Δρόμος χωρίς μπάρες, ευθύνη χωρίς όνομα-Στον δρόμο Προυσός–Τόρνος η ασφάλεια… έπεσε στον γκρεμό
Ένας δρόμος που περιμένει το επόμενο δυστύχημαΣτον δρόμο Προυσός – Τόρνος, στην καρδιά της Ευρυτανίας, η επικινδυνότητα δεν είναι απλώς μια εκτίμηση. Είναι μια πραγματικότητα που την επιβεβαιώνουν οι κάτοικοι εδώ και χρόνια. Απότομες χαράδρες, μεγάλη υψομετρική διαφορά και ένα οδικό δίκτυο που σε πολλά σημεία παραμένει χωρίς τα στοιχειώδη μέσα προστασίας: τις μεταλλικές μπάρες ασφαλείας.
Πριν λίγες ημέρες, ένας συμπολίτης μας έχασε τη ζωή του στο συγκεκριμένο σημείο. Ένα τραγικό συμβάν που συγκλόνισε την τοπική κοινωνία, αλλά που για πολλούς κατοίκους δεν ήταν απρόσμενο. Το σημείο είναι γνωστό για την επικινδυνότητά του. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και μετά το δυστύχημα, τίποτα δεν άλλαξε. Ούτε προσωρινά μέτρα, ούτε μπάρες, ούτε καν μια άμεση παρέμβαση.
Η εικόνα του δρόμου μιλά από μόνη της: άκρες που καταλήγουν σε γκρεμούς και ένα οδόστρωμα που δείχνει ξεκάθαρα πως χρειάζεται βελτίωση. Όταν ένας δρόμος παραμένει έτσι για δεκαετίες, δεν πρόκειται για ατυχία. Πρόκειται για αδιαφορία.
Υποδομές που «θα γίνουν κάποτε»
Η απάντηση που συχνά ακούνε οι κάτοικοι είναι αποκαρδιωτική: «θα δούμε αν βγει κάποια εργολαβία τα επόμενα χρόνια». Δηλαδή, για να μπουν μπάρες σε έναν επικίνδυνο δρόμο που χρησιμοποιείται καθημερινά από κατοίκους και επισκέπτες, πρέπει πρώτα να υπάρξει… χρόνος, διαδικασία και χρηματοδότηση.
Την ίδια στιγμή, πέρυσι έγιναν τοιχία σε άλλο σημείο του οδικού δικτύου στον Τόρνο από την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας. Αυτό σημαίνει ότι παρεμβάσεις μπορούν να γίνουν όταν υπάρχει προτεραιότητα. Το ερώτημα είναι απλό και σκληρό: γιατί οι μπάρες ασφαλείας δεν αποτελούν προτεραιότητα;
Οι μπάρες δεν είναι πολυτέλεια. Είναι βασικό στοιχείο οδικής ασφάλειας. Είναι το τελευταίο εμπόδιο ανάμεσα σε ένα αυτοκίνητο και τον γκρεμό. Όταν αυτές απουσιάζουν, το μήνυμα που στέλνεται είναι ότι η ασφάλεια των ανθρώπων μπορεί να περιμένει.
Η πιο επικίνδυνη συνήθεια: να συνηθίζουμε τον κίνδυνο
Ίσως το πιο ανησυχητικό στοιχείο δεν είναι μόνο η κατάσταση του δρόμου. Είναι η συνήθεια που δημιουργείται: ένα δυστύχημα συγκλονίζει, ακολουθούν λίγες ημέρες αγανάκτησης και μετά η ζωή συνεχίζεται μέχρι το επόμενο.
Αυτό ακριβώς φοβούνται οι κάτοικοι της περιοχής. Ότι το πρόσφατο δυστύχημα θα γίνει άλλη μία θλιβερή ιστορία που θα ξεχαστεί, ενώ ο δρόμος θα παραμείνει ίδιος.
Η Ευρυτανία δεν είναι μόνο ένας τόπος για τουριστικές φωτογραφίες. Είναι ένας τόπος όπου ζουν άνθρωποι, οικογένειες, ηλικιωμένοι, εργαζόμενοι που διασχίζουν καθημερινά αυτούς τους δρόμους. Είναι επίσης ένας τόπος που δέχεται χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο.
Το ερώτημα λοιπόν παραμένει αμείλικτο:
Πόσες ζωές πρέπει να χαθούν για να τοποθετηθούν οι αυτονόητες μπάρες ασφαλείας;
Γιατί, σε έναν δρόμο όπου η απουσία τους είναι κυριολεκτικά ζήτημα ζωής και θανάτου, η καθυστέρηση δεν είναι απλώς γραφειοκρατία. Είναι ευθύνη. Και αυτή η ευθύνη δεν μπορεί να μένει για πάντα χωρίς όνομα.
