Ξεχάστε τα πλατό, τα κολλαριστά πουκάμισα και το politically correct ύφος της πρωτεύουσας.

Στο Καρπενήσι, εκεί που ο αέρας μυρίζει έλατο και η πολιτική παίρνει το χρώμα της πέτρας, ο Κώστας Μπακογιάννης και η Σία Κοσιώνη αποφάσισαν να μας δείξουν πώς γίνεται το σωστό «rebranding» στα 1.000 μέτρα υψόμετρο. Η φωτογραφία που κάνει τον γύρο του διαδικτύου δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες: Η Σία, με ένα πλατύ χαμόγελο και την αυτοπεποίθηση ανθρώπου που ελέγχει πλήρως το «δελτίο» της ζωής της, κρατάει με καμαρωτό στυλ μια παραδοσιακή ευρυτανική κλίτσα, την ώρα που ο Κώστας στέκεται δίπλα της, δείχνοντας να απολαμβάνει αυτή την απρόσμενη επιστροφή στις ρίζες.

Το στιγμιότυπο είναι γεμάτο «πιπεράτους» συμβολισμούς που θα ζήλευαν και οι καλύτεροι επικοινωνιολόγοι. Από τη μία, ο πρώην Δήμαρχος Αθηναίων σε ρόλο ξεναγού στα πάτρια εδάφη, και από την άλλη, η «σιδηρά κυρία» της ενημέρωσης να υιοθετεί το look της ορεινής Ευρυτανίας με μια άνεση που προκαλεί... ίλιγγο.

Η κλίτσα στο χέρι της Σίας δεν είναι απλώς ένα ξύλινο στήριγμα για την πεζοπορία· στα μάτια των καυστικών σχολιαστών, μοιάζει με το νέο «εργαλείο» για να βάλει σε τάξη τα πολιτικά (και όχι μόνο) δρώμενα...

Αδέξιος

Με το χέρι στο σελάχι και το βλέμμα στην κάλπη..

Στις Γιορτές εξόδου στο Μεσολόγγι, εκεί όπου η συγκίνηση συνήθως συμβαδίζει με τη δέουσα θεσμική σοβαρότητα, ο Αντιπεριφερειάρχης Αιτωλ/νίας, Θανάσης Μαυρομμάτης, αποφάσισε να δώσει μια δική του, μάλλον «ενδυματολογική» ερμηνεία στο τι σημαίνει απόδοση τιμών.

Εμφανιζόμενος στο πλευρό του Κυριάκου Μητσοτάκη με πλήρη εξάρτυση οπλαρχηγού, ο κ. Μαυρομμάτης κατάφερε το ακατόρθωτο: να κάνει τον Πρωθυπουργό να μοιάζει με απλό τουρίστα που βγήκε φωτογραφία σε κάποιο ιστορικό αξιοθέατο. Ενώ ο Πρόεδρος της Κυβέρνησης διατηρούσε το γνώριμο, ελαφρώς αμήχανο μειδίαμά του ,αυτό που επιστρατεύει όταν ο λαϊκισμός της επαρχίας ξεπερνά τα όρια του «εκσυγχρονιστικού» του οράματος, ο Αντιπεριφερειάρχης πόζαρε με το χέρι στο σελάχι, λες και ήταν έτοιμος να ξεκινήσει το ντου στον Κήπο των Ηρώων.

Είναι βέβαια θεμιτό να τιμά κανείς την παράδοση, αλλά υπάρχει μια λεπτή γραμμή που χωρίζει τον σεβασμό από το επικοινωνιακό «κιτς» και τη γραφικότητα.

Όταν ένας πολιτικός παράγοντας επιλέγει να μεταμφιεστεί σε ήρωα του 1821 για να σταθεί δίπλα στην εξουσία, το μήνυμα που εκπέμπει δεν είναι η φιλοπατρία, αλλά μια απεγνωσμένη ανάγκη για προσοχή και ψηφοθηρικό φολκλόρ.

Στην τελική, αν η αποτελεσματικότητα της τοπικής αυτοδιοίκησης μετριόταν με το μήκος της φούντας στο τσαρούχι ή τον όγκο της χρυσοποίκιλτης φορεσιάς, η Αιτωλοακαρνανία θα ήταν σήμερα η Ελβετία των Βαλκανίων.

Μέχρι τότε, ας μείνουμε στις selfies, ελπίζοντας ότι την επόμενη φορά ο κ. Μαυρομμάτης δεν θα εμφανιστεί με... καριοφίλι, για να πείσει και τους πιο δύσπιστους για τη «λεβεντιά» του.

Στο γραφείο την ώρα της παραίτησης»- Το timing που άναψε φωτιές

Σε μια πολιτική συγκυρία που θύμιζε περισσότερο σκηνικό έντονης κινητικότητας παρά ρουτίνας, η βουλευτής Ευρυτανίας κ.Τζίνα Οικονόμου βρέθηκε στο γραφείο του τότε Υπουργού Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας Γιάννη Κεφαλογιάννη,την ίδια ακριβώς ημέρα που εκείνος υπέβαλε την παραίτησή του.

Το γεγονός δεν πέρασε απαρατήρητο, ούτε φυσικά ασχολίαστο.Οι αναγνώστες στα κοινωνικά δίκτυα έστησαν ένα άτυπο «λαϊκό δικαστήριο» με δόσεις χιούμορ αλλά και αιχμηρής κριτικής.

-"Κοιτάξτε την Δευτέρα να επισκεφθείτε και τον Κυριάκο Μητσοτάκη .Μήπως παραιτηθεί και αυτός"

-.."τον πιάσανε με τη γίδα στην πλάτη αυτόν, δε σας αξίζει να φωτογραφιζεστε δίπλα του"

-«Πήγε για ενίσχυση πυροσβεστών ή για αποχαιρετιστήριο καφέ;» ήταν μερικά από τα πιο χαρακτηριστικά σχόλια.

Η ίδια η συνάντηση είχε σοβαρή ατζέντα, την υποστελέχωση των πυροσβεστικών υπηρεσιών της Ευρυτανίας ,όμως το timing επισκίασε την ουσία.

Και κάπως έτσι, μια θεσμική παρέμβαση μετατράπηκε σε παραπολιτικό «viral».Στο παρασκήνιο, συνεργάτες ψιθυρίζουν πως η συνάντηση είχε κανονιστεί μέρες πριν ,αλλά ποιος ακούει λεπτομέρειες όταν η εικόνα λέει περισσότερα;

Το ερώτημα που μένει να αιωρείται: σύμπτωση ή πολιτική αμηχανία;

Σε κάθε περίπτωση, η ημέρα της παραίτησης του Υπουργού γράφτηκε με μια υποσημείωση που δύσκολα θα ξεχαστεί.

Αδέξιος

Ευρωπαϊκό «λίφτινγκ» στην αυτοδιοίκηση: Η στρατηγική Σουλιώτη - Κυρίζογλου που αλλάζει το παιχνίδι.

Ενώ πολλοί περιορίζονται στα εντός των τειχών, ο Πρόεδρος της Π.Ε.Δ. Στερεάς Ελλάδας, Νίκος Σουλιώτης, φαίνεται πως έχει βρει τον τρόπο να «μεταφράζει» την τοπική αυτοδιοίκηση σε... άπταιστα ευρωπαϊκά.

Στο Στρασβούργο, πλάι στον Δήμαρχο Καρύστου Λευτέρη Ραβιόλο και την αποστολή της ΚΕΔΕ, ο Σουλιώτης δεν βρέθηκε απλώς για να παρακολουθήσει τις εκλογές του νέου Προεδρείου στο Κογκρέσο των Τοπικών Αρχών του Συμβουλίου της Ευρώπης, αλλά για να επιβεβαιώσει πως η Στερεά Ελλάδα δεν είναι πια ο «φτωχός συγγενής» των εξελίξεων.

Από τα έδρανα του Palais de l’Europe μέχρι τη συγκινητική συνάντηση με την ελληνική κοινότητα της Αλσατίας, το μήνυμα ήταν σαφές: η στρατηγική συμμαχία με τον Λάζαρο Κυρίζογλου αποδίδει καρπούς, με τον Σουλιώτη να διαμηνύει με νόημα πως οι Δήμοι της περιοχής πλέον «συνδιαμορφώνουν» το μέλλον και δεν τρέχουν ασθμαίνοντας πίσω από αυτό.

Όπως φαίνεται, ο δρόμος για τη Λαμία περνάει πλέον ,και, μέσα από την καρδιά της Ευρώπης.

Σύνεδρος με... ειδικό βάρος: Ο Δημήτρης Γεωργαλής υπενθυμίζει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι μόνο η Αθήνα

Αν νομίζατε ότι το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ήταν μόνο πολιτικές πλατφόρμες και ψηφιακές κάλπες, πλανάσθε πλάνην οικτρά. Η παρουσία του Δημήτρη Γεωργαλή στους διαδρόμους του συνεδρίου έφερε έναν αέρα από τα Άγραφα, που μάλλον έκανε πολλούς «αστούς» της πολιτικής να νιώσουν άβολα.

Ο Γεωργαλής, πέρα από σύνεδρος, κουβαλάει μαζί του και την ιδιότητα του Προέδρου του Κυνηγετικού Συλλόγου Αγράφων. Και ως γνωστόν, ένας έμπειρος κυνηγός ξέρει δύο πράγματα καλά: να περιμένει υπομονετικά στο καρτέρι και να αναγνωρίζει από μακριά το «θήραμα». Στην προκειμένη περίπτωση, το θήραμα είναι η εξουσία και οι εσωκομματικές ισορροπίες, και ο Δημήτρης φαίνεται πως ήρθε στην Αθήνα όχι για να χειροκροτήσει, αλλά για να κάνει... ιχνηλασία.

Με το βλέμμα του ανθρώπου που έχει συνηθίσει να κοιτάζει πάνω από τις κορυφές των Αγράφων, ο Πρόεδρος παρατηρούσε τους επίδοξους αρχηγούς και τα στελέχη της βιτρίνας. Σίγουρα θα σκέφτηκε πως η πολιτική «πανίδα» της πρωτεύουσας χρειάζεται γερά πνευμόνια και καθαρό στόχο, αρετές που στα βουνά της Ευρυτανίας είναι προϋπόθεση επιβίωσης.

Το ερώτημα που καίει τους παροικούντες την «πράσινη» Ιερουσαλήμ είναι απλό: Ποιον έβαλε στο στόχαστρο ο Πρόεδρος; Διότι, όταν ένας κυνηγός των Αγράφων εμφανίζεται στο συνέδριο με την κάρτα του μέλους, δεν το κάνει για την εκδρομή. Το κάνει για να βεβαιωθεί ότι το Κίνημα δεν θα βγει «εκτός τροχιάς» και ότι η πυξίδα δείχνει ακόμα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Το συνέδριο των ..διορισμένων και η πικρία ενός πολιτευτή

Ο πολιτευτής του ΠΑΣΟΚ Ευρυτανίας Θανάσης Χαραλαμπόπουλος..  με ανάρτηση που μυρίζει αντιπολιτευτική σκόνη μέσα στο ίδιο του το κόμμα.

Οι ΝΟΕΣ και οι «κομματικοί φίλοι» γίνονται υπεύθυνοι με το σταγονόμετρο, σαν να μοιράζουν μπισκότα, ενώ ο ίδιος δεν κρύβει την πικρία του για τον τρόπο που κινούνται οι διαδικασίες .

Το καταστατικό; μάλλον έχει μπει στο συρτάρι.

Το συνέδριο για μερικούς κινδυνεύει να μετατραπεί σε παράσταση με επιλεγμένους κομπάρσους.Ωστόσο ο ίδιος ο πολιτευτής  κινείται με γνώμονα την ομαλή και δημοκρατική διεξαγωγή της όλης διαδικασίας μακριά από διχασμούς.

Αλλοι πάλι τονίζουν πως αν το ΠΑΣΟΚ ήθελε ανανέωση, η εικόνα που αφήνει είναι μια απόλυτα κομματική μιζέρια.

Δείτε τι αναφέρει ο κ.Χαραλαμπόπουλος στην ανάρτησή του:

Άγραφα:Ραπτόπουλο σε πράσινο συναγερμό-Η εκδρομή των ΠΑΣΟΚων για το δημογραφικό που δεν βλέπουν..

Στο γραφικό Ραπτόπουλο Ευρυτανίας, εκεί που τα χωριά μετρούν τους κατοίκους τους με τα δάχτυλα του ενός χεριού, πραγματοποιήθηκε η… “συνάντηση των ηρωικών ΠΑΣΟΚων”. Θέμα: «Η Ύπαιθρος σε Οριακό Σημείο». Στην πραγματικότητα όμως, το μόνο που κινδύνευε να φτάσει στο οριακό σημείο ήταν η υπομονή όσων δεν ανήκουν στο κομματικό χρώμα του πράσινου.

Με έντονο πράσινο παντού, από τα πανό μέχρι τα χαμόγελα των ομιλητών, η εκδήλωση έμοιαζε περισσότερο με χρωματιστό καρναβάλι κομματικής νοσταλγίας παρά με επιστημονική συζήτηση για το δημογραφικό και την ενεργειακή αυτονομία. Οι παριστάμενοι ΠΑΣΟΚοι αντάλλαζαν φιλοσοφίες για ερημοποίηση, ενώ οι περισσότεροι ξεχνούσαν ότι οι ίδιοι μάλλον ήταν οι τελευταίοι κάτοικοι που θα απέμεναν αν η ύπαιθρος… ερημωνόταν πραγματικά.

Οι ομιλίες, γεμάτες αναφορές σε «δημογραφικές προκλήσεις» και «περιφερειακή ανάπτυξη», ακούγονταν σαν επαναλαμβανόμενες κασέτες μιας εποχής που, δυστυχώς για τους ομιλητές, έχει παρέλθει. Και ενώ η ενέργεια περί «ενεργειακής αυτονομίας» έβραζε στην ατμόσφαιρα, κανείς δεν ανέφερε πώς ακριβώς θα μετατρέψουν τα ορεινά χωριά των Αγράφων σε ενεργειακά ανεξάρτητα-πέρα από τα πράσινα πανό και τα χαμόγελα αυτοϊκανοποίησης.

Η πραγματικότητα; Η εκδήλωση ήταν μια υπενθύμιση ότι το ΠΑΣΟΚ, ακόμη και στις πιο απομακρυσμένες γωνιές της Ελλάδας, ξέρει να μαζεύει τους δικούς του… και να μετατρέπει κάθε συζήτηση για κρίσιμα θέματα σε μια παρέα που αγαπά περισσότερο το χρώμα της θύμησης παρά τη δράση στο σήμερα.

Στο τέλος, οι ΠΑΣΟΚοι έφυγαν ικανοποιημένοι, αφήνοντας πίσω τους ένα Ραπτόπουλο που, αν και δεν σώθηκε από την ερημοποίηση, απέκτησε… πολύ πράσινο χρώμα και πολλή αυτοϊκανοποίηση.

Στον ναό «ψέλνει», στην κοινωνία διεκδικεί ο Ντασιώτης

Στον Μητροπολιτικό Ναό της Λιβαδειάς, ανήμερα της Κυριακής της Ορθοδοξίας, ο Αντιπεριφερειάρχης Bοιωτίας Γιώργος Ντασιώτης δεν στάθηκε ως αξιωματούχος αλλά ως ενεργός πολίτης που γνωρίζει να υπηρετεί- και να «ψέλνει» -με την ίδια συνέπεια.

Δίπλα στον Σεβασμιώτατο κκ.Γεώργιο, η παρουσία του εξέπεμψε ένα σαφές μήνυμα ακεραιότητας και ήθους, σε μια εποχή που η πολιτική αξιοπιστία δοκιμάζεται. Ο Ντασιώτης, με διαδρομή μαχητική στη Βοιωτία, γνωρίζει τα προβλήματα της καθημερινότητας όχι θεωρητικά αλλά βιωματικά: από τις υποδομές και τον πρωτογενή τομέα έως την πολιτική προστασία. Δεν επενδύει σε εντυπώσεις αλλά σε έργο, δεν αναζητά χειροκρότημα αλλά αποτέλεσμα.

Η εικόνα της ψαλμωδίας δεν είναι συμβολισμός κενού περιεχομένου· είναι αντανάκλαση ενός χαρακτήρα ακέραιου, που πορεύεται χωρίς σκιές και «υποσημειώσεις». Σε μια τοπική κοινωνία που απαιτεί αυθεντικότητα, ο αντιπεριφερειάρχης δείχνει ότι η δημόσια ευθύνη είναι πρώτα στάση ζωής και μετά τίτλος.

Έτσι, η φωνή του στον ναό γίνεται προέκταση της φωνής του στην κοινωνία: σταθερή, καθαρή, διεκδικητική.

Γιατί η εμπιστοσύνη δεν κηρύσσεται — κατακτάται. Και ο Ντασιώτης δείχνει να την κατακτά καθημερινά.

Δήμαρχος στο τραπέζι, αντιδήμαρχος στη γραμμή – τα Άγραφα σε αναμονή..

Στην κοπή πίτας του Δήμου Αγράφων, ο δήμαρχος Αλέξης Καρδαμπίκης έκοβε την βασιλόπιτα και μοίραζε ευχές, την ώρα που δίπλα του ο αντιδήμαρχος Κώστας Ζαρκαδούλας  παρέμενε…σε ανοιχτή γραμμή.

Μια εικόνα που πολλοί σχολίασαν, όχι για την εκδήλωση, αλλά για όσα συμβολίζει: παρουσία στα τραπέζια, απουσία στα προβλήματα.

Γιατί στα Άγραφα, ολοένα και περισσότερα παράπονα συγκλίνουν στο ίδιο σημείο — τον αντιδήμαρχο που «δεν βρίσκεται», «δεν απαντά», «δεν εμφανίζεται» όταν τα ζητήματα καίνε. Και να που σε μια στιγμή δημοτικής προβολής, το κινητό στο αυτί ήρθε να θυμίσει αυτό ακριβώς που οι δημότες λένε: ότι η επικοινωνία υπάρχει… αλλά όχι μαζί τους.

Η πίτα κόπηκε. Το ερώτημα έμεινε:

στα Άγραφα, τελικά, ποιος απαντά;

Αδέξιος

Λένε στα αυτοδιοικητικά πηγαδάκια της Ευρυτανίας και δει των Αγράφων πως ένας νυν δημοτικός σύμβουλος –και όχι απαραίτητα από την παράταξη του δημάρχου– «ζυγίζει» σοβαρά το επόμενο βήμα.

Το βλέμμα φαίνεται να στρέφεται προς την Περιφέρεια στις επόμενες εκλογές, με όσους γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις να μιλούν για κίνηση που θα προκαλέσει συζητήσεις.

Αν τελικά επιβεβαιωθεί, η μάχη δεν θα είναι τυπική ούτε το αποτέλεσμα προδιαγεγραμμένο.

Τα Άγραφα, άλλωστε, έχουν αποδείξει πως ξέρουν να ανατρέπουν ισορροπίες.