Παρασκευή, 23 Αυγούστου 2019 10:10

Ο Σουλιώτης & ο Σαρακατσάνος..

Γράφει ο Αλέξανδρος Χουλιαράς

Ο Αύγουστος έγινε ο μήνας των κατακλυσμών. Η Ευρυτανία μας κατακλύστηκε από φουστανέλα, φούντα και φέσι και οι τλήμονες Ευρυτάνες εμπλήσθησαν δια μίαν εισέτι φοράν με εθνικό μεγαλείο και συντόνισαν το βήμα τους στην οδό των πεπρωμένων της φυλής μας. 

Εις τον ημέτερον δήμον Καρπενησίου κυριάρχησε η σεπτή μορφή του Σουλιώτη, του Μάρκου Μπότσαρη. Αναμενόμενον άλλωστε, καθ΄ ότι οι περισσότεροι από μας κρύβουμε μέσα μας έναν ανυπότακτο και θρασαλέο Ηπειρώτη. Χορτάσαμε φουστανέλα, παρελάσεις, λιτανείες και λάιτ εθνικοφρονικά λογίδρια. 

Εις τον έτερον, τον των Αγράφων δήμον, οι δημότες δεν έμειναν παραπονεμένοι. Κυριάρχησε η αγιοποιημένη μορφή του Σαρακατσάνου λησταντάρτη Κατσαντώνη και οι Αγραφιώτες απόλαυσαν φουστανέλα με την ψυχή τους. 

Με ποδεσιά το φουντωτό τσαρούχι, ντυμασιά την ανοικονόμητη φουστανέλα και μ΄ ένα φέσι στο κεφάλι, μπαίνουμε με τα τσαρούχια μας στη χορεία των αναπτυγμένων χωρών της Δύσης, που μας υποδέχονται όπως ο Πασάς τον Καραγκιόζη στο σαράι. 

Από μία άποψη ο Μπότσαρης κι ο Κατσαντώνης είναι προπομποί της κοτζαμπασίδικης μεταοθωμανικής Ελλάδας, αυτής που επιβλήθηκε με το μαχαίρι των οπλαρχηγών της Μάνης, θανατώνοντας τον Καποδίστρια, που σκέφτηκε να εξευρωπαΐσει λίγο την Γραικία. 

Ο επαναστατικός αέρας του ΄21 ξεφυσούσε από τα καπάκια των γραικών με τους Τούρκους, και ξεφούκωνε στα οφίτσια των κλεφταρματωλών. Τούτος ο άνεμος από μόνος του ήταν αδύνατο ν΄ ανατρέψει την κραταιά Οθωμανική αυτοκρατορία. Αν δεν φυσούσαν οι δυνατοί αγέρηδες της ραγδαία ανερχόμενης βιομηχανικής Δύσης θα είχαμε ακόμα τους Τούρκους στο σβέρκο μας.

Έτσι κουτσά στραβά τη βολέψαμε μέχρι σήμερα. 

Στις πρόσφατες εκλογές πολιτικά αισθάνθηκα μια Δεξιά, που προσπαθεί να συντονίσει το βήμα της με την αναπτυγμένη Δύση και νομίζω ότι αυτό εκτίμησε ο κυρίαρχος και περήφανος ελληνικός λαός και την έβαλε σταυρό στη σκούφια του. Πολιτιστικά όμως είναι πολύ πίσω. Είναι ακόμα λασπωμένη με το μεγαλοϊδεάτικο βούρκο και βρομισμένη από την εμφυλιοπολεμική δυσωδία, γι΄ αυτό και ακόμα βυζαίνει στο μεταξικό βυζί και πίνει χουντικό καλιμαρμάρειο ξινόγαλο. 

Σε τοπικό επίπεδο υποπτεύομαι ότι όλα τούτα είναι κι ένα προπέτασμα καπνού, μπροστά στο πολιτικό πρόγραμμα της ερήμωσης, που έχουν εξυφάνει για την Ευρυτανία όλα τα κόμματα, από την φαιοκόκκινη Αριστερά ως την φαιογάλαζη Δεξιά. Τι να πουν στον τάλαινα ευρυτανικό λαό: “Σας στρώνουμε το δρόμο της οριστικής εγκατάλειψης των πατρογονικών σας βωμών και εστιών και σας επιφυλάσσουμε ένα μέλλον με λίγους διορισμούς και πολύ πείνα και εξαθλίωση;” Δεν το λένε καθαρά. Λένε όμως πανηγυρικά μπουκώστε τώρα φουστανέλα, φούντα, φέσι και τσαρούχι κι έχει ο Θεός! Κι ο Λαός βουλιμικά τα καταπίνει. 

Και εν τέλει.

Εθνικό δεν είναι η φουστανέλα, το φέσι και το γιαταγάνι. Η πρώτη ήταν παλιά γαμήλια φορεσιά και αντρικό ένδυμα χορού και τίποτα παραπάνω. Το φέσι είναι διαχρονικό αξεσουάρ των απανταχού μπαταχτσήδων και το γιαταγάνι το καλύτερο διακοσμητικό τζακιών. 

Εθνικό είναι ο διαχρονικός μας πολιτισμός και τα συγκριτικά παραγωγικά πλεονεκτήματα, που προσφέρει ο τόπος μας. 

Εθνικοτοπικό, και πάλι δεν είναι οι φουστανέλες και οι πατριδοκάπηλες ελαφρότητες, παρά είναι τα βουνά μας, σαν εικόνα και σαν αίσθηση, και γενικά ο τόπος μας με τις παραγωγικές του ιδιαιτερότητες και οι άνθρωποί του με τον τοπικό μας πολιτισμό.

Κατηγορία Αρθρογραφία
Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2019 12:39

Tα βοθρολύματα του Καρπενησιώτη

Γράφει ο Αλέξανδρος Χουλιαράς

Χαίρομαι πραγματικά για τον υψηλό πατριωτισμό και την ευθυκρισία, τούτης της συντροφιάς στο φ-μπ. Πολλοί λοιδορούν και χλευάζουν τα σαράντα κόκκινα μικρά ανδράποδα, που ήπιαν νερό απ΄ το ποτάμι κι έπαθαν γαστρεντερίτιδα. Τούτα τα κνώδαλα μύτη δεν είχαν να μυριστούν τη μπόχα, μάτια δεν είχαν να δουν ότι το νερό είναι σαν απόβλητα βυρσοδεψίου; Και αποφαίνονται δικαιοκρατικά δεν φταίει το νερό αυτά φταίνε που ήπιαν.

Πάντως ευτυχώς που υπάρχουν τόσοι υπερασπιστές του ποταμού και της εργώδους τοπικής μας εξουσίας, η οποία τώρα βρίσκεται σε οίστρο καλλιτεχνικό και πατριωτικό ετοιμάζοντας τις στρατιές του Μάρκου Μπότσαρη, για την αναπαράσταση της θρυλικής μάχης του Κεφαλόβρυσου, που σε μας τους γεροντότερους ανασύρει μνήμες εθνικοχουντικής μπόχας, σε ανάλογες εκδηλώσεις στο Καλλιμάρμαρο της Αθήνας και στους λίγους εναπομείναντες της γενιάς του μεσοπολέμου ανακαλεί ανάλογες συγκινήσεις του μεταξικού θαύματος. 

Αφήνω την πολιτιστική μπόχα και έρχομαι στη μπόχα των βοθρολυμάτων του Καρπενησιώτη και στην ανάλογη ψυχο-ιδεολογική και πολιτική τοιαύτη μιας μεγάλης μερίδας εκλεκτών συμπατριωτών μου. 

Σαράντα παιδιά, παρασυρμένα από την ψεύτικη προπαγάνδα των ταγών μας, περί του μόνου αμόλυντου νομού στην Ευρώπη, περί μοναδικής καθαρότητας και μηδενικής ρύπανσης των ποταμών μας και περί της παρθενικής αγνότητας της φύσης μας, εκμαυλισμένα από τα ανάλογα λογοτεχνήματα όπως: «Τρανά πλατάνια ξεδιψούν στις βρύσες με το κρύο νερό / σαρακατσάνα ροβολάει και πάει για να γεμίσει. / Νερά βροντούνε στους γκρεμούς και πάνε προς τους ουρανούς / ίσια κι ορθά, σαν την ψυχή της Ρούμελης, τα ελάτια» και τέλος ανατροφοδοτούμενα από τους αγώνες των ανταρτών για λευτεριά και προκοπή, δεν πήραν μαζί τους εμφιαλωμένα νερά, αλλά ήπιαν από κει που έπινε ο Κατσαντώνης, ο Καραϊσκάκης και ο Άρης, καθώς επίσης αμέτρητες χιλιάδες τσοπάνων και χωραφιάρηδων, κυνηγών και ξωμάχων. 

Για όλα τούτα αντί να κοκκινίσουν πολλοί ευυπόληπτοι συμπολίτες μας, ξεθηκαρώνουν το μαύρο τους μαχαίρι και λασπολογούν τα παιδιά με ηλίθια επιχειρήματα και ηλιθιοδέστερες απόψεις. Αντί να πιέσουν την Εξουσία, τοπική και εθνική, να επιληφθούν και να επιλυθεί το τεράστιο αυτό θέμα της μόλυνσης των ποταμών μας την αφήνουν στο απυρόβλητο και στρουθοκαμηλίζουν, μόνο που δε βάζουν το κεφάλι τους στο νερό του ποταμού, αλλά στα βοθρολύματα της ιδιοτέλειάς τους και ίσως και της άγνοιάς τους. 

Ως ασχοληθείς με τους βιολογικούς καθαρισμούς, στη μαχόμενη επαγγελματική μου πορεία, γνωρίζω κάπως το θέμα, όσο δηλαδή μου επέτρεψε η πανταχού παρούσα καρπενησιώτικη ομερτά. Όμως δεν θα αναφερθώ σ΄ αυτά παρά θα αναρτήσω, για τους «τα τ᾽ ὦτα, τόν τε νοῦν και τά τ᾽ ὄμματα τυφλούς» μια φωτογραφία της συμβολής του Κρικελλοπόταμου με τον Καρπενησιώτη, που φαίνονται ευκρινώς τα γάργαρα νερά του πρώτου και τα βοθρολύματα του δεύτερου.

 

Κατηγορία Αρθρογραφία
Παρασκευή, 17 Μαΐου 2019 20:37

Οι τριακόσιοι της Ευρυτανίας

Γράφει ο Αλέξανδρος Χουλιαράς

Δεν παρακολουθώ τα προεκλογκά μικροπολιτικά τεκταινόμενα, γιατί ξέρω και βλέπω ότι αυτά αφορούν μόνο την ψηφοθηρική βουλιμία των υποψηφίων αρχόντων και απευθύνονται στα κατώτερα ένστικτα των μονίμως αρχομένων υπηκόων ψηφοφόρων. 

Προ ημερών αντιλήφθηκε το δεξιό μου αυτί ότι προβλέπεται η εγκατάσταση στην Ευρυτανία μεταναστών και προσφύγων. Οπότε σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος αντέδρασε.

Η ΑΚΡΑ ΔΕΞΙΑ ξιφούλκησε υπέρ της καθαρότητας της φυλής. Αμέσως έπιασε την πεμπτ-ουσία του θέματος: Θεώρησε ότι είναι μια ακόμα συνομωσία των προαιώνιων εχθρών του Έθνους, όπως οι Πέρσες, οι Σιωνιστές, οι Σλάβοι, οι Βούλγαροι, οι κομμουνιστές και θεός οίδε ποιοι άλλοι. Αμέσως έπιασαν τα μετερίζια τους, άλλος στον αυχένα των Κοκκαλίων κι άλλος στην πηγάδα της Τατάρνας,

Η ΜΕΣΑΙΑ ΚΟΥΛΟ-ΔΕΞΙΑ αποφάνθηκε ότι εδώ κάτι βρωμάει. Είναι η προσφιλής της τακτική: να κλάνει η ίδια και μετά να ψάχνει τους ένοχους κώλους. Όπως πάντα η αλάνθαστη μύτη τους, δείχνει αριστερούς κώλους και εν προκειμένω συριζαίικους. 

Η ΜΕΤΑΜΕΣΑΙΑ ΚΙΝΑΛΟΔΕΞΙΑ αγγελοκρούεται και αποφαίνεται με χρησμούς κακών μάντεων και προφητείες τύπου Πατροκοσμά και Παϊσιου, αφήνοντας υποθήκες στις επόμενες γενιές. 

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΣ ΔΕΞΙΑΣ αμέσως θέτει σε συναγερμό τον αντιρατσισμό της, το φιλοξενισμό της και τον αντιομοφοβισμό της, χωρίς όμως να παίρνει καθαρή θέση για το τεράστιο όφελος που θα προκύψει για την Ευρυτανία, από την εγκατάσταση των προσφύγων. 

Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ περιμένει να βρουν την απάντηση οι ινστρούχτορες της στα τσιτάτα του Λένιν. 

Ρώτησα και τον Απόστολο (Γκλέτσο) να μου πει πως το ψήνουν το μπιφτέκι και μου απάντησε: ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ.

Όλα αυτά μου ανέτρεψαν την πάγια άποψή μου ότι το προσφυγικό είναι προϊόν των πολέμων και της υπανάπτυξης, που επιβάλλουν οι ιέρακες της Διεθνούς Ολιχαρίας (των ελίτ, που θάλεγε ο ορκισμένος τους εχθρός, ο Τσίπρας) στην κατεύθυνση της εξυπηρέτησης των συμφερόντων της. 

Ουδέποτε θα μπορούσα να αντιληφθώ ότι αυτά τα ποτάμια των αιμάτων, οι εκατόμβες των θυμάτων και οι στρατιές των προσφύγων γίνονται για χάρη της ανάπτυξης ή της καταστροφής της Ευρυτανίας. Κάποιοι σοβαροί αναλυτές και κλακαδόροι των κομμάτων ισχυρίζονται ότι πρέπει στους μετανάστες να δοθούν τα εγκαταλειμμένα χωράφια και τα μισοερειπωμένα σπίτια των έρημων χωριών μας και να απαγορευτεί η… αντισύλληψη, ώστε στην Ευρυτανία μας να ξακανακουστούν κυπροκούδουνα και παιδικά γέλια. 

Βέβαια κανένας δεν είπε ότι με την δοσμένη παραγωγική βάση της Ευρυτανίας, μπορούν να αναπτυχθούν 300 νοικοκυριά (150 στο Καρπενήσι και 150 στην ενδοχώρα) ώστε να μη λαλάνε μόνο χουχουβάγιες στα χαλάσματα των παλιών νοικοκυριών. Τούτοι δεν μπορούν να είναι ούτε εργολάβοι ούτε αμιγείς ξενοδόχοι, που τα τελευταία χρόνια κυριάρχησαν ως παραγωγικές τάξεις, πολλώ δε μάλλον δεν μπορεί να είναι μελανοί υποσαχάριοι και μελαψοί ανατολίτες. Μπορεί και πρέπει να είναι Ευρυτάνες και είμαι βέβαιος ότι πολύ περισσότεροι από 300 θέλουν να εγκατασταθούν και να δραστηριοποιηθούν παραγωγικά στον τόπο τους.

Κατηγορία Αρθρογραφία
Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2019 11:43

Κομματοκρατία και δημόσια διοίκηση..

Γράφει ο Αλέξανδρος Χουλιαράς

Τον τελευταίο καιρό τα πολιτικά πράγματα βρίσκονται σ΄ έναν επιφανειακό και εν πολλοίς πολιτικάντικο αναβρασμό. Οι διάφοροι εθνικομανείς στη μορφή, όμως ως προς το περιεχόμενο λιγούρηδες της εξουσίας, εθνομαζοχίζονται με το Μακεδονικό και όλοι βουρλίζονται για την Εξουσία. Άλλοι κάνουν σαν τη χήρα στο κρεβάτι, άλλοι διαμαρτύρονται σαν απατημένοι σύζυγοι, γιατί η καλή τους Εξουσία κάνει χαρτί με άλλο μάγκα, άλλοι αγγελοκρούονται σ΄ έναν επιθανάτιο ρόγχο κι άλλοι… ο καθένας με τον πόνο του. 

Τον πόνο μου θέλω κι εγώ να καταθέσω, που αφορά τον τρόπο λειτουργίας του Δημοσίου. Επί τριάντα πέντε χρόνια θήλαζα το Δημόσιο κι αυτό με τη σειρά του με βασάνιζε. Όμως το δικαιολογώ γιατί πάσχει από τη φοβερή αρρώστια της Κομματοκρατίασης, μια ανίατη εκτεταμένη νεοπλασία, από την οποία ούτε πεθαίνει αλλά ούτε και ζει. 

Για τη θεραπεία της αρρώστιας η ΠΡΩΤΗ και αναγκαιότερη επέμβαση, που απαιτείται, είναι η απαγόρευση στους Δημόσιους Υπαλλήλους να ασκούν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι, για πολιτικά αξιώματα, και μη μου πουν οι κρατικοθρεμμένοι κομματάνθρωποι περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γιατί πρώτοι αυτοί τα έχουν γραμμένα, εκεί που δε θάπρεπε... και παραπέρα όταν πλήττεται θανάσιμα το Δημόσιο συμφέρον, τα όποια δικαιώματα πάνε περίπατο. Όλοι ξέρουμε πως οι διάφοροι κομματάνθρωποι, πριν αρπάξουν τη μεγάλη ή μικρή κουτάλα της Εξουσίας, για τα μεγάλα φαγοπότια τους, έχουν χρησιμοποιήσει ιδιοτελώς και παράνομα, προς ψηφοθηρία και όχι μόνο, τη Δημόσια θέση που τους εμπιστεύθηκε η Πατρίδα. 

ΔΕΥΤΕΡΗ σοβαρή επέμβαση είναι να καταργηθούν οι ρουσφετολογικές προσλήψεις. Ο κάθε ποταπός κομματαρχίσκος έχει κάποιους στρατιώτες του στις Υπηρεσίες, πιασμένους από τη μύτη, για να κάνει τις δουλειές του. Το φάρμακο γι΄ αυτήν την περίπτωση είναι έτοιμο. Όλοι οι υπάλληλοι να είναι μόνιμοι και να προσλαμβάνονται μόνο μέσω ΑΣΕΠ. 

ΤΡΙΤΗ επέμβαση, που πρέπει να γίνει, είναι η αξιοκρατική επιλογή των Προϊσταμένων και των Διευθυντών, με συνέπεια την σωστή αξιολόγηση, αλλά και τη αμερόληπτη και δίκαιη διοίκηση των Υπαλλήλων. Το φάρμακο και δω υπάρχει. Όλοι οι Προϊστάμενοι και οι Διευθυντές να διορίζονται από επετηρίδα, που θα εγγράφονται, αφού πρώτα αποφοιτήσουν από τη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης. 

Αφού εφαρμοστούν όλα αυτά, σε μια μεταβατική φάση, θα πρότεινα -προαιρετικά- μια κατηχητική επιμόρφωση όλων των νυν υπηρετούντων υπαλλήλων, γιατί οι περισσότεροι απ΄ αυτούς έχουν πάθει ανήκεστο βλάβη της ηθικής τους υγείας, μέσα στο αμοραλιστικό χάος, που επί χρόνια λειτουργούνταν και λειτουργούσαν. 

Μια και της μόδας είναι οι χωρισμοί και τα διαζύγια, θαρρώ ότι πρέπει να χωρίσει από το Κράτος πρώτα η Κομματοκρατία και μετά η Εκκλησία. Τώρα που οι πολιτικοί μας μάχονται σθεναρώς για την Κουτάλα, θα τους έλεγα δια στόματος Βάρναλη: «Ιδού στάδιον δόξης λαμπρόν» και αυτός από το σύνθρονο των αθανάτων, όπου βρίσκεται, θα μου απαντούσε: «αθάνατη λεξούλα του Καμπρόν!»

Υ/Γ. Μετά τη συντριβή στο Βατερλώ ένας στρατηγός του Ναπολέοντα, ο Καμπρόν, με ελάχιστους άντρες πρόβαλλε απέλπιδα αντίσταση, οπότε ο Άγγλος στρατηγός του διαμήνυσε:

-Γενναίοι Γάλλοι παραδοθείτε. Kαι ο Καμπρόν του αποκρίθηκε: 

-Merde (=σκατά).

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα

Η εικόνα ίσως περιέχει: ένα ή περισσότερα άτομα

Κατηγορία Αρθρογραφία
Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2018 17:43

Δάσος και Πολιτισμός..

Γράφει ο Αλέξανδρος Χουλιαράς

 

Η βιομηχανική επανάσταση αφού διέλυσε την ευλογημένη κοινότητα εις τα εξ ων συνετέθη, διέσπασε και διαχώρισε το πάλαι ενιαίο δίπολο: Δάσος και Πολιτισμός. 

Ο Πολιτισμός, που αφορούσε τους υλικούς όρους της ζωής, είναι εύλογο και αυτονόητο ότι συνυφαινόταν με το Δάσος. Ο παραδοσιακός άνθρωπος από αυτό προμηθευόταν το πολύτιμο ξύλο, που χρειαζόταν για όλες τις χρήσεις και τα φυλλώματα των δέντρων ήταν μια πολύτιμη ζωοτροφή, χλωρή ή αποξηραμένη, χειμώνα καλοκαίρι. Επίσης το δάσος ήταν καταφύγιο δικό του και των ζώων του, στα καλοκαιρινά λιοπύρια και στα χιονόνερα του χειμώνα.

Όμως και ο Πολιτισμός των λοιπών άυλων φανερωμάτων της κοινωνικής και οικονομικής ζωής δεν ήταν ξεκομμένος από τα δέντρα και το Δάσος. Δέντρα σημαδιακά και μεγάλα δεν τα πείραζαν. Εκτός από του ότι τα χρειάζονταν, επιπλέον τα σέβονταν και τα φοβόντουσαν, γιατί από αρχαιοτάτων χρόνων θεωρούνταν ιερά και κατοικίες των νυμφών, που με το χριστιανισμό τέθηκαν υπό την προστασία διαφόρων Αγίων, με τα ξωκλήσια και τα εικονίσματα, με τις θρησκευτικές τελετές και τα πανηγύρια. 

Δέντρα μνημεία της φύσης, που για αιώνες αντιστέκονταν στην υλοτομική μανία του ανθρώπου, σήμερα έχουν γίνει στάχτη και μπούλμπερη στους ξυλολέβητες των κεντρικών μας θερμάνσεων. Μαζί τους έγιναν καπνός και οι νεράιδες, που κατοικούσαν σ΄ αυτά, με την μαγεία και την ομορφιά τους.

Έτυχε να είμαι παρών, όταν ένας ιδιοκτήτης κάποιου εγκαταλειμμένου χωραφιού στα… απέραντα απεραντιακά ψωμοτόπια, πήγε με το δασοφύλακα να του σημαδέψει για να κόψει τις βελανιδιές και τα πουρνάρια σ΄ ένα χωράφι του, που για αιώνες ίσκιωναν και δρόσιζαν τους σκληρά μοχθούντες προγόνους του. Αληθινά μνημεία της φύσης. Το όργανον πειθαρχώντας στην υπηρεσία του, σημάδεψε τα γηραιότερα και τα μεγαλύτερα δέντρα, ώσπου και ο ξυλολάγνος ιδιοκτήτης διαμαρτυρήθηκε και είπε αυτό δεν το κόβω, γιατί εδώ κάνουν στάση τα αποδημητικά πτηνά της περιοχής (...μάλλον όμως το ήθελε για κυνηγετικό καρτέρι, προς θεραπείαν της θεάρεστης κυνηγετικής ροπής που τον διέκρινε). 

Τα δεινά του Δάσους άρχισαν μετά την απελευθέρωσή μας από την Οθωμανική τυραννία. Από την Οθωνική Βασιλεία και δώθε, ο λόγγος αποχρωματίστηκε σε δάσος και σταδιακά απέκτησε μια και μόνο αυτόνομη επιχειρηματική διάσταση ως ξύλο. Όλα τ΄ άλλα όπως η σκιά του, η δροσιά του, η ευλογία του, η ιστορία του και όλες οι άλλες χρήσεις, που αυτό συμπύκνωνε πήγανε περίπατο. 

Σήμερα οι φωστήρες της τοπικής αυτοδιοίκησης, πιστοί στο ρόλο τους, ανέλαβαν και πέτυχαν να εκχυδαΐσουν το Πολιτισμό, που συνδεόταν με το Δάσος, με τις -χρόνια τώρα- θεσμοθετημένες γιορτές δάσους, όπου τα σουβλάκια, τα ψητά και τα κρασιά πάνε σύννεφο, τα γκιαουρο-σκυλο-τράγουδα διαρρηγνύουν και τις πιο γερές ωτασπίδες μας και η φουστανέλα, η φούντα και το φέσι ατσαλώνουν την εθνικοφροσύνη μας. 

Με τη σειρά τους οι λοιπές Εξουσίες (κράτος, οικονομία και ολιγαρχία) γουργούρισαν για κερδοφόρες επενδύσεις, που στις μέρες μας κορυφώνονται με τις Ανεμογεννήτριες και επαπειλούμεθα με ότι άλλο καταστροφικό σκαρφιστούν. 

Για χιλιετίες η κάθε γενιά παρέδιδε στην επόμενη ένα δάσος πλούσιο, ζωντανό και κυρίως ενεργό. Για να συνεχιστεί αυτή η παράδοση, πρέπει να θεσπιστεί και να επιβληθεί ο νέος καταστατικός χάρτης του δάσους. Ένα πλαίσιο αρχών, που θα στηρίζεται στις σύγχρονες περιβαλλοντικές αντιλήψεις, θα περιχαρακώνει τις, εντός του δάσους, δραστηριότητες και θα αναχαιτίζει τις βουλιμικές και αδηφάγες δραστηριότητες των μεταπρατών και των κερδολάγνων “επενδυτών” και την όρεξη για συναλλαγές διάφορες των λιγούρηδων αυτοδιοικητικών.

Κατηγορία Αρθρογραφία
Τρίτη, 28 Αυγούστου 2018 10:48

Η παρακμιακή αφθονία..

Γράφει ο Αλέξανδρος Χουλιαράς

Το φθινόπωρο για μας τους ταχέως βαίνοντες στην τρίτη ηλικία είναι συνυφασμένο με μια συγκομιδική αφθονία, που γνωρίσαμε στην πρώτη μας ηλικία. Οι καρποί βρίσκονταν στο ζενίθ της ωριμότητάς τους, τα χωράφια, συγκομισμένα ή όχι, ήταν μια όαση ευδαιμονίας και το ζωικό μας κεφάλαιο σε πλήρη ετοιμότητα να ξεκινήσει τον επόμενο κύκλο του. Τα ζώα ήταν όλα καλοθρεμμένα και γκαστρωμένα, μηδέ εξαιρουμένων και των γυναικών! 

Οι καιροί άλλαξαν τα δέντρα μας ξεράθηκαν, τα χωράφια μας κατέληξαν βορά της άγριας φύσης, τα ζώα μας μπήκαν στο μουσείο της Φυσικής ιστορίας και οι όποιες γυναίκες μας …γκαστρώνονται αν και όποτε τύχει. 

Σήμερα μέσα σ΄ αυτό το παρακμιακό νεκροταφείο, εκτελούμε, ως άλλοι αβδηρίτες φαραωνικά έργα. Πρωτοπόρος σε τούτη την παρακμιακή φρενίτιδα, όπως πάντα, οι πεφωτισμένες μας τοπικές αρχές, όμως και αρκετοί πολίτες, παραστρατημένοι ως πρόβατα και άπληστοι ως λύκοι, ροκανώντας ή όχι το δημόσιο χρήμα των επιδοτήσεων, διακοσμούν το παραγωγικό μας τοπίο με θνησιγενή και ήδη θνησιμαία μεγάλα έργα. 

Ένας τέτοιος -τηρουμένων των αναλογιών- ήμουνα και γω. Πλανεμένος από την απελθούσα μαγεία των χωραφιών και παραπλανημένος από την αναπτυξιακή ψευδαίσθηση του τόπου, ξοδεύοντας ένα σκασμό χρήματα έφτιαξα το χωράφι μου και -φευ- ανέκραξα απευθυνόμενος στον παππού μου: “νενίκηκα σε”. Όμως “το πρωί με τη δροσούλα εγεννήθηκε ένα ρόδο, το πρωί με τη δροσούλα εμαράθηκε το ρόδο”, που λέει κι ο ποιητής. 

Εκτός όμως από μένα και άλλοι πολλοί πολίτες επλανήθησαν, επενδύοντας και δουλεύοντας σκληρά, σε έργα που συνθλίβουν αυτούς ως απερχόμενους και αποτελούν κατάρα για τους ερχόμενους. Τρανταχτό παράδειγμα ο μακάβριος σκελετός του κέντρου της πόλης, που η ταφή του θα γίνει Δημοσία Δαπάνη. 

Όμως τα έργα της ίδιας της αυτοδιοίκησης -και της πολιτείας γενικά- να δούμε ποιος θα τα κατεδαφίσει. Τούτη κατασκεύασε διάφορα μεγάλα έργα, με γνώμονα τη θήρευση ψήφων, από την πολύχρωμη κομματική πελατεία και ταΐζοντας ταυτόχρονα τον εργολαβικό Γαργαντούα. 

Οσονούπω ωριμάζει το έργο: “Κατεδάφιση του προπονητικού Κέντρου”. Επίσης ωριμάζει και το άλλο της κατεδάφισης πολλών δημόσιων ή ημιδημόσιων κτηρίων. Ευχής έργον είναι ότι πολλά τέτοια αβδηρίτικα έργα δεν θα έχουν τουλάχιστον έξοδα κατεδάφισης. 

Εσχάτως στο Καρπενήσι έχουμε πλημμυρίδα μεγάλων έργων, με αποτέλεσμα να μας ζηλεύουν αφάνταστα οι άλλες νομοπρωτεύουσες της χώρας. Έχουμε το Πάρκο των Αποδήμων, όπου ευδαιμονίζονται τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου. Έχουμε την Αναβάπτιση του ιστορικού μας κέντρου, μόνο που την πήρε και τη σήκωσε ο δαίμων της εργολαβικής αδηφαγίας, και όχι μόνον. Έχουμε τις ανεγέρσεις και τις μεγαλοπρεπείς επεκτάσεις των Γυμνασίων της πόλης, τώρα που οι μαθητές λιγοστεύουν δραματικά, και μόνο μια επέκταση του Νεκροταφείου θα φανεί χρησιμότατη στο μέλλον. Έχουμε το αδηφάγο Κολυμβητήριο, που ικανοποιεί την αθεράπευτη πισινολατρεία των Καρπενησιωτών, αλλά μόνο το χειμώνα. Έχουμε φτιάξει πολυδάπανους δρόμους για να βαδίζουν καμαρωτές οι πετροπέρδικες του Βελουχιού. Έχουμε την καρπενησιώτικη, ου μην αλά και την ευρυτανική, μουσειοπλημμύρα μας. 

Έχουμε… έχουμε… πολλά έχουμε, μόνο ένα στρέμμα γης δεν έχουμε καλλιεργημένο και δεν ακούμε στα βοσκοτόπια μας ούτ΄ ένα κυπροκούδουνο. Οι μικρές ορεινές γεωργοκτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις, που θα στηρίξουν μια μικρή μεταποίηση, θα τροφοδοτήσουν ένα ελαφρό εμπόριο και θα παρέχουν αποφασιστική στήριξη στον οικοαγροτουρισμό μας είναι ανύπαρκτες και αν κανένας αιθεροβάμων επιχειρήσει κάτι, γρήγορα θα πάει στον αγύριστο!

Κατηγορία Αρθρογραφία
Σάββατο, 28 Απριλίου 2018 12:40

Στο δρόμο των γραμμάτων..

Γράφει ο Αλέξανδρος Χουλιαράς

Τεθλιμμένη η οδός και πλατεία η πύλη της αγροτικής ζωής των βουνών, ευρύχωρος η οδός και στενή η πύλη των γραμμάτων. Μόχθος και πόνος να εκβραχίζεις τα κράκουρα, χαρά και απόλαυση να αποκρυπτογραφείς τα μυστικά της θεωρίας των Συνόλων, υπό την καθοδήγηση του φωτισμένου θεολόγου Λαϊνά.

Κάθε Κυριακή απόγευμα, τούτη τη φωτεινή οδό για το πνευματικό επίκεντρο της περιοχής, πορευόμασταν, υπερφορτωμένοι με τον τρουβά των βδομαδιάτικων εφοδίων και υπερφορτισμένοι με αρκετά κιλοκουλόμπ αισθησιακού φορτίου. Περιφρουρώντας σθεναρώς το φόρτο του τρουβά και περιφρονώντας και σπαταλώντας ασυστόλως τα κουλόμπ του ενεργειακού μας φορτίου, φτάναμε στο μαθητικό δωμάτιο με τον τρουβά πεπληρωμένον και αισθησιακά πλησίστιοι. Με ποτάμιες παροχές φαίνονταν οι κρουνοί πληρώσεως των απωλειών!

Το Σάββατο ήταν το «νόστιμον ήμαρ». Με άδειο τον τρουβά και πλήρη την ακένωτον δεξαμενήν της ψυχής, πετώντας ανεβαίναμε την τραχιά ανηφόρα του Μέγα Λόγγου. Πολλές φορές το ωριαίο –και ωραίο- δρομολόγιο, υπό την επήρειαν γαστρίων και υπογαστρίων προκλήσεων εμακρύνετο κατά μίαν και περισσότερες ώρες.

Οι εκλεκτότερες γαστριμαργικές προκλήσεις ήταν τα, εν αφθονία, κεράσια του Ιούνη και τα αυστηρώς περιφρουρούμενα σταφύλια του Σεπτέμβρη. 

Οι υπογάστριες προκλήσεις, που ηδόνιζαν και δονούσαν όλη την… κοιλιακή μας ενδοχώρα ήταν κι αυτές πολλές και σκληρές. 

Μια φορά παραζαλισμένος από την μηραία και μοιραία ακτινοβολία μιας χυμώδους μουσίτσας του ημιγυμνασίου, ζουναγκιάστηκα στα αριστερά βραχώδη του Κρικελλοπόταμου και διπλασίασα τη διαδρομή προς Κρίκελλο. Άλλη φορά σε μια κοπέλα «Εκόπη τ' ασημόκουμπο κι εφάνη το βυζί της / κι είδα τον ήλιο πόλαμψε κι έφεξε το φεγγάρι», που λέει το κλέφτικο τραγούδι, και επλανεύθην και επλανήθην στους εκ δεξιών φάραγγες του Κρικελλοπόταμου και τριπλασίασα το δρόμο προς το χωριό, προσκυνώντας την αγρόνομη αυλή της.

Γοργόφτερη ήταν η πορεία μας με πολλές ηδονικές στάσεις στους λειμώνες τ΄ ουρανού και μία στη γέφυρα του Κρικελλοπόταμου. Ο πρώιμος βιομηχανικός πολιτισμός τιθάσευσε τις δικές μας ορμές με το σχολείο και αντιπάλεψε την ορμή του πόταμου με τη γέφυρα. Ο Κρικελοπόταμος είναι το ποτάμι με τη μεγαλύτερη κλίση σ΄ όλη την Ευρυτανία και η ροή του είναι τυρβώδης και χειμαρρώδης. Γι΄ αυτό και είναι πρωταθλητής στην ποτάμια ροή του, όπως και μεις ήμασταν πρωταγωνιστές στις χειμαρρώδεις εκροές μας. 

Προσωπικά υπήρξα πρωταθλητής στο άλμα εις… βάθος. Πηδούσα στο ξηριά από το υψηλότερο βάθρο της γέφυρας, πράγμα που ακόμα υπενθυμίζει και πιστοποιεί η χρόνια δισκοπάθειά μου. Το ρεκόρ μου κατέρριψε ο σχιζοφρενής Φουντοζάχος, που πήδηξε από τα παραπέτια της Γέφυρας. Ο Κρικελλοπόταμος πήρε το αίμα του πίσω, πριν κάποια χρόνια, όταν παρέσυρε στην κοσμογονική του ροή και την ίδια τη παλιά τσιμεντένια του Γέφυρα. 

Εν κατακλείδι βγαίνοντας στον πηγαιμό αξιώσαμε το δρόμο και όχι το ατέρμονο τέρμα, και μετά τέρμινον ελαμπρύνθημεν υπέρτατης σοφίας όταν αποκρυπτογραφήσαμε ότι κι ο δρόμος είναι λάθος!

Κατηγορία Αρθρογραφία
Σάββατο, 14 Απριλίου 2018 08:08

Tα εικονίσματα..

Γράφει ο Αλέξανδρος Χουλιαράς

Παρασυρμένος από την όλη θρησκευτική κατάνυξη των ημερών είπα να καταθέσω κάποια στοιχεία από την θρησκευτικότητα των ανθρώπων των προβιομηχανικών κοινωνιών, που εκμετρούσαν το βίο τους στην κοινότητά τους και στην ενορία τους. 

Η ζωή του αγροίκου των βουνών εκπολιτιζόταν και προστατευόταν από τα διάφορα θρησκευτικά “δρώμενα και φανερώματα”. Γι΄ αυτό το λόγο εν οίκω είχε το εικονοστάσι του και εν δήμω τις εκκλησιές τα ξωκλήσια και τα εικονίσματα. 

Από την περιφέρεια του οικισμού του χωριού μου, όπως και κάθε χωριού, ξεκινούσαν ακτινωτά οι δρόμοι για τα χωράφια, τα λιβάδια, τα βοσκοτόπια και τα δάση. Στην αρχή κάθε στράτας υπήρχε κάποιο ξωκκλήσι ή εικόνισμα. Στο Κρίκελλο τούτους τους δρόμους βλογούσαν και σηματοδοτούσαν τέσσερα καλοφτιαγμένα ξωκλήσια κι άλλα τόσα γραφικά εικονίσματα. 

Το πρώτο εικόνισμα της φωτογραφίας είναι του Αγίου Φανουρίου και βρισκόταν στην αρχή της κεντρικής οδικής αρτηρίας του χωριού, που έφτανε μέχρι το Γαρδίκι και τα Πουγκάκια. Ήταν το “κόνισμα”, που ως νεολαίος γεωργοκτηνοτρόφος “προσκυνούσα” σχεδόν καθημερινά. Πριν εξήντα χρόνια ήταν ετοιμόρροπο και κάποια φορά το έσπρωξα λίγο και κατέρρευσε και τότε μέσα από τα ερείπια αποκαλύφτηκε μισός τρουβάς παλαιά νομίσματα, που για πολλά χρόνια οι διαβάτες έριχναν στη σχετική θυρίδα κι αυτά χάνονταν στις εσωτερικές ρωγμές του εικονίσματος.

Όλοι σταυροκοπιούνταν περνώντας από τα εικονίσματα. Μέχρι και ο αθυρόστομος περί αυτά μπάρμπα Μήτσος σταυροκοπιόταν ευλαβικά. Mια φορά, για κάποιο λόγο πήραν τις εικόνες απ΄ το εικόνισμα του Αη-Γιώργη κι όταν αυτός σταυροκοπήθηκε του λένε ειρωνικά: “Στις πέτρες έκανες το σταυρό σου, αφού δεν έχει εικόνες μέσα” κι αυτός λέει: “Κι αν δεν έχει εικόνες στον περδίκη μου εμένα”.

Μεταπολεμικά, εκτός απ΄ αυτά τα, τύπου οβελίσκου, εικονίσματα έφτιαχναν σε στρατηγικά σημεία των δρόμων στεγασμένα εικονίσματα, που λειτουργούσαν και σαν καταφύγια σε κακές καιρικές συνθήκες.

Η εποχή της φυσικής θρησκευτικότητας των ανθρώπων παρήλθε ανεπιστρεπτί και σήμερα κυριαρχεί η ιδιοτελής ή η δεισιδαιμονική θρησκευτικότητα. Για παράδειγμα εκατοντάδες κατότεχνες κατασκευές και κιτσαριά κοσμούν τις επικίνδυνες στροφές των δρόμων, όπου οι ατζαμήδες και απρόσεκτοι οδηγοί τιμούν τον προστάτη άγιο της βλακείας τους. Αυτούς τους σκουριασμένους γκαζοτενεκέδες κανένας θρησκόληπτος ή ιδιοτελής άρχοντας δεν ξηλώνει και οι πιστοί αρχόμενοι όχι μόνο δεν διαμαρτύρονται, αλλά πολλοί απ΄ αυτούς διερχόμενοι σταυροκοπιούνται ευλαβώς.

Εκτός από τους καζοτενεκέδες των δρόμων, ο λαός προσκυνά και τα πολιτικά εικονίσματα. Στο μπλε εικόνισμα λατρεύουν τον Καραμανλή, στο πράσινο σαλιαρίζουν με τον πρωτόκλητο ενός ανύπαρκτου σοσιαλισμού, τον Ανδρέα, στο μαύρο οπλομαχούν υπό τα όμματα του Χίτλερ και των ομογάλακτων εθνικών μας βρυκολάκων, στο κόκκινο εξομολογούνται στο Μαρξ και το Λένιν και τελευταία εμφανίστηκε δυναμικά το ροζέ εικόνισμα, το οποίο δεν έχει ακόμα εικόνες, ο λαός όμως σταυροκοπιέται λέγοντας: “Κι αν δεν έχει εικόνες στον περδίκη μου εμένα!”.

Κατηγορία Αρθρογραφία
Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018 11:54

To σκάνδαλο Novartis

Γράφει ο Αλέξανδρος Χουλιαράς

Το σκάνδαλο NOVARTIS προκάλεσε ισχυρούς τριγμούς σε δυο κατηγορίες ανθρώπων. Από τη μια στην κατηγορία που ανήκω εγώ κι από την άλλη στους κορυφαίους δεξιούς, που πάνε -οσωνούπω- κατηγορούμενοι, και στους πελάτες τους. Και οι δυο είχαμε ένα κοινό χαρακτηριστικό, νομίζαμε ότι ο καπιταλισμός λειτουργεί αυθαίρετα υπεράνω των νόμων και χωρίς ιδεολογία. Εγώ, για παράδειγμα, θεωρούσα ότι τούτο συντελεί στην υπερεκμετάλλευση και την εξαθλίωση των εργαζομένων, οι Δεξιοί νόμιζαν ότι είναι κι αυτοί, όπως οι καπιταλιστές, υπεράνω των νόμων και μπορούσαν να κλέβουν απερίσκεπτα και απρόσκοπτα. 

Την πατήσαμε και οι δυο. 

Τελικά εγώ αρχίζω να καταλαβαίνω ότι ο καπιταλισμός δεν είναι ένα αυθαίρετο, καταπιεστικό και εγκληματικό κατασκεύασμα, αλλά στηρίζεται σε κάποιες αρχές και αξιώματα, που επιβάλλουν οι νόμοι της παραγωγής και της προόδου παραπέρα. Οι πρωτοκλασάτοι όμως κατηγορούμενοι Δεξιοί δεν έχουν χρόνο ούτε και δυνατότητα να ανασκευάσουν ή και να χτίσουν την καπιταλιστική ιδεολογία τους. Τώρα καίγεται ο κώλος τους από τα σκάνδαλα. Αλλά και οι οπαδοί τους δεν μπορούν να σκεφτούνε τίποτα, γιατί εκείνο που τους νοιάζει, είναι πώς να γλυτώσουν τα κομματικά τους αφεντικά, όχι γιατί τους αγαπάνε –χεστήκανε γι΄ αυτούς- αλλά γιατί μόνο αυτοί μπορούν να καταλάβουν την εξουσία, ώστε να κάνουν τις δουλειές τους. 

Το FBI έδωσε μια γερή κλωτσιά στο δικό μου ιδεολογικό στομάχι και στον κώλο των κατηγορουμένων παλαιοκοματικών. 

Σ΄ αυτήν την γενική αναμπουμπούλα εγώ παλεύω μόνο με την άγνοιά μου, ώστε να μπορέσω να καταλάβω τι μου γίνεται, οι άλλοι όμως της παλαιάς εξουσίας, δηλαδή παλαιοπασόκοι και νεοδημοκράτες τάχουνε βάλει με το ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά με τον Τσίπρα, γιατί τους παίρνει το φαί μέσα από το στόμα. Και βέβαια δεν ενοχλούμαι από την κριτική τους στο ΣΥΡΙΖΑ, με προσβάλλει όμως η χυδαιότητα και η ψευδολογία της πολεμικής που κάνουν, όχι μόνο ο χύδην κομματικός όχλος, αλλά και άνθρωποι σοβαροί, έξυπνοι και καταξιωμένοι στη δουλειά τους και στην κοινωνία. 

Δυστυχώς σε τούτη τη δύσκολη κατάσταση είμαι και πάλι μόνος. Καλούμαι όχι μόνο να γκρεμίσω κάποια παλιά ετοιμόρροπα ή και καλοχτισμένα, αλλά και να χτίσω τα καινούργια μου δεδομένα. Θαρρώ ότι όπως παλιά το Κομμουνιστικό μανιφέστο ήταν το ανέσπερο φως για μένα, αλλά και για κάθε σοβαρό αριστερό, σήμερα θα πρέπει να ξεκινήσω τη μελέτη μου από το Δίκαιο του Ανταγωνισμού και όσο μπορώ να προχωρήσω παραπέρα σε άλλα βασικά, που σκαρφίστηκαν τα δαιμόνια μυαλά των ιμπεριαλιστών.

Κατηγορία Αρθρογραφία
Τρίτη, 06 Φεβρουαρίου 2018 00:29

Αλαλούμ!..

Γράφει ο Αλέξανδρος Χουλιαράς

Δεν ήθελα να ασχοληθώ άλλο με την γραικοελληνο-σλαβική υπόθεση. Όμως το γενικό αλαλούμ δεν με αφήνει να ησυχάσω. Έτσι θα βγάλω την οργή μου για άλλη μια φορά.

Η ιδεοληψία των λαών είναι ακατανίκητη. Αυτήν την περίοδο συγκρούονται δυο εθνικές ιδεοληψίες. Θα νικήσει όποιος έχει την υποστήριξη των ιεράκων της Παγκόσμιας Εξουσίας. Παίζοντας ΠΡΟΠΟ –που ποτέ δεν έπαιξα στη ζωή μου- στο ματς Σλαβοσκοπιανοί – Ελληνογραικοί γράψτε ένα. Ο διαιτητής είναι φιλοσκοπιανός του κιαρατά και μεις κράζουμε: “Βουντού βουντού και μια καρφίτσα μαύρη στον π@@τσο μας εκάθησαν μία ντουζίνα Σλάβοι”. 

Πριν είκοσι πέντε χρόνια οι Σκοπιανοί μας ξεβράκωσαν δεξιοχριστοδουλικώς, ήρθε το πλήρωμα του χρόνου να ολοκληρώσουν το έργο τους. Τώρα «….ελεύθερα πιασίματα!» τους λέει ο σημερινός στρατηγός Φράνκος. 

Για να αφήσω τον σουρεαλιστικό λόγο της οργής, ας πιάσω τον ρεαλιστικό της πολιτικής. 

Οι Σκοπιανοί θέλουν μέχρι θανάτου το όνομα σκέτο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ σε μας δεν απομένει να παραγγείλουμε και να παλέψουμε ...σκέτο από γκιουβέτσι. Σύνθετη ονομασία με τον όρο ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Ας βάλει το χέρι του ο θεός στις επόμενες ελληνομανείς μαξώξεις και ας φωτίσει λίγο τα πνιχτά και δηλητηριώδη σκοτάδια της παράφορης και παράφρονης ελληνοχριστιανοσύνης. Ας κουμαντάρει λίγο τις ψηφομανείς επιδιώξεις της φιλελέ-Δεξιάς, που ψαρεύει στη θολούρα του «ευκολόπιστου λαού και πάντα προδομένου» όπως λέει η εξωπραγματική φαντασίωση του ποιητή. 

Την γη των πανάρχαιων Πελασγών κατοίκησαν οι αρχαίοι Έλληνες και η περιοχή πήρε το όνομα των νέων εποίκων. Το ίδιο επαναλήφθηκε σε πολλές χώρες και έθνη από τα αρχαία μέχρι τα νεώτερα χρόνια. Θλιβερή εξαίρεση αποτελούν οι Σλαβόσποροι των Σκοπίων. 

Τούτοι θέλουν σώνει και καλά να πάρουν το όνομα των προκατόχων τους Μακεδόνων. Με γεια τους με χαρά τους. Ο καθένας έχει δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζεται, από Μέγας Ναπολέων μέχρι Κουτσοχρήστος. 

Όμως εμείς, ως γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Μακεδόνων και εντεταλμένοι νονοί των άλλων χωρών, λέμε ΟΧΙ. Έχουν λέμε αλυτρωτικές βλέψεις. Και μεις έχουμε τη μύγα και μυγιαζόμαστε, υποπτεύομαι εγώ. Όμως ας μη φοβόμαστε γιατί ο Μεγάλος μας Μίκης –και δεν ξέρω ποιος άλλος καραγκιόζης- θα ξεσπαθώσει μεθαύριο, όμως μόνο με πύρινο λόγο, γιατί τα τραγούδια του δε νομίζω ότι θα τα αντέξουν τα διάφορα φασιστοειδή.

Ας τους απολαύσουμε. 

Φύλακες –αν υπάρχουν- γρηγορείτε.

Υ.Γ. Πριν από λίγο άκουσα στην t/v τα ονόματα των κυρίων ομιλητών. Οφείλω να πω ότι είναι ύβρις (αρχαιοελληνικώς) να χαρακτηρίσει κάποιος αυτές τις προσωπικότητες "καραγκιόζηδες". Για την συγκεκριμένη τους δραστηριότητα τους χαρακτήρισα έτσι, όμως με μεγάλη δυσκολία θα το πάρω πίσω.

Κατηγορία Αρθρογραφία
Σελίδα 1 από 2

Επικοινωνήστε μαζί μας στο vimapoliti@gmail.com ή απευθείας στην φόρμα επικοινωνίας

Please, enter your name
Please, enter your e-mail address Mail address is not not valid
Please, enter your message