Κριτική με αποδέκτη των Υπουργό Εξωτερικών Νίκο Κοτζιά, άσκησε η Ντόρα Μπακογιάννη με αφορμή ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών.

Η ανακοίνωση αναφέρεται στην επιστροφή «δυόμιση εκατομμυρίων δολαρίων που είχαν χορηγηθεί το 2008 -επί υπουργίας της Ντόρας Μπακογιάννη- από την Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας (ΥΔΑΣ) στο «Κέντρο Κλιματικής Αλλαγής της Κοινότητας της Καραϊβικής» (ΚΚΑΚΚ), στο όνομα της υλοποίησης προγραμμάτων που ποτέ δεν υλοποιήθηκαν».

Η ανακοίνωση από το Πολιτικό Γραφείο της κ. Μπακογιάννη αναφέρει τα ακόλουθα: «Ο κ. Κοτζιάς θα έπρεπε να ντρέπεται. Ποτέ στην ιστορία της χώρας δεν έχουν ειπωθεί τόσο μεγάλα και ξεδιάντροπα ψέματα από Έλληνα υπουργό Εξωτερικών.Κατά καιρούς όσοι είχαμε την τιμή να υπηρετήσουμε το υπουργείο Εξωτερικών έχουμε ασκήσει κριτική ο ένας στον άλλο. Πάντα όμως σεβόμασταν ότι το ΥΠΕΞ εκπροσωπεί όλους τους Έλληνες και όλες τις Ελληνίδες πέρα και πάνω από κόμματα. Κανείς δεν το εξευτέλισε με αυτό τον τρόπο.Και για να μην υπάρχουν αμφιβολίες παραπέμπω στη δήλωση του τότε Γ.Γ Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και Συνεργασίας για την Ανάπτυξη Θεόδωρου Σκυλακάκη.

Ο κ. Κοτζιάς αν έχει την παραμικρή τσίπα ας πάει αύριο το πρωί τον φάκελο στον εισαγγελέα. Διαφορετικά θα το κάνω εγώ. Ευτυχώς κάποια πράγματα στη χώρα παραμένουν όρθια παρά τις φιλότιμες προσπάθειές τους».

Eπίσης ο Θεόδωρος Σκυλακάκης, δήλωσε μεταξύ άλλων ότι: «Υπουργοί που δεν γνωρίζουν τους νόμους του υπουργείου τους…

Άγνοια νόμου δεν επιτρέπεται. Αυτό βέβαια ισχύει για τους απλούς πολίτες. Αν είσαι υπουργός στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι επιτρέπεται. Όχι μόνο να μην ξέρεις τους νόμους που έχει ψηφίσει το δικό σου υπουργείο αλλά και να εκτοξεύεις νοσηρά υπονοούμενα για «ασκόπως σπαταληθέντα χρήματα» και «κρυφούς λογαριασμούς» επειδή είσαι ανίκανος να κάνεις ένα στοιχειώδη έλεγχο των όσων ανακριβώς (και συνεπώς συκοφαντικά) ισχυρίζεσαι.

Συγκεκριμένο παράδειγμα ο κ. Κοτζιάς, ο οποίος ισχυρίζεται σήμερα σε ανακοίνωσή του υπουργείου του ότι «…μετά από μακρά και επίπονη έρευνα- επεστράφη στις 24 Μαρτίου 2017, στην Τράπεζα της Ελλάδος, το ποσό των 2,5 εκατ. Δολ. ΗΠΑ που είχε χορηγηθεί το 2008 –επί Υπουργίας κας Ντόρας Μπακογιάννη- από την Υπηρεσία Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας (ΥΔΑΣ) του ΥΠΕΞ στο «Κέντρο Κλιματικής Αλλαγής της Κοινότητας της Καραϊβικής» (ΚΚΑΚΚ), στο όνομα της υλοποίησης προγραμμάτων.

Όπως διαπιστώθηκε, τα προγράμματα αυτά ουδέποτε υλοποιήθηκαν, καθότι η ελληνική πλευρά δεν είχε μεριμνήσει τότε, για τη σύνταξη και υπογραφή του απαιτούμενου Μνημονίου Κατανόησης, στο οποίο θα προβλέπονταν υποχρεώσεις και μηχανισμοί για την παρακολούθηση και τον έλεγχο εφαρμογής της Συμφωνίας».

Η ανακοίνωση του Υπ.Εξωτερικών

Το ποσό των δυόμιση εκατομμυρίων δολαρίων που είχε δοθεί το 2008 για ενίσχυση προγραμμάτων περιορισμού της κλιματικής αλλαγής στην Καραϊβική, τα οποία δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, εντόπισε, διεκδίκησε και ανέκτησε το Υπουργείο Εξωτερικών.Πρόκειται για χρήματα που είχαν χορηγηθεί το 2008 -επί υπουργίας Ντόρας Μπακογιάννη- στο «Κέντρο Κλιματικής Αλλαγής της Κοινότητας της Καραϊβικής» (ΚΚΑΚΚ), στο όνομα της υλοποίησης προγραμμάτων που ποτέ δεν υλοποιήθηκαν, όπως σημειώνει η σχετική ανακοίνωση της Υπηρεσίας Διεθνούς Αναπτυξιακής Συνεργασίας (ΥΔΑΣ).

Τα χρήματα αυτά εντοπίστηκαν μετά από μακρά και επίπονη έρευνα,  υπό τον πρέσβη Ν. Βαμβουνάκη, και κατατέθηκαν στις 24 Μαρτίου 2017, στην Τράπεζα της Ελλάδος όπως αποδεικνύεται και από σχετικά παραστατικά που είναι αναρτημένα δημοσίως στην ιστοσελίδα του Υπουργείου Εξωτερικών.Το θέμα των ασκόπως σπαταληθέντων χρημάτων, κρυφών λογαριασμών και πάταξης της διαφθοράς στο υπουργείο Εξωτερικών ήταν άλλωστε εξαρχής μία από τις προτεραιότητες του υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Κοτζιά, ο οποίος έχοντας δώσει σαφείς εντολές για ενδελεχείς ελέγχους, και έχοντας μετά από δύο χρόνια μια σαφέστατη εικόνα της κατάστασης είχε πει σχετικά με αυτό,  πρόσφατα στη Βουλή, ότι έχουν εντοπιστεί υποθέσεις κατασπατάλησης δημοσίου χρήματος που όταν θα δουν το φως της δημοσιότητας «θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι».

Ειδικότερα, τα 2,5 εκατομμύρια δολάρια είχαν χορηγηθεί για συγκεκριμένα προγράμματα  που, όπως  διαπιστώθηκε, ουδέποτε υλοποιήθηκαν.

Άξιο λόγου είναι ότι η ελληνική πλευρά δεν είχε μεριμνήσει τότε για τη σύνταξη και υπογραφή του απαιτούμενου Μνημονίου Κατανόησης, βάσει του οποίου θα προβλέπονταν υποχρεώσεις και μηχανισμοί για την παρακολούθηση και τον έλεγχο εφαρμογής της συμφωνίας. Το αποτέλεσμα αυτών των «παραλείψεων» ήταν να βρεθούν τα 2,5 εκατ. δολάρια ως επένδυση σε έντοκο ομόλογο δημοσίου χώρας της Λατινικής Αμερικής, με μηνιαία απόδοση 5%.

Η επιστροφή των 2.5 εκατ. φαίνεται να είναι μόνο η αρχή: Όπως αναφέρουν πηγές του υπουργείου Εξωτερικών έχουν ήδη εντοπιστεί άλλα 10 εκατομμύρια δολάρια που είχαν επίσης χορηγηθεί κατά την περίοδο 2008-2009 χωρίς τις απαραίτητες διασφαλίσεις σε διαφόρους οργανισμούς και φορείς του εξωτερικού. Τα ποσά αυτά παραμένουν έως σήμερα αναξιοποίητα και έχει ζητηθεί η επιστροφή τους.Το Υπουργείο Εξωτερικών, όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του, θα προβεί σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για να αποδοθούν οι διαπιστούμενες ευθύνες.

Συνάντηση με τον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή είχε σήμερα το πρωί η Ντόρα Μπακογιάννη, στο πολιτικό γραφείο του κ. Καραμανλή.

Όπως αναφέρει το ΑΜΠΕ, η κ. Μπακογιάννη και ο κ. Καραμανλής συζήτησαν για την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα και, σύμφωνα με πληροφορίες, μίλησαν και για τον υπουργό Εθνικής Άμυνας Πάνο Καμμένο, ο οποίος το τελευταίο διάστημα έκανε αναφορές στην καραμανλική παράδοση της ΝΔ.

Ο νομπελίστας οικονομολόγος Μίλτον Φρίντμαν έλεγε πως όταν η οικονομία συγκρούεται με την πολιτική, το αποτέλεσμα συνήθως δεν είναι ευχάριστο. Φοβάμαι ότι το άρθρο του υπουργού Οικονομίας και Ανάπτυξης κ. Παπαδημητρίου στην  «Καθημερινή» (Σάββατο, 24.12.2016) επιβεβαιώνει την παραπάνω ρήση, καθώς καίτοι οικονομολόγος ο ίδιος, επιτρέπει σε έναν παρωχημένο ιδεολογικό λόγο να υποκαταστήσει την οικονομική λογική.Ο υπουργός καταβάλλει στο κείμενό του φιλότιμη προσπάθεια να αποσυνδέσει το επίπεδο της εταιρικής φορολόγησης από τους ρυθμούς ανάπτυξης μιας οικονομίας, κάτι όμως που δεν φαίνεται να επιβεβαιώνεται από τα διαθέσιμα στοιχεία, επικαλούμενος τη φυσιολογική υποχώρηση των ευρωπαϊκών επενδύσεων σε μια περίοδο αναιμικής ανάπτυξης λόγω της κρίσης (2009-2015). Σε αυτό, λοιπόν, κρίνω σκόπιμο να καταθέσω τις ενστάσεις μου.

Αντίθετα με τους ισχυρισμούς του υπουργού, οι διαθέσιμες εμπειρικές μελέτες επιβεβαιώνουν την αρνητική συσχέτιση ανάμεσα στην αύξηση των εταιρικών φορολογικών συντελεστών και στα επίπεδα απασχόλησης και αμοιβών των εργαζομένων. Σε σχετικά πρόσφατη μελέτη του Federal Reserve (Alexander Ljungqvist and Michael Smolyansky, «To Cut or Not to Cut? On the Impact of Corporate Taxes on Employment and Income»), ανάμεσα σε 45 πολιτείες την περίοδο 1970-2010, υπολογίζεται ότι αύξηση στους φορολογικούς συντελεστές κατά μία ποσοστιαία μονάδα οδηγεί σε απώλεια 0,3%-0,5% της απασχόλησης και 0,3%-0,6% των αμοιβών. Και αντίστροφα, μείωση μιας ποσοστιαίας μονάδας των φορολογικών συντελεστών σε περιόδους ύφεσης (όπως η ελληνική) οδηγεί σε αύξηση της απασχόλησης κατά 0,6% και 1% αύξηση των αμοιβών.Φαντάζομαι, ωστόσο, ότι μπορούμε να συμφωνήσουμε με τον υπουργό στο ότι η ανταγωνιστικότητα μιας εθνικής οικονομίας είναι αναγκαία συνθήκη για την προσέλκυση επενδύσεων. Ομως, σύμφωνα με όλες τις διαθέσιμες εκθέσεις, η Ελλάδα υποχωρεί σταθερά σε όλους σχεδόν τους δείκτες ανταγωνιστικότητας. Έτσι, σύμφωνα με την Έκθεση Ανταγωνιστικότητας του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (World Economic Forum), η Ελλάδα κατατάσσεται στην 86η θέση από την 81η πέρυσι σε σύνολο 138 χωρών και μάλιστα κινείται πτωτικά για πρώτη φορά μετά το 2013.

Σύμφωνα με την Executive Opinion Survey 2016 του ίδιου οργανισμού, οι δύο πρώτοι παράγοντες με αυξημένο ειδικό βάρος για την επιχειρηματικότητα είναι η πολιτική σταθερότητα και οι φορολογικοί συντελεστές. Ως προς τη σταθερότητα του πολιτικού περιβάλλοντος δεν χρειάζεται να καταβάλει κάποιος ιδιαίτερη προσπάθεια, προκειμένου να καταδείξει τις καταστροφικές συνέπειες των τυχοδιωκτικών χειρισμών της κυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-AΝΕΛ, που θέτουν υπό αμφισβήτηση όχι μόνο τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη της οικονομίας, αλλά ακόμη και την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας (αναμενόμενα, λοιπόν, η Ελλάδα τοποθετείται στην 131η θέση της σχετικής λίστας).Σε ό,τι αφορά, δε, το φορολογικό περιβάλλον, περιορίζομαι να επισημάνω ότι η Ελλάδα αυξάνει τους εταιρικούς συντελεστές, σε μία περίοδο που σχεδόν όλα τα άλλα ευρωπαϊκά (και όχι μόνο) κράτη τους μειώνουν. Η βάση δεδομένων της KPMG για το 2015 (την οποία χρησιμοποιεί ο υπουργός στο άρθρο του) μας πληροφορεί επίσης πως την τελευταία οκταετία ανάμεσα σε 107 κράτη μόλις δώδεκα αύξησαν τους φορολογικούς τους συντελεστές.

Θα συμφωνήσω, επίσης, ότι η προσέλκυση επενδύσεων δεν επιτυγχάνεται αποκλειστικά μέσω της φορολογικής πολιτικής αλλά απαιτεί ένα φιλικό προς αυτές περιβάλλον, όπου η χαμηλή φορολογική επιβάρυνση είναι ένας μόνο από αυτούς. Απαιτείται ένα «αναπτυξιακό σοκ» που θα κινητοποιήσει τις παραγωγικές δυνάμεις του τόπου και ταυτόχρονα θα δείξει στις διεθνείς αγορές ότι η Ελλάδα είναι αποφασισμένη να αφήσει πίσω της τις στρεβλώσεις του εγχώριου μοντέλου ανάπτυξης. Σε αυτό, όμως, η κυβέρνηση αποτυγχάνει παταγωδώς. Οι ιδιωτικοποιήσεις βαλτώνουν, η ρευστότητα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων είναι πρακτικά ανύπαρκτη, το ΕΣΠΑ, του οποίου προΐσταται ο υπουργός, παραμένει ουσιαστικά ανενεργό, καθώς εισερχόμαστε στον τέταρτο χρόνο της τυπικής έναρξής του, ενώ και το ζήτημα των «κόκκινων» δανείων υπονομεύει κάθε αναπτυξιακή προοπτική. Συνακόλουθα, η κυβέρνηση δεν επιθυμεί να αναλάβει την «ιδιοκτησία» των μεταρρυθμίσεων που καλείται να εφαρμόσει αλλά ούτε και να προωθήσει δικές της. Άλλωστε, το εθνικό αναπτυξιακό σχέδιο που θα έπρεπε στο πλαίσιο των μνημονιακών μας υποχρεώσεων να έχει οριστικοποιηθεί από τον προκάτοχο του κυρίου υπουργού, ήδη από τον περασμένο Μάρτιο, ακόμη αναμένεται.

Στην πραγματικότητα, οι φορολογικοί συντελεστές αυξάνονται προκειμένου να καλυφθούν οι χαίνουσες «τρύπες» στα δημοσιονομικά της χώρας, καθώς η κυβέρνηση αγωνίζεται να αφήσει το σκέλος των δημοσίων δαπανών απείραχτο. Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει εξαρχής πολιτικά επιλέξει να αφαιμάξει κάθε διαθέσιμο πόρο της οικονομίας, προκειμένου να διασώσει κάποιες από τις πλέον προσοδοθηρικές και πελατειακές όψεις της ελληνικής οικονομίας. Με τη φοροδοτική δυνατότητα των Eλλήνων πολιτών, όμως, να έχει πλέον εξαντληθεί, η κυβέρνηση δεν μπορεί να στηρίζεται αποκλειστικά στο αναποτελεσματικό εργαλείο της δημοσιονομικής πολιτικής. Απαιτούνται ο σχεδιασμός και η εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου προγράμματος μεταρρυθμίσεων στο θεσμικό πλαίσιο της οικονομίας που θα διαμορφώσουν ένα φιλικό προς την επιχειρηματικότητα περιβάλλον με στόχο την ανάληψη φιλόδοξων και μακρόπνοων επενδυτικών πρωτοβουλιών. Δεν μπορούμε πλέον να αγνοούμε την οικονομική λογική, υποθηκεύοντας την αναπτυξιακή προοπτική της χώρας χάριν των εφήμερων πολιτικών σχεδιασμών μας.

Οι περισσότεροι συμπολίτες μας σήμερα πιστεύουν ότι η οικονομική πολιτική που ακολουθείται είναι μονόδρομος. Εάν, όμως, είναι απαραίτητο να υπάρξει πολιτική αλλαγή εντός του 2017, είναι ακριβώς διότι η πρόταση της Ν.Δ. είναι ιδεολογικά σε άλλη κατεύθυνση από αυτήν που εφαρμόζεται σήμερα. Η Ν.Δ. βαθύτατα πιστεύει στην άμεση εφαρμογή δομικών μεταρρυθμίσεων στο κράτος, στη δικαιοσύνη, και, βεβαίως, στην οικονομία. Ο στόχος προσέλκυσης επενδύσεων και η ανταγωνιστικότητα της χώρας είναι για εμάς όρος επιβίωσης της Ελλάδος εντός του ευρώ. Η κατάσταση, για παράδειγμα, που βρίσκεται η επένδυση στο Ελληνικό –15 Ιανουαρίου κινδυνεύει να χαθεί η εγγυητική– οι θεατρινισμοί με την επένδυση του Ελληνικού Χρυσού, οι καθυστερήσεις που υπάρχουν με την Cosco, έστειλαν στους επενδυτές, στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, ένα μήνυμα ότι η Ελλάδα διαθέτει μια ιδεοληπτική κυβέρνηση, η οποία, παρά την πίεση των δανειστών, δεν τηρεί τα συμφωνηθέντα και σε όλα τα επίπεδα της διοίκησης υπονομεύει την επιχειρηματικότητα και ποινικοποιεί το κέρδος.

Η Ν.Δ. και ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχουν πλήρη αίσθηση του χρόνου. Ξέρουμε πολύ καλά ότι η Ελλάδα δεν έχει τη δυνατότητα να χάσει ούτε μία μέρα. Κάθε 24ωρο που περνάει η ανταγωνιστικότητά μας μειώνεται και η οικονομία βυθίζεται βαθύτερα στο τέλμα. Αυτή είναι και η μεγάλη μας διαφορά. Υπάρχει, λοιπόν, άλλος δρόμος.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν τα όσα μαθαίνουμε για τη φιλοξενία και κυρίως το γεύμα που ετοίμασε ως οικοδέσποινα η Ντόρα Μπακογιάννη στον Προκόπη Παυλόπουλο και τον Νίκο Βούτση στο σπίτι του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στα Χανιά.

Όπως διαβάσαμε στον «Βηματοδότη» στο τραπέζι υπήρχαν πολλά παραδοσιακά κρητικά εδέσματα Τις απορίες ανέλαβε να λύσει ο καλός φίλος της οικογένειας Μητσοτάκη Στέλιος Νικηφοράκης.

Όταν λοιπόν ρωτήθηκε τι είναι η στάκα άφησε στην άκρη τη γευσιγνωσία και έδωσε βάση στο μύθο

«Είναι άκρως αφροδισιακό μια συνταγή που ξεκινά από την εποχή του Μίνωα» είπε χαρακτηριστικά.

Δεν ξέρουμε αν και ποιόν έπεισε να το δοκιμάσει.