Του Σπύρου Πεταρούδη

Για τον γολγοθά ο δρόμος 

Μοιάζει νάναι μακρινός 

Και εκανε πληγές ο ώμος

Που ακουμπάει ο Σταυρός 

Δεν αντέχεται ο πόνος 

Και τα πόδια δεν βαστάν

Πάλι ακόμα ενας χρονος

με το αχ και το αμάν 

Τα μαντάτα στην Ελλαδα

δεν ακούγονται καλά 

Η μεγάλη εβδομάδα 

χρόνια κράτησε πολλά 

Η ελπίδα τρεμοσβήνει 

κάθε μέρα που περνά 

Που θα παμε τι θα γίνει ;

Ποιός μωρέ μας κυβερνά ;

Ειναι χώρα ευλογημένη 

σαν παράδεισος στη γη 

Ομως υπερχρεωμένη 

Η μεγάλη της πληγή 

Απο τα αρχαία χρόνια 

είχε σε πολλά πρωτιές 

Μα δεν έλειπε η διχόνοια ...

που της άναβε φωτιές 

Τρώγοντας απ´τό κορμί της

μέσα σε τρελούς χορούς 

να προκόβει η ορμή της

έσβηνε με τους καιρούς 

Κι απο πρώτη τελευταία 

Της Ευρώπης ουραγός 

Και η ευρωπαϊκή παρέα 

για τον σβέρκοτης ζυγός 

Μέρες άγιες πούναι τώρα 

των Ελλήνων ....δι'ευχών 

Να τελειώσουν για την χώρα 

οι βδομάδες των παθών 

Νά ρθει μια λαμπρή ημέρα 

Φωτεινή σαν τ´άγιο φως

Που θα αναστηθείς ...μητέρα ..

Και μαζί σου ...ο λαός !