Το συνέδριο των ..διορισμένων και η πικρία ενός πολιτευτή

Ο πολιτευτής του ΠΑΣΟΚ Ευρυτανίας Θανάσης Χαραλαμπόπουλος..  με ανάρτηση που μυρίζει αντιπολιτευτική σκόνη μέσα στο ίδιο του το κόμμα.

Οι ΝΟΕΣ και οι «κομματικοί φίλοι» γίνονται υπεύθυνοι με το σταγονόμετρο, σαν να μοιράζουν μπισκότα, ενώ ο ίδιος δεν κρύβει την πικρία του για τον τρόπο που κινούνται οι διαδικασίες .

Το καταστατικό; μάλλον έχει μπει στο συρτάρι.

Το συνέδριο για μερικούς κινδυνεύει να μετατραπεί σε παράσταση με επιλεγμένους κομπάρσους.Ωστόσο ο ίδιος ο πολιτευτής  κινείται με γνώμονα την ομαλή και δημοκρατική διεξαγωγή της όλης διαδικασίας μακριά από διχασμούς.

Αλλοι πάλι τονίζουν πως αν το ΠΑΣΟΚ ήθελε ανανέωση, η εικόνα που αφήνει είναι μια απόλυτα κομματική μιζέρια.

Δείτε τι αναφέρει ο κ.Χαραλαμπόπουλος στην ανάρτησή του:

Άγραφα:Ραπτόπουλο σε πράσινο συναγερμό-Η εκδρομή των ΠΑΣΟΚων για το δημογραφικό που δεν βλέπουν..

Στο γραφικό Ραπτόπουλο Ευρυτανίας, εκεί που τα χωριά μετρούν τους κατοίκους τους με τα δάχτυλα του ενός χεριού, πραγματοποιήθηκε η… “συνάντηση των ηρωικών ΠΑΣΟΚων”. Θέμα: «Η Ύπαιθρος σε Οριακό Σημείο». Στην πραγματικότητα όμως, το μόνο που κινδύνευε να φτάσει στο οριακό σημείο ήταν η υπομονή όσων δεν ανήκουν στο κομματικό χρώμα του πράσινου.

Με έντονο πράσινο παντού, από τα πανό μέχρι τα χαμόγελα των ομιλητών, η εκδήλωση έμοιαζε περισσότερο με χρωματιστό καρναβάλι κομματικής νοσταλγίας παρά με επιστημονική συζήτηση για το δημογραφικό και την ενεργειακή αυτονομία. Οι παριστάμενοι ΠΑΣΟΚοι αντάλλαζαν φιλοσοφίες για ερημοποίηση, ενώ οι περισσότεροι ξεχνούσαν ότι οι ίδιοι μάλλον ήταν οι τελευταίοι κάτοικοι που θα απέμεναν αν η ύπαιθρος… ερημωνόταν πραγματικά.

Οι ομιλίες, γεμάτες αναφορές σε «δημογραφικές προκλήσεις» και «περιφερειακή ανάπτυξη», ακούγονταν σαν επαναλαμβανόμενες κασέτες μιας εποχής που, δυστυχώς για τους ομιλητές, έχει παρέλθει. Και ενώ η ενέργεια περί «ενεργειακής αυτονομίας» έβραζε στην ατμόσφαιρα, κανείς δεν ανέφερε πώς ακριβώς θα μετατρέψουν τα ορεινά χωριά των Αγράφων σε ενεργειακά ανεξάρτητα-πέρα από τα πράσινα πανό και τα χαμόγελα αυτοϊκανοποίησης.

Η πραγματικότητα; Η εκδήλωση ήταν μια υπενθύμιση ότι το ΠΑΣΟΚ, ακόμη και στις πιο απομακρυσμένες γωνιές της Ελλάδας, ξέρει να μαζεύει τους δικούς του… και να μετατρέπει κάθε συζήτηση για κρίσιμα θέματα σε μια παρέα που αγαπά περισσότερο το χρώμα της θύμησης παρά τη δράση στο σήμερα.

Στο τέλος, οι ΠΑΣΟΚοι έφυγαν ικανοποιημένοι, αφήνοντας πίσω τους ένα Ραπτόπουλο που, αν και δεν σώθηκε από την ερημοποίηση, απέκτησε… πολύ πράσινο χρώμα και πολλή αυτοϊκανοποίηση.

Στον ναό «ψέλνει», στην κοινωνία διεκδικεί ο Ντασιώτης

Στον Μητροπολιτικό Ναό της Λιβαδειάς, ανήμερα της Κυριακής της Ορθοδοξίας, ο Αντιπεριφερειάρχης Bοιωτίας Γιώργος Ντασιώτης δεν στάθηκε ως αξιωματούχος αλλά ως ενεργός πολίτης που γνωρίζει να υπηρετεί- και να «ψέλνει» -με την ίδια συνέπεια.

Δίπλα στον Σεβασμιώτατο κκ.Γεώργιο, η παρουσία του εξέπεμψε ένα σαφές μήνυμα ακεραιότητας και ήθους, σε μια εποχή που η πολιτική αξιοπιστία δοκιμάζεται. Ο Ντασιώτης, με διαδρομή μαχητική στη Βοιωτία, γνωρίζει τα προβλήματα της καθημερινότητας όχι θεωρητικά αλλά βιωματικά: από τις υποδομές και τον πρωτογενή τομέα έως την πολιτική προστασία. Δεν επενδύει σε εντυπώσεις αλλά σε έργο, δεν αναζητά χειροκρότημα αλλά αποτέλεσμα.

Η εικόνα της ψαλμωδίας δεν είναι συμβολισμός κενού περιεχομένου· είναι αντανάκλαση ενός χαρακτήρα ακέραιου, που πορεύεται χωρίς σκιές και «υποσημειώσεις». Σε μια τοπική κοινωνία που απαιτεί αυθεντικότητα, ο αντιπεριφερειάρχης δείχνει ότι η δημόσια ευθύνη είναι πρώτα στάση ζωής και μετά τίτλος.

Έτσι, η φωνή του στον ναό γίνεται προέκταση της φωνής του στην κοινωνία: σταθερή, καθαρή, διεκδικητική.

Γιατί η εμπιστοσύνη δεν κηρύσσεται — κατακτάται. Και ο Ντασιώτης δείχνει να την κατακτά καθημερινά.

Δήμαρχος στο τραπέζι, αντιδήμαρχος στη γραμμή – τα Άγραφα σε αναμονή..

Στην κοπή πίτας του Δήμου Αγράφων, ο δήμαρχος Αλέξης Καρδαμπίκης έκοβε την βασιλόπιτα και μοίραζε ευχές, την ώρα που δίπλα του ο αντιδήμαρχος Κώστας Ζαρκαδούλας  παρέμενε…σε ανοιχτή γραμμή.

Μια εικόνα που πολλοί σχολίασαν, όχι για την εκδήλωση, αλλά για όσα συμβολίζει: παρουσία στα τραπέζια, απουσία στα προβλήματα.

Γιατί στα Άγραφα, ολοένα και περισσότερα παράπονα συγκλίνουν στο ίδιο σημείο — τον αντιδήμαρχο που «δεν βρίσκεται», «δεν απαντά», «δεν εμφανίζεται» όταν τα ζητήματα καίνε. Και να που σε μια στιγμή δημοτικής προβολής, το κινητό στο αυτί ήρθε να θυμίσει αυτό ακριβώς που οι δημότες λένε: ότι η επικοινωνία υπάρχει… αλλά όχι μαζί τους.

Η πίτα κόπηκε. Το ερώτημα έμεινε:

στα Άγραφα, τελικά, ποιος απαντά;

Αδέξιος

Λένε στα αυτοδιοικητικά πηγαδάκια της Ευρυτανίας και δει των Αγράφων πως ένας νυν δημοτικός σύμβουλος –και όχι απαραίτητα από την παράταξη του δημάρχου– «ζυγίζει» σοβαρά το επόμενο βήμα.

Το βλέμμα φαίνεται να στρέφεται προς την Περιφέρεια στις επόμενες εκλογές, με όσους γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις να μιλούν για κίνηση που θα προκαλέσει συζητήσεις.

Αν τελικά επιβεβαιωθεί, η μάχη δεν θα είναι τυπική ούτε το αποτέλεσμα προδιαγεγραμμένο.

Τα Άγραφα, άλλωστε, έχουν αποδείξει πως ξέρουν να ανατρέπουν ισορροπίες.

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή ενός τόπου που αποκαλύπτουν πόσο εύθραυστο είναι το οικοδόμημα της «κανονικότητας». Η ίδρυση του νέου πολιτικού φορέα της Μαρίας Καριστιανού είναι μία από αυτές. Όχι επειδή συνοδεύτηκε από τυμπανοκρουσίες, αλλά ακριβώς επειδή ήρθε αθόρυβα και χτύπησε κατευθείαν στο νεύρο.

Το πολιτικό σύστημα αιφνιδιάστηκε. Και όταν ένα σύστημα αιφνιδιάζεται, σημαίνει ότι δεν ελέγχει πια πλήρως το πεδίο.

Η παρουσία της Μαρίας Καριστιανού στον δημόσιο χώρο δεν είναι «άλλη μία πολιτική κίνηση». Είναι η πολιτικοποίηση της κοινωνικής οργής, η θεσμική έκφραση ενός θυμού που μέχρι τώρα οι κομματικοί μηχανισμοί είτε υποτιμούσαν είτε προσπαθούσαν να απορροφήσουν επικοινωνιακά. Και αυτή ακριβώς είναι η αιτία της αναστάτωσης: δεν χωρά εύκολα στα υπάρχοντα καλούπια.

Για πρώτη φορά μετά από καιρό, τα κόμματα εξουσίας –αλλά και της αντιπολίτευσης– βρέθηκαν στριμωγμένα. Όχι επειδή απειλούνται άμεσα εκλογικά, αλλά επειδή αμφισβητείται η ηθική τους κυριαρχία στον δημόσιο λόγο. Όταν μια νέα πολιτική πρωτοβουλία δεν ξεκινά από επαγγελματίες της πολιτικής, αλλά από ανθρώπους που έρχονται από την κοινωνία, τότε καταρρέει το αφήγημα πως «δεν υπάρχει εναλλακτική».

Οι πρώτες αντιδράσεις το αποδεικνύουν: αμηχανία, σιωπή, υποτίμηση, έμμεσες ειρωνείες. Κλασικά συμπτώματα ενός συστήματος που δεν ξέρει ακόμα πώς να αντιμετωπίσει αυτό που εμφανίστηκε μπροστά του. Γιατί η Καριστιανού δεν ζητά απλώς ψήφους· ζητά λογοδοσία. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο αίτημα για ένα πολιτικό περιβάλλον που έχει μάθει να λειτουργεί με χαμηλές προσδοκίες από τους πολίτες.

Το ερώτημα, φυσικά, δεν είναι αν ο νέος φορέας θα πετύχει εκλογικά. Αυτό θα το κρίνει ο χρόνος. Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: πόσο βαθιά έχει πληγώσει ήδη την αυτάρεσκη βεβαιότητα του πολιτικού συστήματος. Και η απάντηση είναι: περισσότερο απ’ όσο θα ήθελαν να παραδεχτούν.

Γιατί, τελικά, ο μεγαλύτερος φόβος της πολιτικής εξουσίας δεν είναι η ήττα στην κάλπη. Είναι η απώλεια του ελέγχου του αφηγήματος. Και αυτό ακριβώς συνέβη.

Η νέα σύνθεση της Δημοτικής Αρχής Αγράφων για το 2026 συνοδεύεται από πολιτικά ερωτήματα και διαφορετικές αναγνώσεις.

Οι αλλαγές στους Αντιδημάρχους του Δήμου Αγράφων για το 2026 ανακοινώθηκαν επισήμως, με λόγια ενότητας, συνεργασίας και «ουσιαστικής παρουσίας δίπλα στους πολίτες». Όμως, πίσω από τις τυπικές διατυπώσεις και τις ευχές για «καλή θητεία», η πολιτική πραγματικότητα φαίνεται –για ακόμη μία φορά– πιο σύνθετη και λιγότερο ειδυλλιακή.

Ενω Μπράζιας-Νιάφας-Αθανασίου-Ζαρκαδούλας-Διώτη και Ζαχαράκης παραμένουν στις θέσεις τους ,ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί ο ορισμός του Ηλία Μάκκα ως Αναπληρωτή Δημάρχου και Αντιδημάρχου Ύδρευσης – Αποχέτευσης. Μια επιλογή που, αν κρίνει κανείς από το πρόσφατο παρελθόν, γεννά εύλογα ερωτήματα και πολιτικές απορίες.

Διότι δεν έχει περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα από τότε που –σύμφωνα με πληροφορίες που είχαν κυκλοφορήσει έντονα στην τοπική κοινωνία– οι σχέσεις μεταξύ του κ. Μάκκα και του Δημάρχου Αγράφων κ.Καρδαμπίκη κάθε άλλο παρά αρμονικές ήταν. Αντιθέτως, είχαν φτάσει σε σημείο έντονης πολιτικής σύγκρουσης, με κορύφωση την αποστολή εξώδικης δήλωσης προς τον ίδιο τον Δήμαρχο.

Σήμερα, οι ίδιοι πρωταγωνιστές καλούνται να συνυπάρξουν στο ανώτατο επίπεδο της δημοτικής διοίκησης. Από την πολιτική αντιπαράθεση και τη ρήξη, στη θεσμική συνεργασία και την «κοινή ευθύνη». Ένα άλμα που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν επιτρέπονται οι πολιτικές επαναπροσεγγίσεις – η αυτοδιοίκηση άλλωστε έχει αποδείξει ότι αντέχει πολλές. Το ερώτημα είναι πώς ερμηνεύεται αυτή η στροφή και ποιο μήνυμα στέλνει στους πολίτες ενός Δήμου που ταλαιπωρείται από χρόνια προβλήματα, ελλείψεις και διοικητικές δυσκολίες.

Είναι άραγε μια πράξη πολιτικού ρεαλισμού;

Μια προσπάθεια ισορροπιών;

Ή απλώς άλλη μία απόδειξη ότι στην τοπική αυτοδιοίκηση οι συγκρούσεις ξεχνιούνται εύκολα όταν το απαιτούν οι αριθμοί και οι καρέκλες;

Οι δημότες των Αγράφων δεν ζητούν απαντήσεις με βαρύγδουπες ανακοινώσεις. Ζητούν καθαρές σχέσεις, διαφάνεια και έργο. Και κυρίως, ζητούν να γνωρίζουν αν οι νέες διοικητικές ισορροπίες βασίζονται σε ειλικρινή συνεργασία ή σε εύθραυστες πολιτικές ανακωχές.

Γιατί όταν τα εξώδικα μετατρέπονται σε αντιδημαρχίες, τότε η πολιτική κρίνεται –όχι από τις αποφάσεις– αλλά από τη μνήμη των πολιτών.

Η Α-δέξια συντακτική ομάδα

Ο Αντιδήμαρχος που δεν… κάθεται ήσυχος

 Στα Άγραφα μπορεί να αλλάζει ο καιρός κάθε πέντε λεπτά, αλλά ένα πράγμα μένει σταθερό: ο Πάνος Μπράζιας στο «πόδι». Ο Αντιδήμαρχος που –όπως σχολιάζουν οι κακεντρεχείς– έχει κάνει το υπηρεσιακό αυτοκίνητο… δεύτερο σπίτι του, καθώς όλο και κάπου τρέχει να προλάβει, να επιβλέψει, να ξεμπλοκάρει, να κλείσει μια τρύπα ή να ανοίξει μια λύση.

 Και μέσα στο γενικότερο μουδιασμένο σκηνικό της τοπικής αυτοδιοίκησης, ο Πάνος δείχνει να έχει βάλει προσωπικό στοίχημα να ξεχωρίσει. Όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με το να είναι παντού—σχεδόν πριν χρειαστεί να τον καλέσουν. Από τα έργα που «τρέχουν» μέχρι τις μικρές καθημερινές παρεμβάσεις, έχει τη φήμη ότι σκύβει πάνω από τα ζητήματα με μαχητικότητα… συχνά και περισσότερη απ’ όση αντέχουν οι υπηρεσίες.

 Κάποιοι λένε πως είναι από τις φιγούρες της Δημοτικής Αρχής Aγράφων που πραγματικά κάνουν τη διαφορά. Άλλοι πως έχει υπερβολικό ζήλο. Το μόνο σίγουρο; Αν αναζητά κανείς έναν Αντιδήμαρχο που δεν περιμένει να του πουν «προχώρα» για να ξεκινήσει, τότε ο Πάνος Μπράζιας έχει ήδη φύγει… μπροστά!!

Κεντρίσματα με… παγοθεραπεία

Μπορεί η επέμβαση μηνίσκου να ήταν προγραμματισμένη, αλλά ο Φάνης Σπανός κατάφερε –για ακόμη μια φορά– να τη μετατρέψει σε πολιτικό γεγονός.

Φωτογραφία, μπλουζάκι από προσκυνηματική διαδρομή, χαμόγελο αισιοδοξίας και φυσικά το διάσημο πια disclaimer: «Όχι, δεν το κάνω τάμα κάθε Δεκέμβρη».

Το βέβαιο είναι ότι ο Περιφερειάρχης Στερεάς δεν φαίνεται να σηκώνει μόνο μανίκια, αλλά και… γόνατα προς επισκευή. Η δουλειά, πάντως, συνεχίστηκε τηλεργασιακά, γιατί –όπως λένε και οι συνεργάτες του– «ο Φάνης χωρίς πρόγραμμα είναι ψάρι χωρίς νερό».

Από τη Δευτέρα, λοιπόν, επιστροφή στη δράση. Με το γόνατο λίγο πιο ελαφρύ και το πρόγραμμα λίγο πιο βαρύ.

Καρπενήσι — Πάντα ήρεμο, πάντα «συναινετικό», μέχρι που κάποιος αποφάσισε να χαλάσει τη βιτρίνα. Χθες το βράδυ, στο Δημοτικό Συμβούλιο, ο Γιάννης Ματζιούτας έριξε τη βόμβα που πολλοί ήξεραν, αλλά κανείς δεν έλεγε: το περίφημο σχέδιο «Εύρυτος» δεν είναι και τόσο… μυστικό.

Όλοι ήξεραν, όλοι συμφωνούσαν, όλοι σιωπούσαν — μέχρι που ο Μαντζιούτας τους έκανε «νιανιά» τα προσχήματα.

Με τον τρόπο του, αποκάλυψε αυτό που οι περισσότεροι στο Καρπενήσι ψιθυρίζουν εδώ και μήνες: ότι πίσω από τα μεγάλα χαμόγελα και τα στημένα χειροκροτήματα της επίσκεψης Μητσοτάκη κρυβόταν μια καλά οργανωμένη σιωπή. Μια σιωπή που κρατούσε μέχρι να φύγουν οι κάμερες.

Μόλις ο Πρωθυπουργός πήρε τον δρόμο για την Αθήνα, έμεινε πίσω η… μυρωδιά του «όλοι γνωρίζαμε, αλλά δεν λέγαμε τίποτα».

Και τότε ήρθε ο Μαντζιούτας. Με μια τοποθέτηση που θύμιζε περισσότερο χειρουργική επέμβαση χωρίς αναισθησία παρά πολιτικό λόγο, αποκάλυψε πως «υπάρχουν σχέδια», πως οι αρμόδιοι τα γνώριζαν, και πως —ω του θαύματος— κανείς δεν είχε βγει να τα πει δημόσια.

Τόση ειλικρίνεια, μαζεμένη σε πέντε λεπτά ομιλίας, είχε καιρό να ακουστεί στην αίθουσα.

Το αποτέλεσμα;

Αμηχανία, βλέμματα στο πάτωμα και μερικά αμήχανα χαμόγελα από τους γνωστούς «δεν ήξερα, δεν είδα, δεν άκουσα». Το Καρπενήσι, που συχνά καμαρώνει για τη διαφάνεια και την ομοψυχία του, βρέθηκε για λίγα λεπτά μπροστά στον καθρέφτη — και δεν του άρεσε καθόλου αυτό που είδε.

Το σχέδιο Εύρυτος, που πλέον μοιάζει περισσότερο με «σχέδιο Ευρύτατο» (μιας και το ήξεραν όλοι), φαίνεται πως ξεγυμνώθηκε. Όχι από εχθρούς, όχι από καταγγελίες, αλλά από έναν σύμβουλο που απλώς είπε τα πράγματα με το όνομά τους.

Και σε μια εποχή που η σιωπή επιβραβεύεται περισσότερο από την αλήθεια, αυτή η μικρή πράξη μοιάζει επαναστατική.

Ίσως τελικά ο Γιάννης Μαντζιούτας να μην έκανε τίποτα περισσότερο από το αυτονόητο: να θυμίσει σε όλους ότι η τοπική πολιτική δεν είναι καφενείο με μυστικά, αλλά δημόσιο βήμα που απαιτεί καθαρές κουβέντες.

Και ίσως —λέμε ίσως— το Καρπενήσι να ωφεληθεί αν μερικοί ακόμα «ξυπνήσουν» από τον βαθύ ύπνο της σιωπής.

Γιατί αν κάτι απέδειξε χθες ο Μαντζιούτας, είναι πως ο πραγματικός Εύρητος δεν είναι το σχέδιο. Είναι η εύρηση της αλήθειας που τόσο καιρό κάποιοι προσπαθούσαν να κρύψουν κάτω από το χαλί.