Κλειστό για άλλη μια φορά θα υπάρξει το τμήμα του επαρχιακού οδικού δικτύου Ράχη Τυμφρηστού- Άγ. Απόστολοι- Φουρνά- Όρια Νομού Καρδίτσας στη θέση «Βράχος» αφού απο την Δευτέρα 4 Σεπτεμβρίου και μέχρι τις 17 Νοεμβρίου  θα πραγματοποιηθούν οι εργασίες κατασκευής πλακών & τοιχίων αντιστήριξης στεγάστρου και διαμορφώσεις βραχωδών πρανών.

Σύμφωνα με την απόφαση της Αντιπεριφέρειας Ευρυτανίας  η κυκλοφορία των οχημάτων θα διεξάγεται μέσω παρακαμπτήριων οδών...

" Για την προσωρινή διακοπή της κυκλοφορίας στο τμήμα του επαρχιακού οδικού δικτύου Ράχη Τυμφρηστού – Άγ. Απόστολοι – Φουρνά – Όρια Νομού Καρδίτσας στη θέση «Βράχος»καθόλη την διάρκεια της ημέρας, από 4-09-2017 έως 17-11-2017.Η δε κυκλοφορία των οχημάτων θα διεξάγεται μέσω παρακαμπτήριων οδών.Ο ανάδοχος στον οποίο κοινοποιείται το παρόν έγγραφο να προετοιμασθεί για την τοποθέτηση κατάλληλης σήμανσης για την καλύτερη ενημέρωση των διερχομένων οδηγών και την ομαλή και ασφαλή διεξαγωγή της κυκλοφορίας. 

“Βουβός” ο πόνος για την οικογένεια, τους συγγενείς και τους φίλους του 49χρονου Γρηγόρη Αθ. Ράικου που έφυγε σήμερα ξαφνικά απο την ζωή ,στο τόπο που έμενε και αγαπούσε,την Αγία Τριάδα Καρπενησίου.

Η καμπάνα του χωριού σήμερα χτύπησε πένθημα.Το δυσάρεστο νέο μαθεύτηκε πολύ γρήγορα.Kανείς δε μπορεί να πιστέψει πως ο αγαπημένος τους Γρηγόρης, έφυγε τόσο νωρίς από κοντά τους.

Η νεκρώσιμη ακολουθία θα γίνει αύριο Δευτέρα το μεσημέρι στην Αγία Τριάδα 

Σήκωσε το ..γάντι ο Τσιγαρίδας-"Ματαιοπονούν όσοι νομίζουν ότι θα πιέσουν με τους γνωστούς τρόπους"..

Επιστολή-ενημέρωση του Αντιπροέδρου του ΔΣ του Θεραπευτηρίου Χρόνιων Παθήσεων Ευρυτανίας (Γηροκομείο) κ.Βασίλη Τσιγαρίδα για την λειτουργία του ιδρύματος

"Στην ετήσια γιορτή στις 5 Αυγούστου για τον προστάτη του Θ.Χ.Π Ευγένιο Αιτωλό, επαναλήφθηκαν απρέπειες που είχαν λάβει  χώρα και κατά τη διάρκεια της περσινής γιορτής. Τότε είχε σχολιαστεί σχεδόν με περιπαικτικό ύφος ακόμη και η ρητορική δεινότητα του Προέδρου του Θ.Χ.Π, από προσκεκλημένο γνωστό θεσμικό παράγοντα που εφέτος δεν μας τίμησε με την παρουσία του( τον έφαγε  ίσως η μαρμάγκα?).  Είχαμε όμως ανάλογη συμπεριφορά από αγχωμένο τοπικό παράγοντα ( που μάλλον θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του χαλίφη) που φαίνεται «δεν αντιλήφθηκε»  ότι ήταν προσκεκλημένος.

Θεωρούμε απολύτως απαραίτητο να πληροφορήσουμε τους συμπολίτες μας για μια σειρά ζητημάτων που αφορούν τη λειτουργία και το σκοπό του Θεραπευτηρίου μας.

Το Θεραπευτήριο Χρόνιων Παθήσεων  είναι αυτό ακριβώς που αναφέρει ο τίτλος του. Θεραπευτήριο για χρονίως πάσχοντες  έχοντας παράλληλα τη δυνατότητα να περιθάλπει και αρκετούς συμπολίτες μας με φυσιολογικό γήρας.Για τη λειτουργία του Θ.Χ.Π  το ελληνικό δημόσιο καταβάλει περίπου 2.000.000 ευρώ το χρόνο, ένα εκατομμύριο  ευρώ για τη μισθοδοσία του προσωπικού και άλλο  ένα μέσου ΕΟΠΥΥ.

Τα όσα  σκοπίμως ή από άγνοια λέγονται και γράφονται  περί χρηματοδότησης από διάφορες πηγές,  Έλληνες του εξωτερικού, Φιλεκπαιδευτικό Σύλλογο κλπ δεν αληθεύουν. Καμιά συλλογικότητα, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια δεν έχει προσφέρει στο Θ.Χ.Π ούτε ένα λεπτό του ευρώ! Σε αντίθεση με  πολλούς συμπολίτες μας που  προσφέρουν  ακόμη και από το υστέρημά τους.

Στους σκοπούς του Θεραπευτηρίου   δεν περιλαμβάνεται η περίθαλψη αστέγων,  εξαρτημένων ή με οικονομικά προβλήματα πολιτών. Δεν είναι χώρος απόθεσης ηλικιωμένων και χειμαζόμενων συμπολιτών μας. Για αυτές τις κατηγορίες δημιουργούν δομές οι δήμοι, η εκκλησία και διάφορες συλλογικότητες. Ιδού λοιπόν πεδίο δόξης λαμπρό για τη δημοτική μας αρχή. Αντί να εξαντλεί τη δραστηριότητά της σε ανέξοδες συμβουλές,  προτροπές και ανούσια  λογίδρια, ας δημιουργήσει  ανάλογες δομές για συμπολίτες μας που έχουν ανάγκη.

Πολύς λόγος γίνεται για τη νέα πτέρυγα του Θεραπευτηρίου και «ανησυχία» για το πότε θα λειτουργήσει. Να επισημάνουμε ότι: Η ανέγερσή της  έγινε με τη συμμετοχή του Θ.Χ.Π και κοινοτικά κονδύλια έτσι χωρίς πρόγραμμα. Ούτε  νέος οργανισμός είχε φτιαχτεί, ούτε το ανάλογο προσωπικό είχε προβλεφθεί για τη λειτουργία της για αυτό παρέμεινε κλειστή μετά την αποπεράτωσή  της. Δεν γνωρίζω αλλά αμφιβάλλω εάν είχαν και ποιους επαγγελματίες υγείας συμβουλευτεί, ξέρω όμως ότι η επικρατούσα πλέον επιστημονική κατεύθυνση είναι παντελώς  αντίθετη στη δημιουργία τεραστίων  ασύλων «Τύπου Λέρου»  και προκρίνει τη δημιουργία μικρών ευέλικτων δομών συνδεδεμένων  με την κοινότητα. Στα πλαίσια αυτής της πολιτικής κάναμε δεκτή την πρόταση του συλλόγου γονέων ατόμων με αναπηρία για την παραχώρηση ενός μέρους της αναξιοποίητης νέας πτέρυγας για τη δημιουργία στέγης υποστηριζόμενης διαβίωσης για συμπολίτες μας με βαριά αναπηρία.

Ενημερώνουμε λοιπόν ότι: Όσο διάστημα διοικεί το παρόν ΔΣ  οι εισαγωγές των περιθαλπομένων γίνονται με διαφανή  κριτήρια και με γνώμονα τις ανάγκες και την οικονομική τους κατάσταση. 

Όσοι δε νομίζουν ότι θα πιέσουν με τους γνωστούς τρόπους, επιστολές σε υπουργούς και παρεμβάσεις σε κυβερνητικούς παράγοντες  ματαιοπονούν.  Μοναδικός μας σκοπός είναι η διαρκής βελτίωση  των συνθηκών διαβίωσης των φιλοξενουμένων μας.

Η τακτική της χρησιμοποίησης του Θεραπευτηρίου  για την ικανοποίηση προσωπικών και πολιτικών φιλοδοξιών δεν είναι στην κουλτούρα και στις επιδιώξεις της παρούσας Διοίκησης.

      Αυτά για τη ώρα και ελπίζω να μην χρειαστεί να επανέλθω".

Μετὰ πάσης λαμπρότητος καὶ μὲ τὴ συμμετοχὴ πλήθους προσκυνητῶν ἑορτάστηκε ἡ Σύναξις τῆς Παναγίας Προυσιωτίσσης, το διήμερο 22 και 23 Αυγούστου 2017, στὴν Ἱερὰ Μητρόπολη Καρπενησίου, μὲ ἐπίκεντρο τὸ ἱστορικὸ καὶ ξακουστὸ Μοναστήρι τῆς Παναγίας Προυσιωτίσσης στὸν Προυσὸ Εὐρυτανίας, ὅπου φυλλασσεται ἡ περίπυστος ἱερὰ εἰκὼν τῆς Θεοτόκου.

Τὴν παραμονὴ τὸ ἑσπέρας ἐψάλη ὁ Μέγας Πανηγυρικὸς Ἑσπερινὸς χοροστατοῦντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Προύσης κ. Ἐλπιδοφόρου καὶ συγχοροστατοῦντος τοῦ οἰκείου Ἱεράρχου Μητροπολίτου Καρπενησίου κ. Γεωργίου.

Τὸν θεῖον λόγον ἐκήρυξε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Προύσης, ὁ ὁποῖος ἀναφέρθηκε στὸν ρόλο ποὺ διεδραμάτισε ἡ Θεοτόκος γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν ἀξία ποὺ ἔχει ἡ Θεοτόκος στὴν ζωὴ τῶν πιστῶν.

Δὲν παρέλειψε νὰ ἀναφέρει καὶ τοὺς δεσμοὺς ποὺ συνδέουν τὴν Παναγία τὴν Προυσιώτισσα μὲ τὴν Προῦσα τῆς Βιθυνίας.

Μετὰ τὸν πανηγυρικὸ ἑσπερινὸ ἀκολούθησε ἡ λιτάνευσις τῆς Θαυματουργοῦ ἱερᾶς εἰκόνος εἰς τοῦ χώρους τῆς Ἱερᾶς Μονῆς καὶ ἐν συνέχεια τελέσθηκε ἱερὰ ἀγρυπνία.

Τὴν κυριώνυμον ἥμερα τελέσθηκε Ἀρχιερατικὸ συλλείτουργο ἂπ τοὺς προαναφερθέντες Ἀρχιερεῖς μὲ τὴ συμμετοχὴ πολλῶν ἱερέων τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ ἄλλων Ἰέρων Μητροπόλεων.

Τὴν διακονία τοῦ θείου λόγου θεράπευσε ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἱεροκῆρυξ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Καρπενησίου Ἀρχιμανδρίτης Νήφων Συριανός, ὁποῖος μὲ γλαφυρότητα καὶ ρητορικὴ δεινότητα ἀναφέρθηκε στὸ πρόσωπο τῆς Θεοτόκου σχολιάζοντας τὸν στίχο τοῦ ἱεροῦ ὑμνωδοῦ <<ἀκατανόητον θαῦμα πῶς γαλουχεῖς τὸν Δεσπότην;>>

Τὴν πανήγυρη λάμπρυνε χορὸς ἱεροψαλτῶν ἐξ Ἀθηνῶν.romfea.gr/

Συγκλονίζουν τα θαύματα της Παναγίας Προυσιώτισσας

Στο ιστορικό της μονής της Παναγίας Προυσιώτισσας αναφέρεται ότι επί τουρκοκρατίας καταστράφηκε πολλές φορές. Η τελευταία όμως καταστροφή, που μετέβαλε τα κτίρια σε σωρούς ερειπίων, έγινε το 1944 μ.Χ. από τους Γερμανούς.

 Μετά την καταστροφή των κτισμάτων, ένας αξιωματικός θέλησε να κάψει και την εκκλησία της Παναγίας Προυσιώτισσας. Προσπάθησε πολλές φορές, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Ενώ λοιπόν στεκόταν άπ’ έξω κι έδινε διαταγές, τιμωρήθηκε παραδειγματικά από το χέρι της Παναγίας. Μια αόρατη δύναμη τον έριξε με ορμή πάνω στο πλακόστρωτο. Το χτύπημα ήταν δυνατό, και ο γερμανός ανίκανος να σηκωθεί. Τον σήκωσαν οι στρατιώτες και τον έβαλαν πάνω σε ζώο για να τον μεταφέρουν στο Αγρίνιο. Έτσι ο ναός παρέμεινε αβλαβής, όπως διαφυλάχθηκε ακέραιος δια μέσου των αιώνων.

Πέρασαν τέσσερα χρόνια. Ο εμφύλιος πόλεμος τώρα μαίνεται στην ελληνική ύπαιθρο. Οι κάτοικοι της Ευρυτανίας και ορεινής Ναυπακτίας εγκαταλείπουν τα χωριά τους και προσφεύγουν για ασφάλεια σε άλλα μέρη της Ελλάδος. Μαζί τους προσφεύγει και η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Ακολουθεί κι αυτή την τύχη των παιδιών της και μεταφέρεται από τους μοναχούς του Προύσου στη ακρόπολη της Ναυπάκτου. Το μοναστήρι παραμένει τελείως έρημο.

Ύστερα από καιρό αρχίζουν οι επιχειρήσεις του στρατού. Η ενάτη μεραρχία αναλαμβάνει εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην Ευρυτανία. Μερικά τμήματα περνούν από τον Προυσό. Ορισμένοι αξιωματικοί και στρατιώτες πλησιάζουν στη σκοτεινή εκκλησούλα της σπηλιάς και μπαίνουν για να προσκυνήσουν. Εκεί μέσα αντικρίζουν ένα παράδοξο θέαμα: Μπροστά το τέμπλο, στ’ αριστερά της ωραίας πύλης, να αναμμένο καντήλι και μια καλόγρια γονατιστή. Οι στρατιώτες απορούν. Πως ζει αυτή η μοναχή εδώ,τι στιγμή που η Ευρυτανία είναι τελείως έρημη από κατοίκους; Πως συντηρείται, τι τρώει, που βρίσκει λάδι για το καντήλι; Την ερωτούν λοιπόν, κι εκείνη σεμνά και πονεμένα τους απαντά: «Παιδιά μου, ζω εδώ μοναχή μου δυόμισι τώρα χρόνια. Για τη δική μου ζωή δεν χρειάζονται φαγητό και ψωμί. Μου αρκεί ότι έχω το καντήλι μου αναμμένο». Οι στρατιώτες, κουρασμένοι από τις επιχειρήσεις και βιαστικοί να φύγουν, δεν έδωσαν προσοχή στα λόγια της.

Την επομένη όμως, όταν τα έφεραν πάλι στη μνήμη τους, κατάλαβαν πως επρόκειτο νια κάτι θαυμαστό. Κι όταν αργότερα περνούσαν από τη Ναύπακτο, ζήτησαν με επιμονή άδεια από τον διοικητή τους για να επισκεφθούν τον μητροπολίτη. Ο επίσκοπος Ναυπακτίας και Ευρυτανίας Χριστόφορος τους υποδέχθηκε με αγάπη, κι αφού τους άκουσε συγκινημένος, έριξε φως στο μυστήριο. «Ο ναός, τους είπε, που επισκεφθήκατε, ανήκει στην έρημη τώρα ιερά μονή Προυσιώτισσας, της οποίας η θαυματουργή εικόνα βρίσκεται πάνω από δύο χρόνια εδώ, στο παρεκκλήσι της μητροπόλεως μας, στον άγιο Διονύσιο. Πηγαίνετε να την προσκυνήσετε, και θα καταλάβετε».

Πήγαν πράγματι και προσκύνησαν. Τότε αυθόρμητα στον καθένα δόθηκε η εξήγηση στην απορία του: Στην εικόνα της Θεομήτορος αναγνώρισαν τη μοναχή εκείνη που συνάντησαν στο εκκλησάκι της σπηλιάς, ψηλά στον Προυσό!

Απειράριθμα θαύματα διηγούνται πολλοί των κατοίκων.

Ο συνταξιούχος δάσκαλος Λάμπρος Μούτσος, ο οποίος υπηρετούσε άλλοτε στο χωριό Ντέμη, διηγείται: «Το 1918 η σύζυγός μου Σπυριδούλα είχε προσβληθεί από βαρύτατη μορφή γρίπης. Οι φίλτατοί μου γιατροί Σελιμάς και Σακκάς με είχαν διαβεβαιώσει ότι η σύζυγός μου ευρίσκεται στις τελευταίες στιγμές της ζωής της. Εκείνο το πρωΐ είχε φθάσει στο σπίτι μου και ο αδελφός της συζύγου μου Νικ. Πανουκλιάς, από το Μεσολόγγι, για να δει για τελευταία φορά την αδελφή του. Όλοι στο σπίτι μου συζητούσαμε τα της κηδείας. Μετά από λίγες ώρες περνούσε έξω από το σπίτι μου η ιερή πομπή της Αγίας Εικόνας της Παναγίας της Προυσιώτισσας. Η εκπνέουσα σύζυγός μου μας παρακάλεσε να την μεταφέρουμε στο παράθυρο, πράγμα το οποίο πράξαμε. Η ασθενής μόλις αντίκρυσε την Εικόνα και προσευχήθηκε περιέπεσε σε νάρκη, αλλά μετά από μία ώρα παρατηρήσαμε κατάπληκτοι ότι το ανθρώπινο εκείνο ράκος άρχισε να κινείται, να ζωντανεύει και μετά από λίγες ημέρες να γίνεται εντελώς καλά. Ήδη η σύζυγός μου ευρίσκεται εν ζωή και χαίρει άκρας υγείας, χάρη στο θαύμα της Παναγίας της Προυσιωτίσσης». (Εφημερίδα Εκκλησιαστική Παρέμβασις).

Χιλιάδες πιστοί από όλα τα μέρη της Ελλάδας συρρέουν στο Μοναστήρι για να προσκυνήσουν την χάρη της Παναγίας της Προυσιώτισσας.

Στο κέντρο καταπράσινων και πανύψηλων βουνών, στα νότια του νομού Ευρυτανίας και μόλις 36 χιλιόμετρα από το Καρπενήσι, βρίσκεται εδώ και χίλια περίπου χρόνια το ιστορικό και σε όλους μας ακουστό μοναστήρι της Κυράς της Ρούμελης, της Παναγίας της Προυσιώτισσας περιτριγυρισμένο από απότομους και άγριους βράχους που προκαλούν δέος που και μόνο τους ατενίζεις.

Το μοναστήρι είναι ιστορικό, αγιασμένο που η φήμη του ξεπέρασε τα στενά όρια της Ρούμελης, της Θεσσαλίας αλλά και της χώρας. Κατά χιλιάδες προστρέχουν οι πιστοί στην χάρη της, άλλοι να την επικαλεστούν και άλλοι θερμά να την ευχαριστήσουν.

Όχι μόνο τον Αύγουστο όπου και εορτάζει το μοναστήρι ( στις 23 Αυγούστου ημέρα αποδόσεως της Κοίμησης της Θεοτόκου και συνάμα ημέρα ευρέσεως της θαυματουργού εικόνας ) αλλά και όλο το χρόνο, άνθρωποι γονατιστοί, άλλοι με λαμπάδες και τάματα, μάνες με παιδιά στην αγκαλιά, ηλικιωμένοι που με δυσκολία περπατούν, νέοι που ζητούν την παρηγοριά ,γονείς με τα παιδιά τους… Όλοι προσμένουν καρτερικά στην σειρά, για να φτάσουν στο μικρό και σκοτεινό ναό, καθολικό της Ιεράς Μονής, για να φτάσουν στη Χάρη Της, να ακουμπήσουν τα γεμάτα πίστη χείλη τους στην σεβάσμια εικόνα της Παναγίας, να λάβουν τις δωρεές Της και τις ευλογίες Της.

Όλους μας περιμένει η Παναγία, όλους ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης, ανεξαρτήτως φύλου, γένους φυλής. Μια είναι η μεγάλη μας μάνα, η μάνα που στοργικά περιμένει τα παιδιά Της να έλθουν κοντά Της και να ζητήσουν τις μεσιτείες Της.

 Κοιτώντας από ψηλά το μοναστήρι θαρρείς που είσαι σε ουράνια κλίμακα, αισθάνεσαι την μηδαμινότητα του ανθρώπου αλλά παράλληλα αισθάνεσαι και την απεραντοσύνη του Δημιουργού που « τα πάντα εν σοφία εποίησε ».

Βλέπεις ολόκληρη της Ιερά Μονή από ψηλά και αισθάνεσαι το νοερό χέρι της Παναγίας να σε κρατεί, βλέπεις το καμπαναριό με τις μελωδικότατες καμπάνες, βλέπεις τα σήμαντρα, το τάλαντο, τα κελιά των φιλόξενων μοναχών, το Συνοδικό ( χώρος για υψηλά προσκεκλημένα άτομα κατά την πανήγυρη της Μονής), το βαπτιστήριο με τον ιερό ναό των Αγίων Πάντων, το κοιμητήριο των πατέρων της Μονής, τους τριώροφους ξενώνες για τους προσκυνητές και το καθολικό όπου τελούνται οι ιερές ακολουθίες καθημερινά προς δόξαν του Τριαδικού μας Θεού και της οικοδέσποινας της Μονής, της Παναγίας Προυσιώτισσας.

Απο που όμως ήρθε και με ποιο τρόπο η εικόνα της Παναγιάς

Τον καιρό που βασίλευε ο εικονομάχος Θεόφιλος στην Κωνσταντινούπολη, άρχισε μεγάλο διωγμό κατά των Αγίων εικόνων και έστειλε βασιλικές διαταγές σε κάθε πόλη και χώρα, διατάζοντας τους ορθόδοξους και απειλώντας τους με βασανιστήρια και εξορίες για να κατεβάσουν τις Αγίες εικόνες και να τις κάψουν ή να τις καταστρέψουν. Όσοι πείθονταν σε αυτή τη βασιλική διαταγή έπαιρναν αξιώματα και τιμές όσοι όμως αρνούνταν να καταστρέψουν τις Αγίες εικόνες τότε τους εκτελούσε είτε με απάνθρωπα βασανιστήρια είτε τους εξόριζε.

Εκείνη την εποχή το 829 μ.Χ η σεβάσμια εικόνα της Παναγίας βρισκόταν σε μια πόλη της Τουρκίας, στην Προύσα της Μικράς Ασίας. Όπως τιμούσαν την Αγιά Σοφιά στην Κωνσταντινούπολη, έτσι ακριβώς οι πιστοί τιμούσαν τον ναό που βρισκόταν η ιερή εικόνα της Παναγίας. Αφού έπεσε βασιλική διαταγή να καταστραφούν όλες οι ιερές εικόνες ένα αρχοντόπουλο, γιος ενός άρχοντα της βασιλικής αυλής, κινούμενος από θείο ζήλο και βλέποντας τα θαύματα που καθημερινά έκανε η εικόνα της Παναγίας δεν θέλησε να υπακούσει στην διαταγή αυτή και να καταστρέψει την θαυματουργή εικόνα . Αυτός λοιπόν ο ευσεβής νέος πήρε την εικόνα αυτή και κατέφυγε στα μέρη της Ελλάδας όπου θα μπορούσε να ησυχάσει από τους μανιώδους αιρετικούς.

Ενώ ο νέος αυτός είχε κατέβει με την ιερή εικόνα ως την Καλλίπολη της Θράκης άγνωστο πώς η εικόνα χάθηκε. Ποιος μπορεί να περιγράψει τα δάκρυα και την πίκρα του αρχοντόπουλου, χτυπιόταν και οδυρόταν και αναστενάζοντας συνεχώς έκλεγε πιστεύοντας ότι η εικόνα εξαφανίστηκε λόγω της αμαρτωλότητάς του. Αφού έμεινε αρκετές μέρες κλαίγοντας είπε στον εαυτό του:

« Παρόλο που η Κυρία μου Θεοτόκος θέλησε να φυλάξει μόνη Της την αγία Εικόνα, εγώ δεν γυρίσω πίσω στην πατρίδα μου γιατί δεν μπορώ να βλέπω να καταστρέφουν τις Αγίες εικόνες και να καταπατούν τα Άγια σύμβολα της Εκκλησίας μου ». Με αυτούς τους λογισμούς ήρθε και κατοίκησε στην Υπάτη κοντά στη σημερινή Λαμία και έκτισε ένα μικρό εκκλησάκι για να παρηγορηθεί για την ξενιτιά του.

Ένα παιδί από τους βοσκούς, φύλαγε τα γίδια του πατέρα του και μια νύχτα εκεί που κοιμόταν εκεί περίπου που είναι το σημερινό κοιμητήριο της Μονής, δίπλα από το κρυφό σχολειό, ακούει ξαφνικά πίσω του γλυκούς και απαλούς ύμνους. Από το φόβο του ξύπνησε και ενώ σκεφτόταν να βρει από πού έρχονται οι ύμνοι αυτοί βλέπει ξαφνικά ένα πύρινο στύλο, μια φωτεινή δέσμη που ξεκινούσε από μια σπηλιά και έφτανε ως τον ουρανό. Στην αρχή σκέφτηκε ότι ήταν ουράνιο τόξο, έπειτα πάλι μονολογούσε ότι το ουράνιο τόξο αφενός βγαίνει την ημέρα, αφετέρου είναι καμπυλωτό σε σχήμα, ενώ η φωτεινή αυτή στήλη ήταν κατακόρυφη ως τον ουρανό. Φεύγει λοιπόν κατατρομαγμένο στον πατέρα του και του αναφέρει το παράδοξο αυτό γεγονός.

Ο πατέρας του αρχικά δεν το πίστεψε, αλλά παρ όλες τις επιμονές του παιδιού του, την άλλη νύχτα πηγαίνουν μαζί και ω του θαύματος!!! Οι γλυκειές μελωδίες συνεχιζόταν και ο πυρσός ξεκινούσε πάλι από το σπήλαιο και έφτανε σον ουρανό. Την άλλη μέρα το παιδί μαζί με τον πατέρα και μερικούς άλλους βοσκούς εξερευνούν το σπήλαιο και βλέπουν την Αγία εικόνα να φεγγοβολά και να αστράφτει. Αφού την προσκύνησαν και χάρηκαν που βρήκαν ένα τέτοιο θησαυρό, άνοιξαν μονοπάτι προς το σπήλαιο για να ανάβουν καθημερινά ένα καντηλάκι μπροστά στην Χάρη Της. Με ποιο όμως τρόπο ήρθε μόνο ο Θεός ξέρει.

Μετά από λίγες ημέρες το γεγονός αυτό μαθεύτηκε στις γύρω πόλεις και περιοχές και έφτασε στα αυτιά του αρχοντόπουλου που την μετέφερε από την Προύσα. Χωρίς να χάσει καιρό πήρε μαζί του τους δούλους του και έτρεξε σε εκείνα τα μέρη αναζητώντας αυτό που επιζητούσε. Μετά από δυο μέρες έφτασε και μόλις την αντίκρισε, την αναγνώρισε αμέσως και έπεσε κάτω προσκυνώντας Την. Ποτάμι τα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του, δάκρυα χαράς για την εύρεση του θησαυρού του. Έπειτα αφού φιλοδώρησε τους χωρικούς που την βρήκαν πήρε την εικόνα για να επιστρέψει στην Υπάτη λέγοντάς τους : « Αδελφοί μου μη διαμαρτύρεστε εναντίον μου διότι αφενός η εικόνα είναι δίκη μου και έπειτα ο τόπος αυτός δεν είναι κατάλληλος ούτε για χτίσιμο εκκλησίας ούτε για συνάξεις προσκυνητών ».

Με αυτά τα λόγια άφησε λυπημένους τους βοσκούς και αυτός πήρε την Αγία εικόνα και αναχώρησε. Καθώς έφτασαν σε κάποιο ύψωμα του δρόμου κουράστηκαν και έβαλαν την εικόνα σε ένα ερειπωμένο εκκλησάκι για να ξαποστάσουν. Ενώ αποκοιμήθηκαν, όταν ξύπνησαν δε βρήκαν την εικόνα και ο άρχοντας σκέφτηκε ότι τους παρακολουθούσαν οι βοσκοί και ήρθαν κρυφά και την έκλεψαν. Καθώς επέστρεφαν πίσω, το αρχοντόπουλο άκουσε μια γυναικεία φωνή λέγοντάς του : « Ω νέε σώσου και πήγαινε στο καλό, διότι εγώ αναπαύομαι καλύτερα σε αυτούς τους άγριους και ορεινούς τόπους με απλοϊκούς βοσκούς παρά σε μεγαλουπόλεις με πλούσιους άρχοντες. Αν θέλεις να μείνεις μαζί μου έλα και θα ναι και για καλό σου » και ξαφνικά πάνω στο βουνό δημιουργήθηκε το τύπωμα της Παναγίας μια τρύπα στην κορυφή του βουνού σε μέγεθος ίση με την εικόνα και κατά ύψος του βουνού εμφανίστηκαν αποτυπώματα ανθρωπίνου πέλματος. Περπάτησε δηλαδή η Παναγία προς την κορυφή του βουνού διαπερνόντας το για να φτάσει και πάλι στην θέση όπου αυτή διάλεξε να γίνει το μόνιμο κατοικητήριό της εδώ και χίλια περίπου έτη.

Αυτά τα άκουσε το αρχοντόπουλο με προσοχή και ελευθέρωσε τους δούλους του και γύρισε πάλι στο σημείο ευρέσεως της εικόνας και εγκατέλειψε τα εγκόσμια και αφοσιώθηκε στην υπηρεσία της Παναγίας. Έτσι λοιπόν έχουμε τους πρώτους μοναχούς που εγκαταστάθηκαν στον ιερό αυτό τόπο, που διάλεξε η Κυρά της Ρούμελης να χτίσει το αιώνιο σπίτι της, το αρχοντόπουλο που πήρε το μοναχικό όνομα Διονύσιος και ο δούλος του που πήρε το όνομα Τιμόθεος. Εκατοντάδες υπήρξαν συνολικά οι μοναχοί που διάβηκαν στο ψηφιδωτό του χρόνου το κατώφλι από την ιστορική Μονή της Παναγίας της Προυσιώτισσας, αγιάστηκαν και αγίασαν.

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Προυσιώτισσας

Στο μικρό αυτό σπήλαιο, στην βόρεια πλευρά του καθολικού, διαμορφωμένο κατάλληλα σε παρεκκλήσιο, κατέχει το μεγάλο θησαυρό της Ορθοδοξίας, την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας.

Στο κέντρο του επιχρυσωμένου ξυλόγλυπτου τέμπλου και σε ανάλογο περίτεχνο και όμορφο προσκυνητάρι κατοικεί για χίλια και πλέον έτη η Παναγία η Προυσιώτισσα. Η εικόνα είναι μεγέθους 0,88 x 0,60 και πέρα από τα θαυμάσια θαύματα που κάνει χαρίζει στους πιστούς της πνευματική ευφροσύνη και αγαλλίαση, χαριτώνει την ψυχή του ανθρώπου. Η Παναγία εικονίζεται ως τη μέση και με το δεξί της χέρι δείχνει το Χριστό ενώ με το αριστερό τον κρατάει στοργικά στην αγκαλιά της. Ο Χριστός είναι στραμμένος προς το πρόσωπό Της και με το δεξί Του χέρι Την ευλογεί .

Πρόκειται για τον εικονογραφικό τύπο της Οδηγήτριας. Την εικόνα την καλύπτει αργυροχρυση επένδυση του Γεωργίου Καραϊσκάκη και μόνο τα ζωγραφισμένα πρόσωπα των εικονιζόμενων είναι φανερά.. Τα μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια της Παναγίας , τα γραμμένα φρύδια, η μακριά ίσια καλλιγραφημένη μύτη , το μικρό κερασένιο στόμα, οι μεγάλες επιφάνειες των φώτων στο πρόσωπο φέρουν μπροστά μας μια από τις ωραιότερες και εκφραστικότερες ,μορφές της μεταβυζαντινής περιόδου. Η παράδοση, σύμφωνα με τον αριθμό 3 κώδικα της Μονής θέλει την εικόνα έργο του Ευαγγελιστή Λουκά. Η αργυροχρυση επένδυση-το πουκάμισο της Παναγίας οφείλεται σε εκπλήρωση τάματος του γενναιότατου στρατηγού Καραϊσκάκη ο οποίος όταν συχνά αρρώσταινε από την ασθένεια της θέρμης, πολλάκις φιλοξενούνταν στην Μονή Προυσού και νοσηλευόταν εκεί. Έταξε στην Παναγία να του χαρίσει την γιατρειά για να συνεχίσει τους ένδοξους αγώνες του για την απελευθέρωση του γένους, και θα την έντυνε με αργυρόχρυσο πουκάμισο. Πράγματι μετά την θεραπεία, ευγνωμονώντας Την, εκπλήρωσε το τάμα του στολίζοντάς την με την θαυμάσια τεχνουργημένη επένδυση ,έργο του χρυσοχόου καλλιτέχνη Γεωργίου Καρανίκα το 1824, όπως μας αποκαλύπτει η ανάγλυφη επιγραφή πάνω από τον δεξιό ώμο της Παναγίας : « Η Παντάνασσα. Δι εξόδων του γενναιοτάτου στρατηγού Γεωργίου Καραϊσκάκη, χειρί Γεωργίου Καρανίκα, 1824 ».

Μια μοναδική συναυλία πραγματοποίησε το Σάββατο η μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού,Γλυκερία, στην Κεντρική πλατεία του Καρπενησίου.

Ο κόσμος που είχε κατακλύσει τον χώρο, καταχειροκρότησε την κορυφαία αοιδό, που ενθουσίασε όλους τους παρευρισκομένους τραγουδώντας αξέχαστες επιτυχίες από διάφορα είδη μουσικής, ενώ πολλοί ήταν αυτοί, που χόρεψαν "με την ψυχή τους".

Δύο σεισμικές δονήσεις σημειώθηκαν χθες στην Ευρυτανική πρωτεύουσα χωρίς ωστόσο να δημιουργήσουν προβλήματα.

Ο πρώτος σεισμός 2,6 Ρίχτερ έγινε χθες το μεσημέρι όπου σύμφωνα με την αυτόματη, προκαταρκτική λύση του Γεωδυναμικού Ινστιτούτου, εκδηλώθηκε στις 14,50, 12 χιλιόμετρα Βορειοανατολικά του Καρπενησίου κοντά στο Τυμφρηστό.Το εστιακό βάθος υπολογίστηκε στα 10 χλμ.

Η δεύτερη δόνηση σημειώθηκε λίγες ώρες μετά ,τα ημερώματα της Πέμπτης όπου σύμφωνα με το Γεωδυναμικό Ινστιτούτο, εκδηλώθηκε στις 02:04, 14 χλμ Ανατολικά - Νοτιοανατολικά του Καρπενησίου κοντά στα Πετράλωνα.Το εστιακό βάθος υπολογίστηκε στα 10 χλμ.

Μεγαλόπρεπα και με κάθε εκκλησιαστική λαμπρότητα, ο πιστός λαός του Καρπενησίου υποδέχτηκε το απόγευμα της Κυριακής το Ιερό Λείψανο του Ευαγγελιστού και Αποστόλου Λουκά από την Κορίτσα Κλειτσού Ευρυτανίας.

Η επίσημη υποδοχή πραγματοποιήθηκε στον κόμβο στη θέση «Ρίζωμα», ενώ στη συνέχεια θα ακολούθησε λιτανεία προς τον Ιερό Ναό Παναγίας Καρπενησίου όπου τελέστηκε  εσπερινός και παράκληση. Το Ιερό Λείψανο θα παραμείνει προς αγιασμό των πιστών μέχρι και τις 30 Ιουλίου 2017 και Ναός θα παραμένει ανοικτός από τις 7:00 το πρωί μέχρι τις 7:00 το απόγευμα.

 Το ιερό λείψανο του Αγ.Λουκά στον Κλειστό Ευρυτανίας

 Εἶναι γνωστὸ στοὺς περισσοτέρους, οἱ ὁποῖοι κατάγονται ἀπό τή ΣτερεάἙλλάδα, ὅτι στὸ Χωρίο τῆς Εὐρυτανίας ΚΛΕΙΤΣΟΣ καὶ στὸν οἰκισμὸ Κορίτσης, τῆς Κοινότητος παλαιότερα, τώρα Δημοτικοῦ Διαμερίσματος Κλειτσοῦ τοῦ Δήμου Φουρνᾶς, ἔχει θησαυρισθῆ ἀπὸ τοὺς Βυζαντινοὺς χρόνους «κειμήλιον πανθαύμαστον» ἡ «ζωγραφικὴ χεὶρ –τμῆμα- μεθ’ ἱεροῦ ὄνυχος λαμπρῶς κεκοσμημένα» τοῦ τρίτου Εὐαγγελιστοῦ, Ἰατροῦ ἀγαπητοῦ καὶ πρώτου Ἱστορικοῦ τῆς Ἐκκλησίας μας Ἁγίου Λουκᾶ. «Φυλάσσονται μέσα σὲ ἀργυρὴ θήκη ἐκπληκτικῆς ἀσημουργικῆς τέχνης ἀπὸ ἑπτὰ περίπου αἰώνων καὶ ἀποτελοῦν Βυζαντινὴ Κληρονομιὰ ὅλων τῶν Εὐρυτάνων καὶ τῶν Κλειτσιωτῶν εἰδικώτερα»(1).

Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης Νεόφυτος ὁ Ζ΄ τὸ 1799(2), ὁ Ἐπίσκοπος Λιτζᾶς καὶ Ἀγράφων Δοσίθεος ὁ Σοφαδίτης τὸ 1795 καὶ ὁ Λιτζᾶς καὶ Ἀγράφων Ἰάκωβος τὸ 1797, μιλοῦν ἐγκωμιαστικὰ γιὰ τὸ Ἱερὸ Λείψανο. Τὸ Ἱερὸ Κειμήλιο τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ ἔφθασε στὴν περιοχὴ τοῦ Κλειτσοῦ τὸ 1357 ἢ 1358, ἀπὸ ἕνα ἀξιωματικό του αὐτοκράτορα Νικηφόρου Β΄. Ὁ αὐτοκράτορας εἶχε πάρει ὡς εὐλογία ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τὸ Τίμιο Λείψανο καὶ τὸ ἔφερνε πάντοτε μαζί του κατὰ τὶς μάχες ἐναντίον τῶν τουρκαλβανῶν ποὺ λυμαίνονταν τότε τὴν περιοχὴ τῆς Εὐρυτανίας καὶ τῶν Ἀγράφων.

Σὲ μάχη ὅμως κοντὰ στὸ Ἀγγελόκαστρο Αἰτωλοακαρνανίας σκοτώθηκε ὁ Νικηφόρος καὶ ὁ εὐσεβὴς ἀξιωματικός του μετέφερε μὲ εὐλάβεια καὶ παρέδωσε τὸ Λείψανο σὲ Μετόχι τῆς πολὺ γνωστῆς στὰ χρόνια ἐκεῖνα Γυναικείας –μᾶλλον- Ἱερᾶς Σταυροπηγιακῆς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ Νέου τοῦ ἐν Βουνένοις, χρονολογουμένης ἀπὸ τὸ 1282 μ. Χ. καὶ εὑρισκομένης στὸν Οἰκισμὸ Κορίτσα τῆς Κώμης Κλειτσοῦ τῶν Ἀγράφων, ἡ ὁποία, ἄς σημειωθῆ, σήμερα εἶναι Ἐνοριακὸς Ναός(3). Τὸ Μετόχι τῆς Μεγαλόχαρης Κυρίας Θεοτόκου, εὑρισκόμενο λίγα χιλιόμετρα πιὸ κάτω ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονή, στὴ θέση Παναγιὰ –σήμερα Ἅγιος Κυπριανὸς - ἐφιλοξένησε μὲ συγκίνηση τὸ οὐράνιο δῶρο, τὸ παρέδωσε ὅμως στὴν κυρίαρχη Μονή, ὡς ὤφειλε, λίγο πρὶν ἀπὸ τὴν καταστροφή της ἀπὸ τὶς ὀρδὲς τῶν ἀλβανιστῶν.

Τρικούβερτο γλέντι στήθηκε χθες το βράδυ στο "Καφέ της Χαράς" στο Κλαυσί Ευρυτανίας όπου η Σία Κοσιώνη και ο Κώστας Μπακογιαννης λίγο πριν το γάμο έστησαν ένα μικρό γλέντι με λίγους και εκλεκτούς καλεσμένους.

Δείτε πλάνα από το χθεσινοβραδινό γλέντι του ζευγαριού στο Καρπενήσι

Μια βραδιά γεμάτη μουσική και..."παιχνίδι"! 

Εκατοντάδες Καρπενησιώτες βρέθηκαν χθες το απόγευμα στο Πάρκο Αποδήμων Ευρυτάνων για να εγκαινιάσουν μαζί με τον Δήμαρχο και τους φορείς της πόλης το νέο στολίδι της πόλης.

Οι γιρτή ξεκίνησε με τα εγκαίνια του πάρκου,χοροστατούντος του Μητροπολίτη Καρπενησίου κ.κ. Γεωργίου και όλων των τοπικών αρχών.Χαιρετισμό απηύθυναν ο Δήμαρχος Καρπενησίου κ. Σουλιώτης και ο Περιφερειάρχης Στερεάς Ελλάδας κ.Μπακογιάννης.

Εκεί ήταν όμως που ξεκίνησε και το μεγάλο party αφού ανέβηκαν στη σκηνή οι Vegas και ξεσήκωσαν το νεανικό (και όχι μόνο) κοινό του Καρπενησίου.