Το νερό της Ευρυτανίας στο στόχαστρο σχεδιασμών: ΕΥΔΑΠ, «Εύρυτος» και Πούντος – Ποιος αποφασίζει για τον φυσικό πλούτο του τόπου;

Η συζήτηση για το μέλλον των υδάτινων πόρων της Ευρυτανίας αποκτά νέες διαστάσεις, με τον Δήμο Αγράφων να παρεμβαίνει επισήμως και να διαψεύδει το δημοσίευμα περί «μυστικής συνάντησης» του δημάρχου Αλέξη Καρδαμπίκη με τη διοίκηση της ΕΥΔΑΠ στην Αθήνα. Η διάψευση, ωστόσο, συνοδεύεται από μια σημαντική παραδοχή: η συνάντηση πραγματοποιήθηκε κατόπιν πρόσκλησης της εταιρείας προς τους δήμους της χώρας και αντικείμενό της ήταν η ενημέρωση για τον σχεδιασμό διαχείρισης των υδάτων.Μάλιστα, στην τοποθέτησή του στο Δημοτικό Συμβούλιο στις 27 Οκτωβρίου, ο δήμαρχος αναφέρθηκε ευθέως στη διερεύνηση δημιουργίας ενιαίου φορέα, αλλά και στην πιθανότητα ενιαίας τιμολογιακής πολιτικής, εκφράζοντας την ανησυχία ότι μια τέτοια εξέλιξη ενδέχεται να επιβαρύνει τους δημότες. 

Την ίδια ώρα, στο Καρπενήσι, το Δημοτικό Συμβούλιο τοποθετήθηκε αρνητικά, στο σύνολό του, για το σχέδιο «Εύρυτος», που αφορά τη μεταφορά υδάτων από ποταμούς της Ευρυτανίας προς τον Εύηνο. Και όλα αυτά έρχονται σε συνέχεια της υπόθεσης του Πούντου και της πρόσφατης ακύρωσης που επανέφερε στο προσκήνιο το ζήτημα της διαχείρισης των υδάτινων πόρων των Αγράφων.

Είναι πλέον σαφές ότι το νερό της Ευρυτανίας δεν αποτελεί μια μεμονωμένη τοπική υπόθεση, αλλά ένα ζήτημα με πολλές παραμέτρους, οικονομικές, περιβαλλοντικές και πολιτικές. Η διάψευση περί μυστικής συνάντησης δεν αναιρεί τα ερωτήματα που γεννούν οι ίδιες οι επαφές και οι σχεδιασμοί που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Τι ακριβώς συζητήθηκε με την ΕΥΔΑΠ; Ποια θα είναι η θέση του Δήμου Αγράφων εάν κατατεθεί επίσημη πρόταση; Πώς διασφαλίζεται ότι το νερό θα παραμείνει προσιτό στους κατοίκους και ότι οι τοπικές κοινωνίες θα έχουν ουσιαστικό λόγο στις αποφάσεις; Από τον «Εύρυτο» μέχρι την ΕΥΔΑΠ και τον Πούντο, η Ευρυτανία βρίσκεται μπροστά σε μια συζήτηση που δεν μπορεί να περιοριστεί σε ανακοινώσεις και διαψεύσεις.

Γιατί το νερό δεν είναι απλώς ένα τιμολόγιο ύδρευσης ή ένας υδρολογικός σχεδιασμός. Είναι φυσικός πλούτος, δημόσιο αγαθό και κομμάτι της ίδιας της ταυτότητας αυτού του τόπου. Και οι κάτοικοί του δικαιούνται να γνωρίζουν εγκαίρως τι σχεδιάζεται για το μέλλον του