Σελίδα στη ζωή του έχει αλλάξει εδώ και μερικά χρόνια ο Χρήστος Τσιαμπόκαλος.

Ο ίδιος ενώ γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα,γύρισε στο χωριό του,την Βαλαώρα Ευρυτανίας ,και ασχολείται πλέον με την κτηνοτροφία.

 Δείτε τι αναφέρει για την ζωή του,για τα όνειρά του καθώς και για τα προβλήματα των κτηνοτρόφων μέσα απο το βίντεο του εικονολήπτη Ανδρέα Κουτσοθανάση

Παρά το τσουχτερό κρύο δεκάδες ήταν οι Αγραφιώτες και Αγραφιώτισσες που παρευρέθηκαν  στη τελετή του καθαγιασμού των υδάτων στην γέφυρα της Επισκοπής.

Στα παγωμένα νερά της λίμνης Κρεμαστών βούτηξαν πέντε άντρες αψηφώντας το πολικό ψύχος που επικρατούσε τις πρωινές ώρες στην περιοχή.

Δείτε παρακάτω το βίντεο του Ανδρέα Κουτσοθανάση απο τον αγιασμό

Με λαμπρότητα εορτάστηκε και εφέτος η μεγάλη θρησκευτική εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στον ομώνυμο πανηγυρίζοντα Ναό στην Ανατολική φραγκίστα Αγράφων.

Ο ιερός κλήρος και οι πιστοί από τις γύρω περιοχές, συγκεντρώθηκαν στον Ιερό Ναό της Μεταμορφώσεως για να προσευχηθούν και να συμμετάσχουν στις λατρευτικές εκδηλώσεις.

 Δείτε το βίντεο του Ανδρέα Κουτσοθανάση

Η Δυτική Φραγκίστα Ευρυτανίας μέσα απο το νέο βίντεο του Ανδρέα Κουτσοθανάση. 

Κάποτε ήταν ένα χωριό που λεγόταν Μεγάλη Φραγκίστα, εκτεταμένο και με πολλές συνοικίες. Προφανώς τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά κι αποφάσισαν να χωρίσουν το 1915.

Η Δυτική Φραγκίστα βρίσκεται στο νομό Ευρυτανίας και ανήκει στο Δήμο Αγράφων. Συνορεύει με τους νομούς Αιτωλοακαρνανίας (δυτικά και νότια) Καρδίτσας βόρεια και Φθιώτιδας ανατολικά.

Το χωριό βρίσκεται πάνω στην εθνική οδό Καρπενησίου – Αγρινίου και είναι χτισμένο σε υψόμετρο 760 μ., στην πλαγιά του βουνού. Το όνομά του εικάζεται ότι το πήρε από τον Γιάννη Φραγγίστα, οπλαρχηγό της Ρεντίνας Αγράφων.

Στην πλατεία του χωριού βρίσκεται ο ναός της Γέννησης της Θεοτόκου, με πανέμορφη αγιογράφηση και σκαλιστό τέμπλο, και Μνημείο Ηρώων για κατάθεση στεφάνων σε εθνικές εορτές. Στον κεντρικό δρόμο στεγάζεται το Δημαρχείο, ο Ξενώνας και τα σχολεία του χωριού, το Νηπιαγωγείο με το Δημοτικό Σχολείο και το Γυμνάσιο με το Επαγγελματικό Λύκειο. Μια βόλτα στο χωριό αποκαλύπτει και τις υπόλοιπες εκκλησίες του χωριού, όπως αυτή του Αγίου Αθανασίου και του Αγίου Γεωργίου. Στα νότια του χωριού υπάρχει παραδοσιακός νερόμυλος για το άλεσμα σιτηρών και καλαμποκιών και νεροτριβή με την παραδοσιακή κάλανη για να πλένουν οι κάτοικοι τα στρωσίδια τους.

Το τοπίο της περιοχής είναι μοναδικό, με πλούσια χλωρίδα και πανίδα και φυσική ομορφιά. Οι κάτοικοι της περιοχής είναι φιλόξενοι και γεμάτοι ζεστασιά. Στην περιοχή έχει αναπτυχθεί πολύ καλή τουριστική υποδομή, που αξιοποιεί τις φυσικές ομορφιές, ενώ τα ποτάμια και η φύση που τα περιβάλλει προσφέρονται για όμορφες διαδρομές, αθλήματα βουνού και πρωτόγνωρες εμπειρίες...

Του Ανδρέα Κουτσοθανάση

O Εμπεσός Βρίσκεται στην κοιλάδα του Ινάχου /παραπόταμο του Αχελώου, ανάμεσα στα όρη Καλάνα, Μητσέλι και Ζυγό, πάνω στο δρόμο που συνδέει την Αιτ/νία με την Ευρυτανία και την Ήπειρο (Αρτα).

Λέγεται ότι ο Εμπεσός ήταν στην αρχαιότητα πόλη με 30.000 κατοίκους και με βασιλιά τον Ιδομενέα όπως δείχνουν και ευρήματα αρχαιοτήτων πιθάρι του 4ου π.χ. αιώνα, δορυφόροι ναού της Δήμητρας, αλλά δεν έχουν βρεθεί ακόμη νομίσματα της βασιλείας του Ιδομενέα που να το επιβεβαιώνουν.

Η μια εκδοχή για την ονομασία του χωριού είναι ότι πήρε το όνομά του από τη θέση που κατέχει καθώς οριοθετείται από τα δύο βουνά, Μητσέλι και Καλάνα και μοιάζει σα να έπεσε εκεί (εν – πίπτω, ενέπεσα αόριστος, Εμπεσός).

Αξιοθέατα του Εμπεσού που μπορείτε να επισκεφτείτε, είναι το άλλοτε μοναστήρι και το σπήλαιο του Αγίου Θωμά στο παλιό χωριό, το Λαογραφικό & Ιστορικό Μουσείο, το γεφύρι, το ποτάμι με τα δροσερά πλατάνια του, τον οικισμό Συκιά, το ανάποδο νερό, τη βιβλιοθήκη του χωριού & φυσικά το μεσαιωνικό Κάστρο του οποίου ο εξωτερικός περίβολος και τα εσωτερικά τείχη με τις πολεμίστρες του,σώζονται σε καλή κατάσταση.

Στον Εμπεσό επίσης βρίσκεται και η πίστα αιωροπτεριστών της Καλάνας – μια από τις καλύτερες της Ελλάδας.

Του Ανδρέα Κουτσοθανάση

Η λίμνη άρχισε να κατακλύζει μέρα με τη μέρα τον τόπο. Κάτω απ’ τα νερά της χάνονται για πάντα σημαντικά μνημεία, γεφύρια, εκκλησίες, μοναστήρια, σπίτια, χωράφια, αλώνια. Από τα διάφορα ξάγναντα στα υψώματα περιφερειακά της λίμνης, οι άνθρωποι καθημερινά παρακολουθούν την άνοδο της στάθμης και αποχαιρετούν με σπαραγμό αγαπημένα μέρη συνδεδεμένα απόλυτα με την ζωή τους και την ύπαρξη τους. Οι ξεριζωμένοι σφραγίζουν με ένα τελευταίο θολό απ’ τα δάκρυα βλέμμα τον τόπο τους που θα διατηρείται μόνο στη μνήμη.

Σε λίγο πάνω απ’ τα σπίτια και τα αγαπημένα μέρη θα περνά ένα φέρυ-μπόουτ για να τους μεταφέρει με τα τελευταία υπάρχοντά τους στο νέο τόπο που εγκαθίστανται. Τους δρόμους που διέκοψε η λίμνη αναλαμβάνουν τώρα να συνδέσουν τα φέρυ-μπόουτ. Δύο, τα μεγαλύτερα που ναυπηγήθηκαν επί τόπου, θα εξυπηρετήσουν με πορθμείο (για χρόνια μέχρι να ολοκληρωθεί η κατασκευή της γέφυρας Επισκοπής, τον οδικό άξονα Καρπενησίου- Αγρινίου). Υπάρχουν ακόμα οι προβλήτες κάτω από το χωριό Παλαιοχώρι από την πλευρά της Ευρυτανίας και πάνω από το πνιγμένο χωριό Αι Βασίλης από την πλευρά την Αιτωλ/νίας. Τα δύο μικρότερα κάθε Δευτέρα και Παρασκευή ξαναζωντανεύουν τις αυτοσχέδιες προβλήτες των παραλίμνιων χωριών από ανθρώπους που ακόμα δεν το παίρνουν απόφαση και πηγαινοέρχονται ανάμεσα στον παλιό και στον νέο τόπο διαμονής, μαζί με ζώα και πράγματα μέχρι την κατασκευή της γέφυρας Τατάρνας. Το δρομολόγιο ξεκινά το πρωί από την προβλήτα του Αι Βασίλη και συνδέει τα χωριά της Ευρυτανίας με αυτά του Βάλτου φτάνοντας μέχρι τη Σιβίστα και τα στενά παλιά περάσματα του Αχελώου στο δρόμο για Εμπεσό. Επιστρέφει σε μια αντίστροφη πορεία το απόγευμα στον Αι Βασίλη με ανταπόκριση λεωφορείου για το Αγρίνιο. Οι ανύπαρκτοι δρόμοι της Ευρυτανίας και το μακρινό Καρπενήσι αναδείχνει τη νέα συγκοινωνία σαν τη σωτήρια λύση επικοινωνίας για τα παραλίμνια χωριά, ενώ δεν είναι λίγα τα δρομολόγια εκτάκτου ανάγκης με τα αυτοσχέδια φορεία στους ώμους των κατοίκων για να μεταφέρουν ασθενείς στις προβλήτες.

Απόσπασμα από άρθρο του Θωμά Κώτσια στον ευρυτάνα ιχνηλάτη.

 Βρίσκεται φωλιασμένο μέσα στην αγκαλιά της άγριας ευρυτανικής φύσης, περιτριγυρισμένο από γάργαρες πηγές, βελανιδιές και καστανιές εκατοντάδων ετών και με τον θηριώδη ψηλόβραχο της Τσούκας να στέκει ακοίμητος φρουρός από πάνω του. Πιθανολογείται μάλιστα ότι το όνομα Βράχα έλκει την καταγωγή του από αυτόν ακριβώς τον επιβλητικό βράχο. Η κτητορική επιγραφή μας πληροφορεί ότι ο ναός κατασκευάστηκε το 1745, ενώ η τοιχογράφησή του ολοκληρώθηκε το 1753. Το μοναστήρι όμως χρονολογείται πολλούς αιώνες πριν, αλλά είναι άγνωστη η ακριβής χρονολογία της ίδρυσης του.

 Έχει, όμως, επιβεβαιωθεί η “εκ βάθρου και θεμελίου” ανακαίνιση της μονής στα 1745 - 1753.   Το προγενέστερο της ανακαίνισης κτίσμα, που υπήρχε εκεί, καταστράφηκε, στο μεγαλύτερο μέρος του, από επιδρομές, ενώ γίνεται λόγος και για μία θανατηφόρα επιδημία που έπληξε, στις αρχές του 18ου αιώνα τον τόπο και ερήμωσε και τη μονή για παραπάνω από δυόμιση δεκαετίες.  Τοιχογραφίες, μια μικρή καμπάνα της μονής (1585), μια παλιά δεσποτική εικόνα “Ο Σωτήρ” (1664), τμήματα τέμπλου, καθώς και χειρόγραφα κι άλλα αξιολογημένα κειμήλια που χρονολογήθηκαν από το 16ο αιώνα, μαρτυρούν ως πιθανότερη χρονολογία ίδρυσης της μονής της Βράχας περίπου το 1600.

 Πρόκειται για αγιορείτικο τρίκογχο ναό, με στοιχεία παρόμοια με αυτά των παλιών μοναστηριών της Στάνας Επινιανών και της Σωτήρας στην Α. Φραγκίστα.Εντυπωσιάζει το μικρό καθολικό με το επίχρυσο τέμπλο, την εξαιρετική διακόσμηση, τις σπάνιες τοιχογραφίες και τις περίτεχνες εικονογραφήσεις με πλήθος θεμάτων από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. Εικονογραφικά αναπτύσσονται και οι τρεις κύκλοι, ο Λειτουργικός, ο Χριστολογικός και ο Αγιολογικός, με εμβόλιμα παράλληλα θέματα, που αποδίδονται στην επίδραση του Διονυσίου και στη βορειοδυτική γωνία ιστορούνται οι δύο δωρητές κρατώντας το ομοίωμα της εκκλησίας, ο ηγούμενος της μονής Δαμασκηνός και ο Δημήτριος ο προσκυνητής. 

 Ως ζωγράφοι πιθανολογούνται οι αγιογράφοι Γεώργιος Γεωργίου και Γεώργιος Αναγνώστου, μαθητές του Διονυσίου εκ Φουρνάς.  Επίσης λέγεται ότι σε κάποιους τοίχους του ναού υπήρχαν και υπογραφές σημαντικών αγωνιστών της επανάστασης, μαζί και αυτή του Καραϊσκάκη, οι οποίες όμως σκεπάστηκαν με χρώμα κατά τη δεκαετία του 1930, όπως δυστυχώς χαράχτηκε με τα ονόματα κάποιων άμυαλων επισκεπτών και ο διακοσμημένος εξωνάρθηκας του ιστορικού μοναστηριού.Η Μονή γιορτάζει στις 6 Αυγούστου.

Δείτε το Βίντεο του Ανδρέα Κουτσοθανάση.

Ένας κρυμμένος παράδεισος, ένα κρυμμένο μυστικό στα βουνά της ανατολικής Αργιθέας στον νομό Καρδίτσας, είναι η λίμνη Στεφανιάδας. 

 Μια κατολίσθηση το χειμώνα του 1963 ήταν η αιτία να δημιουργηθεί η λεκάνη που γέμισε με τα νερά του χειμαρροπόταμου που κυλάνε από το διπλανό χωριό Στεφανιάδα.  Μια αρκετά νέα λίμνη, με απουσία επιστημονικών πληροφοριών για την ποιότητα των νερών της, αυτό όμως που σε συναρπάζει όταν θα φτάσεις στην λίμνη είναι ότι βρίσκεσαι σε ένα γεωλογικό φαινόμενο που είναι στην αρχή της εξέλιξής του και ένα οικοσύστημα που προσπαθεί να γεννηθεί.

 Η λίμνη βρίσκεται ανάμεσα από επιβλητικούς ορεινούς όγκους, σε υψόμετρο 675 μ., τριγύρω τα πλατάνια έχουν κατακλείσει την περίμετρο της, μικρά και αυτά, και η απόλυτη ησυχία φτάνει γρήγορα στα αυτιά σου. Παρατηρώντας το παρθένο τοπίο σκέφτεσαι ότι η φύση δημιούργησε αυτή την λίμνη και μόνο η φύση θα αποφασίσει αν θα συνεχίσει να υπάρχει η λίμνη, λόγο του μικρού μεγέθους που έχει και τις προσχώσεις με τα φερτά υλικά που θα γίνουν με την πάροδο του χρόνου.

 Η λίμνη απέχει από το Μουζάκι Καρδίτσας 40 χλμ. και μπορεί να συνδυαστεί με επίσκεψη στην Ι. Μονή Σπηλιάς Καρδίτσας. Ξεκινώντας από το Μουζάκι ακολουθείς τις ταμπέλες για Ι. Μονή Σπηλιάς, η διαδρομή είναι μέσα στο πράσινο και διασχίζει τον ορεινό όγκο της ανατολικής Αργιθέας, είναι μια μικτή διαδρομή με χώμα και άσφαλτο, φτάνει μέχρι και τα 1502 μ. υψόμετρο και συναντάς ποτάμια, γεφύρια, χωριά μέσα στα δέντρα αλλά και στις πέτρες.

 Το Μουζάκι είναι το μοναδικό αστικό κέντρο που βρίσκεται πιο κοντά στην λίμνη, για τα χωριά της Άρτας αφετηρία είναι η γέφυρα Κοράκου.Η διαδρομή είναι περισσότερο στο χώμα, φτάνεις μέχρι τα 1060 μ. υψόμετρο και μπορείς να θαυμάσεις από εκεί την κοιλάδα του ποταμού Αχελώου, πρώτα συναντάς την λίμνη και μετά την Ι. Μονή Σπηλιάς.

Δείτε το βίντεο του Ανδρέα Κουτσοθανάση