Η «τουριστική ανάπτυξη» των Αγράφων δεν μπορεί να αρχίζει και να τελειώνει σε Γρανίτσα, Ραπτόπουλο, Κερασοχώρι, Άγραφα και Δυτική Φραγκίστα

Μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για το τι σημαίνει τελικά «στρατηγικός σχεδιασμός» για τα Άγραφα ανοίγει μετά τα όσα ειπώθηκαν στο πρόσφατο Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αγράφων.

Σύμφωνα με όσα αναφέρθηκαν, περίπου 2,5 εκατ. ευρώ, δηλαδή 500.000 ευρώ για καθεμία από τις πέντε έδρες των Δημοτικών Ενοτήτων – Γρανίτσα, Ραπτόπουλο, Κερασοχώρι, Άγραφα και Δυτική Φραγκίστα – προβλέπεται να κατευθυνθούν σε παρεμβάσεις που συνδέονται με τον σχεδιασμό για την ανάπτυξη και την τουριστική προβολή του Δήμου. Το ζήτημα έχει ήδη καταγραφεί και σε σχετικό ρεπορτάζ του "VP" (ΕΔΩ)

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγάλο ερώτημα:

Μπορεί να υπάρξει τουριστική ανάπτυξη των Αγράφων αφήνοντας στην άκρη τα δεκάδες μικρά χωριά και τους οικισμούς που αποτελούν την πραγματική γεωγραφία του Δήμου;

Η Κίνηση Πολιτών Πρασιάς Ευρυτανίας με σχετική ανάρτηση στα κοινωνικά δίκτυα θέτει το θέμα χωρίς περιστροφές. Και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς την αγωνία των κατοίκων.

Γιατί όταν ένα χωριό δεν διαθέτει ούτε τις στοιχειώδεις υποδομές, όταν δρόμοι αντιμετωπίζουν προβλήματα, όταν υπάρχουν οικισμοί που περιμένουν χρόνια για βασικές παρεμβάσεις και όταν υπάρχουν χωριά χωρίς καν πλακόστρωτο, είναι εύλογο να δημιουργείται η αίσθηση ότι ο αναπτυξιακός σχεδιασμός δεν φτάνει παντού με τον ίδιο τρόπο.

Το παράδειγμα του Βασιλεσίου

Στην Πρασιά, για παράδειγμα, το Βασιλέσι αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση.

Την ώρα που ο σχεδιασμός μιλά για σημαντικές παρεμβάσεις στις πέντε έδρες, υπάρχουν μικροί οικισμοί όπου οι κάτοικοι δεν ζητούν «έργα βιτρίνας». Ζητούν τα αυτονόητα.

Υποδομές.Προσβάσεις.Ασφαλείς δρόμους.Πλακόστρωση εκεί όπου δεν υπάρχει.

Παρεμβάσεις που θα κάνουν την καθημερινότητα των κατοίκων καλύτερη και, κυρίως, θα βοηθήσουν ώστε τα χωριά να μην ερημώσουν οριστικά.

Και εδώ υπάρχει μια θεμελιώδης αντίφαση.Αν ένα χωριό έχει λίγους κατοίκους, δεν είναι λόγος να μην επενδύεις σε αυτό. Είναι ακριβώς ο λόγος για να επενδύσεις περισσότερο.Γιατί αν περιμένεις πρώτα να αυξηθεί ο πληθυσμός για να δημιουργήσεις υποδομές, τότε πιθανότατα θα περιμένεις… για πάντα.

Τουρισμός μόνο στις πέντε έδρες;

Η συζήτηση δεν είναι αν πρέπει να γίνουν έργα στις πέντε έδρες. Φυσικά και πρέπει.Το πραγματικό ερώτημα είναι αν αυτό αρκεί για να θεωρηθεί ολοκληρωμένος στρατηγικός σχεδιασμός για ολόκληρο τον Δήμο Αγράφων.

Τα Άγραφα δεν είναι μόνο οι πέντε έδρες των Δημοτικών Ενοτήτων.

Είναι ο Μάραθος,το Τριδεντρο, η Βαλαώρα,τα Κέδρα,η Χρύσω,η Επισκοπή,η Πρασιά  κ.α, οι μικροί οικισμοί, τα χωριά, τα μονοπάτια, οι παραδοσιακοί πυρήνες, τα γεφύρια, οι φυσικές διαδρομές, οι άνθρωποι που εξακολουθούν να κρατούν ανοιχτά τα σπίτια τους.

Άλλωστε, ήδη από παλαιότερη παρουσίαση του αυτοδιοικητικού του προγράμματος, ο ίδιος ο δήμαρχος Αγράφων κ.Αλέξης Καρδαμπίκης είχε αναφερθεί στην ανάγκη στήριξης των χωριών, στην ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών τουρισμού και είχε κάνει ειδική αναφορά στον δρόμο Βασιλέσι–Φτέρη–Παλούκια–Επινιανά, ως σύνδεση που ενώνει τα Άγραφα.(ΕΔΩ)

Σήμερα, λοιπόν, το ερώτημα επιστρέφει πιο επίκαιρο από ποτέ:

Ο στρατηγικός σχεδιασμός θα αφορά ολόκληρο τον Δήμο ή κυρίως τα σημεία που ήδη διαθέτουν μεγαλύτερη συγκέντρωση υποδομών και δραστηριότητας;

Γιατί ανάπτυξη χωρίς τα μικρά χωριά δεν είναι ολοκληρωμένη ανάπτυξη

Η δημογραφική συρρίκνωση δεν αντιμετωπίζεται με την εγκατάλειψη των μικρών χωριών. Αντίθετα, αντιμετωπίζεται δημιουργώντας τις προϋποθέσεις ώστε ο κάτοικος να έχει λόγο να μείνει και ο επισκέπτης λόγο να επιστρέψει.

Και αυτό απαιτεί έργα σε ολόκληρη την περιοχή.Όχι μόνο στις έδρες.

Η Κίνηση Πολιτών Πρασιάς Ευρυτανίας βάζει λοιπόν στο τραπέζι ένα ζήτημα που αφορά πολύ περισσότερα από την Πρασιά:

Ποια Άγραφα θέλουμε;

Άγραφα με πέντε δυνατές έδρες και δεκάδες μικρούς οικισμούς να σβήνουν σταδιακά;

Ή έναν Δήμο όπου η ανάπτυξη θα φτάνει μέχρι και το τελευταίο χωριό;Γιατί τα μικρά χωριά δεν είναι περιττό βάρος στον χάρτη των Αγράφων. Είναι κομμάτι της ταυτότητάς τους.

Και ένας πραγματικά ολοκληρωμένος σχεδιασμός ανάπτυξης θα πρέπει να αποδεικνύεται όχι μόνο στα σημεία όπου είναι εύκολο να γίνει ένα έργο, αλλά κυρίως εκεί όπου η ανάγκη είναι μεγαλύτερη.