Στο νοσοκομείο της Λιβαδειάς όπου και νοσηλευόταν τις τελευταίες 10 περίπου ημέρες πέθανε σε ηλικία 76 χρόνων, ο πρώην δήμαρχος Ορχομενού και επίτιμος πρόεδρος της ΠΕΔ Στερεάς Ελλάδας, Λουκάς Υπερήφανος.

Ο Λουκάς Υπερήφανος, γεννήθηκε στην Καρυά Ορχομενού. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός και έως το έτος 1974 εργάστηκε ως επιβλέπων μηχανικός στο Ολυμπιακό Στάδιο κατόπιν συμβάσεως με την επιτροπή Ολυμπιακών Αγώνων. Από το 1975 διατηρούσε τεχνικό γραφείο στον Ορχομενό με αντικείμενο την εκπόνηση μελετών, οικοδομικών αδειών, την επίβλεψη και την κατασκευή ιδιωτικών οικοδομικών και τεχνικών έργων.

Διετέλεσε δήμαρχος Ορχομενού τις θητείες 2003-2006, 2007-2010 και 2014-2019 και την ίδια περίοδο πρόεδρος της ΠΕΔ Στερεάς. Η κηδεία του θα τελεστεί στον ΙΝ της Παναγίας της Σκριπούς τη Δευτέρα στις 16.00 το απόγευμα.

Δήλωση Περιφερειάρχη Στερεάς Ελλάδας Φάνη Σπανού για την απώλεια του Λουκά Υπερήφανου 

"Η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας αποχαιρετά με θλίψη τον Λουκά Υπερήφανο. Ο τέως Δήμαρχος Ορχομενού και επίτιμος Πρόεδρος της Περιφερειακής Ένωσης Δήμων Στερεάς Ελλάδας, υπήρξε “δάσκαλος” στον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

 Όλοι όσοι είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε και να βρεθούμε κοντά του -και προσωπικά είχα την τιμή να τον ζήσω “πολύ” και σε “πολλά”- θα τον θυμόμαστε με αγάπη, ως λαμπρό πρότυπο αυτοδιοικητικού, πολίτη, φίλου και οικογενειάρχη. 

 Ας είναι ελαφρύ το χώμα της Βοιωτικής γης, που θα τον σκεπάσει.  Εκ μέρους όλης της οικογένειας της Περιφέρειας Στερεάς Ελλάδας, αλλά και προσωπικά για τον αγαπημένο μου φίλο, εκφράζω τα πλέον θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του".

Σουλιώτης:Έφυγε ένας καλός φίλος,ένας ακέραιος άνθρωπος, ένας εξαιρετικός αυτοδιοικητικός"

Σε μήνυμά του για τον θάνατο του πρώην δημάρχου Ορχομενού ο δήμαρχος Καρπενησίου και πρόεδρος της ΠΕΔ Στερεάς Νίκος Σουλιώτης αναφέρει:

"Έφυγε σήμερα από κοντά μας ένας καλός φίλος,ένας ακέραιος άνθρωπος, ένας εξαιρετικός αυτοδιοικητικός που υπηρέτησε τον τόπο του για πάνω από 35 χρόνια. 

Λουκά θα είσαι πάντα όμως εδώ, στο σπίτι σου, "στο σπίτι της Αυτοδιοίκησης", όπως μας έλεγες. Θα είσαι πάντα εδώ με τις αξίες που μας δίδαξες για ενότητα, συνεργασία και συνεννόηση. Βαριά η παρακαταθήκη που μας άφησες και η ευθύνη όλων μας να διαβούμε τους δρόμους που χάραξες. Αιωνία η μνήμη σου".

Επιμνημόσυνη δέηση για την ανάπαυση των Ψυχών θα πραγματοποιήσει ο Δήμος Αγρινίου το Ψυχοσάββατο στο νεκροταφείο της πόλης.

Η ανακοίνωση του δήμου Αγρινίου

"Tο Σάββατο 12 Μαρτίου   (Ψυχοσάββατο) και ώρα 9:00 π.μ  ο Δήμος Αγρινίου θα τελέσε στο Δημοτικό Νεκροταφείο"

Θλίψη σκόρπισε στην κοινωνία του Αγρινίου η είδηση για το θάνατο του 48χρονου Αρχιπυροσβέστη Παναγιώτη Φραγκούλη.

Ο εκλιπών νοσηλεύονταν σε νοσοκομείο στην Πάτρα καθώς είχε διαγνωσθεί με κορονοϊό, δυστυχώς όμως δύο μήνες αργότερα δεν τα κατάφερε και “έφυγε” από τη ζωή.

Ο Παναγιώτης Φραγκούλης υπηρετούσε στο στο Πυροσβεστικό κλιμάκιο Θέρμου και ήταν πατέρας τριών παιδιών.

Η κηδεία του θα τελεστεί στον Ιερό Ναό Αγίου Χριστοφόρου (Παλαιός) στο Αγρίνιο, αύριο Σάββατο(05.03.22) στις 11:00 το πρωί.

Η σορός θα βρίσκεται στον Ιερό Ναό από ώρα 10:30 πμ.

Πέθανε σήμερα σε ηλικία 79 ετών ο Δημήτρης Τσοβόλας στο νοσοκομείο Αττικόν όπου νοσηλευόταν.

Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση που εξέδωσε το Αττικόν Νοσοκομείο, «ο πρώην υπουργός εισήχθη την Τετάρτη στο Αττικόν Νοσοκομείο σε κατάσταση σήψης σε έδαφος χημειοθεραπείας που ελάμβανε για προχωρημένη νεοπλασματική νόσο. Λόγω της κρισιμότητας της κατάστασης του εισήχθη κατευθείαν στην ΜΕΘ του νοσοκομείου. Παρά την υποστήριξη η οποία περιέλαβε και μηχανική υποστήριξη της αναπνευστική και νεφρικής του λειτουργίας η κατάσταση του επιδεινώθηκε και κατέληξε σήμερα 25 Φεβρουαρίου και ώρα 13:35». 

Η εξόδιος ακολουθία του Δημήτρη Τσοβόλα θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 1 Μαρτίου 2022 και ώρα 15.00 στο Α΄ Νεκροταφείο Αθηνών.

Η οικογένεια του πρώην υπουργού και δικηγόρου επιθυμεί αντί στεφάνων τα χρήματα να διατεθούν στην Κιβωτό του Κόσμου:

 O Δημήτρης Τσοβόλας προερχόταν από φτωχή οικογένεια και γεννήθηκε το 1942 στο ορεινό χωριό Μελισσουργοί Άρτας, στα Τζουμέρκα. Η οικογένειά του υπέστη διώξεις στα μετεμφυλιακά χρόνια λόγω της συμμετοχής της στην Εθνική Αντίσταση και στο ΕΑΜ επί Κατοχής.

Είχε σπουδάσει Νομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου στην Αθήνα επί σχεδόν έξι δεκαετίες. Διετέλεσε συνήγορος υπεράσπισης σε σημαντικές δίκες με αποκορύφωμα την νομική εκπροσώπηση της οικογένειας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου μετά το 2008, ενώ από τις τελευταίες μεγάλες υποθέσεις που ανέλαβε είναι η υπεράσπιση του Δημήτρη Παπαγγελόπουλου για την υπόθεση Novartis.

Ήταν παντρεμένος με την Κατερίνα Γιώτη και έχει δυο παιδιά. Ο μεν γιος του είναι γιατρός ενώ η κόρη του δικηγόρος και στενή του συνεργάτιδα.

Ο «γιός του αγωγιάτη», όπως ίδιος είχε χαρακτηρίσει τον εαυτό του από το βήμα της Βουλής όταν είχε μιλήσει για την παραπομπή του στο Ειδικό Δικαστήριο για την υπόθεση Κοσκωτά- Καλκάνη, το 1991 μπήκε στη πολιτική αμέσως μετά την πτώση της Χούντας.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ, το 1974, και εκλέχθηκε για πρώτη φορά βουλευτής Άρτας το 1977 ενώ επανεκλέχθηκε το 1981 και ξανά το 1985.

Από την πρώτη κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου ως τη παραπομπή του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, το 1989, ο Δημήτρης Τσοβόλας τοποθετήθηκε στο υπουργείο Οικονομικών αρχικά, ως υφυπουργός (1981-1984), μετά αναπληρωτής υπουργός (1984-1985) και υπουργός την περίοδο 1985-1989, όπου σε προεκλογική συγκέντρωση στο Περιστέρι ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε πει τη φράση «Τσοβόλα δώστα όλα», καθώς ήταν δημοφιλής για τις πολιτικές παροχών που εφάρμοσε, κυρίως μετά το 1987, όταν αποχώρησε από τη θέση του υπουργού Εθνικής Οικονομίας ο Κώστας Σημίτης, ο οποίος είχε εφαρμόσει το σταθεροποιητικό πρόγραμμα μετά την δεύτερη εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ, το 1985.

Για τη ρύθμιση φορολογικών εκκρεμοτήτων του επιχειρηματία Καλκάνη κατηγορήθηκε τον Μάιο του 1991 και παραπέμφθηκε στο Ειδικό Δικαστήριο. Τον Ιανουάριο του 1992 καταδικάστηκε σε δυόμισι χρόνια φυλάκιση με αναστολή και τριετή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων, χάνοντας έτσι τη βουλευτική του έδρα τον Απρίλιο του 1992. Έγινε επαναληπτική εκλογή στη Β Αθηνών και τη θέση του πήρε ο Γ.Α. Μαγκάκης αφού όλοι οι επιλαχόντες των εκλογών του 1990 παραιτήθηκαν.

Με αφορμή τη τριετή στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων του δεν μπόρεσε να θέσει υποψηφιότητα το 1993, ενώ δεν θέλησε να συμμετάσχει παρά τη χάρη που του απονεμήθηκε, στη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ μετά την επάνοδο στην εξουσία το 1993.

Αν κάτι διέκρινε τον Δημήτρη Τσοβόλα ήταν η σταθερή και μαχητική στάση του για την υπεράσπιση των απόψεών του. Τον Οκτώβριο του 1995 αποχώρησε από την ΚΕ του ΠΑΣΟΚ και στις 20 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου ίδρυσε το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα (ΔΗΚΚΙ).

Ο Δημήτρης Τσοβόλας κατάφερε να εκλεγεί και πάλι βουλευτής, το 1996, στη Β Αθηνών με το ΔΗΚΚΙ όμως στις εκλογές του 2000 δεν μπόρεσε να συγκεντρώσει το απαραίτητο ποσοστό 3% ώστε να μπει στη Βουλή.

Λίγο καιρό αργότερα ζήτησε την αναστολή λειτουργίας τού ΔΗΚΚΙ, η οποία δεν πραγματοποιήθηκε από άλλα στελέχη του, και ο ίδιος αποχώρησε επιστρέφοντας την κρατική χρηματοδότηση. Από το 2004 έπαψε να ασχολείται με την ενεργό πολιτική και αφοσιώθηκε αποκλειστικά με τη δικηγορία.

Μέσα σε λίγες ώρες «έσβησε» μία 14χρονη μαθήτρια στη Λαμία, η οποία είχε προσβληθεί από κορονοϊό στα τέλη Νοεμβρίου. Στην ΕΡΤ και την εκπομπή «Συνδέσεις» μίλησε η Σοφία Σταυράκη, δικηγόρος της οικογένειας που αποχαιρετά σήμερα το παιδί της.

Έχει διαταχθεί ΕΔΕ

«Η οικογένεια θέλει να ευχαριστήσει τον κόσμο για την αμέριστη συμπαράσταση που δείχνει στο βαρύτατο πένθος της. Αυτή την στιγμή έχει διαταχθεί ΕΔΕ από την 5η Υγειονομική Περιφέρεια, που υπάγεται το νοσοκομείο Λαμίας, και επίσης έχει διαταχθεί Εισαγγελική παραγγελία για να διερευνηθούν τα πραγματικά αίτια θανάτου της 14χρονης», δήλωσε η κ. Σταυράκη.

«Αυτή η διαδικασία κινείται σε κάθε αιφνίδιο θάνατο. Αν και ακόμα δεν έχω στα χέρια μου την ιατροδικαστική έκθεση. Το κορίτσι ήταν θετικό στην Covid-19 από τις 29 Νοεμβρίου. Το Σάββατο, 4/12, όταν εμφάνισε ραγδαία μια επιδείνωση, αμέσως η μητέρα κάλεσε ασθενοφόρο και το κορίτσι διεκομίσθει στο νοσοκομείο όπου και κατέληξε στις 17.25», περιέγραψε η δικηγόρος της οικογένειας για τον αδόκητο χαμό της 14χρονης Κυριακής που ήταν μαθήτρια της Γ’ Γυμνασίου.

Σύμφωνα με όσα δήλωσε η κ. Σταυράκη, η 14χρονη, που ήταν ανεμβολίαστη, το προηγούμενο διάστημα περνούσε πολύ ήπια την λοιμώδη νόσο και την παρακολουθούσε ιδιώτης ιατρός.

Αιτία να να μεταφερθεί στο νοσοκομείο, όπως αποκάλυψε, ήταν ένας αιφνίδιος πόνος που ένιωσε και άμεσα η μητέρα της φρόντισε να μεταβεί στο νοσοκομείο, δίχως όμως οι ιατροί να καταφέρουν να τη σώσουν.

Όπως είπε η δικηγόρος της οικογένειας της θανούσας, «η οικογένεια δήλωσε παράσταση πολιτικής αγωγής στην όποια κατηγορία τυχόν αποδοθεί από την Εισαγγελία Λαμίας. Διόρισε και τεχνικό σύμβουλο. Έκανε αυτό που όφειλε να κάνει».

Στις 11:00 το πρωί σήμερα Τρίτη 7/12, στον Ι.Ν. Αγίου Αθανασίου, στα Γαλανέικα Λαμίας, οικογένεια, φίλοι και συγγενείς θα πουν το τελευταίο αντίο στην 14χρονη Κυριακή (Κέλλυ), που «έφυγε» τόσο άδικα από την ζωή.

Εθνικό πένθος την Τετάρτη με απόφαση του πρωθυπουργού - Η κηδεία της θα γίνει με τιμές εν ενεργεία υπουργού - Κλειστή για μία εβδομάδα η Βουλή - Η εισαγωγή στο νοσοκομείο, η ραγδαία επιδείνωση από το Σάββατο και η μοιραία κατάληξη στις 12:04 το μεσημέρι της Δευτέρας

Με τιμές εν ενεργεία υπουργού θα γίνει την Τετάρτη η κηδεία της Φώφης Γεννηματά, που κατέληξε στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» σήμερα στις 12:04 το μεσημέρι. Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης κήρυξε την Τετάρτη, ως ημέρα εθνικού πένθους.  Η σορός της θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα στις 10 το πρωί της Τετάρτης 27 Οκτωβρίου στην Μητρόπολη Αθηνών, όπου θα ψαλεί και η εξόδιος ακολουθία στις 14:00 το μεσημέρι, για να συνοδέψουν όλοι οι παριστάμενοι ακολούθως την Πρόεδρο του κόμματος στην τελευταία της κατοικία, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Παράλληλα, η Βουλή, όπως ανακοίνωσε ο Κώστας Τασούλας, διακόπτει τις εργασίες της για μία εβδομάδα. 

Με λουλούδια στην είσοδο και χιλιάδες τηλεφωνήματα από όλη την Ελλάδα έχει κατακλυστεί από το πρωί η Χαριλάου Τρικούπη, καθώς η είδηση της τραγικής απώλειας της Προέδρου του κόμματος, Φώφης Γεννηματά έχει συγκλονίσει το πανελλήνιο. Οι στενοί συνεργάτες της, βουλευτές, στελέχη και φίλοι του Κινήματος Αλλαγής στέκουν βουβοί και συντετριμμένοι από το ξαφνικό φευγιό της Φώφης Γεννηματά, που έδωσε με θάρρος και παρρησία την πιο δύσκολη μάχη για δεύτερη φορά με τον καρκίνο, τις τελευταίες 14 ημέρες.

Στα κεντρικά γραφεία του κόμματος επικρατεί σιωπή και πόνος, καθώς έχουν σπεύσει από νωρίς οι στενοί της συνεργάτες, η σημαία κυματίζει μεσίστια και με σεβασμό και δρομολογούνται οι τελευταίες λεπτομέρειες για το τελευταίο «αντίο» στη Φώφη Γεννηματά. 

Τίποτα, πάντως, μέχρι τις 11 Οκτωβρίου δεν προμήνυε την τραγική σημερινή εξέλιξη για μια «γυναίκα που τραβούσε πάντα μπροστά», όπως θυμούνται οι συνεργάτες της. Σε εποχές δύσκολες η Φώφη Γεννηματά υπήρξε η πρώτη γυναίκα υπερνομάρχης της Αθήνας, η πρώτη γυναίκα πολιτικός στο Πεντάγωνο ως Αναπληρώτρια Υπουργός Εθνικής Άμυνας, αλλά και η πρώτη πρόεδρος πολιτικού κόμματος στη χώρα, με τέτοια βαριά πολιτική παρακαταθήκη, όπως το ΠΑΣΟΚ και στη συνέχεια το Κίνημα Αλλαγής.

Αντίστροφη μέτρηση στη Ρόδο

Τα σύννεφα, όμως, στην κατάσταση της υγείας της προέδρου του ΚΙΝΑΛ μαζεύτηκαν λίγες ώρες μετά την περιοδεία στα Δωδεκάνησα, όπου η Φώφη Γεννηματά πέρασε και λίγο χρόνο με τους πατριώτες της από τη Σύμη, έχοντας πραγματοποιήσει τελικά τόσο κοντά στον τόπο καταγωγής της, την τελευταία πολιτική ομιλία της.

Με ανείπωτη θλίψη και πόνο, «πριν από 15 ημέρες ήταν στη Ρόδο και έτρεχε» για την εσωκομματική μάχη της Προεδρίας στο Κίνημα Αλλαγής μονολογούν κοντινοί της συνεργάτες, αδυνατώντας να συνειδητοποιήσουν τον άδικο χαμό της.

Η μάχη των 14 τελευταίων ημερών

Γυρνώντας από τη Ρόδο, ωστόσο, η Φώφη Γεννηματά αισθάνθηκε την πρώτη, μεγάλη αδιαθεσία και την επομένη, Δευτέρα 11 Οκτωβρίου εισήχθη στον Ευαγγελισμό, κλείνοντας το κεφάλαιο της πολιτικής της διαδρομής με αξιοπρέπεια.

«Η κ. Φ. Γεννηματά, Πρόεδρος του ΚΙΝ.ΑΛ., εισήχθη εκτάκτως εχθές το βράδυ με συμπτώματα ατελούς ειλεού. Μετά από εκτενείς εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι η κατάσταση οφείλεται σε υποτροπή της βασικής της νόσου» ανακοίνωνε η διοίκηση του Νοσοκομείου «Ευαγγελισμός» την Τρίτη 12 Οκτωβρίου, με την Πρόεδρο του ΚΙΝΑΛ να αποχαιρετά -σχεδόν προφητικά- την ίδια ημέρα την ελληνική πολιτική σκηνή και το κόμμα της, το Κίνημα Αλλαγής, με επιθυμία της την «ενότητα και την προοπτική της παράταξης», τοποθετούμενη με θάρρος δημόσια αναφορικά με την «επιδείνωση» της κατάστασης της υγείας της, εξαιτίας του καρκίνου.protothema.gr

«Έφυγε» από κορωνοϊό ο 53χρονος πατέρας τεσσάρων παιδιών-Συγκλονισμένοι οι συνάδελφοί του στο Δασαρχείο Λαμίας 

Θλίψη, συγκίνηση και αισθήματα λύπης έχει προκαλέσει η είδηση του αδόκητου χαμού του 53χρονου πατέρα τεσσάρων παιδιών, που έφυγε μετά από πολυήμερη μάχη με τον κορωνοϊό.

Πρόκειται για τον υπάλληλο του Δασαρχείου Λαμίας Παναγιώτη Τσιώλη, ο οποίος τις τελευταίες 15 ημέρες έδινε μάχη στην Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Νοσοκομείου Λαμίας, χωρίς δυστυχώς να τα καταφέρει.

Ο χαρακτήρας του, η ζεστή του καρδιά, τον έκανε να ξεχωρίζει και να αποκτά μόνο φίλους.Οι συνάδελφοί του δεν μπορούν να πιστέψουν ότι ο αγαπημένος τους Παναγιώτης δε θα επιστρέψει στα καθήκοντά του.

Με πολύ πόνο τον αποχαιρετούν με το παρακάτω συλλυπητήριο μήνυμα:

«Έφυγε ξαφνικά και απρόβλεπτα, για πάντα ο εξαίρετος συνάδελφος ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΣΙΩΛΗΣ, στα 53 του χρόνια.

Ο δικός μας Παναγιώτης πάντα με το χαμόγελο, ήταν αγαπητός σε όλους τους συναδέλφους της Διεύθυνσης Δασών Φθιώτιδας και του Δασαρχείου Λαμίας.Ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, ένας συνεπής οικογενειάρχης και ένας έντιμος λειτουργός της Δημόσιας Διοίκησης.

Παναγιώτη ευχόμαστε καλό σου ταξίδι στην γειτονιά των αγγέλων και πολύ κουράγιο στην οικογένειά σου και όλα τα αγαπημένα σου πρόσωπα.Με μεγάλη λύπη και πόνο οι συνάδελφοί σου της Διεύθυνσης Δασών Φθιώτιδας».

Η ταφή του έγινε το Σάββατο (18/09/21) το απόγευμα στην Ξηριώτισσα Λαμίας.

Σήμερα το μεσημέρι η τελετή με τους επικήδειους στη Μητρόπολη Αθηνών - Λαϊκό προσκύνημα την Πέμπτη στα Χανιά

Το ύστατο χαίρε θα έχουν την ευκαιρία να πουν, για τελευταία ημέρα σήμερα, οι κάτοικοι της Αττικής στον Μίκη Θεοδωράκη κατά την διάρκεια του λαϊκού προσκυνήματος που θα πραγματοποιηθεί στη Μητρόπολη Αθηνών. Από τις 10 το πρωί μέχρι και τις 2 το μεσημέρι η σορός του κορυφαίου Έλληνα συνθέτη και ταυτόχρονα της εμβληματικής προσωπικότητας της ελληνικής ιστορίας θα δέχεται τον αποχαιρετισμό των τους ανθρώπων που τον αγάπησαν, τον θαύμασαν, τον ακολούθησαν επί δεκαετίες στους καλλιτεχνικούς αλλά και κοινωνικό – πολιτικούς δρόμους που χάραξε.

Για τις 3 το μεσημέρι είναι προγραμματισμένη η τελετή αποχαιρετισμού, στην οποία αναμένεται να παραστεί πλήθος εκπροσώπων του πολιτικού, του καλλιτεχνικού και του πνευματικού κόσμου. Κατά την διάρκειά της επικήδειους θα εκφωνήσουν η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Αικατερίνης Σακελλαροπούλου και ο Γ.Γ. Του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας.

Στη συνέχεια η σορός θα κατευθυνθεί προς το λιμάνι του Πειραιά απ' όπου ο Μίκης Θεοδωράκης θα ξεκινήσει για το τελευταίο του ταξίδι με προορισμό την ιδιαίτερη πατρίδα του πατέρα του, τα Χανιά, όπου αναμένεται να φθάσει στις 7.30 το πρωί της Πέμπτης. Με αυτοκινητοπομπή θα προσεγγίσει την Δημοτική Αγορά Χανίων για να κατευθυνθεί στη συνέχεια, πεζή , προς ψστη Μητρόπολη Χανίων όπου θα εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα μέχρι στις 12 το μεσημέρι.

Σύμφωνα με το protothema.gr η νεκρώσιμος ακολουθία θα τελεστεί στι 1 το μεσημέρι, στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου, στον Γαλατά για να συνοδευτεί, μετά το πέρας της, η σορός, πεζή, στο Κοιμητήριο του Γαλατά όπου και θα ταφεί, μαζί με τους γονείς και τον αδελφό του.

Ασύλληπτος θρήνος επικράτησε στην κηδεία του σολίστα του κλαρίνου Τάσου Κόπανου ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 30 ετών.

Ο άτυχος νέος είχε πάει για ψάρεμα με φίλο του όταν και ένα ξαφνικό μπουρίνι στάθηκε η αφορμή ώστε να βρεθεί στη θάλασσα και να χάσει τη ζωή του.Η σορός του βρέθηκε την Τετάρτη από ντόπιο επαγγελματία ψαρά στον όρμο Καμαλακίου, 500 μέτρα από το αλιευτικό καταφύγιο Μενιδίου. Διακομίστηκε στο Γενικό Νοσοκομείο Άρτας για νεκροψία – νεκροτομή, από την οποία και προέκυψε ότι θάνατός του προήλθε από πνιγμό.

Πλήθος φίλων και συγγενών του είπαν το τελευταίο "αντίο" χθες Παρασκευή στον ιερό ναό Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο κοιμητήριο Ζωγράφου, αποχαιρετώντας τον με τους ήχους παραδοσιακών οργάνων.

Δείτε βίντεο από την κηδεία 

Έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος μουσικοσυνθέτης Μίκης Θεοδωράκης, σε ηλικία 96 ετών.

Η Ελλάδα σήμερα θρηνεί τον άνθρωπο που συνδέθηκε με τις σημαντικότερες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας της.Ο Μίκης Θεοδωράκης «έφυγε» για τη γειτονιά των αγγέλων αφήνοντας πίσω του ανεκτίμητη παρακαταθήκη.

Η ζωή του κορυφαίου των κορυφαίων

Τα 96 χρόνια του Μίκη Θεοδωράκη: Από την Μυτιλήνη μέχρι τα Γιάννενα, από την Κεφαλονιά μέχρι τον Πύργο, την Πάτρα και την Τρίπολη  - Η εξορία στην Ικαρία και στη Μακρόνησο

«Μέρα Μαγιού μου μίσεψες/ μέρα Μαγιού σε χάνω/ άνοιξη γιε που αγάπαγες/ κι ανέβαινες απάνω/ Στο λιακωτό και κοίταζες/ και δίχως να χορταίνεις/ άρμεγες με τα μάτια σου το φως της οικουμένης...».

Η Ελλάδα αποχαιρετά σήμερα μια από τις μεγαλύτερες προσωπικότητες που γέννησε. Οι Έλληνες λένε «αντίο» στην ιστορία τους, τα βάσανά τους, τα λάθη, τις ήττες, τις νίκες, τις ελπίδες, τους αγώνες τους για την ελευθερία. Αποχωρίζονται τον κατεξοχήν οικουμενικό τους καλλιτέχνη, εκείνον που έβαλε την υψηλή ποίηση την καθημερινότητά τους και ταξίδεψε την Ελλάδα στα πέρατα του κόσμου. Χάνουν τον μέγα διανοητή, το ασυμβίβαστο πνεύμα, τον λαϊκό ήρωα που ξεσήκωνε τα μεγάλα πάθη, τον επί έναν ολόκληρο αιώνα ζωντανό μύθο, το σύμβολο, τον ιδιοφυή συνθέτη. Γιατί η μετριότητα δεν υπήρχε στο λεξιλόγιό του. Ο υπερθετικός βαθμός τον χαρακτήριζε απόλυτα. Έζησε στα άκρα, δημιούργησε με χειμαρρώδη τρόπο, αγάπησε με πάθος, αγαπήθηκε με ένταση. Ακόμη και οι κατά καιρούς πολέμιοί του παθιασμένοι υπήρξαν. Δεν θα μπορούσαν να ήταν αλλιώς.

Γι' αυτό, ακόμη και οι λέξεις μοιάζουν ανίκανες να περιγράψουν τις πολυάριθμες, σημαντικές και αντιφατικές συχνά πτυχές της χαρισματικής προσωπικότητάς του. Και τα λόγια είναι πολύ φτωχά για να περιγράψουν το μεγαλειώδες έργο του. Και το κενό που άφησε πίσω του όχι απλώς μεγάλο και δυσαναπλήρωτο αλλά τεράστιο και βαθύ. Γιατί ο Μίκης Θεοδωράκης, που έφυγε από τη ζωή στα 96 του χρόνια του, υπήρξε ένας, μοναδικός και αναντικατάστατος.

Ο όγκος του μουσικού του έργου τεράστιος: περισσότερα από 1000 τραγούδια, συμφωνικά έργα, μουσική δωματίου, καντάτες, ορατόρια, όπερες, μπαλέτα, μουσική για το θέατρο και τον κινηματογράφο, στίχους, δεκάδες βιβλία... Βραβεία πολλά και διακρίσεις σημαντικές: Βραβείο Ειρήνης Λένιν, Βραβείο Bafta, υποψηφιότητες για μουσικά βραβεία Γκράμι, υποψηφιότητα για το Νόμπελ Ειρήνης, μέλος της Ακαδημίας Αθηνών...Συνεργασίες μυθικές, ιστορικές: Οδυσσέας Ελύτης, Γιώργος Σεφέρης, Γιάννης Ρίτσος, Πάμπλο Νερούδα, Μάνος Χατζιδάκις, Γρηγόρης Μπιθικώτσης, Στέλιος Καζαντζίδης, Μελίνα Μερκούρη αλλά και Μπιτλς και Εντίθ Πιαφ, και Σίρλεϊ Μπάσεϊ και Τζοάν Μπαέζ...Συναυλίες αμέτρητες: από την Κούβα μέχρι τη Ρωσία και από τη Χιλή μέχρι τον Καναδά... Οι αγώνες του για την ελευθερία: ιστορικοί.

«Αυτός ο κόσμος ο μικρός, ο μέγας» αποχαιρετά και ευχαριστεί τον Μίκη Θεοδωράκη. Άξιος Εστί!

Τα δύσκολα χρόνια της κατοχής

Σε ηλικία δεκαπέντε χρονών, το καλοκαίρι του 1940, ο Μίκης βρίσκεται στην Τρίπολη όπου θα ζήσει τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, μέχρι το 1943. Εκεί θα πάρει τα πρώτα μαθήματα μουσικής αλλά και την απόφαση να αφιερωθεί στη μουσική. Ασχολείται συστηματικά με τη χορωδιακή μουσική και διευθύνει την πρώτη του χορωδία στην εκκλησία της Αγίας Βαρβάρας. Εκεί, στην ίδια εκκλησία θα δώσει την παρθενική του συναυλία παρουσιάζει, σε ηλικία 17 ετών.

Σ’ αυτόν τον τόπο όμως έκανε και την πρώτη του επανάσταση επιχειρώντας να φύγει κρυφά για το μέτωπο: «“Χωρίς να το πολυσκεφτώ, αποφάσισα να πάω στο μέτωπο. Είχα διαβάσει τις σημειώσεις του πατέρα μου, “Πολεμικαί Σελίδες”, που με τόση υπερηφάνεια διηγούνταν την φυγή του από την Κρήτη – κρυφά από τους δικούς του, για να πάει στο μέτωπο, που, κατά σύμπτωση, και τότε βρισκόταν στην Ήπειρο. Ακολουθώντας το ρεύμα των φαντάρων, πήγα στο σταθμό και μπήκα στο τρένο. Δεν πήρα τίποτα μαζί μου, για να μην κινήσω υποψίες. Την ώρα του φαγητού άνοιξαν όλοι τα μαντήλια με τα τρόφιμα και έγινε ένα κοινό τραπέζι. Από το σταθμό Πελοποννήσου περάσαμε στο Σταθμό Λαρίσης και μόλις προλάβαμε το τρένο για τη Λάρισα. Από κει οι στρατιώετες με αυτοκίνητα ή και με τα πόδια πήγαιναν στα Γιάννενα, περνώντας από αριστερά, στο Μέτσοβο. Εξαντλημένος από το ταξίδι, κοιμόμουν βαθιά, κουβαριασμένος στον ξύλινο πάγκο του τρένου, όταν με ξύπνησαν. Ήταν χωροφύλακες. Αμέσως κατάλαβα ότι το ταξίδι μου έφθασε στο τέρμα του. Χωρίς πολλές κουβέντες αλλάξαμε τρένα και μπήκαμε στο δρόμο του γυρισμού. Απογοητευμένος και πληγωμένος αρνήθηκα να φάω. Μισούσα τον πατέρα μου και βιαζόμουν να τον δω, να του τα πω και να ξεσπάσω. Με περίμενε στον σταθμό στην Τρίπολη. Δεν είπαμε τίποτα μπροστά σε τρίτους. Βαδίσαμε σιωπηλοί έως το σπίτι μας, όπου η μάνα μου με τον αδελφό μου κρεμάστηκαν πάνω μου, κλαίγοντας και σκούζοντας. Αφού πέρασε η πρώτη μπόρα, τότε μίλησα ήμερα στον πατέρα μου: “Είσαι ψεύτης, γιατί μιλάς για πατριωτισμό και με εμποδίζεις να κάνω κι εγώ το καθήκον μου όπως το 'κανες κι εσύ”. Δεν βρήκε άλλο επιχείρημα, παρά το ότι αυτός ήταν 16 κι εγώ μόνο 15 χρονών. Ήταν αστείο. Τότε τους δήλωσα ότι δεν έχω θέση στο σπίτι και, όπως ήμουνα, κατέβηκα τρέχοντας τη σκάλα και βγήκα στο δρόμο».

Δεν άργησε όμως η μέρα που η εφηβική επιθυμία θα γινόταν σκληρή πραγματικότητα. Θα συλληφθεί στην Τρίπολη δύο φορές από τους Ιταλούς, την πρώτη στις 25 Ιουλίου 1942, μετά από μια διαδήλωση στον τάφο του Θ. Κολοκοτρώνη και θα περάσει τρεις μέρες στη φυλακή. Εκεί o Μίκης θα γνωρίσει στελέχη της αντίστασης και θα έλθει για πρώτη φορά σε επαφή με τη μαρξιστική ιδεολογία. Τον ίδιο χρόνο θα φύγει για την Αθήνα για σπουδές στη νομική, όπου θα οργανωθεί στην ΕΠΟΝ για να συνεχίσει από τις γραμμές της τον αντιστασιακό αγώνα. Συγχρόνως σπουδάζει στο Ωδείο Αθηνών με καθηγητή τον Φιλοκτήτη Οικονομίδη. Τον επόμενο χρόνο, το 1943, συλλαμβάνεται από τους Ιταλούς στη διαδήλωση της 25ης Μαρτίου και βασανίζεται.

Ο εμφύλιος

Μετά την απελευθέρωση και το ξέσπασμα του εμφυλίου ο Θεοδωράκης λόγω των προοδευτικών του ιδεών θα διωχθεί από τις αστυνομικές αρχές. Για ένα διάστημα ζει παράνομος στην Αθήνα χωρίς να σταματήσει την επαναστατική του δράση. Τελικά συλλαμβάνεται και στέλνεται εξορία αρχικά στην Ικαρία και στη συνέχεια στη Μακρόνησο. Ακόμη και την εξορία όμως κατάφερε να την μετατρέψει σε τόπο δημιουργίας: «Μια βραδιά στην Ικαρία πρότεινα στο θάλαμο να γράψουμε όλοι μαζί ένα τραγούδι. Λέω τον πρώτο στίχο, για να κινήσω τη μηχανή: “Θάλασσες μάς ζώνουν”, “κύματα μάς κλειούν”, λέει ένας άλλος. Ο καθένας έβρισκε κι ένα στίχο και στο τέλος διαλέγαμε τον καλύτερο. “Σ' άγριους βράχους πάνω τα νιάτα μας φρουρούν/στείλαν του λαού μας/ τ΄ άξια τα παιδιά/ για να τα λυγίσουν σε δεσμά βαριά”. Την άλλη μέρα πήρα τους στίχους και πήγα στο βράχο. Το βράδυ τούς τραγούδησα το νέο μας τραγούδι. Το μάθαμε τόσο ωραία – με τριφωνίες – που βγήκαμε στην αυλή που δέσποζε πάνω απ' τη χαράδρα και το τραγουδούσαμε δυνατά, να μάς ακούσουν κι οι άλλοι. Το μεσημέρι στο καφενείο μάς ρωτούσαν: “Τί είναι αυτό που τραγουδούσατε μες στη νύχτα;”. Το ίδιο βράδυ, μετά το σισσίτιο, το είπαμε στην ομάδα. 'Έτσι γράφτηκε και τραγουδήθηκε “Το Τραγούδι της Εξορίας”. Έγραψα τότε κι άλλα δύο τραγουδάκια. Το ένα για το άρθρο δέκα, που μάς διατάζει “να μην έχουμε γυναίκα”, και το άλλο για τους “τρεις αρραβωνιασμένους στην Ικαρία” σε ρυθμό καλαματιανό, που το χορεύαμε στις μουσικοχορευτικές μας εσπερίδες».

Το 1949 βρίσκει τον Μίκη Θεοδωράκη στα Χανιά να αναρρώνει από τις κακουχίες της εξορίας και τα βασανιστήρια. Ένα χρόνο αργότερα θα αποφοιτήσει από το Ωδείο Αθηνών και θα πάει στην Αλεξανδρούπολη για να ολοκληρώσει την στρατιωτική του θητεία. Το 1954 παίρνει υποτροφία και φεύγει για σπουδές στο Παρίσι. Ασχολείται εντατικά με την κλασική μουσική, συνθέτει έργα συμφωνικής μουσικής και μουσικής δωματίου, γράφει μουσική για μπαλέτο αλλά και για τον κινηματογράφο. Η επιστροφή του στην Ελλάδα, το 1960, θα σημάνει την έναρξη του κύκλου των κορυφαίων έργων του, καθώς θα ηχογραφήσει, μέσα σε τέσσερα χρόνια, τον «Επιτάφιο» σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου και το «Άξιον Εστί» σε ποίηση Οδυσσέα Ελύτη. Το 1964 το όνομά του θα ταξιδέψει σε ολόκληρο τον κόσμο μέσα από την μουσική του για την ταινία «Ζορμπάς» του Μιχάλη Κακογιάννη.

Ο αγώνας εναντίον της χούντας

Στα χρόνια της δικτατορίας πρωτοστατεί στο αγώνα ενάντια στη Χούντα των Συνταγματαρχών, συλλαμβάνεται, μπαίνει στην απομόνωση, εξορίζεται μαζί με όλη του την οικογένεια στη Ζάτουνα της Αρκαδίας ενώ περνά και από το στρατόπεδο του Ωρωπού. Όλο αυτό το διάστημα φροντίζει να φθάνουν τα τραγούδια του στο εξωτερικό και κυρίως στο Παρίσι όπου θα βρεθεί και ο ίδιος αργότερα το 1970 για να δώσει από εκεί πλέον τον αγώνα για την ελευθερία. Το 1974 επιστρέφει πανηγυρικά στην πατρίδα και αναπτύσσει έντονη συναυλιακή δραστηριότητα στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό. Δεν εγκαταλείπει ωστόσο την ενασχόλησή του με τα κοινά. Σημαντική χρονιά για εκείνον ήταν το 1983 που του απονεμήθηκε το Βραβείο Λένιν.

Παράλληλα γίνεται πρεσβευτής της ειρήνης και παγκόσμιος κήρυκας της προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων συνδυάζοντας στα πολυάριθμα ταξίδια του την μουσική με τα ανθρωπιστικά – κοινωνικά μηνύματα. Κορυφαία στιγμή η παρουσίαση του έργου του «Μαουτχάουζεν», με ερμηνεύτρια την Μαρία Φαραντούρη, το 1994, στο Όσλο όπου υπεγράφη η ιστορική συμφωνία μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων.

Ο Μίκης Θεοδωράκης είχε επιλέξει να δίνει το δυναμικό «παρών» σε όλα τα μεγάλα γεγονότα τόσο της Ελλάδας όσο και του εξωτερικού: πυρηνική καταστροφή στο Τσέρνομπιλ, ελληνοτουρκικές σχέσεις, Παλαιστινιακό, βομβαρδισμοί στη Γιουγκοσλαβία, πόλεμοι στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, υπόθεση Οτσαλάν κ.α.

Η ανάγκη του για ενεργή συμμετοχή στα κοινά προβλήματα, τα σημαντικά εθνικά, κοινωνικά και πολιτικά θέματα υπήρξε άσβεστη μέχρι το τέλος της ζωής του. Ακόμη και τα τελευταία χρόνια, που η κατάσταση της υγείας του δεν τού επέτρεπε πολλές δημόσιες εμφανίσεις, φρόντιζε να περνά τα μηνύματά του και να σχολιάζει τα σημαντικά γεγονότα μέσα από τα μακροσκελή και αιχμηρότατα κείμενά του. Συνδετικός άξονας ανάμεσα σε όλο αυτά τα κείμενα η δική του προσωπική αρχή και ταυτόχρονα η διαχρονική συμβουλή του προς όλους τους συμπατριώτες του και κυρίως προς τους νέους: «Να κάνετε αυτό που δεν μπορείτε. Να κατακτήσετε το αδύνατο»!

Το VimaPoliti αποχαιρετά τον μεγάλο ..Έλληνα Μίκη Θεοδωράκη-1974 "Το γελαστό παιδί"