο Σουλιώτης & ο Σαρακατσάνος..

Γράφει ο Αλέξανδρος Χουλιαράς

Ο Αύγουστος έγινε ο μήνας των κατακλυσμών. Η Ευρυτανία μας κατακλύστηκε από φουστανέλα, φούντα και φέσι και οι τλήμονες Ευρυτάνες εμπλήσθησαν δια μίαν εισέτι φοράν με εθνικό μεγαλείο και συντόνισαν το βήμα τους στην οδό των πεπρωμένων της φυλής μας. 

Εις τον ημέτερον δήμον Καρπενησίου κυριάρχησε η σεπτή μορφή του Σουλιώτη, του Μάρκου Μπότσαρη. Αναμενόμενον άλλωστε, καθ΄ ότι οι περισσότεροι από μας κρύβουμε μέσα μας έναν ανυπότακτο και θρασαλέο Ηπειρώτη. Χορτάσαμε φουστανέλα, παρελάσεις, λιτανείες και λάιτ εθνικοφρονικά λογίδρια. 

Εις τον έτερον, τον των Αγράφων δήμον, οι δημότες δεν έμειναν παραπονεμένοι. Κυριάρχησε η αγιοποιημένη μορφή του Σαρακατσάνου λησταντάρτη Κατσαντώνη και οι Αγραφιώτες απόλαυσαν φουστανέλα με την ψυχή τους. 

Με ποδεσιά το φουντωτό τσαρούχι, ντυμασιά την ανοικονόμητη φουστανέλα και μ΄ ένα φέσι στο κεφάλι, μπαίνουμε με τα τσαρούχια μας στη χορεία των αναπτυγμένων χωρών της Δύσης, που μας υποδέχονται όπως ο Πασάς τον Καραγκιόζη στο σαράι. 

Από μία άποψη ο Μπότσαρης κι ο Κατσαντώνης είναι προπομποί της κοτζαμπασίδικης μεταοθωμανικής Ελλάδας, αυτής που επιβλήθηκε με το μαχαίρι των οπλαρχηγών της Μάνης, θανατώνοντας τον Καποδίστρια, που σκέφτηκε να εξευρωπαΐσει λίγο την Γραικία. 

Ο επαναστατικός αέρας του ΄21 ξεφυσούσε από τα καπάκια των γραικών με τους Τούρκους, και ξεφούκωνε στα οφίτσια των κλεφταρματωλών. Τούτος ο άνεμος από μόνος του ήταν αδύνατο ν΄ ανατρέψει την κραταιά Οθωμανική αυτοκρατορία. Αν δεν φυσούσαν οι δυνατοί αγέρηδες της ραγδαία ανερχόμενης βιομηχανικής Δύσης θα είχαμε ακόμα τους Τούρκους στο σβέρκο μας.

Έτσι κουτσά στραβά τη βολέψαμε μέχρι σήμερα. 

Στις πρόσφατες εκλογές πολιτικά αισθάνθηκα μια Δεξιά, που προσπαθεί να συντονίσει το βήμα της με την αναπτυγμένη Δύση και νομίζω ότι αυτό εκτίμησε ο κυρίαρχος και περήφανος ελληνικός λαός και την έβαλε σταυρό στη σκούφια του. Πολιτιστικά όμως είναι πολύ πίσω. Είναι ακόμα λασπωμένη με το μεγαλοϊδεάτικο βούρκο και βρομισμένη από την εμφυλιοπολεμική δυσωδία, γι΄ αυτό και ακόμα βυζαίνει στο μεταξικό βυζί και πίνει χουντικό καλιμαρμάρειο ξινόγαλο. 

Σε τοπικό επίπεδο υποπτεύομαι ότι όλα τούτα είναι κι ένα προπέτασμα καπνού, μπροστά στο πολιτικό πρόγραμμα της ερήμωσης, που έχουν εξυφάνει για την Ευρυτανία όλα τα κόμματα, από την φαιοκόκκινη Αριστερά ως την φαιογάλαζη Δεξιά. Τι να πουν στον τάλαινα ευρυτανικό λαό: “Σας στρώνουμε το δρόμο της οριστικής εγκατάλειψης των πατρογονικών σας βωμών και εστιών και σας επιφυλάσσουμε ένα μέλλον με λίγους διορισμούς και πολύ πείνα και εξαθλίωση;” Δεν το λένε καθαρά. Λένε όμως πανηγυρικά μπουκώστε τώρα φουστανέλα, φούντα, φέσι και τσαρούχι κι έχει ο Θεός! Κι ο Λαός βουλιμικά τα καταπίνει. 

Και εν τέλει.

Εθνικό δεν είναι η φουστανέλα, το φέσι και το γιαταγάνι. Η πρώτη ήταν παλιά γαμήλια φορεσιά και αντρικό ένδυμα χορού και τίποτα παραπάνω. Το φέσι είναι διαχρονικό αξεσουάρ των απανταχού μπαταχτσήδων και το γιαταγάνι το καλύτερο διακοσμητικό τζακιών. 

Εθνικό είναι ο διαχρονικός μας πολιτισμός και τα συγκριτικά παραγωγικά πλεονεκτήματα, που προσφέρει ο τόπος μας. 

Εθνικοτοπικό, και πάλι δεν είναι οι φουστανέλες και οι πατριδοκάπηλες ελαφρότητες, παρά είναι τα βουνά μας, σαν εικόνα και σαν αίσθηση, και γενικά ο τόπος μας με τις παραγωγικές του ιδιαιτερότητες και οι άνθρωποί του με τον τοπικό μας πολιτισμό.

Κατηγορία Αρθρογραφία
Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2019 12:39

Tα βοθρολύματα του Καρπενησιώτη

Γράφει ο Αλέξανδρος Χουλιαράς

Χαίρομαι πραγματικά για τον υψηλό πατριωτισμό και την ευθυκρισία, τούτης της συντροφιάς στο φ-μπ. Πολλοί λοιδορούν και χλευάζουν τα σαράντα κόκκινα μικρά ανδράποδα, που ήπιαν νερό απ΄ το ποτάμι κι έπαθαν γαστρεντερίτιδα. Τούτα τα κνώδαλα μύτη δεν είχαν να μυριστούν τη μπόχα, μάτια δεν είχαν να δουν ότι το νερό είναι σαν απόβλητα βυρσοδεψίου; Και αποφαίνονται δικαιοκρατικά δεν φταίει το νερό αυτά φταίνε που ήπιαν.

Πάντως ευτυχώς που υπάρχουν τόσοι υπερασπιστές του ποταμού και της εργώδους τοπικής μας εξουσίας, η οποία τώρα βρίσκεται σε οίστρο καλλιτεχνικό και πατριωτικό ετοιμάζοντας τις στρατιές του Μάρκου Μπότσαρη, για την αναπαράσταση της θρυλικής μάχης του Κεφαλόβρυσου, που σε μας τους γεροντότερους ανασύρει μνήμες εθνικοχουντικής μπόχας, σε ανάλογες εκδηλώσεις στο Καλλιμάρμαρο της Αθήνας και στους λίγους εναπομείναντες της γενιάς του μεσοπολέμου ανακαλεί ανάλογες συγκινήσεις του μεταξικού θαύματος. 

Αφήνω την πολιτιστική μπόχα και έρχομαι στη μπόχα των βοθρολυμάτων του Καρπενησιώτη και στην ανάλογη ψυχο-ιδεολογική και πολιτική τοιαύτη μιας μεγάλης μερίδας εκλεκτών συμπατριωτών μου. 

Σαράντα παιδιά, παρασυρμένα από την ψεύτικη προπαγάνδα των ταγών μας, περί του μόνου αμόλυντου νομού στην Ευρώπη, περί μοναδικής καθαρότητας και μηδενικής ρύπανσης των ποταμών μας και περί της παρθενικής αγνότητας της φύσης μας, εκμαυλισμένα από τα ανάλογα λογοτεχνήματα όπως: «Τρανά πλατάνια ξεδιψούν στις βρύσες με το κρύο νερό / σαρακατσάνα ροβολάει και πάει για να γεμίσει. / Νερά βροντούνε στους γκρεμούς και πάνε προς τους ουρανούς / ίσια κι ορθά, σαν την ψυχή της Ρούμελης, τα ελάτια» και τέλος ανατροφοδοτούμενα από τους αγώνες των ανταρτών για λευτεριά και προκοπή, δεν πήραν μαζί τους εμφιαλωμένα νερά, αλλά ήπιαν από κει που έπινε ο Κατσαντώνης, ο Καραϊσκάκης και ο Άρης, καθώς επίσης αμέτρητες χιλιάδες τσοπάνων και χωραφιάρηδων, κυνηγών και ξωμάχων. 

Για όλα τούτα αντί να κοκκινίσουν πολλοί ευυπόληπτοι συμπολίτες μας, ξεθηκαρώνουν το μαύρο τους μαχαίρι και λασπολογούν τα παιδιά με ηλίθια επιχειρήματα και ηλιθιοδέστερες απόψεις. Αντί να πιέσουν την Εξουσία, τοπική και εθνική, να επιληφθούν και να επιλυθεί το τεράστιο αυτό θέμα της μόλυνσης των ποταμών μας την αφήνουν στο απυρόβλητο και στρουθοκαμηλίζουν, μόνο που δε βάζουν το κεφάλι τους στο νερό του ποταμού, αλλά στα βοθρολύματα της ιδιοτέλειάς τους και ίσως και της άγνοιάς τους. 

Ως ασχοληθείς με τους βιολογικούς καθαρισμούς, στη μαχόμενη επαγγελματική μου πορεία, γνωρίζω κάπως το θέμα, όσο δηλαδή μου επέτρεψε η πανταχού παρούσα καρπενησιώτικη ομερτά. Όμως δεν θα αναφερθώ σ΄ αυτά παρά θα αναρτήσω, για τους «τα τ᾽ ὦτα, τόν τε νοῦν και τά τ᾽ ὄμματα τυφλούς» μια φωτογραφία της συμβολής του Κρικελλοπόταμου με τον Καρπενησιώτη, που φαίνονται ευκρινώς τα γάργαρα νερά του πρώτου και τα βοθρολύματα του δεύτερου.

 

Κατηγορία Αρθρογραφία
Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2019 11:43

Κομματοκρατία και δημόσια διοίκηση..

Γράφει ο Αλέξανδρος Χουλιαράς

Τον τελευταίο καιρό τα πολιτικά πράγματα βρίσκονται σ΄ έναν επιφανειακό και εν πολλοίς πολιτικάντικο αναβρασμό. Οι διάφοροι εθνικομανείς στη μορφή, όμως ως προς το περιεχόμενο λιγούρηδες της εξουσίας, εθνομαζοχίζονται με το Μακεδονικό και όλοι βουρλίζονται για την Εξουσία. Άλλοι κάνουν σαν τη χήρα στο κρεβάτι, άλλοι διαμαρτύρονται σαν απατημένοι σύζυγοι, γιατί η καλή τους Εξουσία κάνει χαρτί με άλλο μάγκα, άλλοι αγγελοκρούονται σ΄ έναν επιθανάτιο ρόγχο κι άλλοι… ο καθένας με τον πόνο του. 

Τον πόνο μου θέλω κι εγώ να καταθέσω, που αφορά τον τρόπο λειτουργίας του Δημοσίου. Επί τριάντα πέντε χρόνια θήλαζα το Δημόσιο κι αυτό με τη σειρά του με βασάνιζε. Όμως το δικαιολογώ γιατί πάσχει από τη φοβερή αρρώστια της Κομματοκρατίασης, μια ανίατη εκτεταμένη νεοπλασία, από την οποία ούτε πεθαίνει αλλά ούτε και ζει. 

Για τη θεραπεία της αρρώστιας η ΠΡΩΤΗ και αναγκαιότερη επέμβαση, που απαιτείται, είναι η απαγόρευση στους Δημόσιους Υπαλλήλους να ασκούν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι, για πολιτικά αξιώματα, και μη μου πουν οι κρατικοθρεμμένοι κομματάνθρωποι περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γιατί πρώτοι αυτοί τα έχουν γραμμένα, εκεί που δε θάπρεπε... και παραπέρα όταν πλήττεται θανάσιμα το Δημόσιο συμφέρον, τα όποια δικαιώματα πάνε περίπατο. Όλοι ξέρουμε πως οι διάφοροι κομματάνθρωποι, πριν αρπάξουν τη μεγάλη ή μικρή κουτάλα της Εξουσίας, για τα μεγάλα φαγοπότια τους, έχουν χρησιμοποιήσει ιδιοτελώς και παράνομα, προς ψηφοθηρία και όχι μόνο, τη Δημόσια θέση που τους εμπιστεύθηκε η Πατρίδα. 

ΔΕΥΤΕΡΗ σοβαρή επέμβαση είναι να καταργηθούν οι ρουσφετολογικές προσλήψεις. Ο κάθε ποταπός κομματαρχίσκος έχει κάποιους στρατιώτες του στις Υπηρεσίες, πιασμένους από τη μύτη, για να κάνει τις δουλειές του. Το φάρμακο γι΄ αυτήν την περίπτωση είναι έτοιμο. Όλοι οι υπάλληλοι να είναι μόνιμοι και να προσλαμβάνονται μόνο μέσω ΑΣΕΠ. 

ΤΡΙΤΗ επέμβαση, που πρέπει να γίνει, είναι η αξιοκρατική επιλογή των Προϊσταμένων και των Διευθυντών, με συνέπεια την σωστή αξιολόγηση, αλλά και τη αμερόληπτη και δίκαιη διοίκηση των Υπαλλήλων. Το φάρμακο και δω υπάρχει. Όλοι οι Προϊστάμενοι και οι Διευθυντές να διορίζονται από επετηρίδα, που θα εγγράφονται, αφού πρώτα αποφοιτήσουν από τη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης. 

Αφού εφαρμοστούν όλα αυτά, σε μια μεταβατική φάση, θα πρότεινα -προαιρετικά- μια κατηχητική επιμόρφωση όλων των νυν υπηρετούντων υπαλλήλων, γιατί οι περισσότεροι απ΄ αυτούς έχουν πάθει ανήκεστο βλάβη της ηθικής τους υγείας, μέσα στο αμοραλιστικό χάος, που επί χρόνια λειτουργούνταν και λειτουργούσαν. 

Μια και της μόδας είναι οι χωρισμοί και τα διαζύγια, θαρρώ ότι πρέπει να χωρίσει από το Κράτος πρώτα η Κομματοκρατία και μετά η Εκκλησία. Τώρα που οι πολιτικοί μας μάχονται σθεναρώς για την Κουτάλα, θα τους έλεγα δια στόματος Βάρναλη: «Ιδού στάδιον δόξης λαμπρόν» και αυτός από το σύνθρονο των αθανάτων, όπου βρίσκεται, θα μου απαντούσε: «αθάνατη λεξούλα του Καμπρόν!»

Υ/Γ. Μετά τη συντριβή στο Βατερλώ ένας στρατηγός του Ναπολέοντα, ο Καμπρόν, με ελάχιστους άντρες πρόβαλλε απέλπιδα αντίσταση, οπότε ο Άγγλος στρατηγός του διαμήνυσε:

-Γενναίοι Γάλλοι παραδοθείτε. Kαι ο Καμπρόν του αποκρίθηκε: 

-Merde (=σκατά).

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα

Κατηγορία Αρθρογραφία
Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2018 12:06

Ο “λόγος” της Πεταλούδας!

 Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Εδώ μπορεί να συζητείται ο προϋπολογισμός με βουτιά στην απομόνωση της μικροπολιτικής, αλλά -μας συμβαίνει με τα περισσότερα θέματα στο παρακμιακό στάδιο που διανύουμε-ο κόσμος, το περιβάλλον, κάθε άλλο παρά αποσυνδεδεμένα είναι. Αρκετές συνδεδεμένες απειλές σμίγουν και πάλι στις προβλέψεις για τις προοπτικές της λπαγκόσμιας οικονομίας. Η κίνηση και υλοποίηση μιας από αυτές μπορεί να ενισχύσει τις άλλες και να μεγεθύνει την αβεβαιότητα. Η συνάντηση των G20 είχε άδοξο τέλος.

Η υπερθέρμανση της οικονομίας των ΗΠΑ μπορεί να αυξήσει τα επιτόκια ταχύτερα ααπό το αναμενόμενο. Αυτό οδηγεί σε αρνητικές συνέπειες για τις αναδυόμενες αγορές. “Πρώτη” ευάλωτη η Κίνα εξαιτίας του ύψους του εταιρικού χρέους και οι ευπαθείς αγορές σε τέτοιου τύπου αναταραχές. Περισσότερη ένταση στις εμπορικές σχέσεις θα έπληττε την ΕΕ αφού ο αρνητικός αντίκτυπος στην εμπιστοσύνη θέτει σε κίνδυνο τις επενδύσεις.

Παράλληλα, στο εσωτερικό της ΕΕ, οι αμφιβολίες για τη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών στα υπερχρεωμένα κράτη μέλη ίσως να μεταφερθούν στην χρηματοπιστωτική σταθερότητα, βαρύνοντας το κλίμα και την οικονομική δραστηριότητα. Εξαιρετική σημασία έχει και η τύχη της συμφωνίας για το Brexit. Η συνέχεια και η έκβαση έχει επιπτώσεις στις εμπορικές συναλλαγές της ΕΕ 27 με το Ην. Βασίλειο, αφού οι τρέχουσες εκτιμήσεις βασίζονται σε μια καθαρά τεχνική παραδοχή του status quo.

Η πιθανότητα σεναρίων προς τα κάτω διαφαίνεται και σε τοποθετήσεις όπως του Valdis Dombrovskis, Αντιπροέδρου για το Ευρώ και τον Κοινωνικό Διάλογο (μεταξύ άλλων) της Ένωσης, όταν τονίζει :”Όλες οι οικονομίες της ΕΕ προβλέπεται ότι θα αυξηθούν αυτό το έτος και το επόμενο, το οποίο θα φέρει περισσότερες θέσεις εργασίας Ωστόσο, η αβεβαιότητα και οι κίνδυνοι, τόσο εξωτερικοί όσο και εσωτερικοί, αυξάνονται και αρχίζουν να επιβαρύνουν τον ρυθμό της οικονομικής δραστηριότητας Πρέπει να μείνουμε σε επαγρύπνηση και να εργαστούμε σκληρότερα για να ενισχύσουμε την ανθεκτικότητα των οικονομικών μας αποφάσεων για την περαιτέρω ενίσχυση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης μας. Σε εθνικό επίπεδο, υπάρχει ακόμη μια ισχυρότερη περίπτωση για τη δημιουργία δημοσιονομικών αποθεμάτων και για τη μείωση του χρέους, μεριμνώντας παράλληλα να γίνουν αισθητά τα οφέλη της ανάπτυξης και από τα πιο ευάλωτα μέλη της κοινωνίας”. Οι μοχλοί ανάπτυξης γίνονται πιο εγχώριοι και επομένως η αύξηση των μισθών, οι αλλαγές στην φορολογία και η ιδιωτική κατανάλωση αποκτούν καθοριστικό ρόλο για να αντισταθμίσουν τους όποιους βαθμούς “ψύξης” της οικονομίας και το κυριότερο να διατηρηθούν οι ρυθμοί δημιουργίας θέσεων απασχόλησης.

Βέβαια αυτά βασίζονται σε παραδοχές για τις συναλλαγματικές ισοτιμίες, τα επιτόκια και τις τιμές των βασικών εμπορευμάτων. Προβλέψεις που πρόκειται να επικαιροποιηθούν στις αρχές του ´19 και μετά το καλοκαίρι στο επίπεδο της ΕΕ.

Ενδιάμεσα οι ευρωεκλογές εκ των πραγμάτων -με τον φόβο να καταλάβουν ακροδεξιοί το 1/3 του ευρωκοινοβουλίου- μεγαλώνουν τις ανησυχίες για τις εξελίξεις αφού ο “λόγος” της πεταλούδας στην διαμόρφωση της των οικονομικών δεδομένων της παγκοσμιοποίησης μπορεί να επηρεάσει την αξιολόγηση των Ευρωπαίων πολιτών. Κάτι που κάνει τις δηλώσεις αξιωματούχων των Βρυξελλών πιο περίτεχνη υπόθεση και πιο δύσκολη την ανάγνωση για τους απλούς ανθρώπους. Ωστόσο η σύγκρουση για τον προϋπολογισμό της Ιταλίας καθώς και η εκλογή ηγεσίας στους Γερμανούς χριστιανοδημοκράτες μπορεί να αποδειχθούν οι αστάθμητοι παράγοντες και οι μεταβλητές ή το “άλλοθι” για πιο “άμεση” χαλάρωση της ανάπτυξης και επιβράδυνση!

Κατηγορία Αρθρογραφία
Σάββατο, 01 Δεκεμβρίου 2018 23:20

Επί των προθέσεων “αντι, κατά”!

 

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Η μετάφραση της πολιτικής αντιπαράθεσης “κορυφής” στην κοινωνική βάση αναβιώνει βήμα βήμα μια στάση προσδιορισμού που έχει πρώτα το “αντι” και όχι επιχειρήματα. Όταν κάποια ακολουθούν είναι μικρής δύναμης και επιρροής στις “συζητήσεις” σε παρέες και στέκια αφού η ένταση έχει ήδη ανέβει με τα κατά-Τσίπρα, αντι-ΣΥΡΙΖΑ ή κατά-Μητσοτάκη, αντι-νεοδημοκρατικά. Δηλαδή “οπαδική διαίρεση” που αποτελεί το θερμοκήπιο του διπολισμού χωρίς να προσθέτει και μεταθέτει ακόμη μια φορά την σύνθεση, την συννενόηση, την πολιτική συναίνεση και το σημαντικότερο την κοινωνική ενότητα.

Οι εμπρόσθετες προθέσεις (μήνες μακριά από τις εκλογές και χωρίς να έχουμε τελικά προγράμματα ή όλα τα στοιχεία για αξιολόγηση) με εύκολες, λίγες λέξεις, με επιθετικά ευφυολογήματα ή χαρακτηρισμούς είναι υπέρ του κατεστημένου πολιτικού και οικονομικού. Οδηγεί στην απορρόφηση της δυναμικής των πολιτών σε επιδερμική “πολιτικοποίηση” και όχι συνειδητοποιημένη συμπεριφορά. Αυτό το φροντίζει και μέρος των μίντια και έτσι αναπαράγεται από το “αντι” στο “μετά” η απογοήτευση και η αποστροφή των πολιτών, “κατά” της πολιτικής. Και κάποιος έμπειρος ίσως αντιτείνει: “πρώτα συγκροτείται ο σκληρός πυρήνας και κοντά στην προεκλογική περίοδο η διεύρυνση και οι σκεπτόμενοι” άλλωστε οι τελευταίοι είναι μειοψηφία για αρκετούς “ειδικούς” των μηχανισμών. Στην χώρα που δεν ξέρεις ποιοί ήταν μνημονιακοί, αντιμνημονιακοί κοκ πως τώρα να διακρίνεις μεταμνημονιακούς και μη ή τις πολιτικές αφού ο καθένας αν δεν πιστεύει στον δικό του θεό ή δεν τον παριστάνει, ή ερμηνεύει τον λόγο του ή προφητεύει τον ερχομό του.

Το “πόπολο αρκεί να σημαδεύει το ψηφοδέλτιο” και ο χορός να συμπληρώνει το έργο. Στον τόπο αυτό έχουμε ζήσει τον εκχυδαϊσμό από όλες τις πλευρές για όλες και δεν το λέω ισοπεδωτιικά αλλά δεν έχει σημασία η κλεψύδρα χρόνου ή το μέτρημα σε οκάδες ή το αν κάποια πλευρά το έκανε “λιγάκι, όσο πατάει ένα γατάκι”. Τώρα ο “τυμπανισμός” του φανατισμού με τα μέτρα ή τα αντίμετρα, τις συντάξεις, την συμφωνία με την εκκλησία ή μή, ή το βορειομακεδονικό, τους λογαριασμούς, τα σκάνδαλα και την σκανδαλολογία, την πραγματικότητα ή την φαντασία, την ασφάλεια, τα πανεπιστήμια, το μέρισμα κά. Ώσπου να ξεμπερδεύουμε με τις μονοσύλλαβες, δισύλλαβες κλπ προθέσεις τα “πριν, μετά, εναντίον, εξαιτίας, προς” τα επίθετα χωρίς τεκμηρίωση ας αφήσουμε κοινό χώρο για ορισμένα ζητήματα. Όπως τα εθνικά όπου ανεξάρτητα από τι αναγνωρίζει κανείς στην κυβέρνηση ως στρατηγική ή “τύχη” διαφαίνεται μια ιστορική ευκαιρία η χώρα να έρθει σε πρώτο πλάνο και η Τουρκία σε δεύτερο. Ας είναι αυτό ένα σημείο δοκιμής του πολλαπλασιαστή της συναίνεσης.

Στα υπόλοιπα νοιώθω την ανάγκη να μοιραστώ κάτι που μου είπε ένας πολιτικός που υπήρξε κεντρικό-ηγετικό πρόσωπο στην εποχή του : “στην κυβέρνηση το κακό πρέπει να το κάνεις γρήγορα, όλο μαζί στην αρχή για να ξεχνιέται, το καλό λίγο, λίγο να μην ξεχνιέται”. Το τελευταίο μνημόνιο (το κακό) έχει την ψήφο όλων, η έξοδος και οι επιστροφές ή τα νομοσχέδια μέχρι τις εκλογές με πλειονότητα θετικών ρυθμίσεων (το καλό) είναι πρωτοβουλία κυβερνητική. Που άραγε θα (αν) πιστωθούν ;  Οι δημοσκοπήσεις δεν το προβλέπουν ακόμη και ο νοών, νοείτω !

 

Κατηγορία Αρθρογραφία

Γράφει ο Γιάννης Κουτσοκώστας 

Η Ν.Δ. κρύφτηκε πίσω από μια γενική καταδίκη των καταλήψεων, τις οποίες όμως απέδωσε στον «υγιή πατριωτισμό» των παιδιών, ενώ έκλεισε και το μάτι στους πρωταγωνιστές και τα συνθήματά τους...

Πάτε καλά, ρε; Στη σχολική αργκό είναι μια συνηθισμένη έκφραση. Στη συγκεκριμένη συγκυρία όμως θα μπορούσε να είναι και μια ξεγυρισμένη κραυγή των 15χρονων και 16χρονων μαθητών προς όλους όσοι επιχειρούν τελευταία να παίξουν πολιτικά παιχνίδια στις πλάτες τους.

Πριν από όλα στη Χρυσή Αυγή, που πίστεψε ότι βρήκε τη «χρυσή» ευκαιρία να βάλει την... μπότα της στα σχολεία. Και σε αυτούς που είδαν το «φίδι» να έρχεται και δεν αντέδρασαν όταν και όσο έπρεπε. Κυρίως όμως σε αυτούς, που έβλεπαν να σφίγγει η φασιστική πολιορκία στα σχολεία και όχι μόνο δεν αντέδρασαν, αλλά την ενθάρρυναν κιόλας με την ελπίδα να δρέψουν καρπούς και προπάντων... ψήφους.

Από μια κατάληψη ξεκίνησαν όλα. Μόνο που δεν ήταν από τις καταλήψεις που ενεργοποιούνται από τα προβλήματα του σχολείου ούτε από αυτές που εκδηλώνονται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες του Δεκεμβρίου. Αυτή τη φορά, με πρόσχημα το «Μακεδονικό», επιχειρήθηκε να πάρουν άλλα χαρακτηριστικά. Ήταν... ντυμένες στα γαλανόλευκα και το κεντρικό τους σύνθημα «Η δημοκρατία ξεπουλάει τη Μακεδονία» δεν άφηνε περιθώριο αμφιβολιών για το πολιτικό περιεχόμενο και τους ενορχηστρωτές τους.

Πρώτο βιολί η Χρυσή Αυγή, που εκμεταλλεύτηκε κενά, αδράνειες και ολιγωρίες και προσπάθησε να ρίξει το δηλητήριό της στα σχολεία υποδαυλίζοντας τις κινητοποιήσεις και προσπαθώντας να εμπλέξει τους μαθητές σε περίεργα και σκοτεινά παιχνίδια με τα εθνικά θέματα.

Δυστυχώς η Χρυσή Αυγή δεν ήταν η μόνη. Ήταν και οι ανεκδιήγητοι «καθηγητές» -τρομάρα τους- συνδικαλιστές της ΔΑΚΕ Θεσσαλονίκης, της παράταξης δηλαδή της Ν.Δ., οι οποίοι γοητεύτηκαν από το κίνημα των καταλήψεων για... εθνικούς λόγους και έφτασαν στο σημείο να επικαλεστούν και μια παρόλα του χρυσαυγίτη βουλευτή Χρ. Παππά στο Διαδίκτυο για να ενισχύσουν τον εθνικιστικό και αντιπαιδαγωγικό παροξυσμό τους.

Ήταν και η γνωστή ακροδεξιά ομάδα στελεχών της Ν.Δ., οι οποίοι ξεσάλωσαν στις κορώνες και στην υποκρισία. Καταδίκαζαν τις καταλήψεις γενικώς, αλλά εμφανίζονταν συγκλονισμένοι από τον σκοπό τους, από τα συνθήματά τους και από τους μαθητές με τις... γαλανόλευκες.

Οι μαθητές έδωσαν... κόκκινη κάρτα στην Ακροδεξιά

Θα μπορούσαν όλα αυτά να ήταν απλώς γραφικά αν δεν ήταν σοβαρά. Και έγιναν σοβαρά από τη στιγμή που η Ν.Δ. απέφευγε να κάνει ό,τι έκαναν όλα τα υπόλοιπα κόμματα του λεγόμενου δημοκρατικού τόξου: Να καταδικάσει δηλαδή ανοιχτά, απερίφραστα και εν τη γενέσει της την απόπειρα των φασιστών να εισβάλουν στα σχολεία.

Αντίθετα προτίμησε την επίσημη σιωπή, τις υπεκφυγές και τα μισόλογα του στιλ «μη χαρίσουμε τους μαθητές στην ακροδεξιά». Κρύφτηκε πίσω από μια γενική καταδίκη των καταλήψεων, τις οποίες όμως απέδωσε στον «υγιή πατριωτισμό» των παιδιών, ενώ έκλεισε και το μάτι στους πρωταγωνιστές και τα συνθήματά τους με το υποκριτικό επιχείρημα ότι «όποιος είναι κατά της συμφωνίας των Πρεσπών δεν είναι ακροδεξιός, είναι πατριώτης».

Είναι φανερό ότι η Ν.Δ. έχει ενσωματώσει στο DNA της τη λογική του σκοπού που αγιάζει τα μέσα. Και δεν θα την ενοχλούσε καθόλου αν έβλεπε δίπλα στους λοιπούς... μακεδονομάχους να αναπτύσσεται και ένα μαθητικό κίνημα κατά της κυβέρνησης. Αντίθετα έδινε την εντύπωση ότι θα το ήθελε πολύ αδιαφορώντας αν το «κίνημα» αυτό έχει εθνικιστικά και ακροδεξιά χαρακτηριστικά, αν αποτελεί δηλαδή βούτυρο στο ψωμί της Χρυσής Αυγής.

Το γεγονός ότι αναγκάστηκε έστω και με μεγάλη καθυστέρηση, δειλά και ταπεινά, να πάρει κάποιες αποστάσεις δεν αλλάζει την ουσία. Μπορεί να κατάλαβε ότι το «παιχνίδι» αυτό ξεφεύγει από τα όρια και γίνεται επικίνδυνο, μπορεί να συνειδητοποίησε ότι ψαρεύοντας σε ακραία και θολά νερά κινδυνεύει να πέσει η ίδια θύμα της Ακροδεξιάς, την οποία ανέχθηκε και ανέχεται.

Αυτό που σίγουρα κατάλαβε είναι ότι το «κίνημα» στα σχολεία με τα εθνικιστικά και ακροδεξιά χαρακτηριστικά αποδείχθηκε τζούφιο και περιθωριακό. Η συντριπτική πλειονότητα των μαθητών τού γύρισε την πλάτη και θα το πετάξει έξω από τα σχολεία. Και αυτό είναι το ευτύχημα.

 

 

Κατηγορία Αρθρογραφία

 

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Πορευόμενοι προς τις Ευρωεκλογές, πέρα από την διακυβέρνηση της ΕΕ, προετοιμάζεται και η κοινωνική ατζέντα, ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη. Εδώ βέβαια κυριαρχούν άλλα και ίσως φευγαλέα σταθεί ο δημόσιος διάλογος, αν και ο φορέας που θα παρουσιάσει συγκεκριμένη πρόταση και όχι συνθήματα αποκτά πλεονέκτημα και για τις εθνικές εκλογές.

Τα τελευταία χρόνια, την περίοδο της κρίσης, “απογειώθηκαν” οι μη τυπικές, ευέλικτες μορφές εργασίας, δηλαδή οι εκτός από τις “τυπικές” εργασιακές συμβάσεις. Απασχόληση ορισμένου χρόνου, μερική, προσωρινή μέσα από εταιρείες ή με βραχυχρόνιες συμβάσεις χωρίς διάρκεια πάνω από εξάμηνο και κάτω των 10 ωρών την εβδομάδα. Ακόμη “συμφωνίες” προφορικές ή περιστασιακής απασχόλησης. Καταστάσεις που θεωρούνται από τους νεοφιλελεύθερους προσαρμογή επιχειρηματικών σχεδίων και παραγωγικότητας στην παγκοσμιοποίηση. Η αύξηση και η συχνότητα των μη τυποποιημένων μορφών εντείνει τις ανησυχίες για την προστασία και τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Δεδομένου ότι η πλειονότητα των ρυθμίσεων και μέτρων υπέρ των εργαζομένων έχει θεμελιωθεί με βάση τις “τυποποιημένες” συμβάσεις, ανακύπτει ένα πολύ σημαντικό ζήτημα για την εξέλιξη της εργασίας: η επίτευξη ισορροπίας μεταξύ ευελιξίας και ασφάλειας. Η ψηφιοποίηση και η τεχνολογική έκρηξη δημιουργούν νέες μορφές απασχόλησης, ενώ οι δημογραφικές αλλαγές οδηγούν σε μεγαλύτερη διαφοροποίηση του ενεργού πληθυσμού. Εξαιτίας των ανεπαρκών νομικών πλαισίων, οι εργαζόμενοι σε μη τυπική απασχόληση μπορεί να αποτελέσουν αντικείμενο ασαφών ή αθέμιτων πρακτικών. Εκτιμάται ότι 4 έως 6 εκατομμύρια εργαζόμενοι στην Ευρώπη έχουν συμβάσεις κατά παραγγελία. Μόνο ένα τέταρτο των έκτακτων εργαζομένων μεταβαίνουν σε μόνιμες θέσεις. Αυτό επιτείνει τον κίνδυνο ανταγωνισμού ο οποίος βασίζεται στην υπονόμευση των κοινωνικών προτύπων. Λόγοι για τους οποίους η ΕΕ, κάτω από την πίεση των συνδικάτων και τις πρωτοβουλίες της ομάδας εργαζομένων της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (ΕΟΚΕ), προώθησε οδηγία για την ασφαλέστερη και πιο προβλέψιμη εργασία με παράλληλη διασφάλιση της προσαρμοστικότητας της αγοράς, καλύτερες συνθήκες και διαβίωση.

Ειδικότερο στόχο αποτελεί η βελτίωση της πρόσβασης σε ενημέρωση για τους όρους εργασίας -ιδίως για εκείνους που βρίσκονται σε νέα και μη τυπική σύμβαση- με παράλληλη διατήρηση περιθωρίου για την καινοτομία και συμμόρφωσης με τα πρότυπα, μέσω ενισχυμένης επιβολής της νομοθεσίας και της διαφάνειας. Οι εργαζόμενοι -και με σχέσεις σύντομης, περιστασιακής απασχόλησης- πρόκειται να επωφεληθούν από τη σαφή ενημέρωση σχετικά με τους όρους εργασίας και τα νέα ελάχιστα πρότυπα. Οι εργοδότες, παρόλο που ενδεχομένως να χάσουν οριακά κάποια ευελιξία, αναμένεται να ωφεληθούν από πιο βιώσιμο ανταγωνισμό, με μεγαλύτερη ασφάλεια δικαίου, και από πιο πρόθυμο και παραγωγικό εργατικό δυναμικό, με αυξημένη συμβατική σταθερότητα και διατήρηση. Η κοινωνία στο σύνολό της από μια ευρύτερη βάση για τη φορολογία και τις εισφορές κοινωνικής ασφάλισης.

Η κοινωνική συνοχή προϋποθέτει πιο ολιστική προσέγγιση και κυρίως συνοχή όλων των πολιτικών που αφορούν την Εκπαίδευση, κατάρτιση και διά βίου μάθηση, την Ισότητα των φύλων, την δίκαιη και ίση μεταχείριση όσον αφορά τους όρους εργασίας -ανεξάρτητα από το είδος και τη διάρκεια της απασχόλησης- μέχρι την προστασία σε περίπτωση απόλυσης.

Η ενίσχυση, ανανέωση του κοινωνικού πυλώνα, των εργασιακών δικαιωμάτων είναι στενά συνδεδεμένα με την ποιότητα του πολιτικού και κοινωνικού διαλόγου, των συλλογικών συμβάσεων σε εθνικό και ενωσιακό επίπεδο. Η διαβούλευση στο πλαίσιο αυτό επιβάλλεται, πρώτον γιατί η όποια οδηγία ορίζει το ελάχιστο και οι υψηλότερες εγγυήσεις ή ευνοϊκότερες ρυθμίσεις παραμένουν ανοιχτή υπόθεση, δεύτερον επειδή η προσεκτική διαμόρφωση του νομικού, θεσμικού οικοδομήματος πρέπει να μην παρεμποδίζει την δημιουργία και ανάπτυξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων και το κυριότερο να έχουν έλεγχο και εποπτεία εφαρμογής !

Κατηγορία Αρθρογραφία

 

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Το θέμα “Μετανάστευση” είναι ήδη κεντρικό στην ευρωπαϊκή ατζέντα και σε αρκετές χώρες. Εδώ οι επισκέψεις προσφυγικούς καταυλισμούς μαρτυρούν τις προθέσεις της αντιπολίτευσης να το καταστήσει ζήτημα στην προεκλογική αντιπαράθεση. Τόσο για να ψαρέψει ψήφους στα νησιά, και σε γειτονιές μερικών αστικών κέντρων, όσο και για να αφαιρέσει από την Ακροδεξιά.

Σε χώρες εισόδου όμως η “ανεξέλεγκτη” αύξηση υπονομεύει και διαλύει τις ευρωπαϊκές ρυθμίσεις και προσθέτει εμπόδια στα προγράμματα ένταξης και τις αποφάσεις κατανομής. Καμία ευρωπαϊκή κυβέρνηση δεν επιθυμεί να αυξηθεί ο αριθμός των μεταναστών. Αντίθετα σκέπτονται πως μπορούν πιο αποτελεσματικά να τον εμποδίσουν και να τον ελέγξουν μεσο-μακροπρόθεσμα.

Ας δούμε πως έχουν τα πράγματα: Έως τώρα κυριαρχούν η αμφισβήτηση οργάνωσης των υπηρεσιών, των μέσων και η διαφωνία στους στόχους. Η δυσπιστία των πολιτών στα περί λύσεων και βιώσιμων πολιτικών είναι η αχίλλειος πτέρνα των κυβερνήσεων που καθιστά και ακανθώδη την συμφωνία στην Ευρώπη. Κάποιες -ως ένα βαθμό και η δική μας- ίσως το καταφέρουν να πείσουν δεδομένου και των ανοιχτών συνόρων της χώρας. Στην περίπτωσή μας είναι εξαιρετικά δύσκολο το κλείσιμο, που υποστηρίζουν ορισμένοι, γιατί δεν έχει καμία πιθανότητα να δώσει λύση, αφού δεν πρόκειται να αντέξει τη δοκιμασία του χρόνου. Από το 2015 καταγράφονται αποτελέσματα αφού ο αριθμός των παράνομων μεταναστών έχει μειωθεί κατά τα δύο τρίτα. Οι συμφωνίες που έχουν συναφθεί με τις χώρες διαμετακόμισης και καταγωγής, κλιμακώνουν την ευρωπαϊκή βοήθεια και τον έλεγχο στις πύλες εισόδου και όχι μόνο. Κάθε λογικός και ψύχραιμος από εμάς γνωρίζει ότι μόνο με την πάροδο του χρόνου το άθροισμα αυτών των μέτρων φέρνουν αποδεκτές καταστάσεις.

Δυστυχώς όμως τα στοιχεία αυτά λείπουν από τον δημόσιο διάλογο σε εθνικό επίπεδο. Στο διάστημα αυτό όμως οι εθνικιστές και οι δεξιοί εξτρεμιστές αμφισβητούν την ικανότητα των ευρωπαικών δημοκρατιών να ανταπεξέλθουν σε όλο και πιο περίπλοκα προβλήματα. Αποσιωπούν όμως και κρύβουν ότι τέτοια φαινόμενα δεν αντιμετωπίζονται και δεν εξαρτώνται απλώς από εθνικές λύσεις. Η πολυπλοκότητα και η αλληλεξάρτηση είναι οι καθημερινοί περιορισμοί και εξισώσεις. Ο απλοϊκός λόγος ή η “αποστειρωμένη καθαρότητα” της φασίζουσας δεξιάς συνιστά υποβάθμιση της νοημοσύνης μας και μας θεωρεί αφελείς.

Η Ευρώπη έχει αδυναμίες αλλά και επιτυχίες. Τώρα έχει και πολλούς εχθρούς στην Ανατολή αλλά και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Το πραγματικό διακύβευμα στις εκλογικές αναμετρήσεις στην Ευρώπη είναι οι ελευθερίες και η αλληλεγγύη, η ευημερία των λαών, η ισχυρή παρέμβαση στην διεθνή σκηνή για την Ειρήνη. Η άρνηση και ο κυνισμός στον αγώνα εξουσίας πρέπει να απομονωθεί μέχρι να αποσυρθεί από τον πολιτικό πολιτισμό και ιδιαίτερα από την Ευρωπαϊκή ταυτότητα.

Η πολιτική έχει νόημα και χρησιμότητα στους καιρούς, ειδικά όταν είναι μεταβατικοί όπως οι τωρινοί, όταν στις ιδέες δίνονται οι μάχες και οργανώνονται οι πολίτες με σχέδιο στην υπεράσπιση και κατάκτηση δικαιωμάτων για τον άνθρωπο. Έχουμε ιστορικό χρέος να σταθούμε απέναντι σε πεποιθήσεις που στο όνομα του έθνους παρανοούν τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα προς όφελος της πιο ακραίας κερδοσκοπίας μέσω της ακραίας  πατροδικοπηλείας. Ένας αγώνας δρόμου που πρέπει να ζυγίζουμε περισσότερο τις επιλογές από την οπτική της πραγματικής προόδου.

Κατηγορία Αρθρογραφία
Δευτέρα, 01 Οκτωβρίου 2018 20:48

Σκιές στον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης!

 Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Στοιχειώνουν ξανά τα μισαλλόδοξα, εθνικιστικά κόμματα στην Ευρώπη. Και σε αυτό το περιβάλλον και η δική μας χώρα δίνει το θλιβερό παρόν. Και το μέλλον σκοτεινιάζει.

Εδώ, όπου η δημόσια σφαίρα κατακλύζεται από εικόνες “αυτοδικίας” απο την απόπειρα ληστείας στο κοσμηματοπωλείο με τον θάνατο του νεαρού και τις συνθήκες στον καταυλισμό της Μόρια, η αντίστοιχη έκφραση παρακμής της πολιτικής -παρά το αποκρουστικό προφίλ, την αραχνιασμένη γλώσσα και το θλιβερό πήγαινε  έλα από τα έδρανα στο εδώλιο- φλερτάρει με την τρίτη θέση. Η αποδοχή εκ μέρους αυτών των κομμάτων του οικονομικού νεο-φιλελευθερισμού και το σάρωμα των δικαιωμάτων τους “δίνει το εισιτήριο” από μερίδα του κεφαλαίου για την κυβερνητική εξουσία σε χώρες.

Αυτό το ροκάνισμα αξιών δεν είναι έργο μόνο του ερπετού αλλά και δημιούργημα ορισμένων δυνάμεων που γέννησαν την κρίση και επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν την πραγματικότητα μείωσης δικαιωμάτων. Με όχημα την αντι-μεταναστευτική ρητορική η Ακροδεξιά δεν απέκτησε μόνο εκλογικά ποσοστά αλλά αξιώνει και ρόλο ειδικά στην κεντροδεξιά. Στην Αυστρία είναι στην κυβερνητική συμμαχία, η Λέγκα με την Forza Italia, είναι η κυρίαρχη δύναμη (37%) στην Ιταλία. Στο εσωτερικό της Δεξιάς πήρε κεφάλι με 18% με την Forza Itallia στο 14%. Από την Δυτική στην Ανατολική Ευρώπη στην Ουγγαρία: το 2010 το ακροδεξιό Jobbik είναι στην Βουλή και επηρεάζει την ατζέντα με το τρίπτυχο: “Θρησκεία, Οικογένεια, Τάξη”. Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπάν όταν είδε τα ποσοστά του να υποχωρούν προκάλεσε την ΕΕ με το μεταναστευτικό και τα εκτίναξε και πάλι.

Από τον Ευρωπαϊκό Βορρά στον Νότο η οικονομική κρίση αποτελεί το υπέδαφος και το μεταναστευτικό γίνεται η “ομπρέλα” κάλυψης του πραγματικού ιδεολογικού και πολιτικού επιδιωκόμενου των φασιστικών κομμάτων. Η "Εναλλακτική για τη Γερμανία" αυξάνεται και προκαλεί ανατριχίλα όχι μόνο στην Μπούντεσταγκ αλλά και ευρύτερα στον κόσμο, που δεν θέλει να ξεχνά ή να διαγράφει την ιστορία και τα δεινά που επέφερε ο ναζισμός. Στην Ολλανδία ο Βίλντερς, ονομαζόμενος και “Πάπας της Ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς”, εκτιμάται ότι έχασε την πρώτη θέση εξαιτίας της αστοχίας στην Ολλανδο-Τουρκική κρίση και την υιοθέτηση ενός προφίλ “Ευρω-Τράμπ” στην προεκλογική περίοδο. Η Λεπέν ως “ιερή αγελάδα” της Ακροδεξιάς ετοιμάζεται για πιο επιθετική επαναφορά. Και οι εκπλήξεις: Δανία και Σουηδία, όπου η άνοδος των φασιστών “δεν γίνεται πιστευτή ούτε από τους ίδιους”. Στο σώμα και τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης από την Μ. Βρετανία, το Βέλγιο στην Λετονία, την Λιθουανία, την Νορβηγία, την Βουλγαρία, την Φινλανδία αφήνει σημάδια το πέρασμα του “φιδιού” και χύνει το “δηλητηριώδες γάλα του” με τον οπισθοδρομικό ευρωσκεπτικισμό του ενάντια στην αλληλεγγύη, την οικονομική στήριξη χωρών για την αντιμετώπιση της κρίσης, την ξενοφοβία.

Υποδύονται τον υποστηρικτή του λαού όταν σκοπεύουν ενάντιο στα βασικά στοιχεία της δημοκρατίας: την κοινωνική δικαιοσύνη, την συνοχή, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το σύνολο των αξιών που δημιουργούν και προάγουν τον πολιτισμό στις κοινωνίες. Κουβέντα όμως για τον πραγματικό εχθρό της δημοκρατίας, των ανθρώπων, της ασφάλειας, της ειρηνικής συνύπαρξης και ευημερίας. Έτςι μιλούν για την πολυπολιτισμικότητα αλλά όχι και για τα ισχυρά συμφέροντα που ανακάμπτουν πιο απειλητικά και επιδιώκουν την επανάκτηση όσων προνομίων τους αφαιρέθηκαν από τον μεταπολεμικό Κεϋνσιανισμό. Ένα consensus - υπόδειγμα για να βρούμε το New Deal που είναι αναγκαίο και, πλέον, επείγον για την πρόοδο των κοινωνιών και των ανθρώπων στα σύγχρονα δεδομένα του 21ου αιώνα!

 

Κατηγορία Αρθρογραφία
Σελίδα 1 από 4

Επικοινωνήστε μαζί μας στο vimapoliti@gmail.com ή απευθείας στην φόρμα επικοινωνίας

Please, enter your name
Please, enter your e-mail address Mail address is not not valid
Please, enter your message