Γράφει ο Ευρυτάνας ιχνηλάτης

Ο καμένος κέδρος με το ρετσινωμένο έλατο σκορπούν τη μοσχοβολιά τους από το παλιό πετροκάλυβο δίπλα στη ρεματιά. Η γιαγιά βγάζει από την πυροστιά τη γάστρα με την πίτα και ο γέροντας σερβίρει ολόγυρα από τη χάλκινη κανάτα το άγιο τσιπουράκι που κυλάει, όμοιο διάφανο κεχριμπάρι, στα ρακοπότηρα της παρέας. Αφήνει κατάχαμα  το κανατάκι και πυρώνει τα ροζιασμένα χέρια του πάνω απ’ το τζάκι.  

Ένα παραπονιάρικο κλαρίνο μόλις που ακούγεται από το τρανζίστορ που κρέμεται με το δερμάτινο λουρί του από ένα καρφί στον τοίχο. Έξω το κρύο είναι τσουχτερό και η νύχτα απλώθηκε νωρίς. Μουγκρίζουν τα ευρυτανικά βουνά από τα αστραπόβροντα και της βροχής οι πρώτες στάλες  χοροπηδάνε στον τσίγκο. Η παρέα στρώθηκε ολόγυρα, άλλοι στα σκαμνιά, άλλοι κατάχαμα στα χρωματιστά κιλίμια στο σανιδένιο πάτωμα. Και η κουβέντα ανάβει κι εκείνη όπως τα κούτσουρα που τριζοβολάνε στο μαυρισμένο τζάκι.  Είναι ωραία απόψε εδώ. 

Ζωήρεψε και η φωνή του μπάρμπα Μήτρου που έπιασε να λέει ιστορίες από τα παλιά. Τα παιδιά κρέμονται από τα χείλια του, οι μεγαλύτεροι κουνάνε κάθε τόσο το κεφάλι. Κι ο γέροντας από τα σοβαρά πηδάει στα αστεία. Μολογάει καμώματα και αθώες χωριάτικες φάρσες κι όλο και συμπληρώνει κάποιος και από κάτι, με τα χαχανητά να δίνουν και να παίρνουν σε τούτο το φτωχοκάλυβο. Και να που ήρθε η κουβέντα και στα δικά σου. 

Κάποιος λείπει απόψε απ’ την παρέα κι είσαι εσύ ξενιτεμένε μας αδερφέ. Μα και για σένα μιλάμε, σα να είσαι εδώ σιμά μας.  Όλοι τώρα για σένα λένε. Θυμώνται τις ζαβολιές στα μικράτα σου και γελάνε και εκεί απάνω είναι που πέφτει κι η ξαφνική σιωπή. Η γιαγιά σφουγγίζει τα ματάκια της: "που να ‘ναι τώρα το παιδάκι μου, σε ποιες ξένες πολιτείες;" μονολογεί  και τα παιδιά με σκυμμένα τα κεφάλια βάλθηκαν να κοιτάνε τα άδεια ποτήρια που γυροφέρνουν ανάμεσα στα δάχτυλα. 

Ο γέροντας δε λέει κουβέντα. Σηκώνεται  με κόπο και ρίχνει κι άλλο κούτσουρο στη φωτιά. Γιομίζει ξανά τα ρακοπότηρα. Κανένας δεν αρνείται το κέρασμά του.  Η βροχή δυνάμωσε. Η γιαγιά σερβίρει την πίτα της...  

 (Αφιερωμένο σε σένα ξενιτεμένε αδερφέ μας Ευρυτάνα …Καλή αντάμωση...)

Στείλτε και εσείς το δικό σας άρθρο και δείτε το δημοσιευμένο στο Βήμα Πολίτη.Τρόποι αποστολής είτε μέσω κινητού 6983643450(WhatsApp )του email μας Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. είτε μέσω messenger στο https://www.facebook.com/vimapoliti/

Γράφει ο Βασίλης Φ. Φωτάκης* 

Όταν ο Πρόεδρος της Βουλή Ν. Βούτσης στη συζήτηση για τον προϋπολογισμό του 2018 έκανε λόγο για Αντι-ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο έπρεπε να είμαστε όλοι υποψιασμένοι για το τι θα ακολουθούσε από πλευράς κυβερνητικής πλειοψηφίας στο μέλλον.

Έκτοτε και πάντα πάνω στη λογική των δίπολων ο ΣΥΡΙΖΑ κινήθηκε στο: «Ή εμείς ή αυτοί», «Ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν», όπου ακόμα και στο διάγγελμα της Ιθάκης εκφωνήθηκε διχαστικός λόγος. Απορίας άξιο φυσικά γιατί διαμαρτύρονται για το Αντι –ΣΥΡΙΖΑ μέτωπο εφόσον οι ίδιοι το εξέθρεψαν. 

Τα στελέχη του λαμβάνουν πλέον θέσεις μάχης για εναν νέο διπολισμό,  επιχειρηματολογώντας για ρεύμα αντι-ΣΥΡΙΖΑ στην Ελληνική κοινωνία, αδιαφορώντας ότι στην ουσία το ρεύμα αυτό είναι η εύλογη δυσφορία της ίδιας της κοινωνίας προς μία κυβέρνηση που εξάντλησε το πολιτικό της κεφάλαιο σε αυταπάτες και ιδεοληψίες.

Η στρατηγική της πόλωσης στον πολιτικό κόσμο ηταν αυτή που ενέτεινε  την δημιουργία ενός «αντι-ΣΥΡΙΖΑ» μετώπου, ευνοώντας συνάμα τη διχαστική πολιτική που καλλιεργεί ο ΣΥΡΙΖΑ και συσπειρώνει τους οπαδούς -ψηφοφόρους στο όνομα της αντίστασης και κόντρα στο κατεστημένο. Στοχεύοντας στον εξοβελισμό και τον αποπροσανατολισμό από τα σοβαρά προβλήματα της χώρας. 

Η δημιουργία ενός «αντί- ΣΥΡΙΖΑ μετώπου», οδηγεί σε συγκρούσεις και αχρείαστες αντιπαραθέσεις που είναι ευεπίφορες στις δυνάμεις του λαϊκισμού και των εκφραστών τους. Καταλήγουμε έτσι ότι όλα αυτά συμβαίνουν στην προσπάθεια «κανονικοποίησης» του ΣΥΡΙΖΑ αποσιωπώντας βέβαια ότι η Αριστερά αποδείχτηκε ότι δεν είχε τελικά ποτέ το λεγόμενο ηθικό πλεονέκτημα. 

Αυτό είναι μια διαπίστωση-παραδοχή ανεξάρτητη από την ιδεολογική τοποθέτηση που έχει ο καθένας απέναντι στην Αριστερά και φυσικά απέχει από την τοποθέτηση του Μ. Βορίδη ότι η Αριστερά διαθέτει ελαττωματικές ιδέες.

Η Δημοκρατία χωρά όλες τις διαφορετικές ιδέες κι αυτή είναι η ουσιώδης διαφορά της με άλλα πολιτεύματα, ό,τι παρά τις όποιες παραφωνίες όλες οι γνώμες κυκλοφορούν ελεύθερα. Αφού «Μπορούμε και διαφωνούμε, γιατί μπορούμε να συνυπάρχουμε».

Η τήρηση, η λειτουργία και η διάκριση των εξουσιών πρέπει να αποτελεί γραμμή καθοσιώσεως για το πολιτικό σύστημα, διότι όσο αναπαράγεται αυτού του είδους η πολιτική αντιπαράθεση, δεν συντελείται καμία πρόοδος σε κανένα επίπεδο. Στη Δημοκρατία, θεμελιώδεις αρχές και αξίες δεν ανήκουν αποκλειστικά στην αρχή της πλειοψηφίας.

Αποτέλεσμα, από τους Αγανακτισμένους στις πλατείες περάσαμε στους θυμωμένους, καθώς επιχειρείται πάντα μια στυγνή επικοινωνιακή διαχείριση σε όλα τα γεγονότα από την Κυβέρνηση.

Οφείλουμε όμως να διαφυλάξουμε ανοιχτούς τους αγωγούς ελεύθερης έκφρασης. Οι  «μουγκοί», οι «ισαποστάκηδες», οι «σταλεγάκηδες» δεν πρέπει να μείνουν αμέτοχοι στη βοή των «πλησιαζόντων γεγονότων».

Μην παραβλέπουμε ότι οι εκπρόσωποι της εγχώριας διανόησης στήριξαν σθεναρά την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ όλα αυτά τα χρόνια. Ενώ σήμερα οι πιο πολλοί οργανικοί διανοούμενοι της Αριστεράς δυσαρεστημένοι πλέον τηρούν σιγήν ιχθύος.

Η στρατηγική ήττα το 2015 των δυνάμεων του ΣΥΡΙΖΑ στο μέτωπο της άσκησης των εξουσιών ανάγκασε (σε κωλοτούμπα) τον Α. Τσίπρα δίνοντας αφορμή να εκκαθαρίσει το κόμμα και την Κυβέρνηση από ένστικτο αυτοσυντήρησης.

Σήμερα προσπαθεί μαζί με την ηγετική ομάδα του κόμματος σε μια πολιτική Σοσιαλδημοκρατική μετάλλαξη, ενδυόμενος τον μανδύα της κεντροαριστεράς. Παίζοντας το χαρτί του ανασχηματισμού και ανασκαλίζοντας τον κατάλογο των «προθύμων» του πολιτικού φάσματος, μόνο που δεν «ψώνισε» προϊόντα βιτρίνας.

Απομένει το χαρτί της ΔΕΘ και της αναθεώρησης του Συντάγματος, σε μια προσπάθεια αλλαγής της ατζέντας ή διαφοροποίησης του διακυβεύματος με το οποίο η χώρα θα οδηγηθεί σε εκλογές.

Στη διαδικασία όμως επί των αναθεωρητέων διατάξεων πλην των πολιτικών δυνάμεων επιβάλλεται και η συστράτευση των ελίτ. Προς επίρρωση ο Κ. Πόπερ έλεγε: «Οι ελίτ δεν έχουν αυξημένα δικαιώματα. Έχουν αυξημένες υποχρεώσεις». 

Η διαρκής πάλη και η αναμέτρηση με τις δυνάμεις του λαϊκισμού υπονομεύει την φιλελεύθερη προοπτική της χώρας. Για αυτό οφείλουμε να υπερασπιστούμε την απαρέγκλιτη εφαρμογή του κράτους δικαίου και την προστασία των ατομικών δικαιωμάτων, όπως αυτά απαριθμούνται στο Σύνταγμα (και τα οποία προϋπάρχουν του Συντάγματος).

Σε αυτόν τον καλλιεργούμενο «δημοκρατικό δεσποτισμό» των  σφετεριστών του ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να διαφυλαχθούν: το κράτος δικαίου και τα ατομικά δικαιώματα.

Στο πέρασμα από ατελή σε ώριμη δημοκρατία πρέπει να ενισχύσουμε το αίσθημα εμπιστοσύνης των πολιτών στη λειτουργία των θεσμών και των κανόνων του κράτους.

Να επιμείνουμε στις απαράβατες αρχές του κράτους δικαίου και των δομών του, στην ανάταση της εθνικής μας εικόνας και αξιοπρέπειας, διορθώνοντας τα κακώς κείμενα και διαφυλάσσοντας κατά αυτόν τον τρόπο το λαό από τους μάγους με τα καθρεφτάκια.

Δεν έχουμε ανάγκη να θρέφουμε εσωτερικούς εχθρούς για να δικαιολογούν κάποιοι την εξουσία τους. Πρέπει να τελειώνουμε με πρακτικές και αντιλήψεις που χρεοκόπησαν τη χώρα.

Δεν ενοχοποιούμε κανέναν ούτε τρεφόμαστε από λογικές ρεβανσισμού, όμως η Δημοκρατία οφείλει να λειτουργεί σε αυτή τη χώρα και στα πλαίσια του νόμιμου ακτιβισμού έχουμε όλοι μας αυξημένη Συνταγματική ευθύνη.

Οφείλουμε να είναι Ελληνική υπόθεση το «Τέλος της Ιστορίας».

*Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Αγρινίου

 Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Οι αλλαγές στην εργασία και πιο συγκεκριμένα στην σύνθεση και την μορφή της εργατικής τάξης -με την μείωση των χειρωνακτών- έφερε τις σύγχρονες πολιτικές, κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις και καταστάσεις έξω από τις παραδοσιακές προσεγγίσεις, αναλύσεις και προβλέψεις.

Ο Μαρξ διείδε μεγάλα “ταξικά κόμματα” σε ένα στάδιο ανάπτυξης της εκβιομηχάνισης -αν και αυτά λειτουργούσαν πιο πολυσυλλεκτικά και εκτός των περιορισμών μιας τάξης- που καταγράφηκαν τον 20 αιώνα ως λαϊκά και συνέβαλλαν στην διεύρυνση κατακτήσεων υπέρ της εργασίας. Συνδέθηκαν με την παράδοση των εργατικών αγώνων και μαζικές παρεμβάσεις της εποχής τους: Εργατικό κόμμα Βρετανίας, Αριστερά στην Γαλλία, Ιταλία, την Γερμανία ή το εργατικό κίνημα στις ΗΠΑ κ.ά.. Απέκτησαν επιρροή, “γόητρο” και βασίστηκαν στην κληρονομιά και τις προσδοκίες της εργατικής τάξης. Στο πλαίσιο αυτό δομήθηκε η οργάνωση και το μοντέλο σχέσεων με κινήματα, πολίτες, κοινωνία.

Η πτώση του υπαρκτού “σοσιαλισμού” και του παγκόσμιου διπολισμού, ο ιδεολογικός, πολιτικός, ηθικός εκφυλισμός, ο διαχειριστικός αυτο-εγκλωβισμός και η τεχνολογική έκρηξη “έφεραν σε παρακμή” την βάση ανάπτυξης τους, οδήγησαν στην κρίση την σοσιαλδημοκρατία ή την αριστερά και “επέτρεψαν” την κυριαρχία των νέο-συντηρητικών στην Ευρώπη. Και ενώ οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να κατακτήσουν το ρόλο της μοναδικής ηγέτιδας δύναμης στον πλανήτη και η Ευρώπη έχει “κολλήσει” η δύναμη των προοδευτικών εναλλακτικών πολιτικών είναι σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο χαμηλή και ειδικά στην οργάνωση και ανασυγκρότηση των σχέσεων με τα νέα ή παλιά στρώματα εξαρτημένης εργασίας. Αντίθετα η “εναλλακτική” των μορφωμάτων και των πιο σκοταδιστικών πλευρών της δεξιάς “παίρνει κεφάλι” από τους νέο-συντηρητικούς αφού στον οικονομικό τομέα ασπάζεται τον νεοφιλελευθερισμό στην πιο ακραία μορφή -12ωρο κλπ- ως συνθήκη αποδοχής τους στην εξουσία από κατεστημένες δυνάμεις, δηλαδή το νήμα της παγκοσμιοποίησης των ισχυρών και του προστατευτισμού -στο όνομα του έθνους- των συμφερόντων τους. Πατριδοκάπηλα καλλιεργούν τον φόβο για το κύμα προσφύγων, διαιρούν την Ευρώπη και χτυπούν την αλληλεγγύη εντός των κοινωνιών, την ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ λαών και κρατών.

Η ύπαρξη ενός λαϊκού και ευρύτερου κοινωνικού κινήματος, η παρέμβαση του σε όλα τα πεδία της ευρωπαϊκής, εθνικής και κοινωνικής πραγματικότητας είναι επείγουσα και αναγκαία. Η δημοκρατία δεν πάει μόνο με εκλογές, χωρίς συλλογικότητες και ενεργούς πολίτες. Ποιές επιλογές και τρόποι μπορούν να δημιουργήσουν ένα ευρύ τέτοιο πολιτικό και λαϊκό κίνημα; Η υπέρβαση του φόβου που οδηγεί στο “διασφαλίζω τον εαυτό μου ανταγωνιστικά με τον διπλανό”. Επομένως αλληλεγγύη, συνεργασία, συναγωνισμός το πρώτο. Η αντιμετώπιση των ανισοτήτων πρόσβασης στην εκπαίδευση ως “εισιτήριο” στην εργασία ή της “αξιολόγησης” που θεσμοποιείται από διαμεσολαβητικά ή εμπορικά συστήματα ( όταν διαφημίζονται διδακτορικά ή μεταπτυχιακά για ευκαιρίες “πλουτισμού»). Γνώση, κατάρτιση, δεξιότητες χωρίς εμπόδια το δεύτερο. Και νέοι θεσμοί εμβάθυνσης της δημοκρατίας με άμεσες μορφές στις τοπικές κοινωνίες, αναδιοργάνωση συνδικάτων και φορέων με αναφορά και δομές σε επίπεδο δήμου για ενιαίους, λειτουργικούς δεσμούς-αρμούς για ανάπτυξη σύγχρονων ευρύτερων, κοινωνικών και όχι στενά επαγγελματικών δράσεων η τρίτη και κινητήριος συνθήκη.

Διανύουμε μια ιστορική φάση όπου αποδιαρθρώνεται συστηματικά η εθνική εξουσία από υπερεθνικές αποφάσεις, όργανα, ενώσεις -και συχνά με τον παραλογισμό του νεοφιλελεύθερου σχεδίου - και οι μετατοπίσεις ισχύος συνθέτουν ένα νέο παζλ (με Κίνα, Ινδία κ.ά. ως αναδυόμενους οικονομικούς παίκτες) όπως και οι νέες μορφές διαστρωμάτωσης της εργασίας και των κοινωνιών.

Η δυνατότητα νέας οργάνωσης μέσω αξιόπιστων πολιτικών δικτύων, ενίσχυσης της δημοκρατίας, της ταυτότητας, του πολιτισμού και της επανόδου της κοινωνικής πρωτοβουλίας και του ελέγχου των πολιτών στο γίγνεσθαι, δηλαδή να ξαναπάρουμε στα χέρια μας την ζωή μας, είναι η επαναδημιουργία σχέσεων και δυναμικής η οποία ή έχει βάση και αφετηρία τις τοπικές κοινωνίες ή γενικά, απρόσωπα και αφηρημένα δεν πρόκειται να υπάρξει!

Γράφει ο Αλέξανδρος Χουλιαράς

Το φθινόπωρο για μας τους ταχέως βαίνοντες στην τρίτη ηλικία είναι συνυφασμένο με μια συγκομιδική αφθονία, που γνωρίσαμε στην πρώτη μας ηλικία. Οι καρποί βρίσκονταν στο ζενίθ της ωριμότητάς τους, τα χωράφια, συγκομισμένα ή όχι, ήταν μια όαση ευδαιμονίας και το ζωικό μας κεφάλαιο σε πλήρη ετοιμότητα να ξεκινήσει τον επόμενο κύκλο του. Τα ζώα ήταν όλα καλοθρεμμένα και γκαστρωμένα, μηδέ εξαιρουμένων και των γυναικών! 

Οι καιροί άλλαξαν τα δέντρα μας ξεράθηκαν, τα χωράφια μας κατέληξαν βορά της άγριας φύσης, τα ζώα μας μπήκαν στο μουσείο της Φυσικής ιστορίας και οι όποιες γυναίκες μας …γκαστρώνονται αν και όποτε τύχει. 

Σήμερα μέσα σ΄ αυτό το παρακμιακό νεκροταφείο, εκτελούμε, ως άλλοι αβδηρίτες φαραωνικά έργα. Πρωτοπόρος σε τούτη την παρακμιακή φρενίτιδα, όπως πάντα, οι πεφωτισμένες μας τοπικές αρχές, όμως και αρκετοί πολίτες, παραστρατημένοι ως πρόβατα και άπληστοι ως λύκοι, ροκανώντας ή όχι το δημόσιο χρήμα των επιδοτήσεων, διακοσμούν το παραγωγικό μας τοπίο με θνησιγενή και ήδη θνησιμαία μεγάλα έργα. 

Ένας τέτοιος -τηρουμένων των αναλογιών- ήμουνα και γω. Πλανεμένος από την απελθούσα μαγεία των χωραφιών και παραπλανημένος από την αναπτυξιακή ψευδαίσθηση του τόπου, ξοδεύοντας ένα σκασμό χρήματα έφτιαξα το χωράφι μου και -φευ- ανέκραξα απευθυνόμενος στον παππού μου: “νενίκηκα σε”. Όμως “το πρωί με τη δροσούλα εγεννήθηκε ένα ρόδο, το πρωί με τη δροσούλα εμαράθηκε το ρόδο”, που λέει κι ο ποιητής. 

Εκτός όμως από μένα και άλλοι πολλοί πολίτες επλανήθησαν, επενδύοντας και δουλεύοντας σκληρά, σε έργα που συνθλίβουν αυτούς ως απερχόμενους και αποτελούν κατάρα για τους ερχόμενους. Τρανταχτό παράδειγμα ο μακάβριος σκελετός του κέντρου της πόλης, που η ταφή του θα γίνει Δημοσία Δαπάνη. 

Όμως τα έργα της ίδιας της αυτοδιοίκησης -και της πολιτείας γενικά- να δούμε ποιος θα τα κατεδαφίσει. Τούτη κατασκεύασε διάφορα μεγάλα έργα, με γνώμονα τη θήρευση ψήφων, από την πολύχρωμη κομματική πελατεία και ταΐζοντας ταυτόχρονα τον εργολαβικό Γαργαντούα. 

Οσονούπω ωριμάζει το έργο: “Κατεδάφιση του προπονητικού Κέντρου”. Επίσης ωριμάζει και το άλλο της κατεδάφισης πολλών δημόσιων ή ημιδημόσιων κτηρίων. Ευχής έργον είναι ότι πολλά τέτοια αβδηρίτικα έργα δεν θα έχουν τουλάχιστον έξοδα κατεδάφισης. 

Εσχάτως στο Καρπενήσι έχουμε πλημμυρίδα μεγάλων έργων, με αποτέλεσμα να μας ζηλεύουν αφάνταστα οι άλλες νομοπρωτεύουσες της χώρας. Έχουμε το Πάρκο των Αποδήμων, όπου ευδαιμονίζονται τα άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου. Έχουμε την Αναβάπτιση του ιστορικού μας κέντρου, μόνο που την πήρε και τη σήκωσε ο δαίμων της εργολαβικής αδηφαγίας, και όχι μόνον. Έχουμε τις ανεγέρσεις και τις μεγαλοπρεπείς επεκτάσεις των Γυμνασίων της πόλης, τώρα που οι μαθητές λιγοστεύουν δραματικά, και μόνο μια επέκταση του Νεκροταφείου θα φανεί χρησιμότατη στο μέλλον. Έχουμε το αδηφάγο Κολυμβητήριο, που ικανοποιεί την αθεράπευτη πισινολατρεία των Καρπενησιωτών, αλλά μόνο το χειμώνα. Έχουμε φτιάξει πολυδάπανους δρόμους για να βαδίζουν καμαρωτές οι πετροπέρδικες του Βελουχιού. Έχουμε την καρπενησιώτικη, ου μην αλά και την ευρυτανική, μουσειοπλημμύρα μας. 

Έχουμε… έχουμε… πολλά έχουμε, μόνο ένα στρέμμα γης δεν έχουμε καλλιεργημένο και δεν ακούμε στα βοσκοτόπια μας ούτ΄ ένα κυπροκούδουνο. Οι μικρές ορεινές γεωργοκτηνοτροφικές εκμεταλλεύσεις, που θα στηρίξουν μια μικρή μεταποίηση, θα τροφοδοτήσουν ένα ελαφρό εμπόριο και θα παρέχουν αποφασιστική στήριξη στον οικοαγροτουρισμό μας είναι ανύπαρκτες και αν κανένας αιθεροβάμων επιχειρήσει κάτι, γρήγορα θα πάει στον αγύριστο!

Γράφει ο Γιώργος Αθανασιάς

Ντροπή στους σύγχρονες Νέρωνες, στους ανελέητους πυρομανείς, όποιοι κι αν είναι, απ’ όπου κι αν προέρχονται, όπου κι αν στόχευαν, όπου κι αν βρίσκονται…

Ντροπή στην ξεδοντιασμένη, στην απαρχαιωμένη, στην σκουριασμένη, στην κολλημένη, στην σαραβαλιασμένη κρατική μηχανή… 

Ντροπή στους αδέξιους, στους ημιμαθής, στους επικινδύνους χειριστές της…

Ντροπή στους ανεύθυνους, που υποδύονται τους υπεύθυνους…

Ντροπή στους ασυντόνιστους συντονιστές… 

Ντροπή σε όλους εκείνους, που ετούτος ο λαός τους ανέθεσε ρόλο πρωταγωνιστικό, ενώ δεν τους ταιριάζει ούτε ο ρόλος του συμπαθητικού κομπάρσου… 

Ντροπή σε όλους όσοι θα ’πρεπε να αισχύνονται για τα λάθη τους και από την ανεπάρκειά τους και δεν το κάνουν…

Ντροπή σε όλους όσοι κατέχουν ηγετικές θέσεις και καταθέτουν, εντελώς ανερυθρίαστα, απλά και μόνο την «οδύνη» τους, την «βαθιά» τους λύπη και τα «θερμά» τους «συλλυπητήρια»… 

Ντροπή σ’ έμενα τον «ψεκασμένο», αλλά «ενεργό» πολίτη, που έχω εναποθέσει της «σωτηρίας» μου τις ελπίδες στους κατ’ επάγγελμα «σωτήρες»…

Ντροπή σ’ έμενα τον «ψεκασμένο», αλλά «ενεργό» πολίτη, που δεν λαμβάνω ιδία βουλήσει, έστω τα στοιχειώδη, μέτρα για την προστασία της περιουσίας μου, αλλά και της ίδιας της ζωής μου… 

Ντροπή σ’ εμένα τον απαθέστατο… τον ανάλγητο τηλεθεατή, που παρακολουθούσα -και δυστυχώς εξακολουθώ να παρακολουθώ- τα φρικτά τεκταινόμενα, λες κι έβλεπα –και συνεχίζω να βλέπω- κινηματογραφική ταινία… 

Ντροπή… Ντροπή… Ντροπή…

Εύγε… Εύγε… Εύγε…

Εύγε στους πυροσβέστες, στους δασοπυροσβέστες, στους χειριστές των πυροσβεστικών οχημάτων, των αεροπλάνων και των ελικοπτέρων, καθώς και σε όλους τους θεσμικούς παράγοντες, που έκαναν ό,τι μπορούσαν, για να μετριάσουν την συμφορά… 

Εύγε σε όλους τους εθελοντές, που έκαναν το πρόβλημα των συνανθρώπων τους πρόβλημά τους και που προσέγγισαν τη ζωή όλων όσοι πάλευαν άνισα με τον θάνατο, λες κι ήταν η δική τους ζωή… 

Μπράβο τους…

Γράφει ο Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπευτής Γιάννης Ξηντάρας*

Το τελευταίο διάστημα, η καθημερινότητα όλων μας έχει κατακλυστεί από έννοιες, λέξεις κι εντέλει μια πραγματικότητα δυσοίωνη και απειλητική: Μνημόνια, κρίση, ανεργία, αβεβαιότητα, έλλειψη κοινωνικής συνοχής και ομόνοιας.

Σε ατομικό επίπεδο οι παραπάνω συνθήκες φυσικά και δεν ευνοούν την αισιοδοξία, ένα αίσθημα ψυχικής ανάτασης τόσο απαραίτητο για την δημιουργικότητα και την ευτυχία. Μάλλον το αντίθετο συμβαίνει: Νοιώθουμε απειλή και αναστάτωση σε ένα περιβάλλον χωρίς σιγουριά, σε μια κοινωνία που δονείται αδέξια και χωρίς σαφή προσανατολισμό.

Σε μια προσπάθεια να βρούμε κάποιες σταθερές θα μπορούσαμε ίσως να ανατρέξουμε σε αξίες που να αντέχουν στο χρόνο, για να αντλήσουμε δύναμη και έμπνευση ή έστω ένα σημάδι εξόδου από το τούνελ...

Ας θυμηθούμε μερικές απλές συμβουλές που αφορούν τις ζωές όλων μας, έναν Οδηγό Αισιοδοξίας αντίδοτο στη μιζέρια της καθημερινότητας.

1. Η ζωή είναι μία και μοναδική - και μάλιστα οι μεγαλύτεροι μας διαβεβαιώνουν ότι είναι και σύντομη... - ας τη ζήσουμε χωρίς εκπτώσεις και χωρίς περικοπές. Να μην χαρίσουμε και να μην χαραμίσουμε τις πολύτιμες στιγμές που την απαρτίζουν.

2. Το γέλιο είναι ευτυχία. Το χιούμορ είναι αναζωογονητικό. Ας αφεθούμε στην αστεία πλευρά των πραγμάτων, ας αναζητήσουμε την χαλαρή πλευρά του εαυτού μας.

3. Συγχωρέστε... εαυτόν και αλλήλους. Το ξέρω δεν είναι εύκολο (άλλο να το λες κι άλλο να το κάνεις) όμως είναι τόσο ανακουφιστικό που αξίζει να δοκιμάσει κανείς: Τα οφέλη είναι τόσα  πολλά που δεν θα ξανακρατήσεις κακία...

4. Μην συγκρίνετε τη ζωή σας με τις περιπτώσεις των άλλων. Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, κάθε ιστορία επίσης. Στην πραγματικότητα πότε δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι ακριβώς συμβαίνει στους άλλους οπότε οι συγκρίσεις περισσεύουν.

5. Χαρείτε την συντροφιά των φίλων σας κι όσων εσείς αγαπάτε. Είναι δωρεάν και αξίζει πολύ περισσότερα από πολλά!

6. Αναζητήστε την επαφή με την φύση. Το πράσινο και το γαλάζιο, ο αέρας, η θέα από ψηλά, οι ήχοι, το νερό και πάνω απ' όλα ο ήλιος λειτουργούν ευεργετικά στις αισθήσεις, μας χαλαρώνουν και μας ηρεμούν.

7. Οργανώστε ένα ταξίδι, έστω και κάπου κοντά. Η αλλαγή παραστάσεων γεμίζει τις μπαταρίες για την συνέχεια. Κι αν δεν έχετε καθόλου χρήματα ταξιδέψτε αλλιώς: Διαβάστε ένα ωραίο βιβλίο!

8. Παίξτε παιχνίδια. Μην φοβηθείτε να ξαναγίνετε παιδί, αυτά ξέρουν καλύτερα να αγνοούν την κρίση.

9. Συμφιλιωθείτε με το παρελθόν και τα λάθη σας. Κανείς δεν είναι αλάνθαστος κι όλοι έχουμε δικαίωμα στην αποτυχία.

Ας ξανασηκωθούμε κι ας συνεχίσουμε. Εξάλλου είπαμε πως η ζωή είναι μικρή...

10. Κάντε έρωτα και απολαύστε την σαρκική ηδονή. Η ερωτική παρόρμηση είναι μέσα μας, ας την απελευθερώσουμε και μαζί ας απελευθερωθούμε και εμείς.

Ίσως διαπιστώσετε ότι πολλά και τόσο σημαντικά πράγματα γύρω μας δεν κοστίζουν, είναι άφθονα και δεν εξαρτώνται από τους άλλους. Αρκεί να το πιστέψουμε, να το θελήσουμε και να τα αναζητήσουμε γύρω μας, μέσα μας...

θα δείτε ότι θα σας δοθούν απλόχερα...

*Ο Γιάννης Ξηντάρας είναι Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής, απόφοιτος Πανεπιστημίου Αθηνών και Strathclyde University. Μέλος του Συλλόγου Ελλήνων Ψυχολόγων και της Ελληνικής Προσωποκεντρικής και Βιωματικής Εταιρείας, επιστημονικός υπεύθυνος στο Κέντρο Συμβουλευτικής και Ψυχολογικής Υποστήριξης «Επαφή». 

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Το “ευ αγωνίζεσθαι" αποτελεί μία αρχή αποστολής του αθλητισμού που αναδεικνύει την κοινωνική, πολιτιστική και εκπαιδευτική αξία του. Στόχος η αύξηση του ενδιαφέροντος και της συμμετοχής, ιδιαίτερα των νέων. Επίκεντρο δεν είναι επικράτηση αλλά η νίκη με ηθική, ποιότητα, σεβασμό του αντιπάλου, τήρηση των κανόνων. Η ύπαρξη οικονομικών και άλλων συμφερόντων λειτουργεί αντίθετα με την θεμελιώδη αρχή “ευ αγωνίζεσθαι”.

Στην ντόπια πολιτική σκηνή υπάρχουν παραλληλισμοί με το ποδόσφαιρο αλλά η αξία της εν λόγω αρχής στην κοινωνία, σε κάθε δραστηριότητα είναι σημαντική όταν λειτουργεί. Από το σύνθημα “αλήτες, προδότες ... “, μέχρι τα αυθαίρετα σε περιοχές που πνίγουν οι βροχοπτώσεις και το καλοκαίρι έως τον καταλογισμό ευθυνών για δεινά που μας συμβαίνουν, η συμμετοχή στην ευθύνη όλων δηλ και του πολίτη είναι επίμαχο θέμα σε αρκετές συζητήσεις. Θέσεις όπως “πας μη ομοϊδεάτης ... βάρβαρος” ή “ο θάνατος σου η ζωή μου” δυστυχώς συναντάμε σε πολλές εκδοχές της καθημερινότητας. Ειδικά όταν το “οφθαλμός αντί οφθαλμού” κυριαρχεί στην δημόσια σφαίρα, υπερθερμαίνει, ανοίγει τα αυγά κάτω. Με κριτήριο το πως ο α ή β, το χ ή ψ κόμμα αντιμετώπισε το ίδιο ζήτημα χθες -όταν ήταν εκτός ρόλου ή εξουσίας- τώρα τον/το “πολεμάμε γιατί άλλως παραδίδουμε όπλα” αποτέλεσμα να διεξάγεται ένας “αγώνας” που “αγιάζει κάθε μέσο”.

Έτσι η βία κινείται εκτός “θέας”, πίσω από τις πλάτες διαδηλωτών, στα χαμηλά δένδρα των πάρκων, έρπει με φιδίσιο τρόπο και στο τραγούδι “... ξακουστή ... ή αύριο ... έχω μια αδελφή ...” κρύβεται πίσω από την σημαία και το μαζικό των διαδηλώσεων στο δρόμο. Σφυρίζοντας διαχωρίζουν το “ευ” από το “αγωνίζεσθαι”, ηχούν τον φόβο, χτυπούν υπόγεια την δημοκρατία. Καθαρές κουβέντες: αν η σημερινή κυβέρνηση έχει ευθύνη για ένα ποσοστό στα προβλήματα οι προηγούμενες έχουν μεγαλύτερο για την ύπαρξη τους. Το ζητούμενο είναι η λύση και η αλλαγή νοοτροπίας διακυβέρνησης και εδώ έχει “παγιδευτεί” η παρούσα με κίνδυνο να εκτίθεται υπέρ του δέοντος και να χρεώνεται υπέρμετρα γιατί στην διαχείριση ταυτίζεται με το παλιό. Ιδιαίτερα στις μορφές αντιπαράθεσης. Δεν χρειάζονται φαντάσματα στον καμβά όταν είναι αυταπόδεικτο ότι ολιγομελείς ομάδες προβοκατόρων ζωγραφίζουν ακραίες και αντιδημοκρατικές καταστάσεις. Γραμματζίδες Ζαππείων, αγανακτισμένων πλατειών και διχασμών επί πατριωτικών ευαισθησιών ζήσαμε, να λείπουν από λαϊκές διαμαρτυρίες. Πριν λίγες μέρες ένας “κήρυκας” προς δόξα της “δημοσιογραφίας” σχολίαζε τις διακοπές του πρωθυπουργού των Σκοπίων: “κάνει μπάνιο και δείχνει να νοιώθει δική του την θάλασσα”, έλεος!

Τώρα οι “φωτιστές” του αύριο στην λογική των δύο κόσμων που εναλλάσσονται εύκολα μπορεί να νομίζουν ότι έτσι ίσως να πετύχουν αυτοδυναμίες ή δίπολα αλλά χθες- όπως και προσεχώς αν έρθουν στα πράγματα - θάναι οι “σκοταδιστές” για τους άλλους. Απαιτείται ενθάρρυνση της ενεργούς κοινωνικής και δημοκρατικής λειτουργίας, ευθύνη υπάρχει σε όλους αλλά μην μας διαφεύγει ότι το υπόδειγμα και ο τόνος δίνεται από την ηγεσία παντού: στην τήρηση ή μη των νόμων για κάθε είδους αυθαιρεσία ή ανοχή και πελατειακές ομπρέλες στα μπαζώματα που μας πνίγουν. Ότι συντηρεί σάπιες διοικητικές δομές και την νομοθεσία των διαμεσολαβήσεων.

Η ηθική του “ευ αγωνίζεσθαι” είναι βαθειά παιδαγωγική και ξεκινά από τον πιο μικρό παράγοντα μέχρι τον πιο μεγάλο, ιδιαίτερα τους αρχηγούς, προπονητές και τεχνικούς που δίνουν το παράδειγμα. Να υπογραμμίσουμε ότι μεγάλες ιδέες, από τους Ολυμπιακούς μέχρι την ενιαία Ευρώπη, στηρίζονται στην αξία του και την ειρηνική, διαπολιτισμική σχέση των λαών και προκαλεί έκπληξη η διαίρεση της ΕΕ δηλ 500 εκ μπροστά σε 50 χιλ πρόσφυγες. Επομένως ένα βήμα πίσω επειγόντως στα πάθη και την εμπορευματοποίηση των σχέσεων που οδηγούν σε καταστροφικούς ανταγωνισμούς στο εθνικό, ευρωπαϊκό, παγκόσμιο επίπεδο. Διώχνουν τους θεατές και οπαδούς, απενεργοποιούν διαθέσεις, το πάθος για συμμετοχή στα κοινά “γήπεδα” στο στίβο της ζωής, δεν διδάσκουν την πίστη και δεν μαθαίνουν το πνεύμα ειδικά των νέων σε αρχές και αξίες !

 Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Καλά τα σενάρια και σχέδια για τα κεντροδεξιές διευρύνσεις με πόλο την ΝΔ ή κεντροαριστερές με τον ΣΥΡΙΖΑ, μήπως όμως απαιτείται και διεύρυνση προς την κατεύθυνση των κοινωνικών ζητημάτων; Μήπως επείγουν πολιτικές κάλυψης των ρηγμάτων που άνοιξε ή βάθυνε η κρίση;

Τα οικονομικά δεδομένα για την Ευρώπη και την χώρα: περιβάλλον, κλίμα, εξελίξεις παραμένουν σχετικά αβέβαια. Το χάσμα ανάμεσα σε πλούσιους και φτωχούς συνεχίζει να αυξάνει. Οι δημόσιες δαπάνες για τον κοινωνικό τομέα δεν συμβαδίζουν με τις ανάγκες των ανθρώπων και των κοινωνιών. Χαρακτηριστική περίπτωση η υγειονομική περίθαλψη; Η επιβάρυνση των οικογενειακών προϋπολογισμών είναι σημαντική και δυσβάσταχτη. Για πολλούς πολίτες και ολόκληρα κοινωνικά στρώματα είναι απίθανη.

Ειδικότερα στην χώρα μας χρόνιες εκκρεμότητες στην ανάπτυξη του ΕΣΥ: μη ορθολογική κατανομή πόρων, τεχνολογίας, υποδομών και κυρίως η μη ολοκλήρωση ενός λειτουργικού δικτύου Πρωτοβάθμιας Φροντίδας ή ενός αποφασιστικού χτυπήματος της τεχνητής ζήτησης και των ποικιλώνυμων συμφερόντων έχουν ως αποτελέσματα την όλο και πιο μεγάλη αφαίμαξη της τσέπης του πολίτη και την ύπαρξη υπόγειας οικονομίας. Ο αντίκτυπος των πληρωμών "από την τσέπη" για κοινωνικές υπηρεσίες- που βασίζονταν χθές στην δυνατότητα της μεσαίας τάξης- σήμερα είναι εξαιρετικά αρνητικός αφού η εισοδηματική πτώση των στρωμάτων αυτών είναι σχεδόν κατακόρυφη. Έτσι τέτοιες πληρωμές και ιδιαίτερα για το αγαθό της Υγείας προκαλούν και ενοχοποιούνται για την αύξηση της φτώχειας, ακόμη και σε χώρες υψηλού εισοδήματος. Δεν αρκεί να καταδικάζεται το φαινόμενο ως απαράδεκτο, απαιτείται ανανέωση στόχων και δράσεων τώρα, προς το 2020.

Η ύπαρξη συστημάτων ευημερίας και αλληλεγγύης, που να μην αφήνουν ανθρώπους κάτω, πίσω ή στο περιθώριο είναι μείζον ζήτημα πολιτισμού για την Ευρώπη. Οι τρείς κοινωνικές ομάδες που είναι λιγότερο ικανοί να πληρώσουν για την κοινωνική φροντίδα δηλ. τα φτωχότερα νοικοκυριά, τα άτομα με χρόνιες ασθένειες και οι συνταξιούχοι προσδοκούν, ενώ το μέγεθος τους είναι όλο και περισσότερο πολιτικός και εκλογικός πονοκέφαλος για τους κυβερνώντες. Η βελτίωση των πολιτικών κάλυψής τους αποτελεί σημαντικό παράγοντα για την άρση της σημερινής κατάστασης. Όλοι πολιτικοί και επιστήμονες, ερευνητές ομολογούν την ανάγκη να μειωθεί η οικονομική πίεση στους πολίτες για αυτές τις υπηρεσίες αυτές.

Οι πολίτες δυσπιστούν όταν οι δεσμεύσεις για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν είναι γενικόλογες και παράλληλα οι περικοπές είναι ονομαστικοποιημένες. Για παράδειγμα, στην χώρα μας, η πολιτική για την καθολική κάλυψη του ανασφάλιστου πληθυσμού τα τρία τελευταία χρόνια φαίνεται ότι έχει σχετικά βελτιώσει την πρόσβαση στα νοσοκομεία αλλά όχι και στην εξω-νοσοκομειακή περίθαλψη και στην πρόσβαση στο φάρμακο, που είναι απολύτως αναγκαία. Επομένως οι στόχοι πρέπει να είναι ξεκάθαροι και συγκεκριμένοι. Κάτι που σε ευρωπαϊκό επίπεδο σπρώχνει για ονομαστικοποίηση στόχων π.χ. να κρατηθούν οι πληρωμές από την “τσέπη” (για όποια μορφή υγειονομικής φροντίδας) κάτω του 15% των συνολικών δαπανών για την Υγεία είναι στόχος επιβεβλημένος άμεσα. Εδώ;

Είναι ώρα για εναρμόνιση πολιτικών και υιοθέτηση μεθόδων. Είναι στιγμή για έναν προσεκτικό και ριζικό επανασχεδιασμό των τελών χρήσης των κοινωνικών υπηρεσιών, με ελαχιστοποίηση των πληρωμών και πραγματική εξασφάλιση της πρόσθετης προστασίας για τους φτωχούς και τους τακτικούς χρήστες υγειονομικής φροντίδας. Ας γίνει αυτό ένα κριτήριο για την επόμενη βολή μας στην κάλπη!

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Ένας φίλος και σταθερός  αναγνώστης, ο Γιάννης, που σχολιάζει κάθε άρθρο μου, έγραψε για το τελευταίο: “στο σύμπαν ο προσανατολισμός ήταν είναι και θα παραμείνει σταθερός. Οπότε αν η πυξίδα δείχνει το Νότο για Βορρά, τότε είναι χαλασμένη. Όμως στη ζωή ο Βορράς είναι πάντα Βορράς;

Η εξέλιξη και οι μεταβολές στη γνώση, στην κουλτούρα, στην τεχνολογία, στον τρόπο εργασίας, στη διαβίωση, στον ελεύθερο χρόνο δημιουργούν άλλες απαιτήσεις και αλλαγή προσανατολισμού. Οπότε τότε δεν φταίει η πυξίδα αλλά ο ορίζοντας που άλλαξε. Για την ακρίβεια η αντιστροφή του μαγνητικού πεδίου φταίει και όχι οι πυξίδες. Γι αυτό αν αποφασίσουμε τι ζωή θέλουμε να ζήσουμε τότε θα βρούμε τον προσανατολισμό μας και οι πυξίδες μας θα μας πάνε σε αυτόν.

Έτσι αγαπητέ φίλε μπορεί πράγματι η ελπίδα να γεννηθεί ουσιαστικά, γιατί όντως το τέλος του παλιού ορίζοντα δεν σημαίνει και το τέλος της ιστορίας, των ιδεών, των αξιών ή των δημοκρατιών, όσο κι αν βρίσκονται σε “κόπωση” ή αμφισβητούνται από ανθρώπους και κόμματα που εκλέγονται στο όνομά της: Ερντογάν, Ουγγαρία κά. Αυτό όμως προϋποθέτει ανάμεσα στο μακρο-και το μικρο- της οικονομίας, της τεχνολογικής προόδου και της καθημερινότητας, της τύχης του κάθε ανθρώπου να υπάρξει επανασύνδεση. Πως όμως μπορεί αυτό να συμβεί με την μεσαία τάξη σε πτώση και την νέα γενιά στην Ευρώπη ή τον δυτικό πολιτισμό -χωρίς τις εμπειρίες των αυταρχικών και ανελεύθερων καθεστώτων- να δείχνουν αδιαφορία ή χαμηλή εκτίμηση εξαιτίας της αναποτελεσματικότητας των δημοκρατικών ή υπερεθνικών δομών πχ ΕΕ; Η ατζέντα για το δίλημμα: έφοδος για το μέλλον με το παρελθόν (προστατευτισμό, εθνικισμό) ή με ελεύθερες (ανοιχτές) κοινωνίες στην συνεργασία, τις οικονομίες, την δημοκρατία, με δύναμη στις μορφές διακυβέρνησης της παγκοσμιοποίησης; Αγαπητέ Γιάννη αυτά που μια δεκαετία πριν θεωρούνταν επιτυχίες σήμερα είναι “πρόβλημα και απειλή” για πολλούς και αρκετές κοινωνίες.

Οι άνθρωποι ζούν σε επισφαλή κόσμο. Οι πολίτες τσακισμένοι από τις αντιξοότητες επιβίωσης δεν διακρίνουν έγκαιρα στην διάβρωση των δημοκρατικών κανόνων και είναι δύσπιστοι σε ότι έρχεται από την από θεσμούς. Έτσι, αν και οι ΗΠΑ είναι στον ένατο χρόνο ανάπτυξης, η άποψη Τραμπ για κατεστραμμένη οικονομία, ερείπια, επικράτησε. Στον πλανήτη “αυξάνουν” την επιρροή και την παρουσία στην εξουσία δυνάμεις που κατατάσσουν τους ανθρώπους και επιδιώκουν ταξινομήσεις των κοινωνιών με βάση την εθνικότητα, την φυλή ή την θρησκεία. Τάσεις και ρεύματα που πέρα από την Ευρώπη -που βιώνει το σοκ της μετανάστευσης ή της τρομοκρατίας- είναι έντονα παντού στην Μέση Ανατολή ή την Ασία. Παράδειγμα η Ινδία όπου το κυβερνόν κόμμα (BJP) την προσδιορίζει ως ινδουιστική αν και υπάρχουν πάνω από 150 εκ μουσουλμάνοι. Άρα και το μαγνητικό πεδίο είναι ανομοιόμορφο, με γραμμές χωρίς αρχή και τέλος προς το παρόν. Η αναζήτησή ταυτότητας όταν εκατομμύρια άνθρωποι είναι χωρίς δουλειά, στέγη ή ένα σημείο να σταθούν στον “ήλιο της ανάκαμψης” -επειδή ανατίθενται οι εργασίες σε φτωχότερες χώρες με υπερεκμετάλλευση των πόρων τους- είναι μια περιπέτεια.

Η αναζήτησή του ισχυρού και στιβαρού χεριού σε εθνικό ή περιφερειακό ή παγκόσμιο επίπεδο αντί της ανανέωσης και ποιοτικής λειτουργίας, της σταθεροποίησης θεσμών στον ορίζοντα του 21 ου αιώνα “παγιδεύει” σε φασιστικές επιλογές αρκετούς ανθρώπους. Έτσι από το Brexit έως την Πολωνία ή την Ανατολή έως την Λατινική Αμερική στο κράμα του ακραίου λαϊκισμού ή της προόδου, μαίνεται ο πόλεμος του οικονομικού εθνικισμού και του Νεοφιλελευθερισμού απέναντι στον συντηρητικό ή προοδευτικό φιλελευθερισμό, τα λαϊκά κινήματα και κόμματα, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την κοινωνική δικαιοσύνη. Τα πράγματα μοιάζουν αλλά είναι πολύ διαφορετικά από την περίοδο μετά την ανάλογη κρίση του ´29 γι αυτό και οι εξελίξεις είναι αβέβαιες και η ανησυχία αυξάνει. Και έχεις δίκιο ότι η περισσότερη γνώση, η διάχυσή της και η πρόσβαση χωρίς σύνορα (όσο κι αν επιχειρούνται νέες ελίτ ή κατηγοριοποιήσεις κοινωνικές με βάση την κατοχή της ή όχι) οδηγεί και στην υπέρβαση των δύσκολων φαινομένων μετάβασης και της “αντίθεσης” πιο πολύ πολιτική ή τεχνοκρατία. Η νέα παραγωγή πολιτικών θαχει ως πυρηνικό στοιχείο την γνώση, την ικανότητα, την σύγχρονη νοοτροπία και την κουλτούρα περισσότερης δημοκρατίας, δικαιωμάτων στις μεταβολές, τις προκλήσεις, τον ορίζοντα του νέου αιώνα!

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Με χαλασμένες πυξίδες ίσως οδηγηθούμε στην “εποχή των τεράτων” για να θυμηθούμε τον Gramsi.

Έτσι από την προεκλογική εκστρατεία στην Τουρκία όπου “ο Σουλτάνος με το άλογό του επελαύνει και φέρνει την νίκη” μέχρι το παιχνίδι των αγορών και των ΗΠΑ με τα επιτόκια, που με νέα κράχ στις οικονομίες της Αργεντινής, της Βραζιλίας ή της Τουρκίας αναζωπυρώνουν την πολλαπλή κρίση, και κάθε άλλο παρά το ειρηνικό σκηνικό των γεωπολιτικών ανακατατάξεων συνεχίζουν ειδικά στην ευρύτερη περιοχή και στο περιβάλλον της χώρας μας. Η περιπέτεια της Ιταλίας -ιδρυτικού μέλος της ΕΟΚ- ίσως επαναφέρει με άλλη μορφή την κρίση στην ΕΕ, αφού έτσι κι αλλιώς δεν είχε τελειώσει ούτε με την Ελλάδα ούτε με τον υπόλοιπο Νότο.

Τώρα αντί να εισαχθούν στοιχεία -έστω και σε χαμηλό βαθμό- παγκόσμιας διακυβέρνησης όλο και πιο πολύ με “πρώτο τιμονιέρη” την Αμερική τα πράγματα οδηγούνται από την αντιπαράθεση στην όξυνση. Εδώ βέβαια από το Σκοπιανό έως το τέλος του μνημονίου “συνηθίσαμε” να περπατάμε χωρίς πυξίδες δεδομένης και της “παρακμιακής κουλτούρας”. Και σταθερά στην μικρή οθόνη η περικοπή των συντάξεων την ώρα που στις Βρυξέλλες μέρος της Κομισιόν και Black Rock “ερωτοτροπούν” με την ιδέα μιας ΕΕ με ιδιωτική σύνταξη. Και όπως θα λέγαμε -για τις αποταμιεύσεις 243 εκατομμυρίων πολιτών- “είναι πολλά τα λεφτά Άρη”. Και για την ακρίβεια είναι αποκαλυπτικός ο Ζαν-Φρ. Σιρελί, πρόεδρος της BlackRock Γαλλίας, όταν λέει: “το 80% από τα 6,3 τρισεκατομμύρια που διαχειριζόμαστε προέρχονται από συντάξεις” και “πρέπει να έχουμε πάντα μακρόπνοο όραμα”. Ποιό άραγε είναι αυτό το όραμα; Σίγουρα όχι η κοινωνική ασφάλιση και το κράτος πρόνοιας δηλαδή ότι όρισε ο Μπίσμαρκ εδώ και 140 χρόνια στην Πρωσία. Το δε μακρόπνοο ξεπερνά τα περί τρίτου πυλώνα και κατευθύνεται στην πλήρη “μετατροπή” του συστήματος και των ασφαλισμένων σε πελάτες μιας νέας μεγάλης αγοράς, όπου αφεντικό με λάφυρο τις αποταμιεύσεις ζωής θάναι ο καζίνο-καπιταλισμός που βύθισε στην κρίση τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά συστήματα.

Αυτά δεν είναι πρωτάκουστα ή πρωτοεμφανιζόμενα. Είναι δομικά χαρακτηριστικά του Νεοφιλελευθερισμού που κατά την διάρκεια της κρίσης “κρύβονται και ξαποσταίνουν” και σε πρώτη ευκαιρία ξανά προς την “δόξα τραβούν”. Η ειρηνική διευθέτηση της τρέχουσας και επιμένουσας εμπλοκής, δεν μπορεί εύκολα να λυθεί. Έτσι, ενώ ο παλιός κόσμος γκρεμίζεται, αρνείται να δώσει τη θέση του στον καινούργιο που προσπαθεί να γεννηθεί στις οδύνες του παλιού. Στο χορό των τεράτων δεν υπάρχουν εύκολα περάσματα και όπως ο Gramsi θα έλεγε: “ανοικτός δρόμος δεν υπάρχει: και πρέπει να τον ανοίξουμε εμείς” δηλ. η Ευρώπη και οι Ευρωπαίοι πολίτες. Οφείλουμε να διώξουμε το θολό από το ευρωπαϊκό τοπίο και όραμα, τα χαρακτηριστικά της Γερμανικής Ευρώπης, το Ευρώ να στηριχτεί σε δημοσιονομική ενοποίηση, η μόνη ασπίδα απέναντι στις διεθνείς χρηματαγορές που καταστρέφουν όχι μόνο την κοινωνική συνοχή και το κράτος πρόνοιας αλλά και τη συνοχή της Ε.Ε.

Στο χέρι της Ε.Ε. και των πολιτών της είναι να αντιστραφεί αυτή η πορεία. Πως όμως; Στον ολισθηρό δρόμο του Νεοφιλελευθερισμού και των επιλογών σε ακραία μορφώματα; Χωρίς την κλασσική ευρωπαϊκή κουλτούρα; Ή με τα αντίθετα; Την οικονομική ολοκλήρωση της ΕΕ, την διακυβέρνηση με αναβαθμισμένους δημοκρατικούς θεσμούς και συμμετοχή των κοινωνιών στην λήψη αποφάσεων;