Συμπληρώνονται φέτος δέκα χρόνια από την ημέρα που η Ευρυτανία, και ιδιαίτερα η αγαπημένη του Πρασιά, βυθίστηκε στο πένθος με τον ξαφνικό χαμό του Ηλία Λιάσκου.

Ο φωτισμένος φιλόλογος, καθηγητής και αεικίνητος Πρόεδρος της Πανευρυτανικής Ένωσης, άφησε πίσω του ένα δυσαναπλήρωτο κενό και ένα αιώνιο, αναπάντητο «γιατί;».  Με αφορμή αυτή τη θλιβερή επέτειο, ο σεβαστός δάσκαλος από το Βασιλέσι Πρασιάς, κ. Λάμπρος Μπαλτάς, απέστειλε στο «Βήμα Πολίτη» ένα σπάνιο πνευματικό πόνημα-αφιέρωμα. Πρόκειται για μια συγκλονιστική κατάθεση ψυχής, γραμμένη με το μελάνι της βαθιάς φιλίας και του σεβασμού, προκειμένου να παραμείνει ζωντανή η ανάμνηση των Έργων και των Ημερών του εκλεκτού μας συμπατριώτη.

Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο κ. Μπαλτάς:

«Ο φωτισμένος καθηγητής κατέθεσε στο χρηματιστήριο Αρετών και Αξιών το πολύτιμο πνευματικό κεφάλαιο της ζωής του, αφήνοντας για τις επερχόμενες γενεές έναν πολύτιμο οδικό χάρτη. Καθένας μας, μελετώντας τον, ας εξαργυρώσει το μέρισμά του».  

«Μνήμης Ένεκεν» – Το ποίημα του Δασκάλου

Στο επίκεντρο του αφιερώματος βρίσκεται ένα βαθιά φιλοσοφημένο ποίημα του δασκάλου, όπου η προσωπική απώλεια συναντά τα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα της ανθρώπινης μοίρας:  

από έναν πονεμένο φίλο στον αείμνηστο Ηλία Λιάσκο  Τον πρόεδρο της Πανευρυτανικής Ένωσης,τον φωτισμένο φιλόλογο, καθηγητή,τη ζώσα ψυχή της Προσφοράς και της Ανθρωπιάς,που χάθηκε ξαφνικά στο έρεβος της αξημέρωτης Νύχτας, αφήνοντας πίσω του το αναπάντητο… γιατί;  Το αναπάντητο Γιατί;ΣΤΟΝ αβασίλευτο τον ήλιο, τον φωτοδότη

ΗΛΙΑζονται βουβές οι Μούσες, απαθείς και κατηφείς.

ΤΟΝ κόσμο πια δεν τον φωτίζουν τα γιατί και τα διότι…

ΛΙΑνοκέρια θαμπά και κούφια μοιρολόγια.

ΣΚΟρπια λόγια στο βασίλειο της Σιωπής…  | ΑΙΩρείται η Σκέψη τεθλιμμένη.

ΝΙΑγάρας, ποταμός το δάκρυ πλημμυρίζει.

ΜΝΗσίκακη η Μοίρα αλληθωρίζει στο Τοτέμ.

ΜΗνύματα η θλίψη στη λήθη ψιθυρίζει

 Ο δημιουργός μάς ταξιδεύει από τα αρχαία Τοτέμ και τον Αχέροντα, μέχρι την Εδέμ και την προσδοκώμενη Ανάσταση, αναζητώντας απαντήσεις για το μυστήριο του θανάτου. Όμως, η αληθινή παρηγοριά βρίσκεται στις αναμνήσεις που ξυπνούν «εκεί, στο κάστρο της Πρασιάς». 

«Δέκα χρόνια χωρίς τον Ηλία, πλανιέται απαραχώρητη μια ορφανή φιλία...» 

Ο Λάμπρος Μπαλτάς κλείνει το αφιέρωμά του με στίχους που συγκινούν κάθε Ευρυτάνα, περιγράφοντας τον Ηλία Λιάσκο ως τον παντοτινό «σημαιοφόρο» ακόμα και στον Παράδεισο, έναν άνθρωπο που έφυγε τόσο ξαφνικά χωρίς να προλάβει να χαιρετήσει:  «Έφυγε τόσο ξαφνικά, χωρίς να χαιρετήσει…

Όλοι τον περιμένουμε στο κάστρο να γυρίσει…

Όσο καλά σκεφτόμαστε και το καθυστερούμε…

 Εκεί, μια μέρα, σίγουρα… θα πάμε να τον βρούμε».  Δέκα χρόνια μετά, η Πρασιά Ευρυτανίας δεν ξεχνά. Υποκλίνεται στη μεγαλοψυχία και την ανεκτίμητη προσφορά του Ηλία Λιάσκου.

Το «Βήμα Πολίτη» ευχαριστεί θερμά τον δάσκαλο Λάμπρο Μπαλτά για αυτή την πολύτιμη κατάθεση μνήμης  Ας είναι η μνήμη του αειθαλής.