Ομόφωνο ψήφισμα στο Δημοτικό Συμβούλιο Καρπενησίου- Βαριές επισημάνσεις, πολιτικές αιχμές και προειδοποιήσεις για το μέλλον της Ευρυτανίας. Από τα λόγια πρέπει πλέον να περάσουμε στις πράξεις.

Με ένα ηχηρό και ομόφωνο «ΟΧΙ» στο σχέδιο «Εύρυτος», το Δημοτικό Συμβούλιο Καρπενησίου επαναβεβαίωσε την αντίθεσή του στη σχεδιαζόμενη εκτροπή του Κρικελλοποτάμου και του Καρπενησιώτη προς το υδροδοτικό σύστημα της Αττικής.

Στη συνεδρίαση της 4ης Νοεμβρίου, ο δήμαρχος Χρήστος Κακαβάς παρουσίασε το ιστορικό των παρεμβάσεων της δημοτικής αρχής, από την πρώτη κυβερνητική εξαγγελία μέχρι τη δημόσια διαβούλευση και την ψήφιση της σχετικής νομοθετικής ρύθμισης. Υπογράμμισε ότι ο Δήμος είχε ζητήσει επανειλημμένα ενημέρωση, είχε καταθέσει υπομνήματα και είχε εκφράσει θεσμικά την αντίθεσή του. Το νέο ψήφισμα ζητά την κατάργηση της επίμαχης διάταξης, πλήρη ενημέρωση και ουσιαστική συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας. Ωστόσο, ένα ερώτημα παραμένει: όταν η νομοθετική πρόβλεψη έχει ήδη ψηφιστεί, πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένα ακόμη ομόφωνο ψήφισμα;

Ιδιαίτερα αιχμηρή ήταν η τοποθέτηση του Ιωάννη Μαντζιούτα, ο οποίος έθεσε ζήτημα πολιτικών ευθυνών και προειδοποίησε ότι δεν αρκεί να ψηφίζονται ψηφίσματα αφού πρώτα οι εξελίξεις έχουν προχωρήσει. Έκανε αναφορά στη νομοθετική ρύθμιση, στον Οργανισμό Διαχείρισης Υδάτων και στους σχεδιασμούς που, κατά την εκτίμησή του, συνδέονται με ευρύτερες ενεργειακές και επιχειρηματικές επιδιώξεις, μεταξύ άλλων και με τα data centers. Η φράση του ότι «το νερό είναι δημόσιο αγαθό» και δεν μπορεί να αποτελεί αντικείμενο αποφάσεων πίσω από την πλάτη των τοπικών κοινωνιών συμπύκνωσε την ουσία της παρέμβασής του. Από την πλευρά του, ο πρώην βουλευτής Ευρυτανίας Θωμάς Κωτσιας συνέδεσε τον «Εύρυτο» με τον ευρύτερο σχεδιασμό ενεργειακών έργων στην κοιλάδα του Αχελώου, εκφράζοντας την ανησυχία ότι η περιοχή κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα απέραντο ενεργειακό και βιομηχανικό πεδίο, με βαρύ περιβαλλοντικό κόστος. Έθεσε, μάλιστα, ευθέως το ερώτημα: ποιος τελικά ωφελείται από αυτήν την ανάπτυξη και ποιος πληρώνει το τίμημα;

Ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης, Νίκος Σουλιώτης, ξεκαθάρισε ότι συντάσσεται απόλυτα με το ψήφισμα και τάσσεται κατά της εκτροπής, άσκησε όμως κριτική στους χειρισμούς και στον χρόνο σύγκλησης της συνεδρίασης, επισημαίνοντας ότι η ενημέρωση των δημοτικών συμβούλων δεν μπορεί να γίνεται αποσπασματικά ή μέσα από δημοσιεύματα. Τόνισε ότι οι αποφάσεις για τους φυσικούς πόρους της περιοχής δεν μπορούν να λαμβάνονται χωρίς ουσιαστική συμμετοχή της τοπικής αυτοδιοίκησης. Στο ίδιο πνεύμα, ο Κώστας Πάζιος, μέλος της Επιτροπής Αγώνα για τη διάσωση της πηγής Πούντος, υπενθύμισε ότι οι αγώνες δεν κερδίζονται μόνο με νομικές κινήσεις και ψηφίσματα. Χρειάζονται ενημέρωση, κινητοποίηση των πολιτών, κοινωνική πίεση και διαρκής παρουσία. Μετέφερε, μάλιστα, το μήνυμα από τον αγώνα για την πηγή Πούντος: κανένας αγώνας δεν είναι χαμένος όταν υπάρχει οργανωμένη κοινωνία.

Το συμπέρασμα είναι ένα: η Ευρυτανία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια δεξαμενή φυσικών πόρων από την οποία η κεντρική εξουσία θα αντλεί ό,τι χρειάζεται, χωρίς να υπολογίζει τους ανθρώπους που ζουν εδώ. Τα ποτάμια δεν είναι αδιάφορες γραμμές σε έναν τεχνικό χάρτη. Είναι το φυσικό κεφάλαιο, η ιστορία και η αναπτυξιακή προοπτική αυτού του τόπου. Το ομόφωνο «ΟΧΙ» του Καρπενησίου είναι σημαντικό, αλλά δεν αρκεί από μόνο του.

Χρειάζεται κοινό μέτωπο Καρπενησίου και Αγράφων, συντονισμός των φορέων, νομική διεκδίκηση και ενεργή συμμετοχή των πολιτών. Γιατί, αν η Ευρυτανία περιοριστεί σε ψηφίσματα και δηλώσεις, ενώ οι αποφάσεις προχωρούν αλλού, τότε θα έχει χάσει πολύτιμο χρόνο. Τα ποτάμια της Ευρυτανίας δεν είναι διαθέσιμα προς διαπραγμάτευση. Και το μέλλον του τόπου δεν μπορεί να αποφασίζεται ερήμην του.

Το νερό της Ευρυτανίας στο στόχαστρο σχεδιασμών: ΕΥΔΑΠ, «Εύρυτος» και Πούντος – Ποιος αποφασίζει για τον φυσικό πλούτο του τόπου;

Η συζήτηση για το μέλλον των υδάτινων πόρων της Ευρυτανίας αποκτά νέες διαστάσεις, με τον Δήμο Αγράφων να παρεμβαίνει επισήμως και να διαψεύδει το δημοσίευμα περί «μυστικής συνάντησης» του δημάρχου Αλέξη Καρδαμπίκη με τη διοίκηση της ΕΥΔΑΠ στην Αθήνα. Η διάψευση, ωστόσο, συνοδεύεται από μια σημαντική παραδοχή: η συνάντηση πραγματοποιήθηκε κατόπιν πρόσκλησης της εταιρείας προς τους δήμους της χώρας και αντικείμενό της ήταν η ενημέρωση για τον σχεδιασμό διαχείρισης των υδάτων.Μάλιστα, στην τοποθέτησή του στο Δημοτικό Συμβούλιο στις 27 Οκτωβρίου, ο δήμαρχος αναφέρθηκε ευθέως στη διερεύνηση δημιουργίας ενιαίου φορέα, αλλά και στην πιθανότητα ενιαίας τιμολογιακής πολιτικής, εκφράζοντας την ανησυχία ότι μια τέτοια εξέλιξη ενδέχεται να επιβαρύνει τους δημότες. 

Την ίδια ώρα, στο Καρπενήσι, το Δημοτικό Συμβούλιο τοποθετήθηκε αρνητικά, στο σύνολό του, για το σχέδιο «Εύρυτος», που αφορά τη μεταφορά υδάτων από ποταμούς της Ευρυτανίας προς τον Εύηνο. Και όλα αυτά έρχονται σε συνέχεια της υπόθεσης του Πούντου και της πρόσφατης ακύρωσης που επανέφερε στο προσκήνιο το ζήτημα της διαχείρισης των υδάτινων πόρων των Αγράφων.

Είναι πλέον σαφές ότι το νερό της Ευρυτανίας δεν αποτελεί μια μεμονωμένη τοπική υπόθεση, αλλά ένα ζήτημα με πολλές παραμέτρους, οικονομικές, περιβαλλοντικές και πολιτικές. Η διάψευση περί μυστικής συνάντησης δεν αναιρεί τα ερωτήματα που γεννούν οι ίδιες οι επαφές και οι σχεδιασμοί που βρίσκονται σε εξέλιξη.

Τι ακριβώς συζητήθηκε με την ΕΥΔΑΠ; Ποια θα είναι η θέση του Δήμου Αγράφων εάν κατατεθεί επίσημη πρόταση; Πώς διασφαλίζεται ότι το νερό θα παραμείνει προσιτό στους κατοίκους και ότι οι τοπικές κοινωνίες θα έχουν ουσιαστικό λόγο στις αποφάσεις; Από τον «Εύρυτο» μέχρι την ΕΥΔΑΠ και τον Πούντο, η Ευρυτανία βρίσκεται μπροστά σε μια συζήτηση που δεν μπορεί να περιοριστεί σε ανακοινώσεις και διαψεύσεις.

Γιατί το νερό δεν είναι απλώς ένα τιμολόγιο ύδρευσης ή ένας υδρολογικός σχεδιασμός. Είναι φυσικός πλούτος, δημόσιο αγαθό και κομμάτι της ίδιας της ταυτότητας αυτού του τόπου. Και οι κάτοικοί του δικαιούνται να γνωρίζουν εγκαίρως τι σχεδιάζεται για το μέλλον του

Η ΕΛΑΣ, στήνει επιτελικό οργανωτικό κορμό - Τα 596 στελέχη θα αναλάβουν την ευθύνη της συγκρότησης οργανώσεων σε κάθε δήμο και δημοτική ενότητα της χώρας

Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛΑΣ), προχώρησε στην συγκρότηση των Συντονιστικών της Επιτροπών στις 59 εκλογικές περιφέρειες της χώρας.

Πρόκειται για τον επιτελικό οργανωτικό κορμό της ΕΛΑΣ που θα απλώνεται σε όλη την Ελλάδα και αποτελείται από 596 στελέχη που θα αναλάβουν την ευθύνη της συγκρότησης οργανώσεων σε κάθε δήμο και δημοτική ενότητα της χώρας.

Οι Συντονιστικές Επιτροπές θα έχουν μεταξύ άλλων την ευθύνη της διοργάνωσης και στήριξης δράσεων σε τοπικό επίπεδο, την εγγραφή νέων μελών καθώς και την προώθηση της οικονομικής καμπάνιας της ΕΛΑΣ.

Σύμφωνα με σχετική απόφαση των συλλογικών οργάνων της Συμπαράταξης, τα στελέχη που συγκροτούν τις Συντονιστικές Επιτροπές και θα έχουν την ευθύνη του συντονισμού του προεκλογικού αγώνα, δεν θα είναι υποψήφια στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές.

ΝΟΜΟΣ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ

Αντωνόπουλος Σπύρος

Βλάχου Θεοδώρα

Καραθανάσης Βασίλης

Καρακίτσος Βαγγέλης

ΜπάδαΔώρα

Μπεκιαράκης Θεόδωρος

Νταής Δημήτρης

Νταουσάνης Γιάννης

Παυλιδάκης Γιώργος

ΤριάντηΑγνή

Τσαπαρέλης Γρηγόρης – Συντονιστής Πλατφόρμας

 ΝΟΜΟΣ ΕΥΡΥΤΑΝΙΑΣ

Γιαννιώτης Βαγγέλης

Κρίκος Σπύρος

ΣάλτοςΓιώργος

Σκαρπής Ιωάννης- Συντονιστής Πλατφόρμας

Τσιγαρίδα Θεοφανή

Τσιγαρίδας Βασίλης

Φλέγγας Δημήτρης

Δείτε ΕΔΩ τις συντονιστικές επιτροπές της ΕΛΑΣ σε όλη την χώρα ανά Περιφέρεια – Όλα τα ονόματα

Τραγικό δυστύχημα σημειώθηκε στην ευρύτερη περιοχή του Κρικέλλου Ευρυτανίας, όπου βρέθηκε νεκρός ένας 65χρονος κυνηγός.

Ο άνδρας έχασε τη ζωή του όταν το αυτοκίνητο που οδηγούσε εξετράπη της πορείας του και κατέπεσε σε γκρεμό περίπου 80 μέτρων, σύμφωνα με το tvstar.gr. Το περιστατικό σημειώθηκε στην ορεινή θέση Άγιοι Θεόδωροι.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο 65χρονος είχε μεταβεί στο σημείο νωρίς το πρωί της Κυριακής για κυνήγι, επιβαίνοντας μόνος του στο όχημά του. Η υπόλοιπη παρέα των κυνηγών ανησύχησε όταν έχασε την επικοινωνία μαζί του και ξεκίνησε να τον αναζητά ήδη από τις 6:00 το πρωί.

Δυστυχώς, οι φόβοι τους επιβεβαιώθηκαν λίγη ώρα αργότερα, όταν το όχημα εντοπίστηκε σε δύσβατο γκρεμό της περιοχής. Για την ανάσυρση του 65χρονου στήθηκε μεγάλη επιχείρηση από την Πυροσβεστική, με 10 πυροσβέστες και δύο οχήματα να συμμετέχουν στην προσπάθεια.

Οι διασώστες κατάφεραν να προσεγγίσουν το όχημα, ωστόσο ο 65χρονος ανασύρθηκε χωρίς τις αισθήσεις του. Έρευνα για τα ακριβή αίτια και τις συνθήκες κάτω από τις οποίες το όχημα βγήκε εκτός δρόμου διενεργεί το αρμόδιο Αστυνομικό Τμήμα.

Αποχώρησε από τη Φουρνά Ευρυτανίας, έπειτα από δύο χρόνια παραμονής, η πολύτεκνη οικογένεια με έξι παιδιά, η οποία είχε εγκατασταθεί στο ορεινό χωριό στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «Νέα Ζωή στο Χωριό».

 Η πολύτεκνη οικογένεια με τα 6 παιδιά που αποχώρησε από τη Φουρνά Ευρυτανίας, όπου είχε εγκατασταθεί μέσω της πρωτοβουλίας «Νέα Ζωή στο Χωριό», καταγγέλλει κοινωνικό αποκλεισμό, οικονομικές δυσκολίες, περιστατικά bullying σε βάρος παιδιού και δύσκολες συνθήκες διαβίωσης. Η πρόεδρος της πρωτοβουλίας, Παναγιώτα Διαμαντή, διαψεύδει τις καταγγελίες, υποστηρίζοντας ότι η οικογένεια έλαβε εκτεταμένη στήριξη και ότι το πρόγραμμα είναι επιτυχημένο για άλλες οικογένειες.

Η οικογένεια, αναχώρησε με προορισμό τη Νάξο, καταγγέλλοντας ότι κατά τη διάρκεια της παραμονής της αντιμετώπισε κοινωνικό αποκλεισμό, οικονομικές δυσκολίες και έλλειψη της απαιτούμενης στήριξης από την τοπική κοινωνία.

 Παράλληλα, η μητέρα της οικογένειας, Βασιλική Εμμανουήλ, έκανε λόγο για περιστατικά bullying σε βάρος του παιδιού της, αλλά και για ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες διαβίωσης στην κατοικία όπου μετακόμισαν.

 Η υπόθεση έχει προκαλέσει συζήτηση γύρω από το εγχείρημα της εγκατάστασης οικογενειών σε μικρές και ορεινές κοινότητες, με τις δύο πλευρές να δίνουν διαφορετική εικόνα για τη στήριξη που παρασχέθηκε στην οικογένεια και για τα προβλήματα που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της διετούς παραμονής της.

«Δεν στηριχτήκαμε από την αρχή σωστά»

Η Βασιλική Εμμανουήλ, η μητέρα της οικογένειας και πρώην κάτοικος στη Φουρνά, έκανε λόγο για σοβαρά οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στο χωριό, καθώς και για bullying σε βάρος του παιδιού τους.

Όπως είπε η ίδια, όταν το κατήγγειλαν στις Αρχές, μια μερίδα των ντόπιων αντέδρασε εχθρικά, μποϊκοτάροντας το κατάστημα εστίασης που η οικογένεια είχε ανοίξει με δικά της έξοδα.

«Σίγουρα ήταν το οικονομικό. Όταν πήγαμε δεν είχαμε το μαγαζί. Όντως, η «Νέα ζωή στο χωριό» τον πρώτο χρόνο ήτανε δίπλα μας και από θέμα ενοικίου. Από εκεί και πέρα, έπρεπε να σταθούμε εμείς στα πόδια μας, παλέψαμε με το μαγαζί. Δεν ήταν μόνο το οικονομικό, ήταν ότι δεν στηριχτήκαμε και με το σπίτι και με το μαγαζί. Δεν στηριχθήκαμε από την αρχή σωστά και το κερασάκι στην τούρτα ήταν και το bullying που πέρασε το παιδί μας».

«Όταν μίλησε το παιδί ότι πέρασε κάποιες καταστάσεις στο χωριό, το χωριό δυστυχώς έβαλε μια στάση ότι δεν πρέπει να έρθουν στο μαγαζί, γιατί θεωρούσαν ότι ο ξένος προσέβαλε τον ντόπιο».

«Ζούσαμε με τα ποντίκια»

Την ίδια στιγμή οι γονείς κατήγγειλαν τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες διαβίωσης στο σπίτι όπου μετακόμισαν, κάνοντας λόγο για εισροή νερών και χιονιού από τη σκεπή, προβλήματα θέρμανσης και παρουσία ποντικιών, γεγονός που τους ανάγκασε να φύγουν από το χωριό.

«Φύγαμε γιατί δεν μπορούσαμε να ανταπεξέλθουμε και δεν μπορούσαμε να συνεισφέρουμε στα παιδιά. Από τη στιγμή που εμείς έχουμε και μια αξιοπρέπεια, Που κάποια στιγμή πρέπει να την κρατήσεις αυτήν την αξιοπρέπεια και από τη στιγμή που δεν μπορείς να ανταποκριθείς στο να ταΐσεις τα παιδιά, δεν θα χτυπήσεις την πόρτα να ζητήσεις μία βοήθεια. Χτύπησα την πόρτα ότι δεν είναι ωραίο αυτό που κάνουν στο μαγαζί γιατί δε χτυπάνε μια επιχείρηση, χτυπάνε μία μάνα που δεν μπορούσε να ταΐσει τα έξι παιδιά της».

«Μπήκαμε σε ένα σπίτι που μένανε αρουραίοι και ο μάστορας ο ίδιος γύρισε και είπε ‘εδώ δεν μένουν ούτε κότες’. Ζούσαν τα παιδιά με μία ξυλόσομπα, η οποία δεν τοποθετήθηκε σωστά και τα νερά και τα χιόνια έμπαιναν όλα μέσα. Ζούσαμε με τους αρουραίους και το παιδί συνέχεια ήταν στο γιατρό».

Η Λίμνη Κρεμαστών… άναψε! Η Γέφυρα Τέμπλας φωτίστηκε και ο Μάνος Πυροβολάκης έδωσε τον ρυθμό στη μεγάλη αυλαία του Festival

Η Λίμνη Κρεμαστών έγινε για έναν ολόκληρο μήνα το σημείο όπου συναντήθηκαν η φύση, ο πολιτισμός, ο αθλητισμός και η μουσική, με το 1ο KREMASTA LAKE FESTIVAL να ολοκληρώνεται με τρόπο εντυπωσιακό. Η αυλαία άνοιξε ουσιαστικά πάνω στο νερό και στα βουνά και έκλεισε εκεί όπου η ιστορία συναντά το σήμερα: στη Γέφυρα Τέμπλας. Το Σάββατο 29 Αυγούστου, το ιστορικό γεφύρι φωταγωγήθηκε δημιουργώντας ένα ξεχωριστό σκηνικό στις όχθες του Αχελώου, ενώ ο Μάνος Πυροβολάκης ανέλαβε να δώσει μουσικό παλμό στη μεγάλη βραδιά.

Και αν η μουσική έδωσε το βράδυ τον τόνο, την επόμενη ημέρα ήταν η σειρά του Kremasta Lake Run να βάλει τη Λίμνη Κρεμαστών σε… αθλητική κίνηση. Οι τρεις διαδρομές των 25, 13 και 900 μέτρων ένωσαν διαφορετικά σημεία της περιοχής και είχαν κοινό τερματισμό στη νέα Γέφυρα Τέμπλας, με τους δρομείς να κινούνται μέσα σε ένα τοπίο όπου ο Αχελώος, η λίμνη και τα Άγραφα δημιουργούν ένα μοναδικό φυσικό σκηνικό.

Από τη φωτισμένη Τέμπλα μέχρι τον Πυροβολάκη, η Λίμνη Κρεμαστών έδειξε τον δρόμο

Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως το KREMASTA LAKE FESTIVAL δεν ήταν απλώς μια σειρά εκδηλώσεων. Ήταν ένα μήνυμα εξωστρέφειας και συνεργασίας ανάμεσα στις δύο πλευρές της λίμνης, στην Αιτωλοακαρνανία και την Ευρυτανία. Η πρώτη διοργάνωση έδειξε στην πράξη ότι οι λίμνες και τα βουνά δεν χωρίζουν τους τόπους – τους ενώνουν.

Και η φωτισμένη Γέφυρα Τέμπλας, με τη μουσική του Μάνου Πυροβολάκη να απλώνεται στο τοπίο, ήταν ίσως η πιο δυνατή εικόνα για το φινάλε μιας διοργάνωσης που φιλοδοξεί να γίνει θεσμός

Από την Τατάρνα μέχρι το Αγρίνιο... αδιέξοδο – Η Βουλή ρώτησε, η κυβέρνηση απάντησε "περιμένουμε"

Για επτά και πλέον μήνες, ένας από τους σημαντικότερους οδικούς άξονες που συνδέει την Ευρυτανία με την Αιτωλοακαρνανία παραμένει κομμένος στα δύο.

Η καθίζηση στην Αλευράδα δεν έκλεισε απλώς έναν δρόμο. Έκλεισε την καθημερινότητα χιλιάδων πολιτών, απομόνωσε χωριά, αύξησε το κόστος μετακίνησης και έφερε σε απόγνωση κατοίκους, επαγγελματίες, κτηνοτρόφους και ασθενείς που αναγκάζονται να κάνουν δεκάδες επιπλέον χιλιόμετρα για να φτάσουν στο Αγρίνιο και στα νοσοκομεία της περιοχής.

Το θέμα έφτασε μέχρι την Ελληνική Βουλή, με τον πρόεδρο της Ελληνικής Λύσης Κυριάκο Βελόπουλο να καταθέτει ερώτηση προς τα Υπουργεία Εσωτερικών και Υποδομών, ζητώντας να μάθει πότε θα αποκατασταθεί ο δρόμος και ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα των εργασιών. Στην ερώτησή του περιγράφεται μια περιοχή που βρίσκεται σε «άτυπο αποκλεισμό», χωρίς προσωρινή πρόσβαση και χωρίς καμία ουσιαστική κρατική παρέμβαση, παρά τις αυτοψίες, τις μελέτες και τα επείγοντα αιτήματα των Δήμων Αγράφων και Αμφιλοχίας. 

Η απάντηση της Περιφέρειας: «Περιμένουμε χρηματοδότηση»

Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Η απάντηση που διαβιβάστηκε στη Βουλή από την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας δεν φέρνει ούτε ημερομηνίες ούτε δεσμεύσεις. Ο Περιφερειάρχης Νεκτάριος Φαρμάκης αναφέρει ότι η Περιφέρεια έχει ολοκληρώσει όλες τις διοικητικές ενέργειες και έχει ζητήσει χρηματοδότηση από το ειδικό πρόγραμμα φυσικών καταστροφών 2026-2030 για δύο έργα συνολικού προϋπολογισμού 3.050.000 ευρώ. 

Το πρώτο αφορά την αποκατάσταση των ζημιών στην επαρχιακή οδό Αλευράδα – Τρίκλινο, προϋπολογισμού 1,6 εκατ. ευρώ. Το δεύτερο αφορά την αποκατάσταση των ζημιών από τη Γέφυρα Τατάρνας, προϋπολογισμού 1,45 εκατ. ευρώ. Και τα δύο έργα έχουν εγκριθεί από την Περιφερειακή Επιτροπή για ένταξη. 

Χρονοδιάγραμμα; Κανένα.

Το πιο αποκαρδιωτικό σημείο της απάντησης βρίσκεται σε μία μόνο παράγραφο. Η Περιφέρεια δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν έχει εγκριθεί ακόμη καμία χρηματοδότηση, επομένως δεν μπορεί να προσδιοριστεί ούτε πότε θα ξεκινήσουν ούτε πότε θα ολοκληρωθούν τα έργα. Μέχρι τότε, η απόφαση διακοπής κυκλοφορίας παραμένει σε ισχύ για λόγους ασφάλειας. 

Με απλά λόγια; Οι κάτοικοι καλούνται να συνεχίσουν να περιμένουν... χωρίς να γνωρίζουν μέχρι πότε.

Η Ευρυτανία πληρώνει ξανά το τίμημα της εγκατάλειψης

Η υπόθεση της Αλευράδας δεν είναι ένα τοπικό τεχνικό πρόβλημα. Είναι ακόμη μία απόδειξη ότι η Ευρυτανία παραμένει ο φτωχός συγγενής των υποδομών στη Στερεά Ελλάδα και στη Δυτική Ελλάδα. Ένας δρόμος που αποτελεί ζωτική σύνδεση με το Αγρίνιο και την Ιόνια Οδό έχει μείνει κλειστός επί μήνες, χωρίς προσωρινή λύση, χωρίς εργοτάξια και χωρίς σαφές σχέδιο αποκατάστασης.

Οι επιπτώσεις είναι τεράστιες: αυξημένο κόστος μεταφοράς προϊόντων, καθυστερήσεις στις υπηρεσίες υγείας, απομόνωση ορεινών χωριών και ακόμη μεγαλύτερη ερήμωση μιας περιοχής που ήδη δοκιμάζεται δημογραφικά και οικονομικά. Όλα αυτά την ώρα που οι κάτοικοι ακούνε μόνο για εγκρίσεις, διαδικασίες και αναμονή χρηματοδότησης.

Οι πολίτες δεν ζητούν άλλες υποσχέσεις

Η Βουλή έκανε την ερώτηση. Η Περιφέρεια έδωσε την απάντηση. Αυτό που εξακολουθεί να λείπει είναι το αυτονόητο: έργα στο πεδίο.

Η Αλευράδα δεν μπορεί να παραμείνει ένας δρόμος-φάντασμα, ούτε η Γέφυρα Τατάρνας να αποτελεί το σύμβολο της εγκατάλειψης μιας ολόκληρης περιοχής. Η Ευρυτανία και η Αιτωλοακαρνανία δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν ασφαλή πρόσβαση, αξιοπρέπεια και έναν οδικό άξονα που να εξυπηρετεί τους ανθρώπους και όχι τις... αναμονές των υπουργείων.

 Επτά μήνες μετά την καθίζηση, ο δρόμος παραμένει κλειστός. Η χρηματοδότηση παραμένει... υπό αναμονή. Το μόνο που δεν περιμένει είναι η ταλαιπωρία των πολιτών. Και αυτή, δυστυχώς, συνεχίζεται κάθε μέρα.

Κάθε χρόνο στις 23 Αυγούστου γιορτάζεται η Απόδοσις της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και η Εκκλησία κλείνει με την ίδια πανηγυρική διάθεση την Κοίμηση και τη Μετάσταση της Παναγίας

Στο κέντρο καταπράσινων και πανύψηλων βουνών, στα νότια του νομού Ευρυτανίας και μόλις 30 χιλιόμετρα από το Καρπενήσι, βρίσκεται εδώ και περίπου χίλια χρόνια το ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας της Προυσιώτισσας περιτριγυρισμένο από απότομους και άγριους βράχους που προκαλούν δέος στον επισκέπτη.

Η φήμη του ξεπέρασε τα στενά όρια της Ρούμελης, της Θεσσαλίας αλλά και της χώρας. Το μοναστήρι πανηγυρίζει στις 23 Αυγούστου, την ημέρα της αποδόσεως της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και κάθε χρόνο πλήθη πιστών συρρέουν για να προσκυνήσουν την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Προυσιώτισσας που έδωσε και το όνομα στο μοναστήρι.

 Η ιστορία της θαυματουργής εικόνας

Σύμφωνα με την παράδοση, τη περίοδο της εικονομαχίας, η εικόνα «φυγαδεύτηκε» από τη Προύσα της Μικράς Ασίας, στη Στερεά Ελλάδα. Κατά τον 9ο αιώνα ο Αυτοκράτορας του Βυζαντίου, Θεόφιλος, ως εικονομάχος, είχε θέσει υπό διωγμό τα σύμβολα της Ορθοδοξίας. Έτσι, πρόσταξε τους εικονολάτρες να κάψουν τις εικόνες. Ένα αρχοντόπουλο, βλέποντας τα θαύματα που καθημερινά επιτελούσε η Παναγία δια της εικόνας, δεν υπάκουσε στη διαταγή για καταστροφή. Την πήρε λοιπόν μαζί του και κατέφυγε στην Ελλάδα, μόνο έτσι θα μπορούσε να τη σώσει από τους μανιώδεις αιρετικούς. Την ώρα που ο νέος κατέβαινε με την ιερή εικόνα ως τη Καλλίπολη της Θράκης, άγνωστο πώς, η εικόνα χάθηκε. Ο νεαρός λυπήθηκε και πίστεψε ότι η εικόνα χάθηκε λόγω της αμαρτωλότητάς του. Αποφάσισε να μη γυρίσει πίσω γιατί δε μπορούσε να βλέπει τους εικονομάχους να καταστρέφουν τις εικόνες. Με τους λογισμούς αυτούς ήρθε και έμεινε στην Υπάτη, κοντά στη Λαμία. Εκεί έχτισε ένα μικρό εκκλησάκι για παρηγοριά.

Ένα παιδί από τη περιοχή, γιος βοσκού που βοηθούσε τον πατέρα του με τα ζωντανά, ενώ κοιμόταν άκουσε ήχους ύμνων. Ξύπνησε και είδε έναν πύρινο στύλο, μια φωτεινή δέσμη που ξεκινούσε από μια σπηλιά και έφτανε ως τον ουρανό. Τρομαγμένο το παιδί πήγε και διηγήθηκε το παράδοξο γεγονός στον πατέρα του, ο οποίος αρχικά δεν το πίστεψε αλλά εξαιτίας της επιμονής του παιδιού του, πήγε την επόμενη νύχτα μαζί του για να το εξακριβώσει. Οι μελωδίες συνεχίζονταν και το φως ξεκινούσε από το σπήλαιο και έφτανε στον ουρανό. Την άλλη μέρα πατέρας και γιος πήγαν να εξερευνήσουν τη σπηλιά από την οποία έβγαινε φως και βρήκαν την Αγία εικόνα να φεγγοβολά και να αστράφτει. Αφού την προσκύνησαν, άνοιξαν μονοπάτι προς το σπήλαιο για να ανάβουν καθημερινά το καντηλάκι μπροστά στη Χάρη Της.

Λίγες ημέρες αργότερα, το γεγονός αυτό μαθεύτηκε στις γύρω πόλεις και χωριά και έφτασε στα αφτιά του αρχοντόπουλου που είχε μεταφέρει την εικόνα από τη Προύσα. Χωρίς να χάσει καιρό πήρε τους δούλους του μαζί και μετά από δύο αγωνιώδεις ημέρες έφτασαν στο σημείο. Το αρχοντόπουλο την αναγνώρισε και έπεσε κάτω προσκυνώντας την. Τα δάκρυα έπεφταν ποτάμι. Ήταν δάκρυα χαράς για την εύρεση της.

Αφού φιλοδώηε τους χωρικούς που τη βρήκαν τους είπε ΄΄Αδελφοί μου, μη διαμαρτύρεστε εναντίον μου, διότι αφενός η εικόνα είναι δική μου κι έπειτα ο τόπος αυτός δεν είναι κατάλληλος για χτίσιμο εκκλησίας΄΄. Με αυτά τα λόγια πήρε τη θαυματουργή εικόνα και αναχώρησε για την Υπάτη. Καθώς έφτασαν σε κάποιο ύψωμα του δρόμου κουράστηκαν και έβαλαν την εικόνα σε ένα ερειπωμένο εκκλησάκι για να ξαποστάσουν. Λίγη ώρα αργότερα αποκοιμήθηκαν κι όταν ξύπνησαν η εικόνα έλειπε από δίπλα τους. Το αρχοντόπουλο σκέφτηκε ότι μάλλον οι βοσκοί τους παρακολούθησαν και ήρθαν κρυφά και έκλεψαν την εικόνα.

Έτσι αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω. Όμως, μια γυναικεία φωνή άκουσε το αρχοντόπουλο να του λέει << Ω νέε σώσου και πήγαινε στο καλό, διότι εγώ αναπαύομαι καλύτερα σε αυτούς τους άγριους και ορεινούς τόπους με απλοϊκούς βοσκούς, παρά σε μεγαλουπόλεις με πλούσιους άρχοντες. Αν θέλεις να μείνεις μαζί μου έλα και θα ναι για καλό σου>>. Ξαφνικά, πάνω στο βουνό δημιουργήθηκε το τύπωμα της Παναγίας καθώς επίσης και μια τρύπα στη κορυφή του βουνού, ίση με το μέγεθος της εικόνας που μετέφερε, ενώ εμφανίστηκαν αποτυπώματα ανθρώπινου πέλματος κατά ύψος του βουνού.

Η Παναγία δηλαδή περπάτησε προς τη κορυφή του βουνού διαπερνώντας το, για να φτάσει και πάλι στη θέση όπου διάλεξε για μόνιμη κατοικία. Αυτά τα άκουσε με προσοχή το αρχοντόπουλο και ελευθέρωσε τους δούλους του. Ο ίδιος γύρισε πίσω, στο σημείο εύρεσης της εικόνας, ενώ εγκατέλειψε τα εγκόσμια και αφοσιώθηκε στη Παναγία. Έτσι εγκαταστάθηκαν οι πρώτοι μοναχοί στον ιερό αυτό τόπο, που διάλεξε η Κυρά της Ρούμελης να χτίσει το σπίτι Της. Το αρχοντόπουλο πήρε το μοναχικό όνομα Διονύσιος και ο δούλος του, πήρε το όνομα Τιμόθεος.

Ένα μικρό εκκλησάκι χτίστηκε κάτω ακριβώς από το βράχο με τα πατήματα της Παναγίας, ενώ ανεβαίνοντας τη σιδερένια σκάλα μπορούμε ολοκάθαρα να δούμε τα αποτυπώματα που άφησε η Παναγία στο διάβα Της, για να φτάσει στο σημερινό σημείο που διάλεξε για σπίτι Της.

Αναστάτωση προκάλεσε στους κατοίκους της Ευρυτανίας η ασθενής σεισμική δόνηση μεγέθους 3,4 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, που σημειώθηκε στις 02:38 τα ξημερώματα της Πέμπτης, με επίκεντρο την περιοχή ανάμεσα στα χωριά Τροβάτο και Τρίδεντρο Αγράφων.

Η δόνηση έγινε αισθητή σε αρκετές περιοχές της ευρύτερης περιοχής, χωρίς ωστόσο να προκαλέσει ζημιές ή να υπάρξουν αναφορές για τραυματισμούς.

Σύμφωνα με την αναθεωρημένη λύση του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών, το φαινόμενο δεν εμπνέει ανησυχία, ενώ οι αρμόδιες υπηρεσίες παρακολουθούν την εξέλιξη της σεισμικής δραστηριότητας. 

Η φωνή της Ευρυτανίας απέναντι στο σχέδιο ΕΥΡΥΤΟΣ

Η Ευρυτανία βρίσκεται μπροστά σε μία ακόμη κρίσιμη στιγμή για το μέλλον της.

Σήμερα, στις 19:30, στην κεντρική πλατεία Καρπενησίου, πολίτες, φορείς και συλλογικότητες καλούνται να ενώσουν τις φωνές τους σε μία ανοιχτή εκδήλωση – συζήτηση για τις εξελίξεις γύρω από το σχέδιο «ΕΥΡΥΤΟΣ» και τη διαχείριση των υδάτινων πόρων του νομού.

Το νερό δεν είναι απλώς ένας φυσικός πόρος. Είναι η ίδια η ζωή των Αγράφων και της Ευρυτανίας. Είναι τα ποτάμια που διασχίζουν τα φαράγγια, οι πηγές που ποτίζουν τη γη, οι λίμνες που συνθέτουν ένα μοναδικό φυσικό τοπίο. Είναι ένας ανεκτίμητος πλούτος που δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά με όρους επένδυσης ή οικονομικής εκμετάλλευσης. Γι' αυτό και οι αντιδράσεις που έχουν αναπτυχθεί το τελευταίο διάστημα αποτυπώνουν την αγωνία πολλών κατοίκων για το μέλλον του τόπου.

Η σημερινή εκδήλωση δεν αφορά μόνο όσους διαφωνούν με το συγκεκριμένο σχέδιο. Αφορά κάθε πολίτη που πιστεύει ότι τόσο σημαντικές παρεμβάσεις πρέπει να συνοδεύονται από πλήρη ενημέρωση, διαφάνεια, ουσιαστικό δημόσιο διάλογο και σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον και στις τοπικές κοινωνίες. Η συμμετοχή των πολιτών αποτελεί βασικό στοιχείο μιας δημοκρατικής διαδικασίας, ιδιαίτερα όταν διακυβεύονται ζητήματα που θα επηρεάσουν τις επόμενες γενιές.

Η Ευρυτανία έχει αποδείξει πολλές φορές ότι γνωρίζει να υπερασπίζεται τον φυσικό της πλούτο. Το μήνυμα που αναμένεται να σταλεί από τη σημερινή συγκέντρωση είναι πως οι αποφάσεις για τον τόπο δεν μπορούν να λαμβάνονται ερήμην των ανθρώπων που ζουν, εργάζονται και μεγαλώνουν τα παιδιά τους εδώ. Γιατί το νερό δεν είναι μόνο ένας φυσικός πόρος. Είναι ταυτότητα, ιστορία και μέλλον. Και το μέλλον της Ευρυτανίας αφορά όλους.