Μεγάλη αύξηση των αγριογούρουνων παρατηρείτε και φέτος στην ευρύτερη περιοχή των Αγράφων, τόσα που κατεβαίνουν ακόμη και μέσα στα κατοικημένα χωριά.

Απο 17 Σεπτεμβρίου που ξεκίνησε και το κυνήγι αγριογούρουνου τα δάση σε Αργιθέα ,Δυτική Ευρυτανία και ορεινό Βάλτο ,έχουν γεμίσει απο ομάδες κυνηγών(γουρνοπαρέες) με τους πυροβολισμούς και τα γαυγίσματα των σκύλων να αντηχούν στις λαγκαδιές.

Τα σκυλιά και  το κυνήγι του αγριόχοιρου

"Η πιο επικίνδυνη φάση του γουρουνοκυνηγίου για τα σκυλιά είναι η «στάμπα». Εκεί δηλαδή όπου έρχονται αντιμέτωπα με το αγριογούρουνο και πρέπει να το αναγκάσουν να 'σηκωθεί' από την κρυψώνα του, ώστε να κινηθεί προς τα καρτέρια, χωρίς όμως να το πλησιάσουν πολύ κοντά.  Γι' αυτό άλλωστε καλό γουρούνοσκυλο είναι εκείνο «που δεν ακουμπάει το γουρούνι», μας λέει χαρακτηριστικά ο φίλος μας Ανδρέας απο τα Βρουβιανά.

Μάλιστα οι περισσότεροι κυνηγοί έχουν γίνει πλέον και κτηνίατροι αφού πολλές φορές χρειάζεται να 'δέσουν'  ή να τοποθετήσουν ράμματα στα τραύματα των σκύλων τους μετά από άγριο γουρουνοκυνηγητό.  

Τα «καλά» γουρουνόσκυλα ξέρουν από ένστικτο πότε κινδυνεύουν! Και φυλάγονται, πλησιάζοντας τόσο ώστε να φοβίζουν το γουρούνι, χωρίς όμως να του δίνουν την ευκαιρία να χτυπήσει. Τα σκυλιά αυτά μόνο τα «μαστόρικα γουρούνια» μπορούν να τα χτυπήσουν.

 Αυτά τα «μαστόρικα γουρούνια» είναι συνήθως ζώα που έχουν συναντηθεί και στο παρελθόν με σκυλιά και έχουν μάθει να τα αντιμετωπίζουν. Πέρα όμως από τις εμπειρίες των γουρουνιών και την εξυπνάδα των σκυλιών υπάρχουν πολλές παράμετροι που καθορίζουν τις πιθανότητες τραυματισμού ενός γουρουνόσκυλου. Στα 'σφιχτά' μέρη, ο κίνδυνος να επιτεθεί ο αγριόχοιρος στο σκυλί είναι μεγαλύτερος. Ειδικά σε μέρη, όπως τα δικά μας στην Ήπειρο, όπου το γουρούνι κυνηγιέται κατ' εξοχήν σε πυκνή βλάστηση.

 Τα χαρακτηριστικά του γουρουνοκυνηγίου και τα συχνά ατυχήματα

 Το κυνήγι του θηράματος αυτού με τον τρόπο που διεξάγεται  έχει τρία πολύ βασικά χαρακτηριστικά:

 Διεξάγεται ομαδικά με τη μέθοδο της παγάνας και με χρήση ιχνηλατών (σκύλων δίωξης).

Ο αγριόχοιρος είναι ζώο που ζει σε δασωμένα εδάφη και επειδή απεχθάνεται την ανθρώπινη παρουσία, πολλές φορές τρυπώνει σε δάση με ιδιαίτερα πυκνή βλάστηση. Το κυνήγι του λοιπόν διεξάγεται στο πυκνό, σε περιβάλλον δηλ. με κακές έως πολύ κακές συνθήκες φωτισμού και ορατότητας, που αν αυτό συνδυαστεί και με καιρικά φαινόμενα όπως η χαμηλή νέφωση, το χιονόνερο ή η ομίχλη, σημαίνει ότι συχνά η ορατότητα του κυνηγού είναι πολύ περιορισμένη.

Η τουφεκιά γίνεται πάντα χαμηλά, δηλ. χαμηλότερα πάντα από το ύψος του ανθρώπου, ενώ τα πυρομαχικά που χρησιμοποιούνται (είτε δράμια είτε μονόβολα), είναι πολύ ισχυρά, ικανά να καταβάλουν με την κρούση τους ζώο βάρους μέχρι και 200 κιλά.

  Αν λοιπόν συνδυάσει κανείς τα τρία παραπάνω χαρακτηριστικά του κυνηγίου αυτού και σκεφτεί λίγο τον ορισμό του ατυχήματος, βγάζει το συμπέρασμα ότι αν στο κυνήγι αυτό δεν ακολουθούνται αυστηρά ορισμένοι κανόνες, τότε οι πιθανότητες ατυχήματος είναι πολύ αυξημένες. Για παράδειγμα ας κάνουμε κάποιες υποθέσεις για να καταλάβουμε καλύτερα την επικινδυνότητα της κατάστασης. Ας πούμε ότι έχουμε μια μέρα με κακές συνθήκες ορατότητας (1ο χαρακτηριστικό), τα καρτέρια βρίσκονται αραδιασμένα κατά μήκος ενός ρέματος (2ο χαρακτηριστικό) και το θήραμα κατεβαίνει λοξά την απέναντι πλαγιά και κατευθύντεται σ’ ένα όπλο.

Το καρτέρι που είναι πιο ψηλά βλέπει το γουρούνι και μην ξέροντας την ακριβή θέση του επόμενου καρτεριού, τρέχει στον κατήφορο να το «κόψει». Κάποια στιγμή που το γουρούνι περνά το ρέμα πρέπει και οι δύο να ρίξουν. Βρίσκονται στην ίδια ευθεία; Βρίσκονται! Κατάλαβε ο ένας τον άλλον; Όχι, γιατί το θήραμα τους τράβηξε την προσοχή! Τουφεκάνε και οι δυο χαμηλά σε στόχο που βρίσκεται ανάμεσά τους, με δράμια (3ο χαρακτηριστικό). Ο Θεός να φυλάει! Επίσης, δεν είναι λίγες οι φορές που όταν ο σκύλος κάνει στάμπα, δυο παγανιέρηδες ταυτόχρονα πλησιάζουν το γουρούνι να το χτυπήσουν στο γιατάκι και, χωρίς να βλέπει ο ένας τον άλλο λόγω της πυκνής βλάστησης, το βάζουν ανάμεσά τους;