Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος 

Επειδή οι απειλές και οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε μεγαλώνουν, πυκνώνουν, εξελίσσονται ενώ οι συνθήκες στο εσωτερικό της χώρας -και όχι μόνο- οι δομές, οι δυνατότητες, η στρατηγική μας δεν συμβαδίζουν το τοπίο γίνεται ομιχλώδες. Σε ένα κόσμο που η “νέα τάξη πραγμάτων” γεωπολιτικών ρυθμίσεων και συμφερόντων (ΑΟΖ κά) είναι υπό διαμόρφωση και αποσταθεροποεί το άμεσο περιβάλλον της χώρας η ανανέωση της δυναμικής και της πορείας αναδεικνύεται και πάλι ως μείζον.

Ωστόσο, πέρα από τα σκάνδαλα ή την συμβολή της κακοδιαχείρισης στον δημοσιονομικό εκτροχιασμό - κύριος αρνητικός παράγοντας- μην μας διαφεύγουν: το ιδιωτικό χρέος είναι 1,3 φορές το ΑΕΠ και οι τράπεζες, που χρηματοδοτήθηκαν με δις, και έχουν την βασική ευθύνη για την κατάσταση γενικευμένης παραλυσίας στην χώρα. Άλλωστε τώρα τα στοιχεία της ευρωπαϊκής στρατηγικής για την σωτηρία των τραπεζών αποδεικνύουν τι ξεπληρώνουμε με την υποτίμηση του βιοτικού επιπέδου. Μόνο την περίοδο 10ς/2008 έως 10ς/2011 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε 4,5 τρισ. ευρώ (που ισοδυναμούν με το 37% του ΑΕΠ της ΕΕ) για μέτρα κρατικής ενίσχυσης προς χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Μέτρα που οδήγησαν σε πρωτοφανή επίπεδα το δημόσιο χρέος, την ανεργία (τώρα μειώνεται με κυριαρχία των ελαστικών μορφών) και την εκτεταμένη ανάπτυξη μιας νέας κατηγορίας ημι-εργαζόμενων, ημι-ανέργων με μισθό 400€, το κόστος φορολογίας και ασφάλισης.

Και τώρα παράλληλα με τα διάτρητα των κατηγοριών για πολιτικά πρόσωπα (νομικά), υπαρκτά (εγκληματικά) ενός σκανδάλου η ομαδοποίηση, η υπερβολή, η πόλωση, ακόμη και διχαστικές καταστάσεις ρίχνονται στο βωμό ενός “διπολικού” έργου “άγριας δύσης”. Όλοι μας χτυπούν στην πλάτη εκεί που δείχνουμε “υποχώρηση” όπου όμως “δεχόμαστε” προκλήσεις: Τουρκία στο Αιγαίο και την Κύπρο, ίσως να βρεθούμε μόνοι αν πάρουν σοβαρότερη διάσταση. Και ναι μεν για τις τράπεζες και την “διάσωση” της χώρας το αντάλλαγμα ήταν οι μνημονιακές πολιτικές, οι ιδιωτικοποιήσεις, η εκχώρηση διαχείρισης και εκποίησης δημόσιας περιουσίας αλλά για τέτοιου είδους κινδύνους άραγε τι; Με ποιά εθνική ή διεθνή ατζέντα πάμε; Σύγχυση ή μάλλον όλα σε στρατηγικές μιας παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου.

Ωστόσο όταν από το οικονομικό, το κοινωνικό, το εθνικό έχουμε εξαιρετική ενέργεια στο εσωτερικό, δηλ. θερμές κηλίδες, τότε διακινδυνεύουμε πιο πολλά και ζωτικά. Το ΝΑΤΟ το αποδυναμώνουν “σκοτεινά” εμπορικά και άλλα σχέδια. Ο εορτασμός (τελευταία διάσκεψη στο Μόναχο) της απελευθέρωσης ενός Γερμανού δημοσιογράφου από την Τουρκία δηλ. από άλλο μέλος του με “ύποπτο” ρόλο όμως στην ισλαμική τρομοκρατία και με “μυστηριώδη” ρόλο ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ρωσία, αναδεικνύει την αδυναμία του. Η εγγύηση της ασφάλειας των Ευρωπαίων μπορεί στην οικονομία να επιβάλλει την δημιουργία δομών για την απαγκίστρωση από το ΔΝΤ, στην άμυνα όμως;

Ίσως να έχουμε αργήσει στην προώθηση της Γαλλικής πρότασης για τις δυνατότητες επέμβασης προκειμένου να δοθεί αξιοπιστία σε μια πραγματική επιθυμία για συλλογική άμυνα στην Ευρώπη. Η διεθνής αστάθεια πρέπει να συγκρατηθεί από μια Ευρώπη, η οποία εκπληρώνει το καθήκον της για την προστασία των πολιτών της, σε μια συμμαχία που εξακολουθεί να είναι αναγκαία και αποτελεσματική στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, αλλά όχι με την υποβολή σε συμφέροντα τα οποία είναι όλο και λιγότερο δικά της. Μπορεί η ηγεσία του ΝΑΤΟ να ανησυχεί για την αυτονομία της Ευρώπης αλλά κανείς ισχυρός παίκτης δεν έχει διαχωρίσει την άμυνα από τον τεχνολογικό και βιομηχανικό του ιστό.

Να ελπίζουμε ότι αν βρεθούμε σε μεγάλες στιγμές εθνικής ευθύνης ως χώρα στην περιοχή η κοινή Ευρωπαϊκή ασφάλεια να έχει κάνει βήματα. Και εδώ να μην επιδείξουμε την “δειλία” δράσης των θερμών κηλίδων που συσσωρεύουν οι υπολογισμοί των μικρο-πολιτικάντικων παιχνιδιών, γιατί αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο!

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Στην αρχή της εκλογής της κυβέρνησης η ελπίδα ήταν στην τόλμη του νέου και της διαπραγμάτευσης. Οι ικανότητες. διακυβέρνησης “υποτιμήθηκαν”, δεδομένου ότι οι πολίτες κουράστηκαν από τον “καριερισμό” και την ασυνέπεια προεκλογικών λόγων (βλ. Ζάππεια) και μετεκλογικών πράξεων των προηγούμενων. Άλλωστε ο τακτικισμός των μεν και των δε παγίδευσε τους πιο “πονηρούς”.

Έτσι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ κλπ, που ψήφισαν το μνημόνιο χωρίς να προωθήσουν μια κυβέρνηση “οικουμενική” τετραετίας, για την εφαρμογή υπολόγισαν ότι θα χρεωθεί μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ τα μνημονιακά δεινά. Δεν διέβλεψαν όμως ότι του έδιναν και πλεονέκτημα δηλαδή πρώτον, πολιτικό χρόνο για πλήρη εφαρμογή του προγράμματος και δεύτερον, ότι δύσκολα θα μπορούσαν να ανασυγκροτήσουν εναλλακτική. Τώρα προσπαθούν να βγάλουν καθαρό, πόσιμο νερό από το βούρκο. Πιστεύουν ότι ατο δίπτυχο “τέλος” στα μνημόνια και “κάθαρση” στήθηκε το εκλογικό σκηνικό από την κυβέρνηση και επομένως με την “υπερφορολόγηση” και την “σκευωρία” εξουδετερώνονται και τα δύο. Έχω την αίσθηση ότι πάλι η αντιπολιτευτική στρατηγική ίσως αποτελέσει σωσσίβιο για την κυβέρνηση, και εκλογικά, αφού: πρώτον γνωρίζει η ίδια ότι το δίπτυχο δεν αρκεί -και ειδικά τα σκάνδάλα συγκυριακά ίσως διευκολύνουν- δεύτερον επειδή στον τακτικισμό έχει επιδείξει καλύτερες επιδόσεις, μάλλον με άλλη κύρια ατζέντα σκοπεύει τις εκλογές.

Ανεξάρτητα από τα ποσοστά του κάθε κόμματος στις επόμενες εκλογές αυτό το πολιτικό σύστημα παίζει τα ρέστα του και η μέν κυβέρνηση μπορεί να κινείται με υψηλό ρίσκο: κορώνα-γράμματα: ή στον αφρό ή στον βυθό αλλά και η γραμμή της αντιπολίτευσης έχει σαπίσει ως υπερώριμο φρούτο.

Σε ένα ευρωπαϊκό τοπίο όπου ο φόβος για την παγκοσμιοποίηση καθιστά πιο συμπαθή τον Πούτιν, συγκριτικά με τον Τράμπ, διαμορφώνονται στο κοινωνικό υπέδαφος τάσεις και ερωτήματα για τις διατλαντικές σχέσεις. Το “περίεργο” παίγνιο στην Ανατολική Μεσόγειο και Μέση Ανατολή για επαναδιευθετήσεις, κρίνει και την τύχη των εθνικών μας θεμάτων και οι χειρισμοί, όπως και η κριτική, δεν προσφέρονται για μικροκομματικές μίξεις. Κι αν η εθνική συνεννόηση δεν είναι εύκολη σε κλίμα πόλωσης, η ηπιότητα είναι επιβεβλημένη.

Σε μια χώρα και κοινωνία με τόσα μέτωπα και σε έναν παγκοσμιοποιημένο πολιτισμό, οι νέοι μας αμφισβητούν σε υψηλά ποσοστά όλους τους θεσμούς. Μιλούν αλλά δεν ακούγονται. Πρόκειται για χάσμα και σύγκρουση γενεών; Θα ‘λεγα όχι από την οπτική ότι το πρόβλημα είναι στην εσωστρέφεια των γενεών και την προσπάθεια καθεμιάς να αναπαραχθεί. Κάτι βέβαια που συμπιέζει τις νεότερες και πιθανά να αφανίζει κάποιες από το δημόσιο βίο, τους ρόλους και το γίγνεσθαι.

Εδώ είναι ίσως και το κλειδί για την ρήξη με ότι παλιό αυτοεγκλωβίζεται στο φθαρμένο, παρακμιακό. Πολλοί αναζητούν χαρισματικούς ηγέτες παραβλέποντας ότι οι μεγάλες κρίσεις, οι λανθασμένοι υπολογισμοί, τα αδιέξοδα οφείλονται στις αποφάσεις των υποτιθέμενων χαρισματικών προσωπικοτήτων της τελευταίας εικοσαετίας.Η διέξοδος είναι η εξωστρέφεια και ιδιαίτερα επείγει πρωτοβουλία ανθρώπων απο το χώρο της διανόησης, της πολιτικής, της παραγωγής, της κοινωνίας, των “κρατούντων γενεών” υπέρ ενός κινήματος για την νέα γενιά σκέψης, νοοτροπίας και ηλικίας, γιατί το στοίχημα είναι το μέλλον. Μπορεί οι ρυθμοί στα ξεκαθαρίσματα να είναι φρενήρεις αλλά προκαλούν και τα ερεθίσματα για αλλαγή. Όλο και περισσότερο συνειδητοποιείται η ανάγκη συνάντησης όλων των γενεών υπερ του νέου και πρωτίστως για το αύριο της χώρας. Ένα τέτοιο κίνημα είναι το πολύπτυχο της πρόκλησης τόσο για τις εκλογές, κυρίως δε για την μεθεπόμενη και όχι την επόμενη αυτών!

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Μπορεί τα μνημονιακά πρέπει που γονάτισαν την χώρα, κατέστρεψαν όνειρα γενιών και ιδιαίτερα των νέων, να αποκτούν “ευρωζωνικό” κέλυφος αλλά ο πόθος των πολιτών και της κοινωνίας για αλήθεια και ακριβοδίκαιο καταλογισμό ευθυνών παραμένει ανεκπλήρωτος.

Μία “ατελείωτη διαχείριση απωθημένων” συσκοτίζει τον ορίζοντα. Απωθούν επιθυμίες, στόχους, πλευρές των βιωμάτων ζωής στο υποσυνείδητο και συσσωρεύουν αισθήματα καταπίεσης. Τώρα το άγχος για το στίγμα όσων είναι αθώοι και ο φόβος των ενόχων να μην αποκαλυφθούν, η διαδικαστική «σπουδή» της κυβέρνησης να μην χάσει χρόνο για να “δικαιώσει” επιλογές στο δίπτυχο: “τέλος” τα μνημόνια και “τσάκισμα” της διαπλοκής, “τυφλώνουν” τους θεατές για τα διαδραματιζόμενα επί σκηνής. Αλλά ότι μετατοπίζεται στο υποσυνείδητο δεν παύει να επηρεάζει. Έως τώρα αύξανε την απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών και ήταν θερμοκήπιο ακραίων μορφωμάτων. Τώρα τι τάσεις ή κύματα μπορεί να ενισχύσει μένει να εξακριβωθεί αφού οι διεργασίες δεν είναι στιγμιαίες και η εγκατάσταση τους γίνεται στην εξέλιξή τους. Ο μέσος πολίτης, που πάλευε και παλεύει για το καλό της οικογένειας του, σήμερα αντιλαμβάνεται ότι η “ ευρυχωρία του καλού” είναι ασφυκτικά περιορισμένη έως ανύπαρκτη, ενώ όλο και περισσότερο προσχωρεί στην άποψη που ακούγεται ότι “αυτή η χώρα δεν είναι χώρα να ζεί κανείς» και παροτρύνει τα παιδιά του να φύγουν.

Γιατί το ξεκαθάρισμα λογαριασμών στο πολιτικό πεδίο, η εξαχρείωση αντιπαραθετικού λόγου σπάνε φτερά και υποτάσσουν τα πάντα σε ένα πόλεμο που μοιάζει με την σύγκρουση “συμμοριών” παλιών ταινιών. Έτσι μεταφέρεται ανάλογα με το δοκούν: η δικαιοσύνη στην πολιτική και το αντίστροφο αναδεικνύοντας το πρόβλημα σεβασμού και τήρησης των τυπικά οριοθετημένων κανόνων και του Συντάγματος. Τα “πάμπερς” του ´89 “τεκμηρίωναν” - σήμερα είναι “σκευωρία”, όταν ψηφίζουμε για τους προστατευόμενους μάρτυρες “δίνουμε” χτύπημα στην διαφθορά - τώρα είναι “κουκουλοφόροι”, όταν “κρίνονται” αποφάσεις της δικαιοσύνης για άλλα θέματα είναι “παρέμβαση” - τώρα είναι “δικαίωμα”. Τελικά ότι “καθοδηγούμε” είναι καλό, ότι δεν θυμόμαστε καλύτερο, ότι επιτρέπει την υποκριτική γίνεται άριστο. Πάντα με προσήλωση στην σωστή λειτουργία και συμπεριφορά στους θεσμούς έστω κι αν τα ουσιαστικά τα πετάμε στα αζήτητα. Ο σαστισμένος πολίτης από τις υποχρεώσεις γυρίζει διακόπτη πλέον με τέτοιες δηλώσεις. Όταν μάλιστα αυτά συμβαίνουν σε κομβικές χρονικές στιγμές ή γεγονότα εμβέλειας ο πολίτης νοιώθει και πάλι να φεύγει από τα “χέρια” του το πεπρωμένο. Το απωθημένο της κοινωνίας όμως “φυγείν αδύνατο” για ένα πολιτικό σύστημα παλιό και διαλυμένο παρά την φαινομενικά ανθεκτική βιτρίνα.

Και βέβαια ο καθένας μπορεί να ονειρεύεται ότι ζεί “κάποιον” άλλο, ορισμένοι τον Ανδρέα Παπανδρέου, άλλοι τον Λόρδο Denning, αρκετοί αναζητούν τον καλύτερο τύπο από τις τέσσερις προσωπικότητες του Ιπποκράτη για την εξυγίανση στην χώρα. Άντε με πολύχρωμη αρθρογραφία επί του “νέου” σκανδάλου, “αριστερά” και “δεξιά” σοφίσματα για “στρατοπέδευση” και βαρειά δόση επιβολής εκδοχών με «τηλεκαταναλωτισμό». Οι σκέψεις, τα γιατί και πώς διογκώνονται τούτες τις μέρες. Δύσκολο το ζύγισμα παρά το ότι αποκτήσαμε δύναμη συνήθειας προς τα εύκολα: ανθρώπους, σχέσεις, επιλογές εδώ και δύο δεκαετίες τουλάχιστον. Σύνθετα ή απλά, δεν έχει “σημασία” σε ένα τόπο που τα ανεκπλήρωτα δεν διεκδικούνται και οι εμμονές γίνονται εποχικές πραγματικότητες. Εμποδίζουν, θλίβουν, διακόπτουν γιατί η “αυτάρκεια της ανεπάρκειας”, της “επιτυχούς αποτυχίας” των «παικτών» στο δημόσιο πεδίο είναι η προφανής δειλία να προχωρήσουν σε πραγματική διάκριση μεταξύ προόδου και οπισθοδρόμησης, να εγγυηθούν πορεία, να δεσμευτούν σε όραμα χειραφέτησης. Και όταν εκτός από τον λογαριασμό (εφορία, ανεργία κά) των νοικοκυριών υπάρχει και η αιθαλομίχλη, το πεπρωμένο της μετανάστευσης «φυγείν αδύνατον» για τους νέους. Όμως πέρα από αυτά τα “δεινά” η αίσθηση είναι ότι πλησιάζει η ώρα επιστροφής όχι μόνο των νέων αλλά και της συμμετοχής στην πολιτική μέσα από διαφορετικές μορφές και καινούρια σχήματα των σκεπτόμενων και χειραφετημένων πολιτών από ξεφτισμένους μύθους, ήθη και απωθημένα!

Γράφει η Χαρά-Χαρίκλεια Βλαχάκη

Όσο πλησίαζαν οι αποκριές άρχιζαν και οι προετοιμασίες από την ομάδα που θα ντυνόταν μασκαράδες.....τότε δεν υπήρχαν περούκες, έτοιμες μάσκες και στολές... οι ενδιαφερόμενοι έπρεπε να κάνουν κουμάντο για τα απαραίτητα υλικά που μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν και το κυριότερο ήταν τα χαρτόκουτα..... 

Κόβανε τις χαρτόκουτες τις βάφανε με κάρβουνα και ξυλομπογιές και έφτιαχναν τις προσωπίδες (μάσκες)......για τον αρχηγό του καρναβαλιού τον Αράπη χρειαζόταν οπωσδήποτε μαύρο γουρουνοτόμαρο, το κάνανε σε σχήμα κώνου βάζανε μια μεγάλη μύτη και γύρω-γύρω από τα μάτια το έβαφαν κατακόκκινο ...σκέτος βρυκόλακας ... 

Ο Αράπης έπρεπε να ήταν νέος, δυνατός και άτομο αντοχής...κουβαλούσε δέκα- είκοσι κιλά κύπρους και κουδούνια δεμένα στην μέση του και στο χέρι μια χαντζάρα....μια εβδομάδα έκανε να σηκωθεί από το κρεβάτι μετά το καρναβάλι από την μέση του...... Εκτός από τον αρχηγό απαραίτητο ήταν το νιόγαμπρο ζευγάρι, ο παπάς που αντί για θυμιατό είχε ένα κονσερβοκούτι δεμένο με σύρμα και για λιβάνι έβαζε ρετσίνι ...ο γιατρός, οι χωροφύλακες, οι συμπεθέρες, ο παππούλης και η βάβω με το σακούλι γεμάτο στάχτη που και αυτή είχε ξεποδάριασμα με το να κυνηγάει τα παιδιά με την στάχτη..... 

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πιο πολύ χαιρόμασταν το καρναβάλι παρά το Πάσχα ή άλλες γιορτές.......γιατί είχε θέαμα, πολύ σπάνιο για την εποχή μας. 

Από νωρίς το πρωί τα άτομα που θα έπαιρναν μέρος μαζευότανε στο κατώι της γιαγιάς μου και άρχιζαν την ετοιμασία ...με τα λίγα υλικά που διέθεταν κατάφερναν μεγάλο και θαυμάσιο αποτέλεσμα ... μόλις ήταν έτοιμοι περνούσαν αθόρυβα άκρη -άκρη το χωριό με προορισμό την ραχούλα απέναντι από την εκκλησία περιμένοντας κρυμμένοι να τελειώσει η λειτουργία..... Τα παιδιά δεν τα χωρούσε ο τόπος, τρέχανε στο προαύλιο της εκκλησίας προσπαθώντας να τους δουν.....ο Αράπης ανάδευε λίγο τα κουδούνια του για να ακούσουν τα παιδιά δηλώνοντας έτσι την παρουσία τους..... 

Μόλις τελείωνε η θεία λειτουργία και βλέπανε τον κόσμο να βγαίνει από την εκκλησία, ο Αράπης άρχιζε να συντονίζει την ομάδα του καρναβαλιού ....μπροστά αυτός χοροπηδώντας και χτυπώντας τους κύπρους που αντιλαλούσαν σε όλο το χωριό και όχι μόνο και από πίσω ακολουθούσε το νιόπαντρο ζευγάρι και μετά οι υπόλοιποι..... 

Δεν βρίσκω τα κατάλληλα λόγια να περιγράψω τα συναισθήματα που ένιωθα εγώ και πιθανόν τα πιο πολλά παιδιά ...αγωνία, λαχτάρα, φόβος, ευχαρίστηση, ανατριχίλα, δέος .....η αδρεναλίνη χτυπούσε κόκκινο...... ειδικά όταν έβλεπες την τρομακτική προσωπίδα του Αράπη.Ευτυχώς είχαμε και έναν βιολιτζή και έναν κιθαρίστα που συνόδευαν πάντα το καρναβάλι μας. Στο προαύλιο του σχολείου δίπλα από την εκκλησία άρχιζε το γλέντι.... όλοι οι μαχαλάδες ήταν παρόν.....τα νιόγαμπρα και οι συμπεθέρες χόρευαν, ο παπάς θυμιάτιζε, ο γιατρός άρχιζε να εξετάζει τους χωριανούς γράφοντας σε ένα χαρτάκι μια συνταγή που είχε πάνω και το αντίτιμο της επίσκεψης, ο δήθεν ασθενής του έδινε χαρτζιλίκι. 

Επίσης χαρτζιλίκι κερνούσαν και την νύφη και ότι χρήματα βγάζανε τα μοιραζόντουσαν όλοι μαζί.Κάποιοι χωριανοί έκαναν πως έκλεβαν την νύφη και τους κυνηγούσαν οι χωροφύλακες και πολλά άλλα πειράγματα που έκαναν για να διασκεδάσουν το κόσμο..... Μετά το γλέντι που γινόταν στο προαύλιο του σχολείου οι μασκαράδες πηγαίνανε από σπίτι σε σπίτι, πάντα μπροστά ο Αράπης έμπαινε στο σπίτι της νοικοκυράς και χτύπαγε με την χαντζάρα την γωνιά του σπιτιού απειλώντας τάχα πώς αν η νοικοκυρά δεν τους φιλέψει κάτι θα σπάσει την γωνιά .....η νοικοκυρά είχε προνοήσει και πάντα είχε το κέρασμα....... 

Τα περισσότερα παιδιά (αγόρια) τους ακολουθούσαν μήπως και καταλάβουν τα πρόσωπα που ήταν κρυμμένα κάτω από τις μάσκες ..άδικος κόπος γιατί σε κάποια έμπιστα σπίτια που δεν είχαν παιδιά τρώγανε κάτι και κάνανε αλλαγές για να τα μπερδεύουν.. άλλα έτρεχαν πίσω τους για να πειράζουν την βάβω να τα κυνηγάει με την στάχτη, αυτή σε κάθε σπίτι ξαναγέμιζε το σακούλι της .. 

Ακόμα και στις μέρες μας αυτό το έθιμο συνεχίζεται στο χωριό μας και οι χωριανοί που κατέβηκαν Αγρίνιο το κάνουν και εκεί με μεγάλη επιτυχία διατηρώντας την παράδοση του χωριού μας ...... 

ΚΑΛΕΣ ΑΠΟΚΡΙΕΣ

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Πολλοί αναγνωρίζουν ότι η κοινωνικοοικονομική και γεωπολιτική πραγματικότητα για την χώρα και την Ευρώπη είναι «κατάλληλη» για επανεκκίνηση.

Η τεχνητή «μείωση» της έντασης στις αξιολογήσεις δεν σημαίνει ούτε υποχώρηση στην εγκατάσταση μνημονιακών μέτρων και περικοπών ούτε χαλάρωση στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα των δανειστών. Πόσο εξαιρετικές είναι όμως οι ευκαιρίες με τον χορό των ελεφάντων που «εγκατέστησε» η κρίση; Άλλο «πολιτική κρίσης» και άλλο πολιτική εξόδου. Η δεύτερη και ουσιαστική απαιτεί με καθαρό τρόπο, πρώτον: να έχεις φωνή, δεύτερον: να ακουστεί, τρίτον: να είναι ριζωμένη στις αξίες της ελευθερίας, στις τέχνες και τις επιστήμες, να ανοίγει το μέλλον ευημερίας και ειρήνης των λαών. Πώς να επανεκκινήσουμε την ενσωμάτωση των πολιτικών στην πρόοδο; Ίσως αρκετά πρέπει να κάνουμε διαφορετικά από το παρελθόν, χωρίς όμως να επιστρέψουμε σε αυτό.

 Η ανταπόκριση στις κοινωνικές προσδοκίες σημαίνει να υπάρξει εγγύηση για την ασφάλειά τους, να υπάρξουν αποτελεσματικοί μηχανισμοί μείωσης των ανισοτήτων έως ρύθμισης της μεταναστευτικής πίεσης, να προχωρήσει μια νέα οικονομία.

Οι ατελείωτες συζητήσεις, η αμηχανία και ο αδιάκοπος πολιτικός προβληματισμός δεν είναι πιθανά η πιο «αποτελεσματική μέθοδος». Ο «παραλογισμός» στην ανάδειξη των «πολιτικών» και άλλων κρίσιμων προβλημάτων στην ατζέντα της δημόσιας σφαίρας -από τα αντιπλημμυρικά έως την Υεμένη- καλά κρατεί και θυμίζει το γνωστό: «γύρω, γύρω όλοι και στη μέση ο Μανόλης, όλοι κάθονται στη γη κι ο Μανόλης στο σκαμνί...».

Τρεις τομείς είναι για την χώρα και την Ευρώπη η βάση επανεκκίνησης για πραγματική πρόοδο:

- Για την ασφάλεια και την άμυνα είναι ώρα για νέο «εθνικό δόγμα» με ευρεία συνεννόηση,συνεργασία και συμφωνία στην Ευρώπη χωρίς να οικοδομήσουμε πολυδαίδαλες διαδικασίες ή πολύπλοκες διπλωματικές και άλλες δομές. Γιατί η Ευρώπη είτε πάει μπροστά με σημαντικά βήματα πολιτισμού είτε κινδυνεύει να οδηγηθεί πίσω με την βία να «πρωταγωνιστεί».

- Να λυθούν οι αμφίβολες «οικονομικές πολιτικές» της ασφυκτικής λιτότητας, της υπερφορολόγησης εδώ, να «επανασυγκροτηθεί» ταχύτατα η ευρωζώνη: με διακυβέρνηση του ενιαίου νομίσματος -τα μέσα και εποπτεία του, να καταλήξουμε σε έναν οδικό χάρτη για σύγκλιση φορολογικών συστημάτων με καθορισμένο χρονοδιάγραμμα. Και βέβαια η δημιουργία ενός ισχυρού, κοινού, ευρωπαϊκού οργανισμού για την έρευνα και ανάπτυξη, εισαγωγή στην παραγωγή της τεχνολογίας- "breakthrough"-είναι εκ των ουκ άνευ.

- Τέλος, η αντιμετώπιση των μεταναστών - ή η χορήγηση ασύλου και οι όροι- επιβάλλει όχι μόνο αλληλεγγύη στα λόγια αλλά και προσαρμογή στα δεδομένα και την μεσο-μακροπρόθεσμη πίεση με περισσότερο κοινές αρχές και κανόνες.

Από την «δημιουργική» λογιστική στην καταστροφή και τώρα στην «δημιουργική» ασάφεια στην χώρα και την Ευρώπη, δηλ. στην μουσική για τους «ελέφαντες στο σπίτι μας», δεν προκύπτει αρμονία βηματισμού και αρτιότητα πορείας που να επαναφέρει την ανάπτυξη με δικαιοσύνη και να αποκαθιστά την κοινωνική -και όχι μόνο- συνοχή σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

Πέρα λοιπόν από διαιρέσεις σε εθνικό ή ευρωπαϊκό επίπεδο όσο πιο γρήγορα τροχοδρομήσουμε ένα σύγχρονο τρένο τόσο πιο καλό ταξίδι για το μέλλον της χώρας και της Ευρώπης μπορεί να ξεκινήσει. Και εδώ πρέπει να τεθεί η πρόκληση με ελευθερία επιβίβασης άμεσα και στην αφετηρία δηλαδή στη νέα ευρωπαϊκή, επίκαιρη και σύγχρονη συνθήκη που η χώρα μας έχει κάθε λόγο και «νομιμοποίηση» -από την εμπειρία και την θέση της- να ανοίξει με δυνατή και ενιαία φωνή και ισχυρή πρωτοβουλία!

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

 Τα στοιχεία μιλούν: από 777 εκ. υποσιτισμένους το 2015 σκαρφαλώσαμε στα 815 εκ. το 2016.

Η UNISEF εκτιμά ότι 3 εκ. παιδιά χάνουν κάθε χρόνο την ζωή τους από την αιτία αυτή, ενώ στην Ελλάδα 600 χιλ. παιδιά και έφηβοι υποσιτίζονται. Η μετακίνηση - μετανάστευση στο ένα δις το 2015 με 245 εκ. «διεθνείς» μετανάστες. Το «μίγμα» του προβλήματος ή των κινδύνων διαφοροποιείται από την εξάντληση των φυσικών πόρων, την κλιματική αλλαγή. Έτσι, μαζί με την αστάθεια ή τις συγκρούσεις ή την έλλειψη στοιχειώδους δικτύου κοινωνικής προστασίας σε μεγάλες περιοχές - περιφέρειες του πλανήτη, η ανθεκτικότητα των ανθρώπινων κοινοτήτων αναδεικνύεται σε στρατηγικό ζήτημα. Εντείνει ή όχι την μετανάστευση. Η αύξηση της επάρκειας και ασφάλειας του εφοδιασμού τροφίμων και η μετανάστευση είναι κρίσιμες μεταβλητές της εξίσωσης.

Οι επενδύσεις σε σύγχρονους τρόπους, συστήματα παραγωγής τροφίμων και αγροτικής ανάπτυξης είναι ένα από τα μεγάλα ζητούμενα του αιώνα. Οι δρόμοι μεταξύ Αφρικής και (όχι μόνο) Ευρώπης, η ειρηνική συνύπαρξη λαών, εθνών, κρατών όλο και περισσότερο περνούν από την επισιτιστική ασφάλεια. Μπορούμε, και τι, να κάνουμε καλύτερα σε μια πολύπλοκη πραγματικότητα; Ίσως, απαντώντας «προοδευτικά και αριστερά»: αν ο ανεπτυγμένος κόσμος εξασφαλίσει και παράσχει την δυνατότητα οι άνθρωποι να καλλιεργούν τα τρόφιμα στον τόπο τους. Αρκεί όμως; Προφανώς και όχι όταν η γεωργία γίνεται πιο παραγωγική και περισσότερο μηχανική. Αυτή η διαρθρωτική αλλαγή -που εξελίσσεται- μειώνει την εργασία στον τομέα της γεωργίας. Ήδη στην Ευρώπη άνθρωποι που είχαν εισόδημα από την γεωργία μετακόμισαν στην βιομηχανία, τις υπηρεσίες και σε άλλες περιοχές της οικονομίας. Επομένως οι μετασχηματισμοί καθιστούν πιο δύσκολη την εξίσωση.

Βλέποντας πιο ολιστικά τις εξελίξεις δηλ. τις φυσικές ή οικονομικές κρίσεις ή καταστροφές και τον ευρύτερο «κλονισμό» των οικοσυστημάτων, αντιλαμβανόμαστε ότι τα εμπόδια για ανάκαμψη και αναπήδηση ενιαίων λύσεων μεγέθους είναι αρκετά. Η μία πτυχή της εξίσωσης εξαρτάται από την εισαγωγή και διάχυση, την πρόσβαση στις νέες τεχνολογίες, την καινοτομία πχ στην ύπαρξη, ποιότητα, καταλληλότητα συστημάτων άρδευσης και ύδρευσης, την εξεύρεση και χρήση δηλαδή σπάνιων πόρων για αρκετές περιοχές με υψηλή παραγωγικότητα. Η δεύτερη σχετίζεται με την απώλεια του 1/3 του παραγόμενου φαγητού σήμερα. Αν μειώσουμε τις ποσότητες που χάνονται από κακό προγραμματισμό ή απερίσκεπτες καταναλωτικές συνήθειες μπορούμε να αυξήσουμε την διαθεσιμότητα τροφίμων για να βγούν άνθρωποι από την ανέχεια.

Ωστόσο η επιστημονική έρευνα, και συνακόλουθα οι πολιτικές, υπολείπονται της κλίμακας των μειζόνων κινδύνων για τις σύγχρονες κοινότητες. Ειδικά σε χώρες, όπως η δική μας, ένα νέο μοντέλο ανάπτυξης -που δεν προκύπτει από «συνέδρια» από τα πάνω αλλά ως επιστέγασμα παραγωγικών δράσεων και πρωτοβουλιών ή σοβαρών διαδικασιών και δομών δημοκρατικού περιφερειακού και εθνικού προγραμματισμού- χρειάζεται δουλειά για να επιτύχει πολλούς στόχους. Να μειώσουμε τις ανισότητες, να ζωντανέψουμε την ύπαιθρο, να συμβάλλουμε εδώ ή στην ευρωπαϊκή και παγκόσμια προσπάθεια ενάντια στον υποσιτισμό.

Σχέδιο για μοντέλο χρήσης των πόρων που διαθέτουμε: γή, κλίμα, νερό, για βιώσιμη και οικολογική γεωργική, κτηνοτροφική και αγροτική παραγωγή ακούμε ευχολογικά.Κυρίως χωρίς διατύπωση συγκεκριμένων στόχων είτε απο τηην κυβέρνηση είτε απο περιφερειάρχες στις πρόσφατες «αναπτυξιακές» συνευρέσεις. Καλές οι υποδομές από τα ΕΣΠΑ ως δρόμοι για νέα παραγωγή και προϊόντα δηλ. για τις «ορφανές» δημιουργίες νέων ανθρώπων και παραγωγών αρκεί να υπάρχουν φιλικές δημόσιες πολιτικές. Διαφορετικά -όπως διδάσκει και η εμπειρία των Ολυμπιακών- μεταφέρουν μόνο «φιέστες», φθείρουν την όποια ανθεκτικότητα έχει η κοινωνία. Οι προκλητικές πολιτικές νοοτροπίες ή φεουδαρχικές συμπεριφορές σήμερα είναι εχθρικές για το αύριο, όπως και καθετί αρνητικό ή επιδερμικό!

"Η καρδιά και τα αγγεία μας αξίζουν το σεβασμό μας"

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Καρδιάς ο Αγραφιώτης καρδιολόγος του Νοσοκομείου Αλεξάνδρα κ.Αργύριος Νταλιάνης μας στέλνει μερικές σκέψεις που αφορούν την πρόληψη των καρδιαγγειακών παθήσεων και απευθύνθηκαν στους αθλητές, διοργανωτές, θεατές και όλους τους συμμετέχοντες στην αθλητική εκδήλωση PLAY FOR YOUR HEART που διοργανώθηκε από την ομάδα νέων του Connect ΑΘΗΝΑ και της ΑμΚΕ ΙΑΣΙΣ σε συνεργασία με την Ελληνική Καρδιολογική Εταιρεία.

 "Η σημερινή ημέρα, η 29η Σεπτεμβρίου, όπως κάθε χρόνο,  είναι αφιερωμένη στην καρδιά μας. Η Παγκόσμια Ημέρα Καρδιάς θεσπίστηκε από την Παγκόσμια Ομοσπονδία Καρδιολογίας με την υποστήριξη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας με στόχο την ενημέρωση και την ευαισθητοποίηση όλων μας σχετικά με την πρόληψη των καρδιαγγειακών παθήσεων και πιο συγκεκριμένα του οξέος εμφράγματος του μυοκαρδίου και του αγγειακού εγκεφαλικού επεισοδίου.

Σήμερα, η καρδιαγγειακή νόσος είναι η πρώτη αιτία θανάτου παγκοσμίως. Υπολογίζεται ότι 17,5 εκατομμύρια ανθρώπων χάνουν τη ζωή τους από έμφραγμα μυοκαρδίου ή αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο κάθε χρόνο όταν μόλις 8,2 εκατομμύρια των θανάτων οφείλονται σε καρκίνο, 4 εκατομμύρια σε αναπνευστικά νοσήματα και 1,5 εκατομμύριο σε σακχαρώδη διαβήτη. Συνολικά, το 1/3 των θανάτων ετησίως οφείλονται σε καρδιαγγειακά νοσήματα ενώ η μεγαλύτερη επίπτωση παρατηρείται κυρίως σε χώρες μικρού και μεσαίου εισοδήματος. Υπολογίζεται ότι μέχρι το 2030 ο αριθμός των θανάτων από καρδιαγγειακές νόσους θα αυξηθεί σε >23 εκατομμύρια/έτος. Στόχος του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας η μείωση κατά τουλάχιστον 25% παθήσεων που δεν οφείλονται σε λοιμώξεις (non-communicable diseases) και ανάμεσά τους οι καρδιαγγειακές παθήσεις μέχρι το 2025. Ο στόχος αυτός αν και αρκετά φιλόδοξος μπορεί να είναι εφικτός αν επενδύσουμε περισσότερο στην πρόληψη.

Είναι βέβαιο ότι πολλοί από τους θανάτους που οφείλονται σε καρδιαγγειακά νοσήματα θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί με μια απλή τροποποίηση συγκεκριμένων παραγόντων κινδύνου:

1. Αποφυγή/διακοπή καπνίσματος, ακόμα και παθητικού

2. Έλεγχος σωματικού βάρους/Καταπολέμηση της παχυσαρκίας από την παιδική ηλικία

3. Υγιεινή διατροφή(κατά προτίμηση μεσογειακή δίαιτα) και δραστική μείωση της χοληστερόλης

4. Συχνός έλεγχος της αρτηριακής πίεσης από την παιδική ηλικία

5. Αερόβια άσκηση (γρήγορο περπάτημα, τρέξιμο, κολύμβηση ή ποδηλασία) τουλάχιστον 30 λεπτά για 5 φορές την εβδομάδα για τους ενήλικες και 60 λεπτά κάθε μέρα για παιδιά και εφήβους 5-17 ετών

Δυστυχώς οι στατιστικές στο τομέα της πρόληψης είναι ιδιαίτερα ανησυχητικές στην πατρίδα μας. Σύμφωνα με στοιχεία του 2010, το 40% του πληθυσμού της πατρίδας μας είναι ενεργοί καπνιστές όταν στην Ινδία το αντίστοιχο ποσοστό είναι 15%. Από έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Forbes το 2007, η πατρίδα μας ήταν 16η στη σχετική λίστα με τους πιο παχύσαρκους ανθρώπους παγκοσμίως, με ένα ποσοστό 65,5% του πληθυσμού μας να είναι υπέρβαροι. Σε έρευνα τέλος που διεξήχθη στις 28 χώρες της Ευρωπαικής Ένωσης το 2013 σχετικά με την αερόβια γυμναστική, η πατρίδα μας ήταν η 6η χειρότερη με ένα ποσοστό ερωτηθέντων που έφθανε το 59% να δηλώνουν ότι δεν αθλούνται ποτέ, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό ιδιαίτερα μεταξύ των γυναικών είναι ακόμα πιο απογοητευτικό.

Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Καρδιάς, η Ελληνική Καρδιολογική Εταιρεία πήρε την πρωτοβουλία να μας ευαισθητοποιήσει ΟΛΟΥΣ μας με διάφορες εκδηλώσεις όπως και την ενεργό της παρουσία στην αθλητική εκδήλωση PLAY FOR YOUR HEART που διοργανώνεται σήμερα στο ανοιχτό γήπεδο στίβου της Γκράβας. Συμμετέχει επίσης από σήμερα το πρωί σε εκδηλώσεις ενημέρωσης του κοινού με εθελοντές γιατρούς και νοσηλευτές στο THE MALL ATHENS και στο GOLDEN HALL ενώ έχει οργανώσει τη φωταγώγηση του κτιρίου της ΑΚΑΔΗΜΙΑΣ ΑΘΗΝΩΝ στην οδό Πανεπιστημίου απόψε το βράδυ. Την ίδια ώρα που η φωταγωγημένη ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΑΘΗΝΩΝ θα στέλνει το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Καρδιάς σε όλους τους Έλληνες, άλλα εμβληματικά κτίρια και μνημεία της παγκόσμιας κληρονομιάς ανά τον κόσμο θα στέλνουν το ίδιο μήνυμα σε όλους τους πολίτες του πλανήτη μας. Το TABLE MOUNTAIN στο Cape Town της Νοτίου Αφρικής, το JET D’ EAU στη Γενεύη της Ελβετίας, το AUCKLAND SKY TOWER στη Νέα Ζηλανδία, η ΜΕΓΑΛΗ ΠΥΡΑΜΙΔΑ ΤΗΣ ΓΚΙΖΑΣ στην Αίγυπτο, το κτίριο ANGEL DE LA REFORMA στην πόλη του Μεξικό είναι μερικά από τα ξεχωριστά σημεία ανά τον κόσμο που απόψε θα στέλνουν το φως της καρδιάς μας σε όλες τις καρδιές που χτυπούν στις 6 ηπείρους της ΓΗΣ.

Το φως αυτό έχει μία και μοναδική αποστολή. Να μας θυμίσει ότι η καρδιά και τα αγγεία μας αξίζουν το σεβασμό μας…είναι το ίδιο πολύτιμα με το φυσικό φως της ημέρας που αναδεικνύει καθημερινά την ομορφιά της κτίσης…είναι το ίδιο πολύτιμα με το τεχνητό φως που μέσα στη νύχτα διαλύει το σκοτάδι και αναδεικνύει την ομορφιά της ανθρώπινης δημιουργίας, την ομορφιά όλων αυτών των υπέροχων μνημείων του παγκόσμιου πολιτισμού για τα οποία πολλές καρδιές μόχθησαν για να τα δημιουργήσουν και πολλές άλλες καρδιές σκίρτησαν για να τα θαυμάσουν…"

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Μπορεί οι "πολιτικοί κυκλώνες" να εκτοπίζουν γρήγορα από τη δημοσιότητα την αγωνία για την εκδήλωση των φυσικών, ωστόσο η επιστημονική κοινότητα εργάζεται για να προβάλλει στοιχεία-ενδείξεις σε συνθήκες κλιματικής αλλαγής.

Άλλωστε οι "πολιτικοί τυφώνες" σε μια ΕΕ που η νέο-φιλελευθεροποίηση έγινε σύντομα αλλά με διαφορετικές ταχύτητες -έτσι επικαλύφθηκε το πνεύμα συνεργασίας και αλληλεγγύης- χάνουν την ισχύ τους αφού κλονίζονται τα ήδη διαιρεμένα κέντρα ροής τους. Η κερδισμένη γερμανική αστική τάξη και βιομηχανία δεν έχει πλέον το χρόνο για τα άλλα ευρωπαϊκά αφού αναζητεί τώρα την συστημική ενσωμάτωση του νέου μετεκλογικού τοπίου για συνέχεια και σταθερότητα της πορείας της. Βέβαια ίσως να γνωρίσουμε ως χώρα την αποκάλυψη του πραγματικού παιχνιδιού δηλ. των συμφερόντων των δανειστών "πάνω" από τους λαούς και όχι της Γερμανίας εναντίον της Ελλάδας παρά τον κεντρικό ρόλο που διαδραμάτισε. Κάτι που οδήγησε πολλές φορές σε λάθος πολιτικές, συμπεριφορές και επικεντρώσεις από την πλευρά της χώρας μας και της κοινωνίας. Έτσι μαζί με την διάβρωση, τα επιχειρηματικά συμφέροντα και το χρήμα έχουν και ξεχωριστή ευθύνη για την αποδυνάμωση της συμφωνίας για την κλιματική αλλαγή από τον Τράμπ. Ωστόσο οι πρόσφατοι ισχυροί τυφώνες της Καραϊβικής επαναφέρουν την χρησιμότητα της και θέτουν πιο ισχυρά το ερώτημα: τι μπορεί να γίνει στον πλανήτη αν εξελιχθεί το φαινόμενο του θερμοκηπίου; 

Στην Μεσόγειο, αν και δεν έχουμε τόσο ισχυρούς όσο οι τροπικοί κυκλώνες, παρατηρούνται μεσοκυκλώνες δηλ. καταιγίδες που μπορούν να προκαλέσουν έντονες βροχοπτώσεις και ισχυρούς ανέμους, με πιθανές ζημιές σε δισεκατομμύρια ευρώ στις χώρες που την περιβάλλουν.

Και ναι μεν τα κλιματικά μοντέλα -που τρέχουν σε υπερ-υπολογιστές προσομοίωσης των φυσικών συστημάτων της γης για το μέλλον- αποκαλύπτουν ένα μέλλον όπου μπορεί να υπάρχουν λιγότεροι τυφώνες και κυκλώνες, αλλά μπορεί να είναι πιο ισχυροί. Άλλες έρευνες δείχνουν ότι η συχνότητα δεν θα αλλάξει, ενώ υπάρχουν μελέτες που δείχνουν ότι οι τροπικοί κυκλώνες θα γίνουν πιο έντονοι. Η αβεβαιότητα παρουσιάζει σοβαρά διλήμματα για το πώς πρέπει να προετοιμαστούμε καλύτερα. Πρέπει να επενδύσουμε δισεκατομμύρια σε υποδομές που προστατεύουν ή να εγκαταλείψουμε  τις πιο ευάλωτες περιοχές  στην μοίρα; Θα προκληθούν περισσότερες ζημίες από τις πλημμύρες ή τους ανέμους υψηλής ταχύτητας; Είναι πιθανό οι μεγαλύτερες πόλεις τους να διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο;

Πως θα αντιδρούν ωκεανοί και ατμόσφαιρα τα επόμενα 30 χρόνια; Αρκούν τα μέτρα που λαμβάνονται για την υπερθέρμανση; Σε αυτά τα ερωτήματα και άλλα, οι απαντήσεις, προσλαμβάνουν  τεράστια ηθική, πολιτική, οικονομική, κοινωνική διάσταση για τις συσχετιζόμενες σημερινές πολιτικές και αποφάσεις για ένα μέλλον που διαφαίνεται πιο πολύπλοκο από όσο γνωρίζουμε ή νομίζουμε. Ήδη η ΕΕ χρηματοδοτεί ένα σημαντικό πρόγραμμα για μια νέα γενιά κλιματικών μοντέλων υψηλής ανάλυσης. Δεδομένου ότι πολλά μέρη της Ευρώπης πλήττονται συχνά από έναν διαφορετικό τύπο κυκλώνα που σχηματίζεται, ιδιαίτερα, πάνω από τη Μεσόγειο Θάλασσα που μπορεί να επηρεαστεί από την αλλαγή του κλίματος. Οι ατμοσφαιρικές διεργασίες αναμένεται να επηρεάσουν το σύνολο των δραστηριοτήτων των ανθρώπινων κοινωνιών, της ζωής στον πλανήτη.

Η μηχανική φυσική παρουσιάζει ήδη στοιχεία επομένως η ανάδειξη και ευαισθητοποίηση για την κλιματική αλλαγή είναι αναγκαία, και πρέπει να γίνει γήινα και όχι μεταφυσικά, αφού χρειάζεται  στροφή τώρα. Το κόστος της έγκαιρης πρόληψης είναι αναμφίβολα μικρότερο από το ανθρώπινο και υλικό κεφάλαιο που απειλείται να καταστραφεί μελλοντικά.Και οι πολιτικοί έχουν μεγάλη ευθύνη για απάντηση τώρα!

Οι στιγμές που βιώνουμε είναι κρίσιμες,  οι καιροί που διανύουμε ενέχουν το χαρακτηριστικό της διαρκούς αβεβαιότητας και της διαιώνισης μιας δυσμενούς για την καθημερινότητα όλων μας πραγματικότητας, χωρίς διαφαινόμενη προοπτική και ξεκάθαρη λύση για έξοδο από το αδιέξοδο.

Γράφει η Αλεξάνδρα Σαγρή*

Η απαίτηση η κοινωνία να αντιληφθεί ότι οι επιλογές της, η προσεκτική και ψύχραιμη ματιά της, αλλά και η ανάγκη να ενεργοποιηθεί δημιουργικά στην κατεύθυνση της συμμετοχής και της δράσης για την αναβάθμιση της ποιότητας της δημοκρατίας μας και όχι να περιμένει στάσιμη στη γωνία, απαθής και επικριτική μονίμως για λάθη και παραλείψεις που όντως έγιναν από την περίοδο της μεταπολίτευσης και μετά,  είναι αδήριτη.

Όλα τα παραπάνω όμως είναι απλά διαπιστώσεις και θεωρητικές προσεγγίσεις μιας κατάστασης η οποία φαίνεται να μην αλλάζει.

Κι όμως,  αν χάσουμε την πίστη μας στο ότι τίποτα δεν αλλάζει, στο ότι τίποτα δε μπορούμε να κάνουμε για να συμβάλλουμε σε μια άλλη κατεύθυνση, είμαστε άξιοι της μοίρας μας.Ο καθένας από το μετερίζι του, ο καθένας με τα πιστεύω του, με την ιδεολογία, τα βιώματα και τις αρχές που κουβαλά. Αλλά με διάθεση προσφοράς και συνεισφοράς σε μια κατεύθυνση βαθιάς αλλαγής πορείας και νοοτροπίας.

Εγώ επιμένω σοσιαλιστικά, εδώ και καιρό άλλωστε ή μάλλον από πάντα.

Υπηρέτησα το χώρο του ΠΑΣΟΚ από τη σπουδάζουσα νεολαία στο Πανεπιστήμιο, από τη συνδικαλιστική παράταξη του κλάδου των δασκάλων κι ύστερα από το 2012 και το 2015, στην κεντρική πολιτική σκηνή, πολιτεύτηκα με άλλους αξιόλογους νέους και όχι μόνο, φίλους και φίλες. Όταν άλλοι λάκιζαν, εμείς μείναμε και στηρίξαμε. Κληθήκαμε να λογοδοτήσουμε ακόμη και για καταστάσεις στις οποίες πολλοί από μας δε συμμετείχαμε. Κι όμως μείναμε.

Πάντα πίστευα και μιλούσα για την ανάγκη  δημιουργικής μετεξέλιξης του ΠΑΣΟΚ και όχι αυτοκαταστροφής του, πάντα πίστευα και μιλούσα για την ανάγκη αναγέννησης της δημοκρατικής παράταξης που θα προωθεί τις ιδέες του σοσιαλισμού με συγκεκριμένες προτάσεις και θέσεις, με στάση ευθύνης και υπευθυνότητας, παρά τα όσα δύσκολα βίωσε, παρά τα όσα την πλήγωσαν ή όσους πλήγωσε. Πάντα μιλούσα για την ανάγκη να αρθρώσουμε μια νέα εναλλακτική, συλλογική, ενωτική πρόταση με προοδευτικό πρόσημο, πρόταση με σαφείς όρους που θα αφουγκράζεται τις ανάγκες και τα θέλω μιας κοινωνίας που ασφυκτιά.

Πάντα πίστευα και μιλούσα για την ανάγκη ανανέωσης και τολμηρής, ρηξικέλευθης αλλαγής στο χώρο μας σε πρόσωπα και πρακτικές.

Ποτέ δε συμφωνούσα με όλες τις κινήσεις των εκάστοτε προέδρων και του περιβάλλοντός τους, άλλωστε η διαφωνία είναι θεμιτή και η διαφορετική άποψη αναγκαία. Τις σεβάστηκα όμως με ηρεμία και διακριτικότητα, ή όταν κάτι δε μου άρεσε επέλεγα να μην το καταγγέλλω φωναχτά, αλλά να κάνω συγκεκριμένες προτάσεις. Σωστό λάθος; Κρίνεται…

Τώρα,  με χαροποιεί ιδιαιτέρως το γεγονός πως το τελευταίο διάστημα, ο χώρος μας έχει αρχίσει να ενεργοποιείται, να ξεπερνά τη μιζέρια στην οποία είχε περιπέσει και να αντιδρά, να κάνει κινήσεις στη λογική του ανοίγομαι στην κοινωνία, αυτοοργανώνομαι, εξελίσσομαι, διευρύνομαι, στη λογική του ενώνω και βρίσκω κοινά σημεία αναφοράς και όχι διχάζω, αναιρώ ή διαιρώ.

Με λάθη, με αδυναμίες, με παραλείψεις; Εννοείται. Αλλά κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει την αλλαγή κλίματος που έχει επέλθει στο χώρο μας, την αίσθησή μας ότι κάτι αλλάζει.

Κι επειδή η διαδικασία της ανάδειξης νέου αρχηγού είναι σε εξέλιξη, με πολλούς να λένε αν έπρεπε να γίνει έτσι ή όχι, με εμένα να λέω πώς όλα θα φανούν στην πορεία και όλα θα κριθούν από το αποτέλεσμά τους, είμαι υποχρεωμένη να ευχηθώ σε όλους τους υποψήφιους για το εγχείρημα, (αρκετούς από τους οποίους εκτιμώ βαθύτατα και τους γνωρίζω προσωπικά ,καλό αγώνα και καλή δύναμη. Να προτάξουν τις θέσεις τους και τις προτάσεις τους στη μάχη των επιχειρημάτων. Να ευχηθώ, όποιος κι αν εκλεγεί ,την επόμενη μέρα όλοι μαζί να διαμορφώσουν τον κοινό τόπο που ανέπτυξα παραπάνω. Στο σημείο αυτό, απλά χωρίς φανφάρες, για ακόμη μια φορά δημόσια να δηλώσω ,ότι στηρίζω ανοιχτά τη Φώφη Γεννηματά, την οποία τιμώ και εκτιμώ για τον απλούστατο λόγο ότι ήταν εκείνη που συντέλεσε καθοριστικά στην αλλαγή αυτού του κλίματος που σας περιέγραψα.

Ήταν εκείνη που ένωσε τα κομμάτια της παράταξης και η οποία πιστεύω ότι αυτή την ενότητα που τόσο πολύ ως χώρος είχαμε ανάγκη, μπορεί να τη διασφαλίσει στο  ακέραιο και να την ενισχύσει στη συνέχεια σε αυτή τη φάση του εγχειρήματος.

Δε θα πω τίποτε άλλο παρά μόνο ότι εκείνη πιστώνεται όλη την προσπάθεια για τη συγκρότηση ενός μεγάλου πολυκομματικού φορέα που άνοιξε τις πόρτες του σε όλες τις προοδευτικές δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται ότι ανήκουν στο χώρο της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης και της αξίζει να έχει τον κεντρικό ρόλο στη συνέχεια.

Καλή συνέχεια σε όλους. Πάντα με αισιοδοξία…

*Η Αλεξάνδρα Σαγρή είναι υποψ. διδάκτωρ ΕΚΠΑ, μέλος Τομέα Παιδείας ΠΑΣΟΚ.

Γράφει ο Γιάννης Κουτσοκώστας(Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.)

Οι Ολλανδοί ψηφοφόροι, σέρνοντας πρώτοι τον εκλογικό χορό, πριν από τους Γάλλους και τους Γερμανούς, μίλησαν. Έβαλαν φρένο στις επιδιώξεις του ακροδεξιού Βίλντερς να καταλάβει την πρωτιά και να διεκδικήσει την πρωθυπουργία. Και αυτό είναι ένα καλό νέο

Πολλοί μίλησαν για νίκη της Ευρώπης. Άλλοι για... δώρο των Ολλανδών στην Ενωμένη Ευρώπη και τις προοπτικές της. Κάποιοι είδαν να ηττάται ο... λαϊκισμός γενικώς και αορίστως. Υπήρχαν και ορισμένοι -λίγοι ευτυχώς- που θεώρησαν ότι οι ψηφοφόροι στη χώρα της τουλίπας έβαλαν φρένο στον Ερντογάν και έριξαν στο κενό τα σχέδιά του να σπείρει θρησκευτικο-πολεμικά ζιζάνια στη Γηραιά Ήπειρο. Πρόκειται για ρηχές έως ανόητες προσεγγίσεις. Που ερμηνεύουν τα αποτελέσματα των ολλανδικών εκλογών κατά πώς βολεύει τα ποικιλώνυμα κατεστημένα. Που εμπεριέχουν κόκκους αλήθειας, αλλά όχι και την ίδια την αλήθεια. Που απαντούν σε επιμέρους ζητήματα, αλλά όχι στα μεγάλα ζητούμενα, τις αντιφάσεις και τα αδιέξοδα που απειλούν την Ευρώπη και το μέλλον της. Που κρύβουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί, δεν τα αντιμετωπίζουν και απλώς κλωτσάνε το τενεκεδάκι να πάει παρακάτω.

Όσοι πανηγυρίζουν στην Ευρώπη, αλλά και στην Ελλάδα, ας το κάνουν μόνο για να νιώσουν μια κάποια ανακούφιση. Γιατί ασφαλώς και δεν είναι νίκη της Ευρώπης η πρωτιά του συντηρητικού και συνοδοιπόρου της Μέρκελ, Μαρκ Ρούτε. Ούτε κατατροπώθηκε η Ακροδεξιά, η οποία είναι η δεύτερη πολιτική δύναμη στην Ολλανδία, έχοντας μάλιστα αυξήσει τις έδρες της. Ούτε φυσικά μπήκε φρένο στον Ερντογάν και στα σχέδιά του. Και αυτός ψήφους επιχειρούσε να μαζέψει για το δημοψήφισμα του Απριλίου, και οι μόνοι που μπορούν να του φράξουν τον δρόμο είναι οι Τούρκοι ψηφοφόροι.

Τι ψήφισαν τελικά οι Ολλανδοί;

Τελικά δεν έγινε τίποτα στις ολλανδικές εκλογές; Τότε προς τι τόσος θόρυβος; Γιατί συζητήθηκαν τόσο πολύ και ποιο ήταν το στοιχείο που τους έδωσε μεγάλο πανευρωπαϊκό ενδιαφέρον; Οι λόγοι είναι πολλοί και ουσιαστικοί. Πριν απ’ όλα γιατί με τις εκλογές της Ολλανδίας άνοιξε και επίσημα ο περίφημος εκλογικός κύκλος στις χώρες της Ευρώπης, από την έκβαση του οποίου θα κριθεί το πολιτικό μέλλον της ηπείρου στον ταραγμένο κόσμο μας.

Οι Ολλανδοί ψηφοφόροι, σέρνοντας πρώτοι τον εκλογικό χορό, πριν από τους Γάλλους και τους Γερμανούς, μίλησαν. Έβαλαν φρένο στις επιδιώξεις του ακροδεξιού Βίλντερς να καταλάβει την πρωτιά και να διεκδικήσει την πρωθυπουργία. Και αυτό είναι ένα καλό νέο. Όμως δεν νίκησαν την Ακροδεξιά, η οποία κατέγραψε διψήφια ποσοστά, αύξησε τις έδρες της, οι «ιδέες» της δηλητηριάζουν μεγάλα τμήματα του πληθυσμού της χώρας, ενώ και η πολιτική της ατζέντα -κατά ένα μέρος τουλάχιστον- είχε υιοθετηθεί και από τον «νικητή» των εκλογών πρωθυπουργό Ρούτε.

Μεγάλη νικήτρια η Αριστερά

Όμως από τις εκλογές της Ολλανδίας υπήρξαν και καλά νέα, αλλά και αισιόδοξα μηνύματα που δεν έτυχαν της δέουσας προσοχής. Ίσως γιατί ήρθαν από... αλλού:

α) Ήρθαν, πριν απ’ όλα, από την πολύ μεγάλη συμμετοχή των Ολλανδών η οποία ξεπέρασε το 80%, ποσοστό εντυπωσιακά υψηλό, όχι μόνο για τη χώρα της τουλίπας, αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη και όχι μόνο.

β) Από την εύστοχη επιλογή των ψηφοφόρων: αποδοκίμασαν την πολιτική του συντηρητικού κυβερνητικού συνασπισμού, που ήρθε μεν πρώτο, αλλά με μειωμένα ποσοστά και έδρες, χωρίς όμως να φουσκώσουν τα πανιά της ρατσιστικής Ακροδεξιάς

γ) Από τη συντριβή του κόμματος του Ντάισελμπλουμ, που συνέβη στις ολλανδικές κάλπες αλλά ακούστηκε δυνατά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Και ακούστηκε ως ήττα και αποδοκιμασία της πολιτικής και της λογικής Σόιμπλε, των οποίων ο πολύς Γερούν ήταν και είναι ο πιο πιστός υπηρέτης.

δ) Από την ενίσχυση της Πράσινης Αριστεράς -GL, που τετραπλασίασε τις δυνάμεις της, ενώ πήρε την πλειοψηφία στο Άμστερνταμ και αναδείχθηκε πρώτο κόμμα στις επιλογές των νέων ψηφοφόρων. Η Αριστερά και αυτή καταγράφηκε ως η μεγάλη νικήτρια των εκλογών και ανερχόμενη δύναμη στο πολιτικό σκηνικό της Ολλανδίας. Ο αρχηγός της, ο 30χρονος Γιέσε Κλαβέ, γιος Μαροκινού και Ολλανδοϊνδονήσιας, κατάφερε να συσπειρώσει νέους ψηφοφόρους, αλλά και αντισυστημικές και αντιΒίλντερς ψήφους. Το μανιφέστο του: «Τι θα έλεγα σε όλους τους αριστερούς φίλους μου στην Ευρώπη; Μην προσπαθείτε να πείτε ψέματα στους ανθρώπους. Υπερασπιστείτε τις αξίες σας. Να είστε ευθείς: Υπέρ των προσφύγων. Υπέρ της Ευρώπης. Κι αυτό είναι το μήνυμα που στέλνουμε: Μπορείτε να σταματήσετε τον λαϊκισμό!». Και με αυτό το μανιφέστο έπεισε τους Ολλανδούς ψηφοφόρους και αναδεικνύεται ως το νέο, ελπιδοφόρο πρόσωπο στην πολιτική ζωή της χώρας.

Μπροστά σε μεγάλα διλήμματα η Ευρώπη

Αν και είναι ακόμα νωρίς για συμπεράσματα και γενικεύσεις, οι εκλογές στην Ολλανδία ανέδειξαν τα πρώτα, μικρά έστω, ψήγματα μιας νέας τάσης που διαφαίνεται στην πολιτική συμπεριφορά των Ευρωπαίων πολιτών. Ο πολυδιαφημισμένος «καλπασμός» της Ακροδεξιάς φαίνεται να ανακόπτεται, εργατικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα που υπηρέτησαν συντηρητικές κυβερνήσεις και ακραίες πολιτικές λιτότητας τιμωρούνται, και μάλιστα αυστηρά, ενώ οι ψηφοφόροι, κυρίως οι νέοι, αναζητούν νέες... κάλπες για να ρίξουν την... αντισυστημική τους ψήφο.

Όλα αυτά, βεβαίως, για να αποκτήσουν μόνιμα χαρακτηριστικά μένει να επιβεβαιωθούν και σε άλλες εκλογικές αναμετρήσεις που θα γίνουν τους επόμενους μήνες στην Ευρώπη. Με πρώτη απ’ όλες στη Γαλλία τον Απρίλιο και τη Γερμανία το φθινόπωρο. Από τις εκλογές αυτές θα κριθεί σε μεγάλο βαθμό η πολιτική κατεύθυνση που θα πάρει τα επόμενα χρόνια η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση. Θα συνεχιστεί η πολιτική κυριαρχία των δυνάμεων της σκληρής νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας που οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα, ή θα αλλάξουν οι πολιτικοί συσχετισμοί υπέρ των δυνάμεων της εργασίας, της κοινωνικής προστασίας και του κράτους δικαίου; Θα επιστρέψει η Ευρώπη στον πολιτικό μεσαίωνα του φασισμού, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας, ή θα παραμείνει μια ανοιχτή πολυπολιτισμική κοινωνία, που σέβεται τη διαφορετικότητα και προωθεί την ισότητα ανθρώπων και των λαών, άρα και την ειρήνη και τη δημοκρατία; Θα προχωρήσει στην πολιτική ενοποίηση ή θα παρασυρθεί από τις θύελλες των... exit και θα οδηγηθεί στη διάλυση, με ό,τι αυτή συνεπάγεται. Ίδωμεν...