Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος

- ΤΗΝ ΩΡΑ που, εμείς εδώ τσακωνόμαστε για τα κόμματα και για το ποιος θα είναι ο επόμενος "διαχειριστής" μιας κατάστασης που οι αποφάσεις θα παίρνονται αλλού, μας ξεφεύγουν πράγματα σοβαρά και παγκόσμιας εμβέλειας, τα οποία θα καθορίζουν το μέλλον μας...

- Η ΕΚΛΟΓΗ Τραμπ ως νέου προέδρου των ΗΠΑ που πέταξε στον κάλαθο των αχρήστων δημοσκοπήσεις και προβλέψεις της ελίτ και του καθεστώτος, μπορεί να είναι και η αρχή μιας νέας εποχής που θα μας κυβερνούν ψυχικά διαταραγμένοι άνθρωποι, με ό,τι κακό αυτό συνεπάγεται για την ανθρωπότητα ολόκληρη. Υπάρχει εξήγηση γι' ατό; Ο διάσημος επιστήμονας, Στίβεν Χόκινγκ, κληθείς να εξηγήσει το φαινόμενο αυτό, μαζί με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για το περίφημο Brexit στην Αγγλία, όπου άλλα έλεγαν τα προγνωστικά κι άλλα ήταν τ' αποτελέσματα, έδωσε την εξήγηση. Κάνει λόγο για μία "παγκόσμια ανυπακοή των ψηφοφόρων που πυροδοτείται απ' τα sosal media, ενάντια στο κατεστημένο"! Και συνεχίζει: "Ήταν η στιγμή που ο ξεχασμένος πολίτης μίλησε"! Μήπως έχει δίκιο; Μήπως, γι' αυτό πάνε κατά διαόλου, τα τελευταία χρόνια, οι "αλάνθαστες" πριν δημοσκοπήσεις και προβλέψεις των αποτελεσμάτων; Μάλλον...

- ΩΣ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ όλων αυτών, μπορεί και να δούμε από τώρα και στο εξής, να κυβερνούν τον κόσμο "τρελοί", δηλαδή ψυχικά διαταραγμένα άτομα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Στην Αμερική, ήδη έχει δημιουργηθεί Ομάδα από χιλιάδες ψυχολόγους και ψυχίατρους, οι οποίοι προειδοποιούν ευθέως για "ψυχική ασθένεια" του Τραμπ, τον οποίο μάλιστα χαρακτηρίζουν κι ως ανίκανο να κυβερνήσει! Ο Αμερικανός δρ. Ψυχολογίας, Τζον Γκάρντερ, δίνοντας μία συνέντευξη στην εφημερίδα "Έθνος" τελευταία, δήλωσε πως: "Ο Τραμπ πάσχει απ' τη διαταραχή του Χίτλερ, δηλαδή από ακραίο ναρκισσισμό"! Και συνεχίζει: "είναι ένα μείγμα ναρκισσισμού, επικοινωνιακής διαταραχής προσωπικότητας, επιθετικότητας και σαδισμού"! Εκτός αυτού, όλο κι αυξάνονται οι φωνές, μέσα στους κόλπους των Ρεπουμπλικάνων που κάνουν λόγο για ψήφιση ειδικού Νόμου, για "Ψυχιατρική αξιολόγηση των προέδρων"! Προβλέποντας σίγουρα, δυσάρεστες επιπτώσεις...

- ΟΛΑ ΑΥΤΑ στην Αμερική κι από ειδικούς επιστήμονες της ψυχικής υγείας που πράττουν το καθήκον τους απέναντι στη χώρα τους, αφήνοντας στην άκρη τα "ιατρικά απόρρητα". Και προειδοποιούν! Εδώ, στη δική μας χώρα (φοβάμαι το ίδιο και για κράτη - μέλη της ΕΕ), δε νομίζω πως θα συμβεί κάτι τέτοιο. Εξάλλου, όλοι οι δικοί μας, θα "κόβονταν" στα ειδικά τεστ αξιολόγησης...

- ΜΑΛΛΟΝ πρέπει να πούμε: Αλίμονο στον πλανήτη μας!

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος

– ΚΛΕΙΝΟΥΝ φέτος 60 χρόνια απ’ το θάνατο μιας μεγάλης πνευματικής φυσιογνωμίας που έτυχε παγκόσμιας αναγνώρισης και καταξίωσης, του Έλληνα Κρητικού, Νίκου Καζαντζάκη (1883 – 1957). Για το λόγο αυτό, το υπουργείο Πολιτισμού ανακήρυξε το 2017 ως έτος Νίκου Καζαντζάκη, με παράλληλες εκδηλώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, προς τιμήν του…

– ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ, δε θα γράψω ξανά τα όσα – κατά καιρούς – έχουν γραφτεί γι’ αυτόν και το έργο του, θα εστιάσω όμως σ’ ένα σημείο, για το οποίο πάρα πολύ κατηγορήθηκε ο μεγάλος τούτος συγγραφέας και στοχαστής, που δεν είναι άλλο απ’ τη σύγκρουσή του με το λεγόμενο «εκκλησιαστικό κατεστημένο» εκείνης της εποχής όπου, η Εκκλησία με τους εκπροσώπους της, ασκούσαν μεγάλη επιρροή πάνω στους απλοϊκούς ανθρώπους και φοβέριζαν, με το πανίσχυρο τότε «όπλο» που λεγόταν αφορισμός! Με τον οποίο κι ο ίδιος απειλήθηκε, αν και δεν τα έβαλε με την Εκκλησία και τη θρησκεία, όπως αυτή εννοείται απ’ τους πιστούς, αλλά με τους εκπροσώπους της επί γης, τους κακούς εκπροσώπους της κι όχι όλους φυσικά…

– Ο ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ήταν ένα ανήσυχο μυαλό, ένας ανήσυχος πνευματικός άντρας που πίστευε πολύ στην αξία του ανθρώπου, αυτού όμως που παλεύει, που αγωνίζεται, που συνέχεια ανηφορίζει! Και σιχαίνονταν αυτούς που τίποτε δεν έκαναν («χαμαντράκια») και περνούσαν τη ζωούλα τους, φοβισμένοι ή αδιάφοροι, περιμένοντας το θάνατο να τους πάει στην κόλαση ή τον παράδεισο. Πίστευε περισσότερο στον αγώνα για ένα ιδανικό, παρά στο ίδιο το ιδανικό. Η ζωή , γι’ αυτόν, είναι ένας διαρκής αγώνας για να φτάσουμε κάπου, έστω κι αν δεν καταφέρουμε τελικά να το φτάσουμε! Ένα τέτοιο δυνατό μυαλό, δε θα μπορούσε να μην τον απασχολήσει η θρησκεία, η Εκκλησία και οι εκπρόσωποί της. Το μεγάλο του ερώτημα – κι ερώτημα όλων – από πού ερχόμαστε και πού θα πάμε μετά θάνατον, έβλεπε πως δε θα μπορούσε να βρει λύση μέσα απ’ την Εκκλησία, με τους περισσότερους εκπροσώπους της να είναι υποκριτές, άλλα να λένε κι άλλα να πράττουν! Και το χειρότερο να μη ζουν και συμπεριφέρονται σύμφωνα με τα όσα δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός. Τον οποίο, αν κατέβαινε ξανά στη γη, οι ίδιοι αυτοί θα τον σταύρωναν και πάλι…

– ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ, ο κάθε άνθρωπος κρατάει και κάποια «στενά», στον εφήμερο τούτον κόσμο. Και ο καθένας, «χρέος έχει και μπορεί στο δικό του τον τομέα να γίνει ήρωας»! Πόσο μάλλον στην Εκκλησία! Και τέτοιους «ήρωες» (άγιους εδώ) θα βρούμε πάρα πολλούς μέσα στα βιβλία του Καζαντζάκη, τους οποίους επαινούσε και τους ανύψωνε πολύ, ως παραδείγματα προς μίμηση: Ο παπα – Φώτης στο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», ο παπα – Γιάνναρος στο «Αδελφοφάδες», ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης στο «Ο φτωχούλης του Θεού» και τόσοι άλλοι, τι ήταν για τον Καζαντζάκη; Γιατί δεν κατηγορούσε κι εκείνους; Έβλεπε, λοιπόν, μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας, καλούς και κακούς, άξιους κι ανάξιους, ήρωες και προδότες! Τη μούχλα και τη σαπίλα της Εκκλησίας πολέμησε ο Καζαντζάκης, ήρθε αντιμέτωπος με το τότε «εκκλησιαστικό κατεστημένο», το σάπιο κατεστημένο όμως που «έτρωγε» τα σωθικά της υγιούς Εκκλησίας, το ξεγύμνωσε και το πολέμησε ανελέητα…

– ΣΗΜΕΡΑ, αυτό το σάπιο κύκλωμα, εξακολουθεί να υπάρχει μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας, μ’ εκπροσώπους της – «κεφαλές» κι όχι απλοϊκούς ρασοφόρους «διαμάντια» που τιμούν το ράσο που φοράνε – να προκαλούν με τη στάση και συμπεριφορά τους, με τα σκάνδαλα, το φαρισαϊσμό και την υποκρισία τους, ακόμα και τους πιο πιστούς. Αν ζούσε σήμερα ο Καζαντζάκης, αυτός ο «σβώλος χώμα» όπως αποκαλούσε τον εαυτό του, πόσα δε θα έγραφε για κάποιους σημερινούς «Αγίους»: Υποκριτές, Φαρισαίους, παιδεραστές, ρατσιστές και κάθε είδους κολασμένους. Οι οποίοι, πράττουν τ’ αντίθετα απ’ αυτά που δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός, χωρίς να ντρέπονται ούτε Θεό, ούτε ανθρώπους…

Για κάτι τέτοιους ναι, χρειάζονταν, ακόμα και σήμερα, η «πένα» ενός Καζαντζάκη!

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος

- ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΛΟΣΥΝΗ έχουν γραφτεί πάρα πολλά. Ακόμα και παροιμίες υπάρχουν γι' αυτήν και τους καλούς ανθρώπους, εκείνους δηλαδή που νοιάζονται για τους άλλους και βοηθούν, εκείνους που δεν κάνουν κακό σε κανέναν. Ναι - κι ευτυχώς - υπάρχουν και σήμερα τέτοιοι άνθρωποι, ανεξάρτητα φύλου και ηλικίας, τους οποίους χρειάζεται η εξαθλιωμένη πλέον κοινωνία μας, περισσότερο από ποτέ άλλοτε. Και δεν εννοώ, αυτούς που προσφέρουν υλικά αγαθά μόνο, σε όσους τα έχουν ανάγκη, αλλά κάθε είδους στήριξη προς τον πλησίον, αναλώνοντας ακόμα και τον εαυτό τους γι' αυτό...

- ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ είναι πολύ καλό και γι' αυτούς που βοηθιούνται, αλλά και για εκείνους που διέπονται από καλοσύνη, γιατί με την προσφορά τους εισπράττουν και μία αγαλλίαση μέσα τους, μία ικανοποίηση τέτοια που μπορεί να χαρακτηριστεί κι ως ψυχοθεραπευτική! Όμως, ακόμα και η καλοσύνη, έχει τα όριά της. Τα οποία, κάποιοι και κάποιες στην πορεία της ζωής, τα ξεπερνούν και φτάνουν ακόμα και στα άκρα. Τότε, έχουμε να κάνουμε με μία άλλου είδους καλοσύνη, την ακραία καλοσύνη, η οποία - ανάλογα και με τα "συμπτώματά" της - μπορεί να μετατραπεί σε μία, μικρή ή μεγαλύτερη, ψυχική διαταραχή...

- ΑΤΟΜΑ τέτοια, που ξεπερνούν κατά πολύ το φυσιολογικό όριο της καλοσύνης, δε μπορούν να ζήσουν χωρίς να προσφέρουν, δε μπορούν να πουν όχι σε κάποιον που ζητάει βοήθεια και νιώθουν ακόμα και τύψεις, αν δε μπορούν ν' ανταποκριθούν! Είναι άτομα πολύ δοτικά, πολύ συγχωρητικά, σε βαθμό τέτοιον που μπορεί να δεχθούν ακόμα και προσβολή, ακόμα και ύβρι, ακόμα και κακομεταχείριση από τρίτους! Κι, αντί να θυμώσουν και να ξεσπάσουν σε όσους τους φέρονται έτσι, αισθάνονται, τα ίδια αυτά άτομα, ακόμα κι ενοχές! Πως δηλαδή, έδωσαν οι ίδιοι το δικαίωμα να τους φέρονται έτσι άλλοι! Δημιουργείται, δηλαδή, ένας φαύλος κύκλος, απ' τον οποίο, η ακραία καλοσύνη τους δεν τους επιτρέπει εύκολα να βγουν...

- ΜΟΙΑΖΕΙ, θα έλεγα, η τέτοιου είδους συμπεριφορά - της ακραίας καλοσύνης - μ' εκείνη του Χριστού, ο οποίος δέχτηκε το Μαρτύριο της Σταύρωσης αγόγγυστα κι όχι μόνο αυτό. Πάνω απ' το Σταυρό, ζήτησε απ' τον Πατέρα του (Θεό) να συγχωρήσει τους σταυρωτές Του και βασανιστές Του! Γιατί, δεν ήξεραν τι έκαναν! Για να το σκεφτούμε λιγάκι αυτό. Οι έχοντες την ακραία καλοσύνη, θα το καταλάβουν! Οι υπόλοιποι, απλά δε θα μπορούν να το εξηγήσουν...

- ΣΥΝΗΘΩΣ, τέτοια άτομα, με τόση μεγάλη (ακραία) καλοσύνη, τα εκμεταλλεύονται άλλοι ποικιλοτρόπως! Τα ίδια αυτά, δεν το πολυκαταλαβαίνουν, γιατί το θεωρούν ως κάτι το φυσιολογικό και μέσα στις "υποχρεώσεις" τους... Μόνο άλλοι που παρακολουθούν τέτοιου είδους συμπεριφορές, απορούν! Και μόνο άλλοι που γνωρίζουν το πώς - μέσα από μία συζήτηση ουσίας - μπορούν ν' αποσπάσουν τα άτομα αυτά απ' την ακρότητα που έχουν, η οποία δεν τους κάνει καλό πλέον και μπορεί να τα καταστρέψει, αν συνεχίσουν έτσι, με αμείωτο ρυθμό, ν' αναλώνονται με το να λύνουν προβλήματα άλλων, παραμελώντας τελείως τον ίδιο τους τον εαυτό...

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος 

– Ο ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ μετράει μόνο λίγες μέρες «ζωής» και μάλιστα γιορτινές απ’ τη μια κι ολόλευκες απ’ το πολύ χιόνι – χειμώνα καιρό(!) – απ’ την άλλη. Με την τηλεοπτική «καιρική» τρομοκρατία να κτυπάει κόκκινο, μετατρέποντας τη χαρά των πρώτων ημερών, σε φόβο και τρόμο, σα να ‘χουμε πόλεμο! Και είμαστε ακόμα στην αρχή. Τώρα θ’ αρχίσουν και οι πολιτικές κόντρες, στα τηλεπαράθυρα κι αλλού, για καταλογισμό ευθυνών απ’ τους μεν, για απόδειξη περί του αντιθέτου απ’ τους δε, κυβερνητικούς κι αυτοδιοικητικούς…

– ΤΟΥΤΟΣ Ο ΚΑΙΝΟΥΡΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ δε θα είναι σαν το προηγούμενο (2016), ούτε σαν τον προπροηγούμενο (2015), όταν τότε, τα πολλά και διάφορα συμφέροντα, επεδίωκαν – και το κάνουν ακόμα – να συνεχίσουν στη διαπλοκή και τη διαφθορά που ήταν συνηθισμένα για πολλές δεκαετίες πριν, με τα ΜΜΕ να παίζουν το ρόλο του «συνηγόρου» τους, μιας κι αυτά έπαιρναν όσα ήθελαν και λογαριασμό δεν έδιναν πουθενά, ούτε πλήρωναν ποτέ! Εκτός απ’ αυτά, ο νέος χρόνος (2017) θα είναι κομβικός, γιατί οι παγκόσμιες εξελίξεις θα επηρεάσουν κι εμάς εδώ ως χώρα, αναπόφευκτα. Νέοι ηγέτες (όπως ο Τραμπ π.χ.) ή και άλλοι που, ενδεχομένως, εκλεγούν απ’ τις εκλογικές αναμετρήσεις που θα έχουμε σε άλλες χώρες, η εξέλιξη που θα έχει το περίφημο Brexit, ο ρόλος που θα παίξει η Ρωσία με τον πανίσχυρο, τούτη τη στιγμή, Πούτιν, οι εξελίξεις στη γειτονική μας Τουρκία και σε χώρες της Μ. Ανατολής, απ’ όπου εξαρτάται και ο αριθμός των προσφύγων κι όχι μόνο, με προορισμό τη δική μας χώρα, μιας κι επιλέχθηκε ως «αποθήκη» όλων αυτών, τ’ απανωτά τρομοκρατικά κτυπήματα σε οποιαδήποτε χώρα που αυξάνονται συνεχώς, ΑΥΤΑ κι άλλα πολλά, θα καθορίσουν και το μέλλον, όχι μόνο της δικής μας χώρας – που, έτσι κι αλλιώς, δεν είναι και τόσο δική μας – αλλά και της Ευρώπης γενικότερα…

– ΕΠΟΜΕΝΩΣ, τα όσα θα διαδραματίζονται στο εσωτερικό της δικής μας χώρας, κατά πολύ θα επηρεάζονται κι απ’ τις διεθνείς και παγκόσμιες εξελίξεις. Οι πολιτικοί μας θα «τρώγονται» μεταξύ τους, για τη νομή της εξουσίας και τις «καρέκλες», μέσα απ’ τα πολιτικά κόμματα, δε θ’αλλάξει αυτό, περιμένοντας ή κι επιδιώκοντας εκλογές! Οι οποίες (εκλογές) δε θα γίνονται – ούτε θα γίνουν μέσα σε τούτη τη χρονιά, κατά τη γνώμη μου – όποτε το θέλουμε εμείς, αλλά όταν θα το θέλουν «άλλοι», εκεί καταντήσαμε! Και οι «άλλοι» θα επιλέγουν εκείνους που θα είναι αρεστοί σ’ αυτούς κι όχι, κατ ανάγκη, σ’ εμάς. Δεν είναι υπερβολή αυτό, θα το βλέπουμε από τώρα και μετά και δε θα το πιστεύουμε…

– ΓΙΑ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ, προβλέπω επιδείνωση της κατάστασης. Όχι από φτώχεια, πείνα και περαιτέρω εξαθλίωση, αυτά τα έχουμε συνηθίσει ήδη (όσοι κι όσες φυσικά κι όχι όλοι), άσε που δε θα μας αφήσουν ποτέ να τα «τινάξουμε», μας χρειάζονται ζωντανούς! Επιδείνωση στο ενδιαφέρον μας για τα κοινά, εννοώ. Το οποίο, μέρα με τη μέρα, χρόνο με τα χρόνο, μειώνεται συνεχώς. Δεν είμαι εγώ της άποψης του: «Όταν πεινάσουμε για τα καλά, τότε θα ξεσηκωθούμε», γιατί η παροιμία λέει πως: «νηστικό αρκούδι δε χορεύει»! Πρόβλεψαν και γι’ αυτό, εκείνοι που μας ήθελαν έτσι, ναρκωμένους και αδιάφορους, από πολύ πριν. Από τότε που μας έδιναν «δανεικά» για 4χ4, για εξοχικά και για διακοπές στις εξωτικές Σεϋχέλλες («πάμε για τρέλες»)…

– ΔΕΝ ΕΠΙΔΙΩΚΩ να τρομοκρατήσω κανέναν, την αλήθεια καταγράφω, όπως εγώ τη διαισθάνομαι, δεχόμενος κι οποιεσδήποτε ενστάσεις! Όμως, γιατί μου φαίνεται εμένα πως τίποτε δεν πάει μπροστά; Ας αφήσουμε εκείνο το: «Φταίει ο Σύριζα και ο πρωθυπουργός» τώρα! Κι ας αφήσουμε στην άκρη και τους προηγούμενους, είδαμε τι κάναν όλοι τους για εμάς… Για το από τώρα και μετά μιλάμε. Τι περισσότερο κάνουν αλήθεια οι σημερινοί μας κυβερνητικοί, για να ξεχωρίσουν απ’ τους προηγούμενους; Βγάζουν απλά στον αέρα – όταν κι αν θέλουν – κάποιες «λίστες» …ανώνυμων(!), στέλνουν – λένε – στους εισαγγελείς, όσους «φέρονται» πως τα ‘παιρναν «χοντρά» κατά το παρελθόν, είτε στο χώρο της Υγείας, είτε της όποιας Διοίκησης, είτε δημοσιογράφοι και καναλάρχες, είτε…, είτε…, είτε…! Και μετά, τι; Μία απ’ τα ίδια! Η μοναδική διαφορά είναι το πως, οι πολιτικοί μας πριν, έβαζαν τις «λίστες» στα συρτάρια τους, ενώ τώρα τις βάζουν στα δικά τους συρτάρια, εισαγγελείς και δικαστές! Η Ανεξάρτητη Ελληνική Δικαιοσύνη! Πάει ποτέ μπροστά μια χώρα με τέτοιες διαδικασίες; Πάει;; Μήπως ήρθε η ώρα να καταλάβουμε όλοι μας το πόσο μας δουλεύουν; Και να φύγουμε απ’ τα πολιτικά «μαντριά», χωρισμένοι – και βρίζοντας ο ένας τον άλλον – όπως είμαστε τώρα, αντί να είμαστε ενωμένοι όλοι απέναντί τους; Αλλά, τι λέω τώρα! Κάτι που δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ…

Γράφει ο Κώστας Παπαδόπουλος 

– ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ καιρό, τα πάντα διαπιστώνουμε και για όλα έχουμε άποψη! Απ’ το ότι υπάρχουν διεφθαρμένα κόμματα, το ότι όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι και θέλουν κρέμασμα ή «γδάρσιμο ζωντανοί», μέχρι το ότι, ακόμα κι ο τελευταίος «βλαχοδήμαρχος», μαζί με την παρέα του, έκλεβε τόσα χρόνια πριν! Και κάπου εκεί σταματάμε. Από πράξεις, μηδέν…

– ΑΝΑΡΩΤΙΕΜΑΙ στ’ αλήθεια, τι νόημα θα είχε τώρα μια αντίθετη άποψη, από αυτά που έχουν ήδη παγιωθεί… Τι θα μπορούσε να προσφέρει πλέον, ένα ακόμα αγωνιστικού περιεχομένου άρθρο αφού η κοινωνία – η εξαθλιωμένη κοινωνία κι όχι αυτή των πλουσίων και των νεόπλουτων απ’ τα κλεμμένα – έχει συμβιβαστεί τόσο πολύ με τη μιζέρια, σκύβει το κεφάλι όλο και περισσότερο κι ο «ραγιαδισμός» ξύπνησε και πάλι μέσα μας. Απ’ τη στιγμή που, από περήφανος λαός, καταντήσαμε ζητιάνοι και δούλοι των δικών μας και των ξένων αφεντικών. Και το χειρότερο, επικρατεί κι ένας παράλογος πανικός, μην πάθουμε και χειρότερα, μη μας πάρουν τα σπίτια, μη μας κλείσουν φυλακή, μη γίνει πόλεμος…

– ΘΑ ΓΡΑΨΩ, όμως, κάποια πραγματάκια αληθινά, μιας και καταφέρω να καλμάρω κάποιους «επαναστάτες» του πληκτρολογίου (κι όχι έξω στην πραγματική ζωή), οι οποίοι νομίζουν πως κάνουν κάτι σε αυτούς που μας μαστιγώνουν καθημερινά! Που νομίζουν πως θα καταφέρουν κάτι, όταν – για παράδειγμα – κοινοποιούν μία φωτογραφία-γελοιογραφία που δείχνει τον πρωθυπουργό σε διάφορες στάσεις (ακόμα και σε πακέτο τσιγάρων τον έβαλαν!), όπως παλιότερα και το Σαμαρά να «πηδάει» τη Μέρκελ ή το αντίστροφο (στην ουσία, όλοι αυτοί, «πηδάνε» εμάς), την ίδια στιγμή που εξυψώνουν τον Ομπάμπα ή τον Πούτιν, γράφουν «απόψεις» για το αν ο ηγέτης της Κούβας ήταν «δικτάτορας» ή όχι, για το αν ο Ερντογάν ετοιμάζει πόλεμο(!) κ.ο.κ… Παγκόσμιοι «αναλυτές» γίναμε, ξεχνώντας τα δικά μας κοινωνικά κι άλλα προβλήματα, ξεχνώντας το «προσφυγικό», τις καθημερινές αυτοκτονίες κι άλλα πολλά…

– ΕΧΟΥΜΕ, δηλαδή, φτάσει σήμερα να ξεχνούμε τους κλέφτες ολόκληρων δεκαετιών, αυτούς που δημιούργησαν το χρέος (κόμματα, πολιτικούς, αυτοδιοικητικούς και πολίτες με «πόστα», κανείς δεν αναφέρεται πλέον σ’ αυτούς), δε μας ενδιαφέρει αν όλοι αυτοί (κλέφτες και διεφθαρμένοι απατεώνες) καλοπερνούν σήμερα, την ίδια στιγμή που εμείς τρέχουμε για «ρυθμίσεις»! ΈΧΟΥΜΕ φτάσει στο να ζούμε – οι περισσότεροι έστω – μ’ ελεημοσύνη. Ακόμα και οι τοπικοί μας Άρχοντες (δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, κ.τ.λ…) βγήκαν στη ζητιανιά, καλώντας τους δημότες να προσφέρουν οτιδήποτε, για να γεμίσουν τα Κοινωνικά Παντοπωλεία και τα Δημοτικά Φαρμακεία… Τους ακολουθούν μετά διάφορες Οργανώσεις και Σύλλογοι, σχολεία κι ό,τι άλλο, αντικαθιστώντας έτσι – με τη φιλανθρωπία – τον αγώνα για επιβίωση… Χωρίς την οποία, όμως, θα πέθαιναν απ’ την πείνα χιλιάδες άνθρωποι, στην κυριολεξία. ΜΕΤΑΤΡΑΠΗΚΑΜΕ σε ατομιστές, σε «εαυτούληδες» και το μόνο που μας ενδιαφέρει, είναι το πώς θα επιβιώσουμε ως μονάδες κι όχι σα σύνολο! Βάλαμε το «εγώ» στη θέση του «εμείς» κι όποιος μπορέσει, θα ζήσει, ας είναι και εις βάρος του διπλανού! Θα φτάσουμε ακόμα ΚΑΙ να κλέψουμε ΚΑΙ να σκοτώσουμε, αν χρειαστεί, γιατί το σύνδρομο της επιβίωσης είναι πολύ βαθιά ριζωμένο μέσα μας! Θα μετατραπούμε – όσοι δε μετατραπήκαμε ήδη – σε γύφτους στη θέση των γύφτων! Τους οποίους, τους βλέπαμε στους κάδους απορριμμάτων, εκεί, δηλαδή, που βλέπουμε κάποιους από εμάς τώρα κι, έχει ο Θεός! ΟΙ ΝΕΟΙ μας, ακόμα και με τις καλύτερες σπουδές, φεύγουν για ξένες χώρες, με τις άδειες θέσεις τους, μέσα στην ίδια μας την πατρίδα, να τις καταλαμβάνουν άλλοι, ξένοι μετανάστες, από άλλες χώρες προς εμάς, οι οποίοι – μαζί με τους δικούς μας ανέργους – θ’ αποτελέσουν τους «φτηνούς» εργάτες των ξένων Κολοσσών που θα έρθουν στη χώρα μας λίγο αργότερα…

– ΠΑΡΑΜΟΝΕΣ των γιορτών τώρα, θα τα ξεχάσουμε τελείως, θα γεμίσει το διαδίκτυο με χριστουγεννιάτικα δέντρα και μελομακάρονα και θα δείχνουμε έτσι πως είμαστε «μια χαρά»…