«Πρέπει να την αγαπάς την τέχνη. Η τέχνη είναι αγάπη, δεν είναι εμπόριο», είναι η καταρχήν επισήμανση του Γιάννη Μεντή, συνταξιούχου αργυροχόου, μάστορα στην παραδοσιακή χειροποίητη Γιαννιώτικη συρματερή τέχνη.

Τον συναντήσαμε στην εκδήλωση που έγινε για την ανακήρυξη του Μαΐου, ως μήνα Γιαννιώτικης Αργυροχοΐας και του ζητήσαμε, να μας μιλήσει για τον καλαίσθητο κόσμο της εμβληματικής τέχνης .

Η ζωή του ήταν στον πάγκο, γι' αυτό και θέλησε να ξεδιπλώσει την ιστορία του μέσα στο εργαστήρι του φίλου του, αργυροχόου Χρήστου Σιαπατόρη, όπου καθημερινά πηγαίνει, για να ζει μέσα στον δικό τους γνώριμο και γεμάτο αναμνήσεις χώρο.

Το εργαστήρι είναι όπως παλιά. Λίγα εργαλεία, γιατί το ασήμι δουλεύεται στο χέρι. Τρείς πολυδουλεμένοι πάγκοι, στον έναν έξι ασημένια κουτάλια μόλις βγήκαν από το παραδοσιακό καλούπι στο χώμα, τον τσατμά, έτοιμα για λιμάρισμα, μία ατμόσφαιρα που σε γυρίζει πολύ πίσω στο χρόνο.

Από το Βασιλικό Πωγωνίοιυ, ο Γιάννης Μεντής ήρθε παιδάκι 13 χρόνων, στη Σχολή του Γεωργίου Σταύρου για να μάθει την τέχνη της Αργυροχοΐας. Τότε όπως θυμάται, μάθαιναν τέχνη 300 παιδιά. Η φοίτηση ήταν 3ετής.Ο ίδιος πρόλαβε να φοιτήσει ένα χρόνο, γιατί μόλις έγινε η δικτατορία έκλεισε η Σχολή.

«Ο δάσκαλός μου στη Σχολή, είχε αντιληφθεί την αγάπη μου για την συρματερή τέχνη και μου είπε, έλα στο μαγαζί μου, να δουλέψεις για μένα, να μάθεις και στη δουλειά. Ο δάσκαλός μου, έγινε και αφεντικό μου. Είχε χρυσοχοείο και αργυροχοείο μαζί, στην οδό Αβέρωφ, που τότε ήταν στο επίκεντρο, ήταν όλη η γιαννιώτικη τέχνη της αργυροχοΐας συγκεντρωμένη εκεί .

Στο εργαστήρι μέσα, είχε και τα 3 του παιδιά και ακόμα 3 άτομα, είμαστε δηλαδή 6 νεαροί,που μαθαίναμε την τέχνη», λέει ο κ. Μεντής.

Όταν έκλεισε η Σχολή του Γεωργίου Σταύρου, άνοιξε η Σχολή Μαθητείας του ΕΟΜΕΧ, στον 4ο όροφο ξενοδοχείου στην πόλη των Ιωαννίνων. Όπως λέει ο κ. Μεντής: «Το πρωί δουλεύαμε και το βράδυ 8-10 παρακολουθούσαμε μαθήματα. Τεχνίτες μας μάθαιναν για την συρματερή τέχνη, το σκάλισμα και τη χαρακτική.

Η φοίτηση ήταν τριετής. Τη μέρα δουλεύαμε στα αφεντικά και το βράδυ εμπλουτίζαμε με γνώσεις».

Η χειροποίητη τέχνη θέλει φαντασία στον πάγκο, μεράκι, υπομονή.

Ο κ. Γιάννης έμεινε στο εργαστήριο 10 χρόνια, πήγε φαντάρος και επέστρεψε για να «σπουδάζει» συνέχεια την συρματερή τέχνη. Εξαιρετικά κοσμήματα, καρφίτσες, δαχτυλίδια, βραχιόλια, πόρπες, μικρά διακοσμητικά αντικείμενα, σταυροί, είναι αντιπροσωπευτικά δείγματα της συρματερής τέχνης, γνωστής και ως φίλικγραν, που από πάντα είχαν μία ιδιαίτερη θέση στα γιαννιώτικα σπίτια, αλλά και στην επιλογή δώρου, για τον κάθε επισκέπτη στην περιοχή.

«Δεν τη μαθαίνεις μέσα σε ένα χρόνο την τέχνη, οι παλιοί μαστόροι, μας δείχνανε τα βασικά πράγματα από κει και μετά, έπρεπε μόνοι μας να δημιουργήσουμε, να σχεδιάσουμε, να βάλουμε το μυαλό να δουλέψει και να κάνουμε αυτά τα κομψοτεχνήματα», αναφέρει και συνεχίζει με πάθος να λέει: «Για να τα μάθεις, πρέπει να καθίσεις στον πάγκο, εκεί στην καρέκλα λοιπόν, το μυαλό σου σχεδιάζει, δημιουργεί. Πρέπει να την αγαπάς την τέχνη. Η τέχνη, είναι αγάπη, δεν είναι εμπόριο. Όπως εγώ και άλλα παιδιά που μάθανε μαζί, θέλαμε το αντικείμενο που θα φεύγει από το χέρι μας, να είναι τέλειο. Η χειροποίητη τέχνη, έχει κανόνες το έχω πει πάρα πολλές φορές, για παράδειγμα, η συρματερή τέχνη ,όταν έχεις το ασήμι στο χέρι ,πρέπει να φτιάξεις τα σύρματα τα χιλιάδες σύρματα και μετά να σχεδιάσεις, χρειάζεται υπομονή.

Η φαντασία έρχεται στον πάγκο, όταν πιάνεις ένα αντικείμενο αμέσως στο μυαλό, είναι πώς θα φτιάξεις το επόμενο καλύτερο.

Ιδέες έρχονται, η μία με την άλλη προς το καλύτερο βέβαια. Θα πω μία μεγάλη αλήθεια».

Ο μάστορας τονίζει με πικρία: «Ο τεχνίτης πεθαίνει στην ψάθα, αυτό είναι η αλήθεια. Εμείς είμαστε στον πάγκο, στη δουλειά μας, το δημιούργημά μας, το καρπώθηκαν οι έμποροι. Η δουλειά μας δεν πληρώνεται, είναι ατελείωτες οι ώρες που μένουμε πάνω από κάθε δημιούργημα. Η συρματερή τέχνη, δεν μπαίνει σε χυτήριο. Μάλιστα είχαμε και το εξής φαινόμενο. Είμαστε νέοι, 25- 30 χρονών. Ο έμπορος αργυροχόος που ερχόταν να το δει, για να κοστολογήσει τα έργα μας, που ήταν 65- 70 χρόνων για να μειώσει την τιμή, μας έλεγε δεν είναι τέλειο, όμως εμείς τότε, δεν είχαμε τη δυνατότητα τότε να το αντιληφθούμε αυτό».

Όση ώρα συνομιλούμε με τον κ. Γιάννη, ο Χρήστος Σιαπατώρης φτιάχνει καλούπια σε κοσκινισμένο χώμα. Χρησιμοποιεί ακόμη την τεχνική που έρχεται πριν από 400 χρόνια. Όπως λέει με χαμόγελο, αυτή παλιακή τεχνική δίνει καλύτερο αποτέλεσμα, βεβαίως όταν το κάθε αντικείμενο βγαίνει από το καλούπι, θέλει, λιμάρισμα, διόρθωμα, επιπλέον δουλειά, γυάλισμα.

Ο Κώστας Ζερβός, πρόεδρος Σωματείου Ασημουργών Μεταλλοτεχνιτών Ιωαννίνων «Η Γιαννίωτικη Τέχνη», συνεχίζει το επάγγελμα του πατέρα, τεχνίτη στην συρματερή, που τον κέρδισε όπως αναφέρει, από μικρό παιδάκι. Όταν τελείωσε το σχολείο η επιλογή του δεν ήταν άλλη από να μπει στο εργαστήρι.

«Όταν τελείωσα το σχολείο, είπα στον πατέρα μου, εγώ θέλω να ακολουθήσω την τέχνη σου.

Τότε τις δεκαετίες του '70 και '80 είχε άνθηση η δουλειά, ο κόσμος αγόραζε. Ήταν και αυτό, ένα δέλεαρ.

Το εργαστήρι του πατέρα μου όπως το θυμάμαι, δεν είχε πολλά εργαλεία. Είναι μία τέχνη με το χέρι, είναι κάποια λίγα εργαλεία που χρησιμοποιούσαμε», λέει ο κ. Ζερβός.

Στη συζήτηση με τον κ. Ζερβό μάθαμε, για το ροδάνι και τον τσίφτη. Δύο απαραίτητα εργαλεία για την συρματερή. Στο ξύλινο χειροκίνητο ροδάνι έφτιαχναν τα σύρματα από το λιωμένο ασήμι, ενώ με την βοήθεια του τσίφτη, που είναι μια λαβίδα στόλιζαν το αρχικό μοτίβο του κάθε κοσμήματος.

Στο ερώτημα εάν εκτιμάται η αξία του χειροποίητου κοσμήματος, ο κ. Ζερβός απαντά: «Η αλήθεια είναι, ότι ποτέ δεν πληρώθηκε η αξία της χειροποίητης δουλειάς, για να φανταστείτε δύο μικρές καρφίτσες, μπορεί τεχνίτς να χρειαστεί μια ολόκληρη ημέρα για να τις φτιάξει».

Το ζητούμενο για τους αργυροχόους των Ιωαννίνων, είναι αφενός αυτή τέχνη να μη σβήσει, να μεταλαμπαδευτεί και στα νέα παιδιά τα οποία δείχνουν ενδιαφέρον για αυτή τη δουλειά και αφετέρου να ξεπεραστεί το ζήτημα του βιοπορισμού, καθώς η αγορά δεν αντιλαμβάνεται όσο πρέπει την αξία του χειροποίητου. Στα Γιάννενα λειτουργεί Σχολή του ΟΑΕΔ, 2ετους φοίτησης.

Όπως επισημαίνει ο πρόεδρος του Σωματείου, «ένας νέος για να ξεκινήσει, να ασχοληθεί με την αργυροχοΐα, δεν είναι κοστοβόρο, δεν χρειάζεται φοβερά κεφάλαια για μηχανήματα. Η τέχνη είναι χειροποίητη. Χρειάζεται η πρώτη ύλη το ασήμι και το μεράκι. Όμως πρέπει να βρεις και τον τρόπο να το προωθήσεις το προϊόν, το κόσμημα. Δεν είναι ρούχο, δεν είναι παπούτσι, για να το προωθήσεις διαδυκτιακά, ένα κόσμημα πρέπει να το δεις, δεν μπορείς να ψωνίσεις από μία φωτογραφία».

Η οδός Αβέρωφ στα Γιάννενα έχει τη δική της ιδιαίτερη ταυτότητα. Είναι ένας κεντρικός δρόμος που χαρακτηρίζει ολόκληρη την ηπειρωτική πρωτεύουσα ως «πόλη των Ασημουργών». Στο Μουσείο Αργυροτεχνίας του Πολιτιστικού Ιδρύματος του Ομίλου Πειραιώς στο Κάστρο, αποκαλύπτεται η μοναδική τέχνη του ασημιού στα Ιωάννινα και την Ήπειρο ευρύτερα, με τις βαθιές ρίζες στον χρόνο , τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτισμικές προεκτάσεις. Οι παλιοί τεχνίτες, ζουν με την ελπίδα, η Αργυροχοΐα να ανθίσει και πάλι.AΠΕ

Εκοιμήθη νικημένος από τον καρκίνο ο διάσημος μοναχός και ο 'μάγειρας" του Αγίου Όρους Επιφάνιος Μυλοποταμινός της  Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας Αγίου Όρους.

Ηταν από τους μοναχούς που ανέδειξε τα προϊόντα του Άγίου Όρους, ήταν ο ίδιος παραγωγός αμπελιών, έφτιαχνε κρασί,και το κυριότερο ανέδειξε την  αγιορείτικη κουζίνα,και τη διατροφή των μοναχών.

Παράλληλά έγραψε και πολλά βιβλία . O αγαπημένος μάγειρας που έβαλε τη σφραγίδα του στη μοναστηριακή γατρονομία γεννήθηκε το 1956 στο Παγγαίο Καβάλας όπου  έζησε έως ότου τελείωσε το λύκειο. Το 1973 πήγε στο Αγιον Ορος. Το 1990 αποφάσισε να συνεχίσει τον μοναστικό του βίο στο Iερό Kάθισμα του Aγίου Eυσταθίου (Mυλοπόταμος), μετόχι της Ιεράς Mονής Mεγίστης Λαύρας, που η ιστορία του ξεκινά από τον 10ο αιώνα.

Από παλαιότερους αγιοπαυλίτες μοναχούς είχε την τύχη να διδαχθεί το βυζαντινό μέλος, έγινε καλός ψάλτης και ταυτόχρονα επιδόθηκε στο διακόνημα του μαγείρου.Στον Mυλοπόταμο ανέλαβε την αναστήλωση του ιστορικού κελιού. Ταυτόχρονα, με απόλυτο σεβασμό στη μακραίωνη παράδοση, φύτεψε αμπελώνα κι έχτισε οινοποιείο. Σήμερα παράγνται τα βιολογικά κρασιά «Mυλοπόταμος», τα οποία έχουν βραβευτεί σε εθνικούς και διεθνείς διαγωνισμούς. Επίσης έχει γράψει το βιβλίο «Μαγειρική του Αγίου Ορους», το οποίο έχει μεταφραστεί  στα γερμανικά, αγγλικά, ρωσικά, ρουμανικά, βουλγαρικά και ισπανικά.

Σε παλαιότερη συνέντευξή του είχε πει ότι έμαθε τη μαγειρική δίπλα στη μάνα του αλλά και από τους γηραιότερους μοναχούς .Δεν μαγείρεψε ποτέ κρέας ενώ λάτρεψε την τοπική κουζίνα: "Τι σημαίνει ελληνική κουζίνα. Κάθε τόπος έχει τις δικές του ιδιαιτερότητες, ενδιαφέρον όμως έχει η τάση που υπάρχει σήμερα από τους σωστούς σεφ να συνδυάζουν την παράδοση με τα διεθνή πρότυπα. Πιστεύω ότι αν αυτό συνεχιστεί για μια δεκαετία θα μπορέσουμε να αναδείξουμε τα ελληνικά προϊόντα σε όλο τον κόσμο".

Δάσκαλός του ήταν ο πατήρ Γεώργιος στο μοναστήρι του Αγίου Παύλου, ενώ σέβονταν τον σεφ Λευτέρη Λαζάρου

Μια άκρως ενδιαφέρουσα έκθεση γλυπτικής και ζωγραφικής απόλαυσαν όσοι επισκέφτηκαν την γκαλερί τέχνης Γρηγοριάδη στο Ηράκλειο Αττικής.

Ο αξιόλογος γλύπτης Σπύρος Ντασιώτης με τα έργα του συγκλόνισε τους επισκέπτες, μέσα από την μοναδική του προσωπική ματιά, όσων αφορά τα δεινά του πολέμου και τις σύγχρονες τραγωδίες που βιώνει η ανθρωπότητα.

 Οι κορμοί από τα καμμένα δέντρα της Πάρνηθας του 2009, στάθηκαν τρόπον τινά  ,για άλλη μια φορά,αρωγοί στη ιδέα, στο σφυρί και στο καλέμι του δημιουργού.Ξύλινες δημιουργίες που σου ..έλεγαν την δική τους ιστορία,σου χάιδευαν την ματιά και σου απάλυναν τα συναισθήματα ..μη θέλοντας να φύγεις από δίπλα τους.

 Θυμίζουμε πως ο κ.Ντασιώτης με πολύ κόπο και μόχθο έχει δημιουργήσει το «Πάρκο των ψυχών» στον Εθνικό δρυμό Πάρνηθας από ξυλόγλυπτους κορμούς «νεκρών» δένδρων, έργα που εκπέμπουν τη σιωπηλή κραυγή του προκειμένου να αφυπνίσει μνήμες και μέσα από το παρελθόν να διδάξει το παρόν.

Σχεδόν δυο μήνες από τα γενέθλια του ,των 98 χρόνων, ο Μιχάλης Σταφυλάς έφυγε για το μακρινό ταξίδι.

Η κηδεία του εμβληματικού Ευρυτάνα συγγραφέα και εκδότη θα γίνει αύριο Πέμπτη 24 Μαϊου, στις 11 το πρωί στο κοιμητήριο της Καλλιθέας.

Μιχάλης Σταφυλάς (1920-2018) 

  Ο Μιχάλης Σταφυλάς ηταν συγγραφέας και εκδότης γεννημένος το 1920 στη Γρανίτσα Ευρυτανίας ,την ιδιαίτερη πατρίδα του Ζαχαρία Παπαντωνίου και του Στέφανου Γρανίτσα.

Η πρώτη του εμπειρία με τα γράμματα ήταν πικρή, αφού πρωτοσέλιδο άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην καθημερινή εφημερίδα της Αθήνας «Πατρίς» (19-7-1936), λίγες μέρες αργότερα θεωρήθηκε επαναστατικό από τη δικτατορία του Μεταξά (4ης Αυγούστου), με αποτέλεσμα να αποβληθεί από το Γυμνάσιο Καρπενησίου αρχικά και του Αγρινίου στη συνέχεια. Γράφτηκε στη Νομική Σχολή την οποία εγκατέλειψε παίρνοντας μέρος στην Εθνική Αντίσταση[1].

Σταδιοδρόμησε ως υπάλληλος του Υπουργείου Συγκοινωνιών, απολύθηκε από την δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967 και τελικά συνταξιοδοτήθηκε με το βαθμό του διευθυντή. Από το 1981 εκλέγεται διοικητικός σύμβουλος του Συνδέσμου Ελλήνων Λογοτεχνών και κατόπιν της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Είναι αντιπρόεδρος του ελληνικού τμήματος της "Διεθνούς Εταιρίας Λογοτεχνίας" και μέλος του ΠΕΝ. Βιογραφείται σε ελληνικές και ξένες εγκυκλοπαίδειες. Έχει λάβει μέρος σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια και έχει δώσει εκατοντάδες ομιλίες. Κείμενά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.

Εργογραφία

Όταν τον απέλυσε η δικτατορία, δημιούργησε τον εκδοτικό οίκο "Πολιτισμός" που κυκλοφόρησε την 10τομη Παγκόσμια Εγκυκλοπαίδεια Γραμμάτων και Τεχνών: "Γίγαντες του Πνεύματος" τα περισσότερα κείμενα της οποίας έγραψε ο ίδιος. Στον λογοτεχνικό τομέα είναι ο πρώτος μελετητής που παρουσίασε στην Ελλάδα τον Τούρκο ποιητή και φιλέλληνα Ναζίμ Χικμέτ με το πρώτο του βιβλίο[1]. Έκτοτε έχει εκδώσει 20 βιογραφικές - κριτικές μελέτες για 50 Νεοέλληνες λογοτέχνες. Επίσης 8 βιβλία δοκιμίων, 4 μυθιστορήματα, 3 συλλογές διηγημάτων, 2 ποιητικές συλλογές και ένα θεατρικό ("Πατροκοσμάς"). Για τρία χρόνια ήταν συνδιευθυντής του περιοδικού "Νεοελληνικός Λόγος", από το 1973 ως το 1987 διευθυντής του περιοδικού "Θεσσαλική Εστία" και από το 1988 ως σήμερα της "Πνευματικής Ζωής"[1], (όπου διαδέχτηκε τον Μελή Νικολαΐδη). Σήμερα επιμελείται την έκδοση του τριμηνιαίου περιοδικού της Πανευρυτανικής Ένωσης "Ευρυτανικά Χρονικά". Κάθε χρόνο εκδίδει την "Διαρκή Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας", που βρίσκεται στον 18ο τόμο.

Το 2008 η "Πανευρυτανική Ενωση" κυκλοφόρησε το βιβλίο του "Ευρυτανικά" που περιέχει εισηγήσεις του σε διάφορα θέματα ιστορικά και αντιστασιακά[2]. Κάθε Ιούνιο που στη Δομνίστα Ευρυτανίας γίνονται εκδηλώσεις για το ξεκίνημα της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης, ο Μιχάλης Σταφυλάς είναι ομιλητής με διάφορα θέματα. Το 2008 κυκλοφόρησε επίσης από την Εταιρεία Ευρυτάνων Επιστημόνων το βιβλίο της καθηγήτριας Πανεπιστημίου και τ.υφυπουργού Πολιτισμού Καλλιόπης Μπουρδάρα "Μιχάλης Σταφυλάς -ο Ευρυτάνας λόγιος"

Αδελφότητα Γρανιτσιωτών-Στη μνήμη Μιχάλη Σταφυλά…..

Σήμερα 22.5.2018, έφυγε από κοντά μας ένας μεγάλος και σύγχρονος πνευματικός άνθρωπος, εφάμιλλος των άλλων συγχωριανών μας Ζαχαρία Παπαντωνίου και Στέφανου Γρανίτσα. Ο Μιχάλης Σταφυλάς. Ο άνθρωπος που αγάπησε την Ευρυτανία και προ παντός το χωριό του και στήριξε με όλες του τις δυνάμεις το δίκαιο και το σωστό. Με το πλούσιο και σπάνιο πνευματικό του έργο γαλουχήθηκαν γενιές  και γενιές και αποτέλεσε αφορμή για μια ελληνική και παγκόσμια αναγνώριση. Τα γραφτά του απλά και κατανοητά, άγγιζαν τις καρδιές και τις ψυχές όλων ανεξαιρέτως των ελλήνων και όχι μόνο.

Η Αδελφότητα Γρανιτσιωτών την οποία αγαπούσε και στήριζε με όλες του τις δυνάμεις, θεωρεί ύψιστη υποχρέωσή της να δημιουργήσει στο Πολιτιστικό Κέντρο Γρανίτσας ένα ξεχωριστό και ιδιαίτερο τμήμα που να φέρει το όνομά του και στο οποίο να προβάλλονται όλα τα βιβλία του.

Καλό ταξίδι Μιχάλη μας και σε ευχαριστούμε για τα τόσα πολλά που μας έχεις προσφέρει. Εμείς θα σε θυμόμαστε πάντα με δέος και σεβασμό.

Ψήφισμα Πανευρυτανικής Ένωσης

Το Διοικητικό Συμβούλιο της Πανευρυτανικής Ένωσης μόλις πληροφορήθηκε τον θάνατο του Μιχάλη Σταφυλά, Διευθυντή του περιοδικού μας «ΕΥΡΥΤΑΝΙΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ», του «πρύτανη» των ευρυτανικών γραμμάτων, του ακαταπόνητου ερευνητή, μελετητή και σμιλευτή του έντεχνου γραπτού λόγου, και εκλεκτού μέλους της ευρυτανικής οικογένειας, συνεδρίασε εκτάκτως στις 22 Μαϊου 2018, ημέρα Τρίτη και ώρα 12.00΄ και αποφάσισε ο μ ό φ ω ν α τα εξής:

1.- Να εκφράσει τα ειλικρινή συλλυπητήριά του προς την οικογένειά του εκλιπόντος.

2.- Να παραστεί σύσσωμο το Δ.Σ. στην εξόδιο ακολουθία, που θα γίνει στον Ιερό Ναό του Κοιμητηρίου Καλλιθέας.

3.-Εξουσιοδοτεί για την εκφώνηση επικήδειου λόγου ο Πανεπιστημιακός Καθηγητής κ. Ηλίας Ντζιώρας.

4.-Αντί στεφάνου να διατεθεί χρηματικό ποσό για κοινωνικούς σκοπούς.

5.- Το παρόν ψήφισμα να δημοσιευθεί στον ευρυτανικό και ευρύτερο τύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό.

Φώτο-Ο εκλιπών ,δύο μήνες πριν,γιορτάζει με την οικογένειά του τα 98 χρόνια του

Η Κινημ/κή Λέσχη Αγ.Παρασκευής σας προσκαλεί σε έκτακτη προβολή ταινίας/ ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Κουτσιαμπασάκου "Ο άνθρωπος κι ο ίσκιος του" το Σάββατο 14 Οκτωβρίου στις 8μμ, στο Πέτρινο, Πολιτιστικό Πάρκο "Στ.Κώτσης", Θεμιστοκλέους και Σπάρτης, Αγ.Παρασκευή.

Η ταινία αναφέρεται στη ζωή και το έργο του Ευρυτάνα εικαστικού Γιάννη Καστρίτση.

"Μια πολυσύνθετη ταινία, που ξεφεύγει από τα στενά όρια ενός βιογραφικού ντοκιμαντέρ, γίνεται ένα εικαστικό οδοιπορικό, αλλά κι ένα λαογραφικό ταξίδι." (Cineprivates).Παρόντες θα είναι ο σκηνοθέτης Δημήτρης Κουτσιαμπασάκος, ιδρυτικό μέλος της Κιν.Λεσ.ΑΠ κι ο εικαστικός Γιάννης Καστρίτσης. Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό.

Είσοδος ελεύθερη, με προαιρετική συνεισφορά.

Η Πινακοθήκη Γιώργου Βογιατζόγλου παρουσιάζει την έκθεση του Ευρυτάνα ζωγράφου Γιάννη Καστρίτση: Έργα 2003-2016. Η έκθεση έχει αναδρομικό χαρακτήρα και περιλαμβάνει έργα ζωγραφικής και γλυπτικής της περιόδου 2003-2016.

Η Ιστορικός Τέχνης Λήδα Καζαντζάκη στο κείμενό της Γιάννης Καστρίτσης, ο στωικός χειρώνακτας, αναφέρει:

«Αγγίζει με το κάρβουνο ή το χρωστήρα του τη φύση λες και δεν θέλει να πειράξει στο ελάχιστο τις ισορροπίες της, τα άπειρα κενά και τις μικρές ανάσες της. Έτσι όπως σκαλίζει με τις αδρές χαρακιές του μυστικιστή Μπάρλαχ τις ανθρώπινες μορφές του πάνω σε κορμούς που διαδηλώνουν την απτή προέλευση της υλικότητάς τους.Διαδηλώνει με τα τοπία του και με τα γλυπτά του, συνδέοντας στην αφαιρετική τέχνη της ανατολής και της δύσης, το ξεχασμένο σήμερα πρόσταγμα των στωικών φιλοσόφων τη φύσει ζην».

Ο Γιάννης Καστρίτσης γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Δάφνη Ευρυτανίας. Σπούδασε ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης από το 1985 έως το 1990, στο εργαστήριο του Βαγγέλη Δημητρέα, ενώ πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Brooklyn College της Νέας Υόρκης, το διάστημα 1991-1993. Το 2014 εκλέγεται Επίκουρος Καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών της Φλώρινας. Έχει πραγματοποιήσει δεκατρείς ατομικές εκθέσεις και έχει πάρει μέρος σε αρκετές ομαδικές. Εκτός απο τη ζωγραφική, έχει ασχοληθεί με την ξυλογλυπτική και τη φωτογραφία.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Τοποθεσία: Πινακοθήκη Γιώργου Βογιατζόγλου, Ελ. Βενιζέλου 63, Νέα Ιωνία

Ημερομηνία: Εγκαίνια: Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου 2017 στις 20:00

Διάρκεια έκθεσης: 13 Φεβρουαρίου έως 8 Απριλίου 2017

Ώρες λειτουργίας: Πεμ.-Παρ. 11πμ-7μμ, Σαβ. 11πμ-3μμ

Πληροφορίες: Τηλ.: 2102710472

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.