Ευρωπαϊκό «λίφτινγκ» στην αυτοδιοίκηση: Η στρατηγική Σουλιώτη - Κυρίζογλου που αλλάζει το παιχνίδι.

Ενώ πολλοί περιορίζονται στα εντός των τειχών, ο Πρόεδρος της Π.Ε.Δ. Στερεάς Ελλάδας, Νίκος Σουλιώτης, φαίνεται πως έχει βρει τον τρόπο να «μεταφράζει» την τοπική αυτοδιοίκηση σε... άπταιστα ευρωπαϊκά.

Στο Στρασβούργο, πλάι στον Δήμαρχο Καρύστου Λευτέρη Ραβιόλο και την αποστολή της ΚΕΔΕ, ο Σουλιώτης δεν βρέθηκε απλώς για να παρακολουθήσει τις εκλογές του νέου Προεδρείου στο Κογκρέσο των Τοπικών Αρχών του Συμβουλίου της Ευρώπης, αλλά για να επιβεβαιώσει πως η Στερεά Ελλάδα δεν είναι πια ο «φτωχός συγγενής» των εξελίξεων.

Από τα έδρανα του Palais de l’Europe μέχρι τη συγκινητική συνάντηση με την ελληνική κοινότητα της Αλσατίας, το μήνυμα ήταν σαφές: η στρατηγική συμμαχία με τον Λάζαρο Κυρίζογλου αποδίδει καρπούς, με τον Σουλιώτη να διαμηνύει με νόημα πως οι Δήμοι της περιοχής πλέον «συνδιαμορφώνουν» το μέλλον και δεν τρέχουν ασθμαίνοντας πίσω από αυτό.

Όπως φαίνεται, ο δρόμος για τη Λαμία περνάει πλέον ,και, μέσα από την καρδιά της Ευρώπης.

Σύνεδρος με... ειδικό βάρος: Ο Δημήτρης Γεωργαλής υπενθυμίζει ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι μόνο η Αθήνα

Αν νομίζατε ότι το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ήταν μόνο πολιτικές πλατφόρμες και ψηφιακές κάλπες, πλανάσθε πλάνην οικτρά. Η παρουσία του Δημήτρη Γεωργαλή στους διαδρόμους του συνεδρίου έφερε έναν αέρα από τα Άγραφα, που μάλλον έκανε πολλούς «αστούς» της πολιτικής να νιώσουν άβολα.

Ο Γεωργαλής, πέρα από σύνεδρος, κουβαλάει μαζί του και την ιδιότητα του Προέδρου του Κυνηγετικού Συλλόγου Αγράφων. Και ως γνωστόν, ένας έμπειρος κυνηγός ξέρει δύο πράγματα καλά: να περιμένει υπομονετικά στο καρτέρι και να αναγνωρίζει από μακριά το «θήραμα». Στην προκειμένη περίπτωση, το θήραμα είναι η εξουσία και οι εσωκομματικές ισορροπίες, και ο Δημήτρης φαίνεται πως ήρθε στην Αθήνα όχι για να χειροκροτήσει, αλλά για να κάνει... ιχνηλασία.

Με το βλέμμα του ανθρώπου που έχει συνηθίσει να κοιτάζει πάνω από τις κορυφές των Αγράφων, ο Πρόεδρος παρατηρούσε τους επίδοξους αρχηγούς και τα στελέχη της βιτρίνας. Σίγουρα θα σκέφτηκε πως η πολιτική «πανίδα» της πρωτεύουσας χρειάζεται γερά πνευμόνια και καθαρό στόχο, αρετές που στα βουνά της Ευρυτανίας είναι προϋπόθεση επιβίωσης.

Το ερώτημα που καίει τους παροικούντες την «πράσινη» Ιερουσαλήμ είναι απλό: Ποιον έβαλε στο στόχαστρο ο Πρόεδρος; Διότι, όταν ένας κυνηγός των Αγράφων εμφανίζεται στο συνέδριο με την κάρτα του μέλους, δεν το κάνει για την εκδρομή. Το κάνει για να βεβαιωθεί ότι το Κίνημα δεν θα βγει «εκτός τροχιάς» και ότι η πυξίδα δείχνει ακόμα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Το συνέδριο των ..διορισμένων και η πικρία ενός πολιτευτή

Ο πολιτευτής του ΠΑΣΟΚ Ευρυτανίας Θανάσης Χαραλαμπόπουλος..  με ανάρτηση που μυρίζει αντιπολιτευτική σκόνη μέσα στο ίδιο του το κόμμα.

Οι ΝΟΕΣ και οι «κομματικοί φίλοι» γίνονται υπεύθυνοι με το σταγονόμετρο, σαν να μοιράζουν μπισκότα, ενώ ο ίδιος δεν κρύβει την πικρία του για τον τρόπο που κινούνται οι διαδικασίες .

Το καταστατικό; μάλλον έχει μπει στο συρτάρι.

Το συνέδριο για μερικούς κινδυνεύει να μετατραπεί σε παράσταση με επιλεγμένους κομπάρσους.Ωστόσο ο ίδιος ο πολιτευτής  κινείται με γνώμονα την ομαλή και δημοκρατική διεξαγωγή της όλης διαδικασίας μακριά από διχασμούς.

Αλλοι πάλι τονίζουν πως αν το ΠΑΣΟΚ ήθελε ανανέωση, η εικόνα που αφήνει είναι μια απόλυτα κομματική μιζέρια.

Δείτε τι αναφέρει ο κ.Χαραλαμπόπουλος στην ανάρτησή του:

Άγραφα:Ραπτόπουλο σε πράσινο συναγερμό-Η εκδρομή των ΠΑΣΟΚων για το δημογραφικό που δεν βλέπουν..

Στο γραφικό Ραπτόπουλο Ευρυτανίας, εκεί που τα χωριά μετρούν τους κατοίκους τους με τα δάχτυλα του ενός χεριού, πραγματοποιήθηκε η… “συνάντηση των ηρωικών ΠΑΣΟΚων”. Θέμα: «Η Ύπαιθρος σε Οριακό Σημείο». Στην πραγματικότητα όμως, το μόνο που κινδύνευε να φτάσει στο οριακό σημείο ήταν η υπομονή όσων δεν ανήκουν στο κομματικό χρώμα του πράσινου.

Με έντονο πράσινο παντού, από τα πανό μέχρι τα χαμόγελα των ομιλητών, η εκδήλωση έμοιαζε περισσότερο με χρωματιστό καρναβάλι κομματικής νοσταλγίας παρά με επιστημονική συζήτηση για το δημογραφικό και την ενεργειακή αυτονομία. Οι παριστάμενοι ΠΑΣΟΚοι αντάλλαζαν φιλοσοφίες για ερημοποίηση, ενώ οι περισσότεροι ξεχνούσαν ότι οι ίδιοι μάλλον ήταν οι τελευταίοι κάτοικοι που θα απέμεναν αν η ύπαιθρος… ερημωνόταν πραγματικά.

Οι ομιλίες, γεμάτες αναφορές σε «δημογραφικές προκλήσεις» και «περιφερειακή ανάπτυξη», ακούγονταν σαν επαναλαμβανόμενες κασέτες μιας εποχής που, δυστυχώς για τους ομιλητές, έχει παρέλθει. Και ενώ η ενέργεια περί «ενεργειακής αυτονομίας» έβραζε στην ατμόσφαιρα, κανείς δεν ανέφερε πώς ακριβώς θα μετατρέψουν τα ορεινά χωριά των Αγράφων σε ενεργειακά ανεξάρτητα-πέρα από τα πράσινα πανό και τα χαμόγελα αυτοϊκανοποίησης.

Η πραγματικότητα; Η εκδήλωση ήταν μια υπενθύμιση ότι το ΠΑΣΟΚ, ακόμη και στις πιο απομακρυσμένες γωνιές της Ελλάδας, ξέρει να μαζεύει τους δικούς του… και να μετατρέπει κάθε συζήτηση για κρίσιμα θέματα σε μια παρέα που αγαπά περισσότερο το χρώμα της θύμησης παρά τη δράση στο σήμερα.

Στο τέλος, οι ΠΑΣΟΚοι έφυγαν ικανοποιημένοι, αφήνοντας πίσω τους ένα Ραπτόπουλο που, αν και δεν σώθηκε από την ερημοποίηση, απέκτησε… πολύ πράσινο χρώμα και πολλή αυτοϊκανοποίηση.

Στον ναό «ψέλνει», στην κοινωνία διεκδικεί ο Ντασιώτης

Στον Μητροπολιτικό Ναό της Λιβαδειάς, ανήμερα της Κυριακής της Ορθοδοξίας, ο Αντιπεριφερειάρχης Bοιωτίας Γιώργος Ντασιώτης δεν στάθηκε ως αξιωματούχος αλλά ως ενεργός πολίτης που γνωρίζει να υπηρετεί- και να «ψέλνει» -με την ίδια συνέπεια.

Δίπλα στον Σεβασμιώτατο κκ.Γεώργιο, η παρουσία του εξέπεμψε ένα σαφές μήνυμα ακεραιότητας και ήθους, σε μια εποχή που η πολιτική αξιοπιστία δοκιμάζεται. Ο Ντασιώτης, με διαδρομή μαχητική στη Βοιωτία, γνωρίζει τα προβλήματα της καθημερινότητας όχι θεωρητικά αλλά βιωματικά: από τις υποδομές και τον πρωτογενή τομέα έως την πολιτική προστασία. Δεν επενδύει σε εντυπώσεις αλλά σε έργο, δεν αναζητά χειροκρότημα αλλά αποτέλεσμα.

Η εικόνα της ψαλμωδίας δεν είναι συμβολισμός κενού περιεχομένου· είναι αντανάκλαση ενός χαρακτήρα ακέραιου, που πορεύεται χωρίς σκιές και «υποσημειώσεις». Σε μια τοπική κοινωνία που απαιτεί αυθεντικότητα, ο αντιπεριφερειάρχης δείχνει ότι η δημόσια ευθύνη είναι πρώτα στάση ζωής και μετά τίτλος.

Έτσι, η φωνή του στον ναό γίνεται προέκταση της φωνής του στην κοινωνία: σταθερή, καθαρή, διεκδικητική.

Γιατί η εμπιστοσύνη δεν κηρύσσεται — κατακτάται. Και ο Ντασιώτης δείχνει να την κατακτά καθημερινά.

Δήμαρχος στο τραπέζι, αντιδήμαρχος στη γραμμή – τα Άγραφα σε αναμονή..

Στην κοπή πίτας του Δήμου Αγράφων, ο δήμαρχος Αλέξης Καρδαμπίκης έκοβε την βασιλόπιτα και μοίραζε ευχές, την ώρα που δίπλα του ο αντιδήμαρχος Κώστας Ζαρκαδούλας  παρέμενε…σε ανοιχτή γραμμή.

Μια εικόνα που πολλοί σχολίασαν, όχι για την εκδήλωση, αλλά για όσα συμβολίζει: παρουσία στα τραπέζια, απουσία στα προβλήματα.

Γιατί στα Άγραφα, ολοένα και περισσότερα παράπονα συγκλίνουν στο ίδιο σημείο — τον αντιδήμαρχο που «δεν βρίσκεται», «δεν απαντά», «δεν εμφανίζεται» όταν τα ζητήματα καίνε. Και να που σε μια στιγμή δημοτικής προβολής, το κινητό στο αυτί ήρθε να θυμίσει αυτό ακριβώς που οι δημότες λένε: ότι η επικοινωνία υπάρχει… αλλά όχι μαζί τους.

Η πίτα κόπηκε. Το ερώτημα έμεινε:

στα Άγραφα, τελικά, ποιος απαντά;

Αδέξιος

Λένε στα αυτοδιοικητικά πηγαδάκια της Ευρυτανίας και δει των Αγράφων πως ένας νυν δημοτικός σύμβουλος –και όχι απαραίτητα από την παράταξη του δημάρχου– «ζυγίζει» σοβαρά το επόμενο βήμα.

Το βλέμμα φαίνεται να στρέφεται προς την Περιφέρεια στις επόμενες εκλογές, με όσους γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις να μιλούν για κίνηση που θα προκαλέσει συζητήσεις.

Αν τελικά επιβεβαιωθεί, η μάχη δεν θα είναι τυπική ούτε το αποτέλεσμα προδιαγεγραμμένο.

Τα Άγραφα, άλλωστε, έχουν αποδείξει πως ξέρουν να ανατρέπουν ισορροπίες.

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή ενός τόπου που αποκαλύπτουν πόσο εύθραυστο είναι το οικοδόμημα της «κανονικότητας». Η ίδρυση του νέου πολιτικού φορέα της Μαρίας Καριστιανού είναι μία από αυτές. Όχι επειδή συνοδεύτηκε από τυμπανοκρουσίες, αλλά ακριβώς επειδή ήρθε αθόρυβα και χτύπησε κατευθείαν στο νεύρο.

Το πολιτικό σύστημα αιφνιδιάστηκε. Και όταν ένα σύστημα αιφνιδιάζεται, σημαίνει ότι δεν ελέγχει πια πλήρως το πεδίο.

Η παρουσία της Μαρίας Καριστιανού στον δημόσιο χώρο δεν είναι «άλλη μία πολιτική κίνηση». Είναι η πολιτικοποίηση της κοινωνικής οργής, η θεσμική έκφραση ενός θυμού που μέχρι τώρα οι κομματικοί μηχανισμοί είτε υποτιμούσαν είτε προσπαθούσαν να απορροφήσουν επικοινωνιακά. Και αυτή ακριβώς είναι η αιτία της αναστάτωσης: δεν χωρά εύκολα στα υπάρχοντα καλούπια.

Για πρώτη φορά μετά από καιρό, τα κόμματα εξουσίας –αλλά και της αντιπολίτευσης– βρέθηκαν στριμωγμένα. Όχι επειδή απειλούνται άμεσα εκλογικά, αλλά επειδή αμφισβητείται η ηθική τους κυριαρχία στον δημόσιο λόγο. Όταν μια νέα πολιτική πρωτοβουλία δεν ξεκινά από επαγγελματίες της πολιτικής, αλλά από ανθρώπους που έρχονται από την κοινωνία, τότε καταρρέει το αφήγημα πως «δεν υπάρχει εναλλακτική».

Οι πρώτες αντιδράσεις το αποδεικνύουν: αμηχανία, σιωπή, υποτίμηση, έμμεσες ειρωνείες. Κλασικά συμπτώματα ενός συστήματος που δεν ξέρει ακόμα πώς να αντιμετωπίσει αυτό που εμφανίστηκε μπροστά του. Γιατί η Καριστιανού δεν ζητά απλώς ψήφους· ζητά λογοδοσία. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο αίτημα για ένα πολιτικό περιβάλλον που έχει μάθει να λειτουργεί με χαμηλές προσδοκίες από τους πολίτες.

Το ερώτημα, φυσικά, δεν είναι αν ο νέος φορέας θα πετύχει εκλογικά. Αυτό θα το κρίνει ο χρόνος. Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: πόσο βαθιά έχει πληγώσει ήδη την αυτάρεσκη βεβαιότητα του πολιτικού συστήματος. Και η απάντηση είναι: περισσότερο απ’ όσο θα ήθελαν να παραδεχτούν.

Γιατί, τελικά, ο μεγαλύτερος φόβος της πολιτικής εξουσίας δεν είναι η ήττα στην κάλπη. Είναι η απώλεια του ελέγχου του αφηγήματος. Και αυτό ακριβώς συνέβη.

Η νέα σύνθεση της Δημοτικής Αρχής Αγράφων για το 2026 συνοδεύεται από πολιτικά ερωτήματα και διαφορετικές αναγνώσεις.

Οι αλλαγές στους Αντιδημάρχους του Δήμου Αγράφων για το 2026 ανακοινώθηκαν επισήμως, με λόγια ενότητας, συνεργασίας και «ουσιαστικής παρουσίας δίπλα στους πολίτες». Όμως, πίσω από τις τυπικές διατυπώσεις και τις ευχές για «καλή θητεία», η πολιτική πραγματικότητα φαίνεται –για ακόμη μία φορά– πιο σύνθετη και λιγότερο ειδυλλιακή.

Ενω Μπράζιας-Νιάφας-Αθανασίου-Ζαρκαδούλας-Διώτη και Ζαχαράκης παραμένουν στις θέσεις τους ,ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί ο ορισμός του Ηλία Μάκκα ως Αναπληρωτή Δημάρχου και Αντιδημάρχου Ύδρευσης – Αποχέτευσης. Μια επιλογή που, αν κρίνει κανείς από το πρόσφατο παρελθόν, γεννά εύλογα ερωτήματα και πολιτικές απορίες.

Διότι δεν έχει περάσει μεγάλο χρονικό διάστημα από τότε που –σύμφωνα με πληροφορίες που είχαν κυκλοφορήσει έντονα στην τοπική κοινωνία– οι σχέσεις μεταξύ του κ. Μάκκα και του Δημάρχου Αγράφων κ.Καρδαμπίκη κάθε άλλο παρά αρμονικές ήταν. Αντιθέτως, είχαν φτάσει σε σημείο έντονης πολιτικής σύγκρουσης, με κορύφωση την αποστολή εξώδικης δήλωσης προς τον ίδιο τον Δήμαρχο.

Σήμερα, οι ίδιοι πρωταγωνιστές καλούνται να συνυπάρξουν στο ανώτατο επίπεδο της δημοτικής διοίκησης. Από την πολιτική αντιπαράθεση και τη ρήξη, στη θεσμική συνεργασία και την «κοινή ευθύνη». Ένα άλμα που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν επιτρέπονται οι πολιτικές επαναπροσεγγίσεις – η αυτοδιοίκηση άλλωστε έχει αποδείξει ότι αντέχει πολλές. Το ερώτημα είναι πώς ερμηνεύεται αυτή η στροφή και ποιο μήνυμα στέλνει στους πολίτες ενός Δήμου που ταλαιπωρείται από χρόνια προβλήματα, ελλείψεις και διοικητικές δυσκολίες.

Είναι άραγε μια πράξη πολιτικού ρεαλισμού;

Μια προσπάθεια ισορροπιών;

Ή απλώς άλλη μία απόδειξη ότι στην τοπική αυτοδιοίκηση οι συγκρούσεις ξεχνιούνται εύκολα όταν το απαιτούν οι αριθμοί και οι καρέκλες;

Οι δημότες των Αγράφων δεν ζητούν απαντήσεις με βαρύγδουπες ανακοινώσεις. Ζητούν καθαρές σχέσεις, διαφάνεια και έργο. Και κυρίως, ζητούν να γνωρίζουν αν οι νέες διοικητικές ισορροπίες βασίζονται σε ειλικρινή συνεργασία ή σε εύθραυστες πολιτικές ανακωχές.

Γιατί όταν τα εξώδικα μετατρέπονται σε αντιδημαρχίες, τότε η πολιτική κρίνεται –όχι από τις αποφάσεις– αλλά από τη μνήμη των πολιτών.

Η Α-δέξια συντακτική ομάδα

Ο Αντιδήμαρχος που δεν… κάθεται ήσυχος

 Στα Άγραφα μπορεί να αλλάζει ο καιρός κάθε πέντε λεπτά, αλλά ένα πράγμα μένει σταθερό: ο Πάνος Μπράζιας στο «πόδι». Ο Αντιδήμαρχος που –όπως σχολιάζουν οι κακεντρεχείς– έχει κάνει το υπηρεσιακό αυτοκίνητο… δεύτερο σπίτι του, καθώς όλο και κάπου τρέχει να προλάβει, να επιβλέψει, να ξεμπλοκάρει, να κλείσει μια τρύπα ή να ανοίξει μια λύση.

 Και μέσα στο γενικότερο μουδιασμένο σκηνικό της τοπικής αυτοδιοίκησης, ο Πάνος δείχνει να έχει βάλει προσωπικό στοίχημα να ξεχωρίσει. Όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με το να είναι παντού—σχεδόν πριν χρειαστεί να τον καλέσουν. Από τα έργα που «τρέχουν» μέχρι τις μικρές καθημερινές παρεμβάσεις, έχει τη φήμη ότι σκύβει πάνω από τα ζητήματα με μαχητικότητα… συχνά και περισσότερη απ’ όση αντέχουν οι υπηρεσίες.

 Κάποιοι λένε πως είναι από τις φιγούρες της Δημοτικής Αρχής Aγράφων που πραγματικά κάνουν τη διαφορά. Άλλοι πως έχει υπερβολικό ζήλο. Το μόνο σίγουρο; Αν αναζητά κανείς έναν Αντιδήμαρχο που δεν περιμένει να του πουν «προχώρα» για να ξεκινήσει, τότε ο Πάνος Μπράζιας έχει ήδη φύγει… μπροστά!!