Λίγο έξω απο τα  χωριό Τοπόλιανα ,στα ορεινά Άγραφα Ευρυτανίας, στον δρόμο με κατεύθυνση την γέφυρα της Τέμπλας υπάρχει το άγνωστο σε πολύ κόσμο φαράγγι των δυτικών Αγράφων. 

 Συγκεκριμένα στο σημείο που ενώνονται ο Λεπιανίτης ποταμός με τον Αχελώο ποταμό, ξεκινά  η μοναδικής ομορφιάς διαδρομή  που αρχικά  περνά απο τον αρχαιολογικό χώρο Καστρακίου -Τοπόλιανων έχοντας απο ψηλά απίστευτη θέα στα φιόρδ του Αχελώου συνεχίσει στα πρανή της δυτικής πλευράς του φιδίσιου Αχελώου ποταμού με τα γαλάζιο πράσινα νερά του ,και στο τελευταίο τμήμα αφήνει τον Αχελώο και πιάνει τον πανέμορφο  και πιο στενό Γρανιτσιώτη ποταμό  με δυο επιλογές.

Η μια στα δασωμένα πρανή της βορεινής πλευράς  του , και άλλη  διασχίζοντας την κοίτη μέσα στο νερό .Η διαδρομή ολοκληρώνεται μετά απο 12κμ στην γέφυρα  που ενώνει τα χωριά Βαλαώρα και Τοπόλιανα δίπλα στο φαράγγι Μπουζουνίκου .

Το φαράγγι διάνοιξαν με σκοπό την ανάδειξή του τα δραστήρια μέλη του Ορειβατικού συλλόγου Αγράφων οι οποίοι ανέβασαν και τις φώτο στα κοινωνικά δίκτυα

 

Κατηγορία Περιβάλλον

Εκπληκτικής ομορφιάς τοπία στην Ορεινή Ναυπακτία

Το ανατολικό τμήμα της Αιτωλοακαρνανίας, βορείως της Ναυπάκτου και ανάμεσα στη λίμνη Τριχωνίδα και τη Φωκίδα, καταλαμβάνουν τα χωριά της Ορεινής Ναυπακτίας, που είναι διεσπαρμένα σε κατάφυτους ορεινούς όγκους.

Δάση από βελανιδιές, έλατα, οξιές, καρυδιές, καστανιές και πλατάνια, κρυστάλλινα τρεχούμενα νερά, ο ποταμός Εύηνος και η μαγευτική Ευηνολίμνη, μονοπάτια σε ρεματιές και δασικοί δρόμοι σε τοπία εκπληκτικής ομορφιάς συνθέτουν την εικόνα μιας περιοχής που αποτελεί πόλο έλξης για τους φυσιολάτρες και προσφέρεται για δραστηριότητες εναλλακτικού τουρισμού (καγιάκ και ράφτινγκ στον Εύηνο, πεζοπορία, ορεινή ποδηλασία κ.ά.).

Ένα νοητό τρίγωνο που σχηματίζουν στο χάρτη της περιοχής τα χωριά Άνω – Κάτω Χώρα, Πλάτανος και Σίμος θα μας βοηθήσει να προσεγγίσουμε καλύτερα τους υπόλοιπους οικισμούς της Ορεινής Ναυπακτίας και να ανακαλύψουμε τις κρυμμένες ομορφιές της.

Η Άνω Χώρα και η Κάτω Χώρα

Την πρώτη κορυφή του εν λόγω τριγώνου σχηματίζουν η Άνω Χώρα και η Κάτω Χώρα, χωριά με παραδοσιακό χρώμα και τουριστική κίνηση, απλωμένα σε περιοχή με πυκνή βλάστηση, έλατα, πεύκα, φυλλοβόλα δέντρα και τρεχούμενα νερά.

Το ενδιαφέρον των επισκεπτών προσελκύουν, προπάντων, η εκκλησία της Αγίας Παρασκευής, στην Άνω Χώρα, και το φαράγγι του Κάκαβου, ιδεώδες για περιπατητικές διαδρομές.

Με ορμητήριο τα προαναφερθέντα γειτονικά χωριά οι ταξιδιώτες έχουν τη δυνατότητα να ανακαλύψουν γραφικούς οικισμούς της Ορεινής Ναυπακτίας.

Η Αμπελακιώτισσα

Κατ’ αρχάς, βορειοδυτικά από την Άνω Χώρα βρίσκεται η Αμπελακιώτισσα, χωριό με πετρόχτιστα σπίτια.

Οι λάτρεις του θρησκευτικού τουρισμού ανακαλύπτουν εδώ την εκκλησία του Αγίου Νικολάου με το ξυλόγλυπτο τέμπλο και, λίγο μακρύτερα, τη μονή Αμπελακιώτισσας.

Σύμφωνα με την τοπική παράδοση, η εικόνα της Παναγίας, που βρέθηκε το 1455, προέρχεται από τα Αμπελάκια της Θεσσαλίας.

Το καθολικό της μονής ιδρύθηκε το 1456, ενώ το ξυλόγλυπτο τέμπλο του χρονολογείται από το 1871.

Τα Κρυονέρια

Εκκινώντας από την Κάτω Χώρα και ακολουθώντας διαδρομή μέσα σε ελατοσκέπαστη περιοχή, οι ταξιδιώτες μπορούν να γνωρίσουν τα Κρυονέρια, χωριό χτισμένο σε επιβλητικό τοπίο.

Η Ελατού, η Τερψιθέα και η Λιμνίτσα

Εξάλλου, ανατολικά – νοτιοανατολικά από την Άνω Χώρα βρίσκονται η Ελατού, χωριό χτισμένο μέσα σε ελατόδασος, και η Τερψιθέα, όμορφο χωριό, χτισμένο αμφιθεατρικά.

Ακόμη νοτιότερα, κοντά στα όρια με τη Φωκίδα, βρίσκεται η Λιμνίτσα, «μπαλκόνι» με θέα στην περιοχή της Ορεινής Ναυπακτίας.

Ο Πλάτανος

Ο Πλάτανος, το όμορφο κεφαλοχώρι, που διατηρεί αναλλοίωτο τον παραδοσιακό χαρακτήρα του και εκπλήσσει ευχάριστα όσους το επισκέπτονται, αποτελεί τη δεύτερη κορυφή του νοητού τριγώνου που σχηματίζεται στο χάρτη της Ορεινής Ναυπακτίας.

Η γραφική πλακόστρωτη πλατεία με την εκκλησία του Αγίου Νικολάου, τα πετρόχτιστα σπίτια, τα παλαιά κτίρια (δημοτικό – γυμνάσιο, νοσοκομείο), ο μουσειακός χώρος που είναι αφιερωμένος στην εθνική αντίσταση, η λαογραφική συλλογή, τα ξωκλήσια με την ωραία θέα (Άγιος Ταξιάρχης, Άγιος Γεώργιος), το υπέροχο φυσικό περιβάλλον και το υγιεινό κλίμα κάνουν τον Πλάτανο ξεχωριστό.

Ο Εύηνος και η ευρύτερη περιοχή

Ο Πλάτανος μπορεί κάλλιστα να αποτελέσει το σημείο αφετηρίας των ταξιδιωτών που επιθυμούν να γνωρίσουν το φράγμα και την τεχνητή λίμνη του Εύηνου (Ευηνολίμνη), με τη γέφυρα στο ανατολικό άκρο της.

Μαγευτική θέα στην τεχνητή λίμνη προσφέρουν τα χωριά Νεοχώρι, Αράχοβα και Κλεπά, ενώ στην ίδια περιοχή βρίσκεται και η Περδικόβρυση, οικισμός χτισμένος σε επιβλητική τοποθεσία με πυκνή βλάστηση

Ενδιαφέρουσες, επίσης, είναι οι διαδρομές αφενός μεν προς την Περίστα και τον Πέρκο, αφετέρου δε προς την Καστανιά.

Ένα από τα πλέον αξιόλογα αρχιτεκτονικά δείγματα ολόκληρης της Αιτωλοακαρνανίας είναι το περίτεχνο τοξωτό γεφύρι της Αρτοτίβας, στις όχθες του Εύηνου, νοτιοδυτικά από τον Πλάτανο.

Ο Σίμος

Τέλος, ο Σίμος αποτελεί την τρίτη κορυφή του νοητού τριγώνου στο χάρτη της Ορεινής Ναυπακτίας.

Οι επισκέπτες του χωριού αντικρίζουν πετρόχτιστα σπίτια παραδοσιακής αρχιτεκτονικής, την εκκλησία της Παναγίας, αφιερωμένη στο Γενέσιο της Θεοτόκου, και την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, που δεσπόζει στην περιοχή.in.gr

Κατηγορία Περιβάλλον

Το ημερολόγιο έγραφε 31 Ιανουαρίου 1996, όταν ο χρόνος σταμάτησε καθώς ελικόπτερο του Πολεμικού Ναυτικού με τρία μέλη πληρώματος κατέπεσε κατά τη διάρκεια της κρίσης των Ιμίων.

Τα μεσάνυχτα συγκαλείται σύσκεψη στο γραφείο του πρωθυπουργού και ο τότε υπουργός Εξωτερικών, Θεόδωρος Πάγκαλος, φθάνει καθυστερημένα, επειδή συμμετείχε σε τηλεοπτική εκπομπή. Την ίδια ώρα, στο ΓΕΕΘΑ καταφθάνουν πληροφορίες ότι Τούρκοι κομάντος αποβιβάζονται στη Μικρή Ίμια. Ελικόπτερο του Πολεμικού Ναυτικού είχε απονηωθεί από τη φρεγάτα «Ναυαρίνο» για να διαπιστώσει την παρουσία των Τούρκων στη Μικρή Ιμια. Οι πιλότοι ανέφεραν ότι είδαν 10 Τούρκους στη βραχονησίδα και μετέπειτα πήραν εντολή να επιστρέψουν στη βάση. Το ελικόπτερο, που επέβαιναν οι υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος και αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός, μεταξύ των βραχονησίδων Πίτα και Καλόλιμνος χάνεται από τα ραντάρ. Σύμφωνα με την επίσημη θέση του ελληνικού κράτους το ελικόπτερο κατέπεσε εξαιτίας κακοκαιρίας και απώλειας προσανατολισμού του πιλότου.

Το χρονικό της κρίσης των Ιμίων

Ηταν στις 25 Δεκεμβρίου του 1995 όταν το τουρκικό φορτηγό πλοίο «Φιγκέν Ακάτ» προσαράζει σε αβαθή ύδατα κοντά στην Ανατολική Ιμια, εκπέμποντας σήμα κινδύνου, ωστόσο ο πλοίαρχος δεν δέχεται βοήθεια από το Λιμενικό, υποστηρίζοντας ότι βρισκόταν σε τουρκική περιοχή. Μία ημέρα μετά το Λιμεναρχείο Καλύμνου ενημερώνει το ελληνικό ΥΠΕΞ και εκείνο γνωστοποιεί στο τουρκικό ότι εάν δεν υπάρξει παρέμβαση ρυμουλκού, το πλοίο κινδυνεύει. Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών, στις 27 Δεκεμβρίου, αναφέρει ότι η διάσωση του πλοίου δεν σχετίζεται με τις βραχονησίδες στο Αιγαίο, για τις οποίες, όπως τονίζεται, η Αγκυρα έχει μεγάλο θέμα.

Τελικά, στις 28 Δεκεμβρίου, δύο ελληνικά ρυμουλκά προχωρούν στην αποκόλληση του τουρκικού φορτηγού και το οδηγούν στο Κιουλούκ. Εκείνη, την ημέρα, τουρκικό μαχητικό αεροσκάφος συντρίβεται στα ελληνικά χωρικά ύδατα, στην Λέσβο, ύστερα από εμπλοκή με ελληνικά μαχητικά. Ο πιλότος του διασώζεται. Στις 29 Δεκεμβρίου, το τουρκικό ΥΠΕΞ, υποστηρίζει επισήμως ότι τα Ιμια είναι καταχωρισμένες στο κτηματολόγιο Μουγκλά του νομού Μπουντρούμ και ανήκουν στην Τουρκία.

Η απάντηση από το ελληνικό ΥΠΕΞ έρχεται με καθυστέρηση, 11 ημέρες μετά, απορρίπτοντας τις τουρκικές αξιώσεις. Στις 15 Ιανουαρίου, ο πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου, που νοσηλεύεται στο «Ωνάσειο».

Η μάχη της σημαίας

Βλέποντας ότι η Αγκυρα εγείρει εδαφικές αξιώσεις στα Ιμια, ο δήμαρχος Καλύμνου Δημήτρης Διακομιχάλης, αποφασίζει να φτάσει στην βραχονησίδα. Στις 25 Ιανουαρίου 1996 συνοδευόμενος από τον αστυνομικό διευθυντή Καλύμνου Γ. Ριόλα και δύο κατοίκους του νησιού, υψώνει την ελληνική σημαία στην Μικρή Ιμια και μία ημέρα μετά στην άλλη βραχονησίδα.

Τότε, τα τουρκικά ΜΜΕ μεταδίδουν εικόνες με την ελληνική σημαία στα Ιμια, προκαλώντας σάλο στη γείτονα χώρα. Στις 27 Ιανουαρίου, στη Μικρή Ιμια, φτάνουν με ελικόπτερο δύο δημοσιογράφοι της Hurriyet από το γραφείο της Σμύρνης, και υποστέλλουν την ελληνική σημαία, υψώνοντας μια τουρκική. Την επιχείρηση καταγράφουν σε κάμερα και την προβάλουν σε δίκτυο.

Η κρίση στα Ιμια κλιμακώθηκε τις επόμενες ημέρες. Στις 28 Ιανουαρίου 1996 το περιπολικό του Πολεμικού Ναυτικού «Αντωνίου» κατέβασε την τουρκική σημαία και ύψωσε την ελληνική παραβαίνοντας την πολιτική εντολή που ήταν μόνο να υποσταλεί η τούρκικη σημαία. Το βράδυ της ίδιας μέρας Ελληνες βατραχάνθρωποι αποβιβάστηκαν στη Μικρή Ιμια από το περιπολικό «Πυρπολητής» για να διαφυλάξουν τη σημαία κατά τις νυχτερινές ώρες, ενώ το πρωί θα επέστρεφαν στο σκάφος τους. Ωστόσο, ο σχεδιασμός άλλαξε και αποφασίστηκε συνεχής φύλακη της σημαίας, με αποτέλεσμα οι βατραχάνθρωποι να επιστρέψουν.

Το απόγευμα της επόμενης ημέρας, ο νέος πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης στέλνει σαφές μήνυμα στην Τουρκία ότι η Ελλάδα θα απαντήσει δυναμικά σε μια πρόκληση. Σε δηλώσεις προέβη και η Τουρκάλα πρωθυπουργός Τανσού Τσιλέρ, στις 30 Ιανουαρίου, δηλώνοντας στην τουρκική βουλή ότι την επόμενη μέρα η ελληνική σημαία και ο ελληνικός στρατός θα απομακρυνθούν από τα Ίμια.

Η πτώση του ελικοπτέρου και οι τρεις νεκροί

Τα ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου τουρκικές ειδικές δυνάμεις αποβιβάζονται στη Μεγάλη Ιμια, Λίγες ώρες μετά, ελικόπτερο του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, που είχε πετάξει πάνω από το σημείο για να διαπιστώσει την παρουσία των Τούρκων, κατέπεσε κατά την επιστροφή του στη φρεγάτα. Τη ζωή τους έχασαν και τα τρία μέλη του πληρώματος, ο υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος και ο αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός.

Για τη στιγμή είχε μιλήσει σε συνέντευξή του στον ANT1 ο κυβερνήτης της κανονιοφόρου «Πυρπολητής», Γιάννης Πάττας. «Πάγωσαν όλα, τη στιγμή που είχαμε την απώλεια του ελικοπτέρου ουσιαστικά σταμάτησε ο χρόνος. Είδα ναύτες να κλαίνε, έφτασα στο σημείο ως κυβερνήτης του πλοίου, με όλα τα προβλήματα που είχα, να παρηγόρώ νέα παιδιά που μου λέγανε γιατί κύριε κυβερνήτα», ανέφερε.

Για πρώτη φορά σε εκείνο το ρεπορτάζ είχαν προβληθεί εικόνες από τις δραματικές ώρες της κρίσης των Ιμίων με τους Στόλους Ελλάδας και Τουρκίας σε θέση μάχης, ενώ από τη γέφυρα της κανονιοφόρου «Πυρπολητής» φαίνεται και το μοιραίο ελικόπτερο.iefimerida.gr 

Κατηγορία Aθήνα
Κυριακή, 08 Δεκεμβρίου 2019 16:24

Αργιθέα Καρδίτσας:Για απαιτητικούς

Στην καρδιά της ηπειρωτικής Ελλάδας, στις πλαγιές και τα υψώματα των Θεσσαλικών Αγράφων, ανάμεσα σε δάση και ποταμιές, είναι χτισμένα τα χωριά της Αργιθέας

Η περιοχή αυτή της Καρδίτσας, που καλύπτεται από έλατα, οξιές, καστανιές, κέδρους, βελανιδιές και πουρνάρια, είναι ιδανική για ήσυχες διακοπές και ορειβατικές εξορμήσεις.

Πανύψηλες κορυφές, χαράδρες και ποτάμια ορίζουν την περιοχή της Αργιθέας, όπου επιβιώνουν παλαιά έθιμα και διατηρούνται νωπές οι ιστορικές μνήμες.

Οι φυσικές ομορφιές, τα αξιόλογα μνημεία και η γνήσια ελληνική φιλοξενία των κατοίκων προσφέρουν αλησμόνητες εικόνες και εντυπωσιάζουν τους ταξιδιώτες.

Οι δύο κύριες διαδρομές

Ξεκινώντας από το Mουζάκι, πέρασμα που ενώνει Θεσσαλία και Ήπειρο, στα 3 χλμ ο δρόμος διακλαδίζεται: δυτικά προς Aργιθέα, Aνθηρό, Πετρωτό, Mάραθο, Bραγκιανά, Kαταφύλλι και Aργύρι, ανατολικά προς Bλάσι, Πετρίλο, Στεφανιάδα και Mάραθο, όπου οι δύο κύριες διαδρομές ενώνονται. Μικρές παρακάμψεις συνδέουν όλα τα χωριά με τους κεντρικούς δρόμους.

Η Δυτική Αργιθέα

H Aργιθέα (Κνίσοβο η παλαιότερη ονομασία της) είναι χτισμένη σε κοίλωμα, μέσα στα έλατα. Τα πετρόχτιστα σπίτια διατηρούν το παραδοσιακό χρώμα του χωριού, που υπήρξε πρωτεύουσα της Aθαμανίας. Κοντά στην Αργιθέα, στη θέση «Eλληνικά», πάνω στο δρόμο, ήρθαν στο φως ταφικό μνημείο και κιβωτιόσχημοι τάφοι με πλούσια κτερίσματα.

Βορειοδυτικά της Αργιθέας βρίσκεται το Θερινό, χωριό παραδοσιακό, χτισμένο σε υψόμετρο 940, με θέα στα γύρω βουνά.

Στις πλαγιές του όρους Kαράβα (υψόμετρο 2.184) απλώνεται το Mεσοβούνι. H τοπική παράδοση θέλει την ονομασία Καράβα να ανάγεται σε εποχές μακρινές, όταν η θεσσαλική πεδιάδα ήταν ακόμα θάλασσα και εκεί έδεναν τα καράβια.

Το Aνθηρό, από τα μεγαλύτερα χωριά της Αργιθέας, είναι χτισμένο σε υψόμετρο 800. Το στεφανώνει πλούσιο δάσος από οξιές και έλατα, όπου αφθονούν οι πηγές. Στην περιοχή του Aνθηρού αξίζει να δείτε τα μοναστήρια της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (σώζεται το καθολικό με τοιχογραφίες 17ου και 18ου αιώνα) και της Γεννήσεως της Θεοτόκου (μονή Kατουσίου), με αξιόλογες τοιχογραφίες στο ναό της Παναγίας.

Με αφετηρία το Aνθηρό μπορείτε να επισκεφθείτε το Πετρωτό (κοντά του άφησε την τελευταία του πνοή ο Άρης Bελουχιώτης) και να συνεχίσετε προς νότον κατά μήκος του Αχελώου μέχρι το Mάραθο.

Η Νότια Αργιθέα και ο Αχελώος

Ο Mάραθος αποτελεί το σημείο συνάντησης των δύο κύριων διαδρομών, της Δυτικής και της Ανατολικής Αργιθέας. Από το Μάραθο μπορείτε είτε να επιστρέψετε στο Μουζάκι διαμέσου της Ανατολικής Αργιθέας είτε να συνεχίσετε προς νότον, κατευθυνόμενοι προς Βραγκιανά, Καταφύλλι και Αργύρι.

Ο Μάραθος απλώνεται από τον Aχελώο έως τα δασωμένα υψώματα. Μνημείο μεγάλης αρχιτεκτονικής αξίας είναι η εκκλησία των Tαξιαρχών.

Tα Bραγκιανά, κεφαλοχώρι της Aργιθέας, απλώνονται σε μεγάλη έκταση στις υπώρειες του όρους Mιρμιτζάλα (υψόμετρο 1.543). Το δάσος της Mιρμιτζάλας είναι ένα από τα ομορφότερα της χώρας μας, με βελανιδιές και έλατα ψηλότερα. Πλησίον των Βραγκιανών, κοντά στον Αχελώο, στον οικισμό που ονομάζεται Δένδρος, είναι χτισμένη στη θέση παλαιότερου ναού η εκκλησία της Γεννήσεως της Θεοτόκου, γνωστή και ως Eπισκοπή. Σημαντικό θρησκευτικό μνημείο της περιοχής των Βραγκιανών είναι το μοναστήρι της Mεταμόρφωσης του Σωτήρος, 17ου αιώνα. Πλησίον των Βραγκιανών, στα Nεοχώρια, η διάβαση του Αχελώου με χειροκίνητο τελεφερίκ (περαταριά) προσφέρει μια μοναδική εμπειρία.

Στις υπώρειες της Mιρμιτζάλας, από την άλλη πλευρά του βουνού, βρίσκεται το Kαταφύλλι, χωριό χτισμένο σε εξίσου γραφικό τοπίο. Παλαιότερα το χωριό ονομαζόταν Σελιπιανά, από το όνομα του βασιλιά των Αθαμάνων Σέλιπου. Το Kαταφύλλι έχει δύο αξιόλογες εκκλησίες, την Aγία Kυριακή, στη θέση μοναστηριού των χρόνων της Tουρκοκρατίας, και τη Mεταμόρφωση του Σωτήρος, με ξυλόγλυπτο τέμπλο και εξαιρετική ακουστική.

Το ενδιαφέρον όσων φθάνουν στο Aργύρι προσελκύουν η σπηλαιώδης εν μέρει εκκλησία του Προφήτη Hλία και δύο νερόμυλοι.

Η Ανατολική Αργιθέα

Ακολουθώντας τη δεύτερη διαδρομή, αμέσως μετά τον αυχένα της Oξυάς, οι ταξιδιώτες συναντούν το Bλάσι, με το μοναστήρι της Γεννήσεως της Θεοτόκου (σώζονται τοιχογραφίες 17ου αιώνα).

Παράκαμψη οδηγεί στο Πετρίλο, χωριό που περιβάλλεται από ελατόδασος, με τον Πετρουλιώτη, κύριο παραπόταμο του Aχελώου, να κυλά στα πόδια του. Το χωριό άκμασε επί Tουρκοκρατίας, όταν αριθμούσε χιλιάδες κατοίκους και είχε τριάντα δύο εκκλησίες, από τις οποίες σώζονται δώδεκα. Το καλοκαίρι του 1944, επί Κατοχής, η Κυβέρνηση της Ελεύθερης Ελλάδας, με τον Αλέξανδρο Σβώλο, μετέφερε εδώ την έδρα της. Αξιοπρόσεκτες είναι οι εκκλησίες της Γεννήσεως του Xριστού, με τοιχογραφίες 17ου αιώνα, της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και του Aγίου Παντελεήμονος, καθώς και τα μοναστήρια του Aγίου Xαραλάμπους και της Γεννήσεως της Θεοτόκου (το καθολικό είναι κατάγραφο με έργα σαμαριναίων ζωγράφων).

Από το Πετρίλο θα επισκεφθείτε τα χωριά Δροσάτο, με το μοναστήρι του Aγίου Aθανασίου, και Φουντωτό, χτισμένο σε υψόμετρο 1.260, στις υπώρειες του όρους Nτελιδίμι, όπου το χιόνι στα φαράγγια κρατά έως το Mάιο.

Tο Λεοντίτο, χτισμένο σε υψόμετρο 960, βρίσκεται μέσα στα έλατα και τα οπωροφόρα. Ο τεράστιος πλάτανος που σκεπάζει την πλατεία ήταν, καταπώς λένε, λημέρι του Kαραϊσκάκη.

Το Πετροχώρι έχει αξιόλογες εκκλησίες (ξεχωρίζει ο ναός του Προφήτη Ηλία) και πετρόχτιστα σπίτια. Στα βοσκοτόπια του χωριού παράγεται η περίφημη φέτα των Aγράφων.

Στα Kουμπουριανά, κτηνοτροφικό χωριό, διατηρούνται αρκετά παραδοσιακά σπίτια. Το χωριό είναι κυρίως γνωστό για το μοναστήρι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου (μονή Σπηλιάς), σημαντικό μνημείο των Aγράφων, το οποίο διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στην Eλληνική Eπανάσταση. Συχνά ο Kαραϊσκάκης το χρησιμοποιούσε για πολεμικές συσκέψεις και το 1867 εδώ είχε την έδρα της η επαναστατική κυβέρνηση. Το μοναστήρι έχει δύο ναούς. Ο μικρότερος και παλαιότερος ιδρύθηκε στα τέλη του 16ου αιώνα και αγιογραφήθηκε στις αρχές του 17ου αιώνα. Ο μεγάλος, το καθολικό, ιδρύθηκε το 1736 και αγιογραφήθηκε λίγο αργότερα. Το τέμπλο του φιλοτεχνήθηκε το 1779. Tο Δεκαπενταύγουστο συγκεντρώνονται στη μονή Σπηλιάς χιλιάδες πιστοί από τη Θεσσαλία και την Ήπειρο.

Σε μικρή απόσταση βρίσκεται η Στεφανιάδα, χωριό χτισμένο μέσα σε ελατόδασος. Άξιο αναφοράς είναι το μοναστήρι Kωστή, πέρασμα του Kαραϊσκάκη. Η γραφική μικρή λίμνη της Στεφανιάδας σχηματίστηκε ύστερα από κατολισθήσεις τη δεκαετία του 1960.

Κατηγορία Περιβάλλον

Αρκεί μια επίσκεψη για να σας πείσει...

Όσοι βίωσαν την εμπειρία, στις βουνοκορφές της Πίνδου, λένε πως πρόκειται για τα πιο όμορφα αλπικά τοπία στην Ελλάδα. Είναι τα οροπέδια και οι ορθοπλαγιές, όπου ανάμεσα τους, υδάτινοι μαίανδροι και λιμνούλες, συνθέτουν μια «θεϊκή» δημιουργία. Είναι, η Βερλίγγα στο όρος Λάκμος ή Περιστέρι, η Φλέγκα πάνω από το Μέτσοβο και οι Αρέννες στο Γράμμο.

Μέρη μαγικά και άγνωστα σε πολλούς. Βερλίγγα, από τον βλάχικο «βρίγκα» που σημαίνει κύκλος, γιατί το νερό στροβιλίζει και δημιουργεί υπέροχους σχηματισμούς. Εκεί, στα 2050 μέτρα υψόμετρο, γεννιέται ο Αχελώος. Τα νερά της πηγής, δημιουργούν την λίμνη Βερλίγγα, ενώ στην συνέχεια μετά από σχηματισμούς, μέσα στο οροπέδιο και τα λιβάδια, βρίσκουν συνεχή ροή στις πλαγιές του Λάκμου και δημιουργούν τον Ασπροπόταμο ή Αχελώο.

Με την ψηλότερη κορυφή του Λάκμου, την Τσουκαρέλα στα 2.295 μέτρα, πάνω από την αλπική λίμνη το τοπίο, είναι επιβλητικό. Η ανάβαση στην Βερλίγγα αποτελεί πρόκληση. Μετά το Μέτσοβο ακολουθούμε το δρόμο για Ανήλιο και στη συνέχεια για Χαλίκι. Η διαδρομή δεν είναι εύκολη, χρειάζεται προσοχή στην οδήγηση, όμως το τοπίο αποζημιώνει τον επισκέπτη. Για την επιστροφή, οι λάτρεις της περιπέτειας στο βουνό, μπορούν να επιλέξουν μια διαφορετική αλλά συναρπαστική διαδρομή, προς το Συρράκο και τους Καλλαρύτες στα Τζουμέρκα.

Αλπική λίμνη στο Πάπιγκο

Με αφετηρία το Μέτσοβο, ακολουθώντας τη διαδρομή προς Μηλιά, ένας χωματόδρομος αποτελεί την αρχή της ορεινής περιήγησης στο Μαυροβούνι, που στην πλάγια του, «κρατάει» τις δίδυμες λίμνες Φλέγκα. Στα 1.960 μέτρα υψόμετρο, περίπου μιάμιση ώρα πεζοπορικής διαδρομής μέσα στο δάσος, από το ορειβατικό καταφύγιο έως την υποαλπική ζώνη, οι αποτελούν ένα κρυμμένο μυστικό της φύσης. Είναι μια μαγική τοποθεσία στα όρια του Εθνικού Πάρκου της Βόρειας Πίνδου, πάνω από τα δάση της Βάλια Κάλντα.

Αλπική λίμνη στο Πάπιγκο

 Μέσα σε ένα δάσος από πανύψηλες οξιές, στην τοποθεσία Μουτσάλια, στο Γράμμο, οι 2 αλπικές λίμνες, οι Αρένες, αποτελούν μια υδάτινη έκπληξη, κάτω από τις γυμνές βουνοκορφές. Υψόμετρο 1.730 μέτρα. Όπως αναφέρει το δημοσίευμα του ΑΠΕ-ΜΠΕ, η πρόσβαση στην περιοχή είναι σχετικά εύκολη από βατό χωματόδρομο. Βρίσκονται ακριβώς στα σύνορα των Νομών Ιωαννίνων και Καστοριάς. Στην παλιά εθνική οδό Ιωαννίνων - Κοζάνης μετά τον Σαραντάπορο, ακολουθούμε την διαδρομή για το χωριό των μετακινούμενων κτηνοτρόφων την Αετομηλίτσα. Λίγο πριν τον οικισμό, ο χωματόδρομος στα δεξιά του επαρχιακού δρόμου οδηγεί στις όμορφες Αρένες. Το τοπίο γαληνεύει τον επισκέπτη. Δεν είναι λίγοι εκείνοι, που γύρω από τις λίμνες κάνουν πεζοπορία, ποδήλατο βουνού, ακόμη και σκηνές στήνουν για να διανυκτερεύουν στην φύση.

Αξίζει να σημειωθει ότι σε όλες τις αλπικές λίμνες της Πίνδου, συναντάμε τα σπάνια αμφίβια, του αλπικούς τρίτωνες που θυμίζουν σαλαμάνδρα

Κατηγορία Περιβάλλον

Ο ήλιος, το ελληνικό φως, τα απόκρημνα βράχια, η άμμος, το γαλάζιο και το βαθύ μπλε της θάλασσας

Ποια είναι η παραλία εκείνη που περιλαμβάνεται μαζί με το Κάθισμα και τους Εγκρεμνούς στην «τριλογία των ωραιότερων παραλιών» της Λευκάδας;

Ποια είναι εκείνη η λευκαδίτικη παραλία που συγκινεί, γοητεύει, συναρπάζει όλους όσοι έχουν την τύχη να την επισκεφθούν;

Η παραλία αυτή δεν είναι άλλη από το ονομαστό Πόρτο Κατσίκι, που έχει κάνει τη λευκαδίτικη γη γνωστή τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. 

Η μαγευτική παραλία απλώνεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Λευκάδας, σε μια περιοχή εξαιρετικής φυσικής ομορφιάς, όπου κυριαρχούν ο ήλιος, το ελληνικό φως, τα απόκρημνα βράχια, η άμμος, το γαλάζιο και το βαθύ μπλε της θάλασσας.

 

Το μοναδικό φυσικό ανάγλυφο, τα υπέροχα χρώματα, το σαγηνευτικό τοπίο στο Πόρτο Κατσίκι είναι, χωρίς καμία αμφιβολία, το κάτι άλλο της Λευκάδας..in.gr

Κατηγορία Περιβάλλον

Στο βορειοδυτικό άκρο της χώρας μας βρίσκεται ένα άγνωστο στους περισσότερους νησιωτικό σύμπλεγμα, τα Διαπόντια νησιά

Στην Ερεικούσσα, το Μαθράκι, τους Οθωνούς και τις μικρότερες, ακατοίκητες νησίδες του συμπλέγματος, όπως το Διάπλο και το Διάκοπο, ο ήλιος βασιλεύει αργότερα απ’ ό,τι σε κάθε άλλο σημείο της ελληνικής επικράτειας.

Η Ερεικούσσα (Μερλέρα), το βορειότερο από τα Διαπόντια νησιά, απέχει περίπου 6 ν.μ. βορειοδυτικά από το ακρωτήρι Δράστη της Κέρκυρας. Οφείλει την ονομασία της στο θάμνο ερείκη (γνωστό ως ρείκι) που φύεται στο νησί, έχει πολύ γλυκό άρωμα και ροζ-μοβ άνθη.Κατάφυτη από ελιές, κυπαρίσσια, σπάρτα και θάμνους, η Ερεικούσσα με τις όμορφες ακρογιαλιές της αποτελεί ιδανικό τόπο για ήσυχες διακοπές και γραφικούς περιπάτους.

Λιμάνι και κύριος οικισμός του νησιού είναι το Πόρτο, στο νότιο τμήμα του. Στη δυτική ακτογραμμή της Ερεικούσσας βρίσκεται το παλαιό λιμάνι, το Φύκι, και στην ανατολική το Μπραγκίνι, με ρηχά νερά.Το Μαθράκι (Μαλθάκι), το νοτιότερο και μικρότερο από τα Διαπόντια νησιά, απέχει 4,5 ν.μ. δυτικά από το ακρωτήρι Καβοκεφαλή (Κεφαλή Αγίου Στεφάνου) της Κέρκυρας.Η ιδιαίτερα πυκνή βλάστηση, τα γραφικά μονοπάτια και οι διάσπαρτοι μικροί οικισμοί συνθέτουν την εικόνα του.

Στις ανατολικές ακτές του νησιού βρίσκονται οι Πλάκες, το λιμάνι, και οι παραλίες Πορτέλο, με ρηχά νερά, και Αρβανίτικο.Στις δυτικές ακτές, ο όρμος Φύκι, ο Κόντρακας, το παλαιό λιμάνι, και οι Απιδιές, λιμανάκι για βάρκες.

Οι Οθωνοί (Φανός), το μεγαλύτερο από τα Διαπόντια νησιά και δυτικό άκρο της ελληνικής επικράτειας, απέχει περίπου 12 ν.μ. δυτικά – βορειοδυτικά από το ακρωτήρι Δράστη της Κέρκυρας.Δαντελωτές ακτές με γαλαζοπράσινα νερά, εντυπωσιακοί γεωλογικοί σχηματισμοί, πυκνή βλάστηση, γραφικά μονοπάτια και μικροί οικισμοί με πετρόχτιστα σπίτια υποδέχονται τους επισκέπτες.Η Άμμος, το λιμάνι, και το Αυλάκι, γειτονικό αλιευτικό καταφύγιο, βρίσκονται στο νότιο τμήμα του νησιού.

Για κολύμπι προσφέρονται, πέραν της Άμμου, η Άσπρη Άμμος, επίσης στη νότια ακτογραμμή των Οθωνών, και το Φύκι, στη βόρεια ακτογραμμή..in.gr

Κατηγορία Περιβάλλον

Η Μνήμη εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων του Πόντου τιμάται σήμερα, 19 Μαΐου, Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου, που καθιερώθηκε το 1994 με απόφαση της Βουλής Ελλήνων και αναφέρεται σε σφαγές και εκτοπισμούς εναντίον Ελληνικών πληθυσμών στην περιοχή του Πόντου που πραγματοποιήθηκαν από το κίνημα των Νεότουρκων κατά την περίοδο 1914-1923. Εκτιμάται ότι στοίχισε τη ζωή περίπου 326.000-382.000 Ελλήνων. Οι επιζώντες κατέφυγαν στον Άνω Πόντο (στην ΕΣΣΔ) και μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922, στην Ελλάδα.

 Τα γεγονότα αυτά αναγνωρίζονται επισήμως ως γενοκτονία από το ελληνικό κράτος, τη Γερμανία, την Κύπρο, την Αρμενία, την Σουηδία, ορισμένες ομοσπονδιακές δημοκρατίες της Ρωσίας, οκτώ πολιτείες των ΗΠΑ, την Αυστραλία, την Αυστρία, την Ολλανδία, αλλά και από διεθνείς οργανισμούς, όπως η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών.Οι μέθοδοι που χρησιμοποιήθηκαν ήταν η εκτόπιση, η εξάντληση στις κακουχίες, τα βασανιστήρια, η πείνα και η δίψα, και πορείες θανάτου στην έρημο.

Η διεθνής βιβλιογραφία και τα κρατικά αρχεία πολλών χωρών εμπεριέχουν πλήθος μαρτυριών για τη γενοκτονία που διαπράχθηκε κατά των Ποντίων κατοίκων της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Η γενοκτονία πραγματοποιήθηκε παράλληλα με γενοκτονίες εις βάρος και άλλων πληθυσμών, δηλαδή των Αρμενίων και των Ασσυρίων, με αποτέλεσμα ορισμένοι ερευνητές να θεωρήσουν τις επιμέρους διώξεις ως τμήματα μιας ενιαίας γενοκτονικής πολιτικής.

Κατόπιν εισήγησης του τότε Πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου, η Βουλή των Ελλήνων αναγνώρισε τη γενοκτονία το 1994, και ψήφισε την ανακήρυξη της 19ης Μαϊου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο». Το 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 14ης Σεπτεμβρίου ως «ημέρα εθνικής μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος.

Οι τρεις φάσεις

Η διαδικασία εξόντωσης των ελληνικών πληθυσμών του Πόντου διακρίνεται ιστορικά σε τρεις συνεχόμενες φάσεις: από την έναρξη του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ως την κατάληψη της Τραπεζούντας από τον ρωσικό στρατό (1914-1916), η δεύτερη τελειώνει με το τέλος του Α' Παγκοσμίου Πολέμου (1916-1918) και η τελευταία ολοκληρώνεται με την εφαρμογή του Συμφώνου για την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (1918-1923).

Αποτέλεσμα εικόνας για ημερα μνημης γενοκτονια ποντιων

Α' και Β' φάση

Το κύμα μαζικών διώξεων ξεκίνησε στον Πόντο με την μορφή εκτοπίσεων το 1915. Οι εκτοπίσεις συνεχίζονταν ακατάπαυστα και κατά την εποχή που τα ρωσικά στρατεύματα εισήλθαν στην Τραπεζούντα στις αρχές του 1916. Ιδιαίτερα με το πρόσχημα ότι οι Πόντιοι υποστήριζαν τις κινήσεις των Ρώσων μεγάλος αριθμός κατοίκων από τις περιοχές της Σινώπης και της Κερασούντας εκτοπίστηκαν στην ενδοχώρα της Μικράς Ασίας. Σημειώθηκαν επίσης και εξαναγκαστικοί εξισλαμισμοί γυναικείων πληθυσμών.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις του επίσκοπου Τραπεζούντας, ο αριθμός των θυμάτων αυτών των πολιτικών ανήλθε, για εκείνο το διάστημα, σε 100.000 περίπου. Δεν έπαψαν και οι διαμαρτυρίες από Αυστριακούς και Αμερικανούς διπλωμάτες κατά της οθωμανικής κυβέρνησης.

Γ' φάση

Ύστερα από την συνθηκολόγηση της Ρωσίας και την απόσυρση του ρωσικού στρατού από την περιοχή, εντάθηκαν οι διώξεις στην περιοχή. Με την άφιξη του Κεμάλ Ατατούρκ, τον Μάιο του 1919, στην περιοχή και την έξαρση του κινήματός του εντάθηκε η δράση ατάκτων ομάδων (τσετών) κατά των χριστιανικών πληθυσμών.

Στις 29 Μαΐου ο Κεμάλ ανέθεσε στον τσέτη, Τοπάλ Οσμάν, την επιχείρηση για τη διενέργεια μαζικών επιχειρήσεων κατά του τοπικού πληθυσμού. Σε αυτό το πλαίσιο, πραγματοποιήθηκαν οι σφαγές και οι εκτοπίσεις των Ελλήνων στη Σαμψούντα και σε 394 χωριά της περιοχής, κατοικημένα από ελληνικούς πληθυσμούς. Σχετικές αναφορές έχουν καταγραφεί από το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών, καθώς και από τον Αμερικανό πρέσβη Χένρυ Μοργκεντάου.

Μεταξύ Φεβρουαρίου και Αυγούστου 1920 πραγματοποιήθηκε η πυρπόληση της Μπάφρας και η μαζική εξόντωση των 6.000 Ελλήνων που είχαν σπεύσει να βρουν προστασία στις εκκλησίες της περιοχής. Συνολικά από τους 25.000 Έλληνες που ζούσαν στις περιοχές της Μπάφρας και του Ααζάμ, το 90% δολοφονήθηκε, ενώ από τους υπόλοιπους, οι περισσότεροι εκτοπίστηκαν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας.

Οι προύχοντες και οι προσωπικότητες του πνεύματος, συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε θάνατο από τα αποκαλούμενα "Δικαστήρια της Ανεξαρτησίας" στην Αμάσεια, κατά τον Σεπτέμβριο του 1921. Παράλληλα, σημειώνονταν και εξαναγκαστικές αποσπάσεις νεαρών κοριτσιών και αγοριών από τις οικογένειές του, τα οποία δίνονταν για τα χαρέμια των εύπορων Τούρκων.

Θύματα στη Μικρά Ασία και τη Θράκη

Για τον ελληνικό πληθυσμό της οθωμανικής αυτοκρατορίας στη Μικρά Ασία και την Ανατολική Θράκη από την Άνοιξη του 1914 μέχρι το 1923, ο Αριστοκλής Ι. Αιγίδης στο βιβλίο του «Η Ελλάς χωρίς τους πρόσφυγας» (Αθήνα 1934) τονίζει ότι «1.200.000 ψυχές αποτελούν τον τραγικόν εις ανθρώπινας απώλειας απολογισμόν του αγώνος». Ο Θεοφάνης Μαλκίδης, διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών και διδάσκει στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, τονίζει ότι «μιλάμε για πάνω από 800.000 Έλληνες». Στις 20 Μαρτίου 1922, ο Άγγλος διπλωμάτης Ρέντελ συνέταξε ένα μνημόνιο για τις τουρκικές ωμότητες σε βάρος των χριστιανών από το 1919 και έπειτα. Στο προοίμιο αυτού του μνημονίου αναφέρει:

Η επίτευξη της ανακωχής με την Τουρκία, στις 30 Οκτωβρίου 1918, φάνηκε να επέφερε μια προσωρινή παύση των διωγμών των μειονοτήτων εκ μέρους των Τούρκων, που διαπράχθηκαν καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. Στην επιδίωξη αυτών των διωγμών, είναι γενικώς αποδεκτό ... ότι πάνω από 500.000 ‘Έλληνες εξορίστηκαν, εκ των οποίων συγκριτικώς ελάχιστοι επέζησαν...».

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ημερα μνημης γενοκτονια ποντιων

Διεθνής αναγνώριση

Στις 24 Φεβρουαρίου 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στο Μικρασιατικό Πόντο», ημέρα που ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα. Επίσης, στο 1998 η Βουλή ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη «της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρας εθνικής μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας από το Τουρκικό Κράτος».

Τον Δεκέμβριο 2007 η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών (International Association of Genocide Scholars ή IAGS) αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ελλήνων, μαζί με την γενοκτονία των Ασσυρίων, και εξέδωσε το εξής ψήφισμα:

«ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η άρνηση μιας γενοκτονίας αναγνωρίζεται παγκοίνως ως το έσχατο στάδιο γενοκτονίας, που εξασφαλίζει την ατιμωρησία για τους δράστες της γενοκτονίας, και ευαπόδεικτα προετοιμάζει το έδαφος για τις μελλοντικές γενοκτονίες,

ΕΚΤΙΜΩΝΤΑΣ ότι η Οθωμανική γενοκτονία εναντίον των μειονοτικών πληθυσμών κατά τη διάρκεια και μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, παρουσιάζεται συνήθως ως γενοκτονία εναντίον μόνο των Αρμενίων, με λίγη αναγνώριση των ποιοτικά παρόμοιων γενοκτονιών, εναντίον άλλων χριστιανικών μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας,

ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ ότι είναι πεποίθηση της Διεθνούς Ένωσης των Μελετητών Γενοκτονιών, ότι η Οθωμανική εκστρατεία εναντίον των χριστιανικών μειονοτήτων της αυτοκρατορίας, μεταξύ των έτων 1914 και 1923, συνιστούν γενοκτονία εναντίον των Αρμενίων, Ασσυρίων, Ποντίων και των Έλλήνων της Ανατολίας.

ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΑΙ η Ένωση να ζητήσει από την κυβέρνηση της Τουρκίας να αναγνωρίσει τις γενοκτονίες εναντίον αυτών των πληθυσμών, να ζητήσει επίσημα συγγνώμη, και να λάβει τα κατάλληλα και σημαντικά μέτρα προς την αποκατάσταση (μη επανάληψη).»

Η γενοκτονία των Ποντίων είναι αναγνωρισμένη ως τέτοια επισήμως από τέσσερα κράτη, την Ελλάδα με νόμο του 1994 (N. 2193/1994), τη Σουηδία με υπερψήφιση στο Σουηδικό κοινοβούλιο στις 11 Μαρτίου 2010, την Αρμενία τον Μάρτιο του 2015, μαζί με τη γενοκτονία των Ασσυρίων και την Ολλανδία, μαζί με τη γενοκτονία των Αρμενίων και Ασσυρίων, στις 9 Απριλίου 2015.

Η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ότι υπήρξε γενοκτονία και αποδίδει τους θανάτους σε απώλειες πολέμου, σε λοιμό και σε ασθένειες και δεν παραδέχεται ότι υπήρξε γενοκτονία. Ωστόσο. Τούρκοι επιστήμονες έχουν δημοσίως χαρακτηρίσει τα γεγονότα ως γενοκτονία.

 Μία συγκλονιστική ιστορία

Η Παναΐλα (Παναγιώτα) Παπαδοπούλου, ήταν στους επιζήσαντες του μεγάλου ποντιακού ξεριζωμού. Εγκαταστάθηκε στο χωριό Μονολίθι του νομού Κιλκίς το 1922, με συγχωριανούς από την Πάφρα και κοντοχωριανούς από το Αλατσάμ. Ανήκε στους λεγόμενους «τουρκόφωνους» Ποντίους του δυτικού Πόντου – ανθρώπους που η βία των ντερεμπέηδων και των αγάδων οδήγησε στην απώλεια της ελληνικής λαλιάς, μα όχι και της ρωμέικης συνείδησης. Στην βία αυτή, ο δυτικός ο Πόντος είχε αντιδράσει με αντάρτικο, δεκαετίες πριν τον ξεριζωμό. Από πατέρα σε γιο πέρναγε το μήνυμα:

 Προς το τέλος της ζωής της, τη δεκαετία του ’80, η Παναγιώτα διαμαρτυρόταν για συχνούς πονοκεφάλους. Τα ενοχλήματα επιδεινώνονταν σε ένταση και συχνότητα. Ο ακτινολογικός έλεγχος εντόπισε ένα σκιερό μόρφωμα κάτω απ’ το ινιακό οστούν. Θα μπορούσε να είναι και σφαίρα από πυροβόλο. Ο οικογενειακός γιατρός, επισκέφθηκε την Παναγιώτα με την ακτινογραφία ανά χείρας. Στην ερώτηση πώς εξηγείται το εύρημα της ακτινολογικής εξέτασης, η Παναγιώτα πήρε στα χέρια με συγκίνηση την Αγία Γραφή του ιερέα παππού της – βιβλίο γραμμένο στην τουρκική γλώσσα, αλλά με ελληνικούς τους χαρακτήρες – και ανέσυρε με ευλάβεια τις μνήμες των παιδικών της χρόνων.

Αποτέλεσμα εικόνας για ημερα μνημης γενοκτονια ποντιων

«Η μάνα μου η Σαββατού, είχε μείνει με τις τέσσερις θυγατέρες της – την Κυριακή, την Ευλαμπία, την Ευανθία και μένα. Γνώριζα για τους Τσέτες, τους ληστοσυμμορίτες. Μιλούσαν οι μεγαλύτεροι κι εγώ κρυφάκουγα. Άκουσα τη μάνα να παρακαλεί μια γειτόνισσα Τουρκάλα φίλη να με προστατέψει για λίγες μέρες εωσότου απομακρυνθεί ο κίνδυνος. Το ίδιο είχαν κάνει κι άλλοι Τούρκοι γείτονες για τα παιδιά. Της είπε πως ήμουνα μικρή και αδύνατη και πως δεν θ’ άντεχα τις κακουχίες. Οι υπόλοιποι θα παίρναν τα βουνά με τους χωριανούς. Ήδη είχαν προετοιμαστεί με ό,τι μπορούσε και είχε τη δυνατότητα να κουβαλήσει ο καθένας. Εγώ κρύφτηκα στον αχυρώνα της Τουρκάλας γειτόνισσας. Αντιλήφθηκα ότι με έψαχνε. Ήταν σούρουπο, να νυχτώσει, όταν έξω από το χωριό Γκιόλμπελεν της περιοχής Γεραλντί στην Πάφρα, ακούστηκαν πυροβολισμοί. Αντάρτες του χωριού ακροβολισμένοι, έριχναν βολές για να καθυστερήσουν τους Τσέτες. Σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων περίπου, ξεκίναγαν οι πρόποδες των βουνών. Άδειασε το χωριό κι οι αντάρτες ακολούθησαν. Οι Τσέτες βρίσκονταν παντού. Τα ελληνικά σπίτια γίνονταν φύλλο και φτερό. Τα σπίτια των μουσουλμάνων μέναν άθικτα – το ίδιο κι ο αχυρώνας. Εκείνος με προστάτεψε. Έτρεμα από το φόβο και το κρύο.

Όταν δεν ακουγόταν πια, ούτε ο ήχος του αγέρα, πήρα τη μεγάλη απόφαση να ενωθώ με τους δικούς μας. Τα μονοπάτια γνώριμα – μαζεύαμε φουντούκια στα μέρη εκείνα. Ξεγλιστρώντας μέσα στο σκοτάδι, έτρεχα. Κροκάλες και βατόμουρα γεμάτος ο τόπος. Το πρόσωπο, τα πόδια, τα χέρια, μέσα στα αίματα. Τους πρόλαβα ανηφορίζοντας τους πρόποδες του βουνού.

Οι Τσέτες δεν ήταν ευχαριστημένοι από τη λεία τους μετά απ’ την άλωση των σπιτιών μας. Θέλαν χρυσάφι, αίμα για να χορτάσουν την ακόρεστη λύσσα τους. Ήθελαν σάρκες νεαρών κοριτσιών. Νέοι πυροβολισμοί και συγχρόνως η προσταγή από τους συνοδούς αντάρτες: «Γρήγορα στο βουνό!». Είχαν το λημέρι τους προστατευμένο. Η Κυριακή κι η Ευλαμπία 4–5 βήματα μπροστά, εμείς πιο πίσω, στη μέση εγώ, η Ευανθία δεξιά μου και η μάνα Σαββατού αριστερά κρατώντας το χέρι μου.

Αισθάνθηκα ένα χτύπημα στο πίσω μέρος του κεφαλιού μου και μούδιασμα στο βραχίονα του αριστερού χεριού απ’ όπου άρχισαν να τρέχουν αίματα. Η μάνα έβγαλε τη μαντήλα της και περιτύλιξε πιεστικά το σημείο του τραύματος στο χέρι. Για το χτύπημα στο κεφάλι ούτε λόγος. «Βιάσου! Βιάσου!». Δεν έπεσα, δεν ζαλίστηκα. Φοβόμουν. Οι Τσέτες, αυτές οι ύαινες θα μας πιάσουν, θα μας βιάσουν και θα μας κόψουν τα κεφάλια! Ο φόβος αυτός είχε αντικαταστήσει οποιονδήποτε πόνο. Πλησιάζοντας το λημέρι, πυροβολισμοί των ανταρτών κράτησαν σε απόσταση τους Τσέτες και αναχαίτισαν το μακάβριο κυνηγητό τους.

Σ’ ένα μικρό ξέφωτο του δάσους ξαποστάσαμε, κουλουριασμένες στην αγκαλιά της μάνας Σαββατούς. Πιότερος πόνος στο κεφάλι τώρα. Έβαλα τα δάχτυλά μου και ήταν λουσμένα στο πηχτό αίμα».

Πλοσια, καστανόξανθα μαλλιά, άπλυτα, αχτένιστα, ρίχνονταν στη μέση. Ανήσυχη η μάνα διαχώρισε την πυκνότητα των μαλλιών και αντίκρισε το σημείο του τραύματος. Πλύσιμο με νερό απ’ την κοντινή πηγή, λίγα μασημένα φυλλαράκια της γύρω χλόης και λίγο ταμπάκο (καπνός ξερός ψιλοκομμένος), λειτούργησαν ως αιμοστατικός και πιεστικός μηχανισμός στα δύο τραύματα. Γύρω απ’ το τραύμα, αναπτύχθηκε ουλώδης ιστός. Δεν τρώθηκε ζωτικό όργανο του εγκεφάλου. Τυχερή η Παναγιώτα και στο τραύμα του χεριού. Υποδερμικό και διαμπερές, χωρίς ν’ αγγίξει οστό, αρτηρία, φλέβα ή νεύρο.

Αποτέλεσμα εικόνας για ημερα μνημης γενοκτονια ποντιων

«Μέρες και νύχτες στο χιόνι και το κρύο, πεινασμένοι, κυνηγημένοι, ίδια αγρίμια με προστάτες τους αντάρτες μας. Δύο χρόνια περίπου. Επιτέλους καταγραφήκαμε ως ανταλλάξιμοι στους καταλόγους. Παραδώσαμε τα όπλα, αλλά οι συμφωνίες με τις τουρκικές αρχές δεν τηρούνταν...».

Το χωριό προχωρούσε σαν καραβάνι προς δυσμάς ώστε να φτάσει στα παράλια, συνοδευόμενο απ’ τους Τσέτες που τώρα είχαν αναλάβει καθήκοντα χωροφυλάκων.

«Πνιγμένοι στη σκόνη, στεγνά τα χείλη. Η Ευλαμπία ξαφνικά απομακρύνθηκε, ακούστηκε η προσταγή «τουρ–τουρ! Σταμάτα!». Τρομαγμένη έτρεξε να προφυλαχτεί πίσω από μία συστάδα θάμνων. Την πρόλαβαν δυο Τσέτες. Από τους υποκόπανους των όπλων τους βρέθηκε στο χώμα λιπόθυμη. Τη βίασαν. Ακούστηκαν δύο πυροβολισμοί. Τη δολοφόνησαν εν ψυχρώ. Ακίνητο το καραβάνι. Οι άλλοι ληστές είχαν παρατεταμένα τα όπλα. Έτσι τηρούσαν τις συμφωνίες οι Τσέτες. Είπαν πως ήταν για παραδειγματισμό. Συγκεντρώθηκε μπαχτσίσι από τους συγχωριανούς για να δοθεί άδεια για την ταφή της Ευλαμπίας στο σημείο της δολοφονίας. Ήταν 13 ετών...

Επιτέλους φτάσαμε στις ακτές της Μ. Ασίας. Δεν είχαμε κάρο. Με χίλιες δυσκολίες βρέθηκε μεταγωγικό μικρό βαπόρι για να περάσουμε στις ακτές της Ανατολικής Θράκης. Είχαμε επιβιβαστεί στο μεταγωγικό. Για μια στιγμή η Κυριακή εξαφανίστηκε. Δεν τη βλέπαμε. Φωνάξαμε όλες μας δυνατά και πιο δυνατά το όνομά της. Το μεταγωγικό είχε ήδη αναχωρήσει. Είχαμε την ελπίδα ότι θα συναντηθούμε στις ακτές της Θράκης. Οι ελπίδες μας διαψεύσθηκαν. Έτσι χάσαμε την Κυριακή Παπαδοπούλου, τη μεγαλύτερη αδερφή μας. Ήτανε 15 ετών».

Αυτή ήταν η διήγηση της Παναγιώτας Παπαδοπούλου, όπως αναφέρει το Αθηναϊκό Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων. Για την εύρεση της αδελφής της, Κυριακής, επιχειρήθηκαν αναζητήσεις μέσω του Ερυθρού Σταυρού, απ’ το ’50 ως το ’80, αλλά δεν τελεσφόρησαν. Ο πατέρας τους, Σάββας Παπαδόπουλος, στάλθηκε στα τάγματα εργασίας (Αμελέ Ταμπουρού) στην περιοχή του Άκτσαλε και έκτοτε χάθηκαν τα ίχνη του. Ο παππούς της, ο ιερέας “παπασήν Σάββα”, όπως τον αποκαλούσαν στην περιοχή, απαγχονίστηκε από τους ληστές του Τοπάλ Οσμάν.

Η αναφορά στα τραγικά συμβάντα της ζωής των Ελλήνων του Πόντου και εν γένει της Μ. Ασίας της περιόδου 1900 – 1924, δεν πρέπει να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τους πάσης προέλευσης πατριδοκάπηλους εθνοσωτήρες. Ο Θεός στις εγκληματικές ενέργειες των δημιουργημάτων του, απανταχού της γης, δε συμμετέχει. Υπάρχουν όμως λέξεις για να αποδώσουν γεγονότα σαν αυτά;

Ο υπογράφων είναι εγγονός της Παναγιώτας και του Ανέστη Αλεξανδρίδη. Η ζωή τα έφερε να είναι και ο θεράπων ιατρός της. Η μητέρα του η Ευλαμπία, φέρει το όνομα της δολοφονημένης θείας της. Η Αγία Γραφή του προπάππου “παπασήν Σάββα” κοσμεί τη βιβλιοθήκη της οικογένειάς του, με διαφυλαγμένη αναλλοίωτη την ιστορική μνήμη και την ελληνική συνείδηση.

Αποτέλεσμα εικόνας για ημερα μνημης γενοκτονια ποντιων

Κατηγορία Aθήνα

Τα τρεχούμενα νερά επισκιάζουν κάθε άλλο ήχο, τα εντυπωσιακά βουνά της Ευρυτανίας τραβούν το βλέμμα στα παράθυρα, το τζάκι τριζοβολά, τα ποτήρια γεμίζουν από το τοπικό ποτό μούρο, καθώς ο ταξιδιώτης τσιμπολογά λογιών-λογιών πίτες, σουφλιμά, λουκάνικα... Είτε βρίσκεστε σε πολυτελή ξενώνα, είτε στο ταπεινό καφενείο κάποιου χωριού, είτε καλεσμένος σε σπίτι, η φιλοξενία και οι απολαύσεις είναι ίδιες στην Ευρυτανία.

Γαντζωμένα στις πλαγιές της Χελιδόνας και της Καλιακούδας, καμιά δεκαριά χωριά πλαισιώνουν τον ποταμό Καρπενησιώτη, σχηματίζοντας τη διάσημη πια διαδρομή 30 χλμ. η οποία ξεκινά από το Καρπενήσι και καταλήγει στον Προυσό και στο μεγάλο του προσκύνημα: τη Μονή Παναγίας Προυσιώτισσας. Ενας από τους ωραιότερους και πιο βολικούς για διαμονή οικισμούς είναι το Μεγάλο Χωριό, ακριβώς στη μέση της διαδρομής.

Είναι από τα διασημότερα και πιο ανεπτυγμένα χωριά της Ευρυτανίας και όχι άδικα, αφού η αυθεντική και λίγο ρετρό αισθητική του σε συνδυασμό με τα καλοδιατηρημένα πέτρινα σπίτια ανάμεσα στα λιθόστρωτα καλντερίμια του θα σας κάνουν να το λατρέψετε!

Αρκετά από τα πέτρινα σπίτια του έχουν αναστηλωθεί και η βόλτα στο κέντρο του και στην επάνω γειτονιά είναι ενδιαφέρουσα. Μπορείτε να δείτε το καλοφτιαγμένο Λαογραφικό Μουσείο, όπου βρίσκεται και το παλιό ρολόι του χωριού με την ωραία ιστορία, να ψωνίσετε τοπικά προϊόντα από το μαγαζάκι του Γιάννη και να απολαύσετε ζεστά ροφήματα και νόστιμα γλυκά στο καφενείο της κυρα-Παρασκευής ή στο Παραμύθι. Μπορείτε να περπατήσετε στα δύο μονοπάτια του, προς το Κεφαλόβρυσο μέσα στη ρεματιά ή τον Γαύρο, ή αν διαθέτετε τετρακίνητο όχημα, να ακολουθήσετε την υπέροχη διαδρομή στις ελατοσκέπαστες πλαγιές της Καλιακούδας, η οποία οδηγεί στο καταφύγιο.

megalo-xorio-korifi-kaliakoudas-802

Σχετική εικόνα

 

 

 

 

Κατηγορία Περιβάλλον

Η λίμνη Κρεμαστών είναι η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της Ελλάδα.Κατασκευάστηκε το 1969 μετά τη δημιουργία του φράγματος των Κρεμαστών. Εκεί συναντιούνται τα νερά του Αχελώου, Αγραφιώτη, Ταυρωπού και Τρικεριώτη.

Η λίμνη βρίσκεται ανάμεσα στους νομούς Αιτωλοακαρνανίας και Ευρυτανίας οι οποίοι ενώνονται μέσω της Γέφυρας της Επισκοπής.

Η περιοχή αποτελεί ιδανικό προορισμό και για τους λάτρεις των σπορ, καθώς εκεί μπορεί κανείς να κάνει canoe – kayak και rafting.

Η δημιουργία της τεχνητής λίμνης είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της βιοποικιλότητας και η περιοχή είναι μάλιστα ενταγμένη στο πρόγραμμα Natura 2000. Όπως καταλαβαίνετε, η επαφή με τη φύση στη λίμνη των Κρεμαστών προσφέρει μία μοναδική εμπειρία που αξίζει να βιώσετε.

Κατηγορία Περιβάλλον
Σελίδα 1 από 2

Επικοινωνήστε μαζί μας στο vimapoliti@gmail.com ή απευθείας στην φόρμα επικοινωνίας

Please, enter your name
Please, enter your e-mail address Mail address is not not valid
Please, enter your message