Σε ποινή κάθειρξης 17 ετών καταδικάστηκε ο ηγούμενος  της "παλιάς" αδελφότητας της Μονής Εσφιγμένου Μεθόδιο, ενώ η ίδια ποινή επιβλήθηκε στον μοναχό Αντύπα της ίδιας αδελφότητας

Ένοχοι και σε δεύτερο βαθμό κρίθηκαν οκτώ μοναχοί που κατηγορούνταν για το επεισόδιο με τις βόμβες μολότοφ στον Άγιον Όρος, τον Ιούλιο του 2013, κατά την προσπάθεια εκκένωσης του αντιπροσωπείου της Ιεράς Μονής Εσφιγμένου, στις Καρυές. 

Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Θεσσαλονίκης καταδίκασε σε ποινή κάθειρξης 17 ετών τον ηγούμενο της "παλιάς" αδελφότητας της Μονής Εσφιγμένου Μεθόδιο, ενώ η ίδια ποινή επιβλήθηκε στον μοναχό Αντύπα της ίδιας αδελφότητας.

Σύμφωνα με την ομόφωνη απόφαση του δικαστηρίου, ο πρώτος κρίθηκε ένοχος ως ηθικός αυτουργός του επεισοδίου, ενώ ο δεύτερος που φέρεται να πέταξε μολότοφ καταδικάστηκε για έκρηξη, εμπρησμό, χρήση εκρηκτικών κ.ά. Με την ίδια απόφαση, άλλοι έξι μοναχοί της "παλιάς" αδελφότητας της Μονής Εσφιγμένου τιμωρήθηκαν με κάθειρξη 9 ετών και 5 μηνών, ο καθένας, για απλή συνέργεια στο επεισόδιο.

Κατά τη διάρκεια της πολυήμερης ακροαματικής διαδικασίας το εδώλιο του κατηγορουμένου ήταν κενό, καθώς οι κατηγορούμενοι εκπροσωπήθηκαν μόνο από τους πληρεξούσιους δικηγόρους τους. Το ίδιο συνέβη και σήμερα, όταν εκφωνήθηκε η απόφαση του δικαστηρίου. Μετά την καταδίκη τους οι κατηγορούμενοι θεωρούνται φυγόποινοι και αναζητούνται από τις Αρχές για την εκτέλεση της ποινής τους.

Νωρίτερα, επικράτησε -προς στιγμήν- ένταση στην αίθουσα του Μικτού Ορκωτού Εφετείου, όταν οι συνήγοροι υπεράσπισης ζήτησαν να διακοπεί για λίγη ώρα η διαδικασία προκειμένου να ετοιμάσουν τις αγορεύσεις τους και να αντικρούσουν την εισαγγελική πρόταση περί ενοχής των κατηγορουμένων. Όταν το αίτημά τους δεν ικανοποιήθηκε, οι ίδιοι αποχώρησαν και η διαδικασία συνεχίστηκε χωρίς τις αγορεύσεις τους.

Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, το επεισόδιο προκλήθηκε, όταν δικαστικοί επιμελητές επιχείρησαν να εκκενώσουν το αντιπροσωπείο (κονάκι) της Μονής, κατ' εφαρμογήν άλλης δικαστικής απόφασης. Το αποτέλεσμα ήταν να εκδηλωθούν αντιδράσεις κατά τις οποίες εκτοξεύτηκαν αντικείμενα, ακόμη και αυτοσχέδιες βόμβες μολότοφ.

Επρόκειτο για ένα ακόμη επεισόδιο στην πολυετή διαμάχη μεταξύ παλιάς (ζηλωτές) και νέας αδελφότητας Εσφιγμένου. Η νέα Αδελφότητα συγκροτήθηκε, με απόφαση της Ιεράς Κοινότητας του Αγίου Όρους το 2005 και έκτοτε θεωρείται νόμιμη, αλλά η παλιά που κηρύχθηκε έκπτωτη από την ιερά Κοινότητα αρνείται να παραδώσει το Μοναστήρι και το αντιπροσωπείο, με συνέπεια να σημειώνονται κατά καιρούς εντάσεις και έκτροπα, αμαυρώνοντας την εικόνα της μοναστικής Πολιτείας.

Κατηγορία Aθήνα

Το Σάββατο του Λαζάρου ή Λαζαροσάββατο είναι η μέρα πριν από την Κυριακή των Βαΐων. Την ημέρα αυτή εορτάζεται η ανάσταση του Λαζάρου από τη Βηθανία, ένα γεγονός το οποίο περιγράφεται στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον.

 Το Σάββατο του Λαζάρου και η Κυριακή των Βαΐων έχουν τη μοναδική θέση στο εκκλησιαστικό έτος ως μέρες χαράς ανάμεσα στη Μεγάλη Σαρακοστή και το θρήνο της Μεγάλης Εβδομάδας.Ο Λάζαρος ήταν αδελφός της Μάρθας και της Μαρίας και όταν αρρώστησε βαριά και πέθανε, ήταν μόλις 30 χρονών.

Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη (Ιωάννου ια’ 1-44), μια μέρα ο Λάζαρος αρρώστησε βαριά και πέθανε. Οι αδελφές του ειδοποίησαν τον Ιησού που βρισκόταν στη Γαλιλαία αλλά εκείνος καθυστέρησε. Μάλιστα αναφέρεται ότι καθυστέρησε εσκεμμένα να φτάσει και ότι παρά το δυσάρεστο νέο περίμενε δύο ημέρες και μετά αναχώρησε.Στους μαθητές του είπε ότι ο φίλος του κοιμήθηκε και ότι θα μεταβεί στη Βηθανία για να τον ξυπνήσει. Όταν τελικά έφτασε στη Βηθανία με τους μαθητές του, η Μαρία του παραπονέθηκε ότι αν ερχόταν εγκαίρως δεν θα πέθαινε ο αδελφός της.

Ο Ιησούς τότε δάκρυσε και ζήτησε να τον οδηγήσουν στον τάφο. Παρά το γεγονός ότι προειδοποιήθηκε πως η οσμή θα ήταν ανυπόφορη, περίμενε να ανοίξει η είσοδος του τάφου και υψώνοντας φωνή μεγάλη είπε: «Λάζαρε δεύρο έξω».Ο Χριστός ανέστησε τον Λάζαρο τέσσερις ημέρες μετά τον θάνατό του -εξού και ο χαρακτηρισμός «Τετραήμερος»- προκαλώντας τον θαυμασμό όσων βρίσκονταν μπροστά στο περιστατικό.

Γιατί δεν ξαναγέλασε ποτέ ο Λάζαρος

Η λαϊκή παράδοση θέλει τον Λάζαρο σκυθρωπό και αγέλαστο μετά την Ανάστασή του. Μάλιστα, δικαιολογεί τη θλίψη του αυτή στα όσα είχε δει κατά την τετραήμερη παραμονή του στον Άδη.

 

Κατηγορία Διάφορα

Αντίθετοι στο σχέδιο υλοποίησης της Συμφωνίας Πολιτείας- Εκκλησίας εμφανίζονται οι ιερείς. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος, χαρακτηρίζεται ως ''απαράδεκτο'' και ''σχέδιο απαξίωσης του κλήρου και της εκκλησίας''.

Ειδικότερα, «το “σχέδιο υλοποίησης της Συμφωνίας Πολιτείας-Εκκλησίας” που έδωσε χθες (12/2/2019) στη δημοσιότητα η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας απορρίπτεται ως απαράδεκτο. Είναι σχέδιο απαξίωσης του ιερού κλήρου και της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας γενικότερα. Πρόκειται περί απλής αναδιατύπωσης με περισσότερες και ανούσιες θεσμολάγνες φράσεις του αρχικού σχεδίου που είχε απορριφθεί προ μηνών από τον Ι.Σ.Κ.Ε. με το από 4-1-2019 εμπεριστατωμένο, ολοκληρωμένο και τεκμηριωμένο υπόμνημα που είχε στείλει ο Ι.Σ.Κ.Ε. προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο», αναφέρουν χαρακτηριστικά.

Παράλληλα, οι ιερείς επισημαίνουν ότι «με τη “νέα” πρόταση της κυβέρνησης ο ιερός κλήρος αποκόπτεται οργανικά από την Ενιαία Αρχή Πληρωμών η οποία εφεξής θα αναφέρεται ως απλώς μεταβιβάζουσα τα χρήματα μισθοδοσίας των κληρικών στον υπό σύσταση Λογαριασμό(!!) με την επωνυμία “Ταμείο Μισθοδοσίας της Εκκλησίας της Ελλάδος”, στο οποίο εφεξής θα υπαγόμαστε και από το οποίο εφεξής θα μισθοδοτούμαστε σύμφωνα με το απαράδεκτο αυτό σχέδιο. Επομένως, σύμφωνα με το προτεινόμενο από την κυβέρνηση σχέδιο, οι κληρικοί διαγράφονται από τα Μητρώα του κοινού μισθολογίου (Κληρικοί) και του Ειδικού Μισθολογίου (Αρχιερείς) αφού η Ενιαία Αρχή Πληρωμών απεκδύεται κάθε άλλης ευθύνης μετά την επιχορήγηση γενικά του ποσού μισθοδοσίας των κληρικών από το κράτος προς το υπό σύσταση Ταμείο-Λογαριασμό. Πρόκειται για δήθεν νέο σχέδιο με φραστικές εικονικές αλλαγές προς δημιουργία εντυπώσεων στο ευρύ κοινό. Περιλαμβάνει ανόητα αναμασήματα προς παραπλάνηση των κληρικών και των οικογενειών τους».

Τέλος, τονίζουν ότι «ο Ι.Σ.Κ.Ε. βεβαίως εμμένει στις σταθερές αρχικές του θέσεις και ως προς το μισθολογικό καθεστώς τού ιερού κλήρου και ως προς τα άλλα θέματα που περιλαμβάνονται στο απαράδεκτο και γι’ αυτό απορριπτέο σχέδιο που έδωσε χθες στη δημοσιότητα η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας. Ο Ι.Σ.Κ.Ε. δεσμεύεται να δώσει περαιτέρω προφορικές και γραπτές εξηγήσεις επί του απαράδεκτου και απορριπτέου σχεδίου της κυβέρνησης, όταν και όπου κληθεί, μαζί με τον Νομικό του Σύμβουλο Αλέξη Μητρόπουλο και τους εξειδικευμένους συνεργάτες του, τόσο για το μισθολογικό του ιερού κλήρου όσο και για το μείζον και εθνικό ζήτημα της εκκλησιαστικής περιουσίας».

Τι προβλέπει για μισθοδοσία κληρικών και εκκλησιαστική περιουσία

Το σχέδιο προβλέπει την κατάρτιση νομοσχεδίου το οποίο θα αποτελείται από τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος θα κυρώνεται αυτούσιο το κείμενο της Συμφωνίας Πολιτείας - Εκκλησίας, όπως τελικά θα διαμορφωθεί μετά την ολοκλήρωση του διαλόγου. Τα υπόλοιπα δύο μέρη θα περιέχουν εφαρμοστικές διατάξεις για την υλοποίηση της Συμφωνίας ως προς τα δύο βασικά σκέλη της: Τη μισθοδοσία των κληρικών και λαϊκών υπαλλήλων της Εκκλησίας της Ελλάδος και την ίδρυση και λειτουργία Ταμείου Αξιοποίησης Εκκλησιαστικής Περιουσίας.

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου Παιδείας δημιουργείται Ταμείο Μισθοδοσίας για τους υπαλλήλους της Εκκλησίας της Ελλάδας (κληρικούς και λαϊκούς), ενώ δεν θα υπάρξει διαφοροποίηση στις μηνιαίες αποδοχές τους.

Η Πολιτεία δέχεται τη μονιμότητα των κληρικών, ενώ οι συνταξιούχοι δεν θα υποστούν αλλαγές, όμως το Ταμείο Μισθοδοσίας θα καλύπτει τις αποδοχές του σημερινού αριθμού των κληρικών. Σε περίπτωση που αυτός αυξηθεί, θα γίνει με δαπάνες της Εκκλησίας.

Παράλληλα, προβλέπεται η δημιουργία Ταμείου Αξιοποίησης της Εκκλησιαστικής Περιουσίας, το οποίο θα αναλάβει τη διαχείριση και αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων. Τα κέρδη θα μοιράζονται ισομερώς ανάμεσα στο Δημόσιο και το εκάστοτε νομικό πρόσωπο της Εκκλησίας που εισέφερε το περιουσιακό στοιχείο.

Το υπουργείο Παιδείας επισημαίνει, ακόμη, ότι, ως προς τη μισθοδοσία του κλήρου, η προτεινόμενη νομοθετική ρύθμιση όχι μόνο δεν θίγει το υφιστάμενο καθεστώς, αλλά, αντιθέτως, το βελτιώνει ουσιωδώς, καθώς η νομική θέση και τα δικαιώματα (υπηρεσιακά, μισθολογικά, ασφαλιστικά, συνταξιοδοτικά κ.ά.) των κληρικών για πρώτη φορά κατοχυρώνονται με τις θεσμικές εγγυήσεις που παρέχει η κύρωση διμερούς συμφωνίας.

Η ξεχωριστή σημασία του προτεινόμενου σχεδίου έγκειται στο ότι προβλέπει την κύρωση της Συμφωνίας με νόμο, με συνέπεια τα συμφωνηθέντα και κυρωθέντα με νόμο να μην είναι πλέον δυνατόν να τροποποιηθούν στο μέλλον μονομερώς, με νόμο του κράτους.

Οποιαδήποτε μεταβολή μόνο με νεότερη τροποποιητική Συμφωνία των δύο μερών θα είναι δυνατή.

Τέλος, με το Ταμείο Αξιοποίησης Εκκλησιαστικής Περιουσίας προκύπτουν σημαντικά οικονομικά οφέλη, τόσο για το Δημόσιο όσο και για την Εκκλησία της Ελλάδος, από την αξιοποίηση περιουσίας διαμφισβητούμενης και, άρα, μέχρι σήμερα αδρανούς και λιμνάζουσας.

Κατηγορία Aθήνα

Συμπληρώνονται σήμερα 11 χρόνια από την οσιακή κοίμηση τού Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου. Εκείνο το πρωινό τής 28ης Ιανουαρίου 2008, ήλθε η Μεγάλη Παρασκευή στην καρδιά τού χειμώνα!

Πόνος μέγας, βαθύτατη θλίψη, οδύνη άφατη συγκλόνισαν τους Έλληνες όπου γης. Ο Πρωθιεράρχης τους, μετά την γενναία πλην άνιση μάχη με την ασθένεια, λύγισε και διέβαινε μακάριος τις πύλες τού Ουρανού. Σήμερα η μνήμη του είναι όσο ποτέ εναργής και η απουσία του ανυπόφορα αβάσταχτη...

Ο Μακαριστός Χριστόδουλος σφράγισε αναντίρρητα μιαν εποχή. Ως εκκλησιαστικός ηγέτης αγάπησε και αγαπήθηκε όσον κανείς, γιατί έδωσε το είναι του στην Ορθοδοξία και την Πατρίδα, γιατί άλλαξε τον ρου τής Ιστορίας.Άνετος, χαρισματικός, επικοινωνιακός, με εντυπωσιακή ευρυμάθεια και ρητορική δεινότητα, που οικοδομούσε έναν ζωντανό σύγχρονο λόγο και ένα κατ’ εξοχήν ανθρώπινο πρόσωπο, «κέρδισε» από την αρχή τους πιστούς. Είχε μιαν ανοιχτή ζεστή αγκαλιά για όλους και κυρίως τους νέους.

Ο ταλαντούχος Ιεράρχης υπήρξε παράλληλα μία δυναμική προσωπικότητα, πληθωρικά μαχητική, χωρίς ίσως να αποφεύγει πάντοτε κάποιες υπερβολές. Ωστόσο οι προθέσεις του ήσαν πάγια αγαθές και καλοπροαίρετες. Γι’ αυτό ήταν δημοφιλέστατος. Σκαρφαλωμένος στις πρώτες θέσεις των δημοσκοπήσεων, έμπαινε στις καρδιές των απλών ανθρώπων. Και η γνησιότητά του τους προκαλούσε ενθουσιασμό. Ενίοτε βέβαια ο λόγος του – ιδίως όταν αναφερόταν ευθαρσώς στα εθνικά θέματα – ενοχλούσε και παρεξηγήθηκε επιφέροντας αντιδράσεις. Ο ίδιος έλεγε απλά πως το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η Εκκλησία, οι αγώνες, οι ρίζες και η ταυτότητα τού Ελληνισμού.

Η αντίστροφη μέτρηση ενέσκηψε αιφνίδια στην ζωή του, τον Ιούνιο τού 2007, όταν ματαίωσε την προγραμματισμένη επίσκεψή του στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, εισαχθείς εσπευσμένως στο Αρεταίειο. Και σ’ αυτό το επίπονο και δραματικό διάστημα μέχρι τής εκδημίας του, ο Αρχιεπίσκοπος απέδειξε ότι μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Πάλεψε με πείσμα και πίστη, για να αντισταθεί στο μοιραίο και, παρά το αδύνατον τού εγχειρήματος, κέρδισε τον πάγκοινο θαυμασμό, γιατί επέδειξε μιαν απαράμιλλη υπερβατική συμπεριφορά έναντι τού θανάτου.

Αποτέλεσμα εικόνας για 28ης Ιανουαρίου του 2008 ο Μακαριστός Χριστόδουλος

Σήμερα, 11 χρόνια μετά την εκδημία του, το κενό που άφησε είναι βασανιστικά αισθητό. Όλοι στην σκέψη και την καρδιά έχουν κλεισμένο τον Χριστόδουλο και αναλογίζονται πόσο θα βοηθούσε η παρουσία του στις δύσκολες ημέρες μας τον χειμαζόμενο ελληνικό λαό. Πόσο θα προσέφερε στα εθνικά θέματα. Πόσο θα στήριζε ανθρώπους, αξίες και αρχές.

Γι’ αυτό ο Χριστόδουλος είναι ακόμη παρών! Και τούτο εξακολουθεί να ενοχλεί αφόρητα τους αρνητές του! Δεν μπορούν να δεχθούν ότι ο λαός Τον θυμάται. Και συστρατεύονται για να αποδομήσουν ό,τι ωραίο Εκείνος εδημιούργησε. Ακυρώνουν λ.χ. τον ιστορικό ρόλο τής Εθναρχούσης Εκκλησίας στην Ελλάδα, που ένεκα συνθηκών πάντοτε ευλογούσε και οδηγούσε τους Αγώνες. Και αποφαίνονται αίφνης ότι δεν έχει ρόλο η Εκκλησία στα συλλαλητήρια για την Μακεδονία... Δεν έρχονται όμως σε αντίθεση έτσι μόνο με τον εκείνον, αλλά με σύσσωμο τον ελληνικό λαό!

Γιατί ο βίος και η πολιτεία τού Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου είχαν όλα τα χαρακτηριστικά τού σύγχρονου Εθνάρχη. Το τεράστιο έργο του – τόσο πλούσιο σε ελάχιστο χρόνο – που η άδικη συγκυρία δεν τού επέτρεψε να ολοκληρωθεί, επιβεβαιώνει και πρακτικά τον χαρακτηρισμό.

Σήμερα λοιπόν, που ο καιρός συνεχώς δυσκολεύει, λείπει η στεντόρεια φωνή του. Η λαμπρή παρουσία του. Η Αλήθεια που γνήσια και ανυπόκριτα επρέσβευε. Ας ζούμε με την ζωντανή ανάμνηση και την δαψιλή ευλογία του. Με το παράδειγμά του.

Έστω η μνήμη του αιωνία.Γ.Δ

Κατηγορία Το άρθρο σου

Από νωρίς το πρωί, πιστοί καταφθάνουν στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Οσο περνά η ώρα, ολοένα και περισσότεροι περιμένουν στην ουρά, για να προσκυνήσουν στον τάφο του Αγίου Παϊσίου. Στις 12 Ιουλίου η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Γέροντα, ο οποίος εκοιμήθη στο Ησυχαστήριο στις 12 Ιουλίου 1994.

Το πρόγραμμα του εορτασμού έχει ως εξής:

1. Την παραμονή 11 Ιουλίου (Τετάρτη) το Ησυχαστήριο θα είναι ανοικτό από τις 10 το πρωί.

2. Το βράδυ της ίδιας ημέρας θα τελεσθεί αγρυπνία, η οποία θα αρχίσει στις 20:00.

3. Στις 12 Ιουλίου (Πέμπτη) θα είναι όλη την ημέρα ανοικτό.

 

Κατηγορία Aθήνα

Έντονη συγκίνηση στον κόσμο που βρέθηκε στη Μητρόπολη Αθηνών - Μήνυμα με πολλούς αποδέκτες  η κίνηση του Αρχιεπισκόπου

Σε μια κίνηση με ιδιαίτερο συμβολισμό προχώρησε λίγο μετά το Χριστός Ανέστη ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έξω από τη Μητρόπολη Αθηνών.

Ο προκαθήμενος της Ελλαδικής Εκκλησίας αφού έψαλε το Χριστός Ανέστη μπροστά σε δεκάδες πιστούς που βρέθηκαν στο κέντρο της Αθήνας για τη μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης, σταμάτησε την ψαλμωδία και μαζί με το τιμητικό άγημα τραγούδησαν τον Εθνικό Ύμνο.Πρόκειται για μια κίνηση που συνέβη για πρώτη φορά καθώς τα προηγούμενα χρόνια ο κ. Ιερώνυμος συνέχιζε κανονικά τη Θεία Λειτουργία ενώ στο «παρασκήνιο» ακουγόταν ο Εθνικός Ύμνος από το εκάστοτε τιμητικό άγημα.

Η κίνηση αυτή του Αρχιεπισκόπου να σταματήσει ο ίδιος την ψαλμωδία και να τραγουδήσει τον Εθνικό Ύμνο από μικροφώνου με τη φωνή του να ξεχωρίζει, δεν μπορεί παρά να ερμηνευθεί ως μια κίνηση στήριξης των δύο Ελλήνων στρατιωτικών που κρατούνται από την 1η Μαρτίου στις φυλακές της Αδριανούπολης αφού συνελήφθησαν στον Έβρο.

Στον ανθυπολοχαγό Μητρετώδη και τον λοχία Κούκλατζη αναφέρθηκε στο μήνυμά του και ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, ο οποίος ευχήθηκε να επιστρέψουν σύντομα οι δύο στρατιωτικοί στις οικογένειές τους.Πρώτο θέμα

Κατηγορία Aθήνα

Το Σάββατο του Λαζάρου ή Λαζαροσάββατο είναι η μέρα πριν από την Κυριακή των Βαΐων. Την ημέρα αυτή εορτάζεται η ανάσταση του Λαζάρου από τη Βηθανία, ένα γεγονός το οποίο περιγράφεται στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον.

 Το Σάββατο του Λαζάρου και η Κυριακή των Βαΐων έχουν τη μοναδική θέση στο εκκλησιαστικό έτος ως μέρες χαράς ανάμεσα στη Μεγάλη Σαρακοστή και το θρήνο της Μεγάλης Εβδομάδας.Ο Λάζαρος ήταν αδελφός της Μάρθας και της Μαρίας και όταν αρρώστησε βαριά και πέθανε, ήταν μόλις 30 χρονών.

Σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη (Ιωάννου ια’ 1-44), μια μέρα ο Λάζαρος αρρώστησε βαριά και πέθανε. Οι αδελφές του ειδοποίησαν τον Ιησού που βρισκόταν στη Γαλιλαία αλλά εκείνος καθυστέρησε. Μάλιστα αναφέρεται ότι καθυστέρησε εσκεμμένα να φτάσει και ότι παρά το δυσάρεστο νέο περίμενε δύο ημέρες και μετά αναχώρησε.Στους μαθητές του είπε ότι ο φίλος του κοιμήθηκε και ότι θα μεταβεί στη Βηθανία για να τον ξυπνήσει. Όταν τελικά έφτασε στη Βηθανία με τους μαθητές του, η Μαρία του παραπονέθηκε ότι αν ερχόταν εγκαίρως δεν θα πέθαινε ο αδελφός της.

Ο Ιησούς τότε δάκρυσε και ζήτησε να τον οδηγήσουν στον τάφο. Παρά το γεγονός ότι προειδοποιήθηκε πως η οσμή θα ήταν ανυπόφορη, περίμενε να ανοίξει η είσοδος του τάφου και υψώνοντας φωνή μεγάλη είπε: «Λάζαρε δεύρο έξω».Ο Χριστός ανέστησε τον Λάζαρο τέσσερις ημέρες μετά τον θάνατό του -εξού και ο χαρακτηρισμός «Τετραήμερος»- προκαλώντας τον θαυμασμό όσων βρίσκονταν μπροστά στο περιστατικό.

Γιατί δεν ξαναγέλασε ποτέ ο Λάζαρος

Η λαϊκή παράδοση θέλει τον Λάζαρο σκυθρωπό και αγέλαστο μετά την Ανάστασή του. Μάλιστα, δικαιολογεί τη θλίψη του αυτή στα όσα είχε δει κατά την τετραήμερη παραμονή του στον Άδη.

Κατηγορία Διάφορα

Μια εμπειρία ζωής. Σχεδόν όλοι όσοι φεύγουν από αυτό, υπόσχονται στον εαυτό τους ότι κάποια στιγμή θα επιστρέψουν.

Μια επίσκεψη στο Άγιον Όρος είναι, για τους περισσότερους, εμπειρία ζωής. Σχεδόν όλοι όταν παίρνουν το δρόμο της επιστροφής δίνουν υπόσχεση στον εαυτό τους ότι κάποτε θα επιστρέψουν. Και οι περισσότεροι τηρώντας την υπόσχεσή τους επιστρέφουν για να ζήσουν αυτή την τόσο διαφορετική εμπειρία της παραμονής στο Άγιον Όρος. Όλοι πάντως νιώθουν έντονη την ανάγκη να περάσουν κάποτε τα σύνορα του σύγχρονου κόσμου και να ζήσουν και πάλι την βυζαντινή κοσμική και εκκλησιαστική παράδοση.

Το Άγιο Όρος καταλαμβάνει την ανατολικότερη από τις τρεις χερσονήσους της Χαλκιδικής, τη χερσόνησο του Άθω, και αποτελεί αυτόνομη μοναστική πολιτεία. Ο μοναχισμός στην περιοχή θεωρείται ότι ξεκίνησε ήδη από τους πρώτους αιώνες μ.Χ. αλλά η πρώτη Μονή ιδρύθηκε το 963 μ.Χ.. Έκτοτε η μοναστική ζωή περνάει από διάφορες φάσεις, γνωρίζοντας τη μεγαλύτερή της ακμή στα βυζαντινά χρόνια, κατά τα οποία κυρίως αποκτήθηκαν από τα μοναστήρια μεγάλες εκτάσεις γης και πλούτος. Τα τελευταία περίπου εκατό χρόνια, το Άγιο Όρος θεωρείται με άρθρο του Συντάγματος αυτοδιοίκητο τμήμα του ελληνικού κράτους. Σήμερα στη χερσόνησο, τη λεγόμενη  και περιβόλι της Παναγιάς υπάρχουν είκοσι μοναστήρια με τα εξαρτήματά τους, δηλαδή σκήτες, ησυχαστήρια και άλλα μικρά μοναστικά ιδρύματα και ο πληθυσμός είναι περίπου 2.000 μοναχοί.           

Χιλιάδες είναι οι προσκυνητές που όλο τον χρόνο επισκέπτονται το Άγιο Όρος, από την Ελλάδα και άλλες χώρες, κυρίως τα Βαλκάνια και τη Ρωσία. Το κοινό τους χαρακτηριστικό φυσικά είναι ότι είναι όλοι άντρες, καθώς ισχύει το γνωστό άβατον, η απαγόρευση εισόδου δηλαδή στις γυναίκες, η οποία παραβιάσθηκε μόνο στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, οπότε πολλές οικογένειες βρήκαν καταφύγιο στην περιοχή. Η ύπαρξη αυτής της απαγόρευσης στη σημερινή εποχή αποτελεί μία από τις κύριες αιτίες για τις επικρίσεις που δέχεται η Εκκλησία και το Άγιο Όρος, σε συνδυασμό με διάφορους άλλους λόγους.

Τα τελευταία χρόνια προκειμένου να περιοριστεί σε λογικά επίπεδα ο αριθμός των επισκεπτών, έχουν τεθεί από την Ιερά Επιστασία του Αγίου Όρους κάποια όρια στο αριθμό των επισκεπτών (επιτρέπεται να εισέλθουν μέχρι 120 άτομα ημερησίως), όσο και στη διάρκεια της παραμονής (μέχρι τέσσερις διανυκτερεύσεις). Για να επισκεφθεί κανείς το Άγιον Όρος πρέπει πλέον να τηλεφωνήσει αρκετές ημέρες πριν (στον αριθμό +30 2310 833733 ώρες 08:30-10:00 εργάσιμες ημέρες) και να δηλώσει την επιθυμία του στην αρμόδια Υπηρεσία, το Γραφείο Προσκυνητών της Θεσσαλονίκης. Την άδεια εισόδου, το Διαμονητήριο όπως ονομάζεται, θα το παραλάβει από το Γραφείο Προσκυνητών της Ουρανούπολης, το χωριό από όπου ξεκινούν τα καράβια για το Άγιον Όρος.

Δείτε ένα υπέροχο οδοιπορικό στις περισσότερες Μονές του Αγίου Όρους 

Κατηγορία Περιβάλλον

Όλοι γνωρίζουμε πως τον Χριστό μας τον σταύρωσαν. Τον κάρφωσαν δηλαδή πάνω σ’ ένα ξύλινο σταυρό, κι εκεί ξεψύχησε.

Τον ξύλινο σταυρό οι Χριστιανοί τον έθαψαν βαθιά στο χώμα για να μην τον βρουν οι ειδωλολάτρες και τον μολύνουν. Έτσι ο Τίμιος Σταυρός έμεινε χρόνια πολλά θαμμένος μέσα στη γη.Όταν έπειτα από καιρό επικράτησε ο Χριστιανισμός, η Αγία Ελένη αποφάσισε να βρει και να ξεθάψει τον Τίμιο Σταυρό και να τον στήσει μέσα στην εκκλησία στα Ιεροσόλυμα για να τον προσκυνούν οι Χριστιανοί. Πήγε λοιπόν η ίδια στα Ιεροσόλυμα και ζήτησε να μάθει σε ποιο μέρος ήταν θαμμένος ο Σταυρός.

Όμως κανένας Χριστιανός δεν ήξερε να της πει. Εκείνοι που πριν από πολλά χρόνια τον είχαν θάψει βαθιά στο χώμα, είχαν πια πεθάνει. Έβαλε λοιπόν η Αγία Ελένη χιλιάδες εργάτες κι άρχισαν να σκάβουν όλα τα χωράφια εκεί γύρω. Είχε ακλόνητη πίστη πως κάπου θα τον έβρισκε. Πολλούς μήνες δούλευαν οι εργάτες χωρίς αποτέλεσμα. Κάποια μέρα, καθώς η Αγία Ελένη βάδιζε μέσα σ’ ένα χωράφι, πάτησε ένα χορτάρι και αμέσως μια γλυκιά μυρωδιά γέμισε τον αέρα.

«Τι ωραία μυρωδιά είναι αυτή», είπε από μέσα της η Αγία Ελένη.«Από που να χύνεται αυτή η γλυκιά μοσχοβολιά;».

Καθώς κοίταξε γύρω της έσκυψε κι έκοψε ένα κλαδάκι απ’ το φυτό που πάτησε, το μύρισε και τότε κατάλαβε πως το χορτάρι εκείνο ήταν που σκορπούσε την γλυκιά ευωδιά.

Μεμιάς ο νους της φωτίστηκε, φώναξε έναν εργάτη και του είπε να σκάψει σ’ εκείνο το μέρος.Σε λίγο, τι θαύμα! Ο εργάτης βρήκε εκεί τον Τίμιο Σταυρό όπου επάνω ξεψύχησε ο Χριστός μας.

Από εκείνη τη στιγμή, το μυρωδάτο αυτό φυτό λέγεται βασιλικός, γιατί φύτρωσε στο σημείο που ήταν θαμμένος ο Σταυρός, όπου είχε σταυρωθεί ο βασιλιάς του κόσμου. Γι’ αυτό μοιράζουν βασιλικό στις εκκλησίες στη γιορτή της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού, στις 14 Σεπτεμβρίου.vimaorthodoxias.gr

Κατηγορία Aθήνα

Χιλιάδες πιστοί από όλα τα μέρη της Ελλάδας συρρέουν στο Μοναστήρι για να προσκυνήσουν την χάρη της Παναγίας της Προυσιώτισσας.

Στο κέντρο καταπράσινων και πανύψηλων βουνών, στα νότια του νομού Ευρυτανίας και μόλις 36 χιλιόμετρα από το Καρπενήσι, βρίσκεται εδώ και χίλια περίπου χρόνια το ιστορικό και σε όλους μας ακουστό μοναστήρι της Κυράς της Ρούμελης, της Παναγίας της Προυσιώτισσας περιτριγυρισμένο από απότομους και άγριους βράχους που προκαλούν δέος που και μόνο τους ατενίζεις.

Το μοναστήρι είναι ιστορικό, αγιασμένο που η φήμη του ξεπέρασε τα στενά όρια της Ρούμελης, της Θεσσαλίας αλλά και της χώρας. Κατά χιλιάδες προστρέχουν οι πιστοί στην χάρη της, άλλοι να την επικαλεστούν και άλλοι θερμά να την ευχαριστήσουν.

Όχι μόνο τον Αύγουστο όπου και εορτάζει το μοναστήρι ( στις 23 Αυγούστου ημέρα αποδόσεως της Κοίμησης της Θεοτόκου και συνάμα ημέρα ευρέσεως της θαυματουργού εικόνας ) αλλά και όλο το χρόνο, άνθρωποι γονατιστοί, άλλοι με λαμπάδες και τάματα, μάνες με παιδιά στην αγκαλιά, ηλικιωμένοι που με δυσκολία περπατούν, νέοι που ζητούν την παρηγοριά ,γονείς με τα παιδιά τους… Όλοι προσμένουν καρτερικά στην σειρά, για να φτάσουν στο μικρό και σκοτεινό ναό, καθολικό της Ιεράς Μονής, για να φτάσουν στη Χάρη Της, να ακουμπήσουν τα γεμάτα πίστη χείλη τους στην σεβάσμια εικόνα της Παναγίας, να λάβουν τις δωρεές Της και τις ευλογίες Της.

Όλους μας περιμένει η Παναγία, όλους ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης, ανεξαρτήτως φύλου, γένους φυλής. Μια είναι η μεγάλη μας μάνα, η μάνα που στοργικά περιμένει τα παιδιά Της να έλθουν κοντά Της και να ζητήσουν τις μεσιτείες Της.

 Κοιτώντας από ψηλά το μοναστήρι θαρρείς που είσαι σε ουράνια κλίμακα, αισθάνεσαι την μηδαμινότητα του ανθρώπου αλλά παράλληλα αισθάνεσαι και την απεραντοσύνη του Δημιουργού που « τα πάντα εν σοφία εποίησε ».

Βλέπεις ολόκληρη της Ιερά Μονή από ψηλά και αισθάνεσαι το νοερό χέρι της Παναγίας να σε κρατεί, βλέπεις το καμπαναριό με τις μελωδικότατες καμπάνες, βλέπεις τα σήμαντρα, το τάλαντο, τα κελιά των φιλόξενων μοναχών, το Συνοδικό ( χώρος για υψηλά προσκεκλημένα άτομα κατά την πανήγυρη της Μονής), το βαπτιστήριο με τον ιερό ναό των Αγίων Πάντων, το κοιμητήριο των πατέρων της Μονής, τους τριώροφους ξενώνες για τους προσκυνητές και το καθολικό όπου τελούνται οι ιερές ακολουθίες καθημερινά προς δόξαν του Τριαδικού μας Θεού και της οικοδέσποινας της Μονής, της Παναγίας Προυσιώτισσας.

Απο που όμως ήρθε και με ποιο τρόπο η εικόνα της Παναγιάς

Τον καιρό που βασίλευε ο εικονομάχος Θεόφιλος στην Κωνσταντινούπολη, άρχισε μεγάλο διωγμό κατά των Αγίων εικόνων και έστειλε βασιλικές διαταγές σε κάθε πόλη και χώρα, διατάζοντας τους ορθόδοξους και απειλώντας τους με βασανιστήρια και εξορίες για να κατεβάσουν τις Αγίες εικόνες και να τις κάψουν ή να τις καταστρέψουν. Όσοι πείθονταν σε αυτή τη βασιλική διαταγή έπαιρναν αξιώματα και τιμές όσοι όμως αρνούνταν να καταστρέψουν τις Αγίες εικόνες τότε τους εκτελούσε είτε με απάνθρωπα βασανιστήρια είτε τους εξόριζε.

Εκείνη την εποχή το 829 μ.Χ η σεβάσμια εικόνα της Παναγίας βρισκόταν σε μια πόλη της Τουρκίας, στην Προύσα της Μικράς Ασίας. Όπως τιμούσαν την Αγιά Σοφιά στην Κωνσταντινούπολη, έτσι ακριβώς οι πιστοί τιμούσαν τον ναό που βρισκόταν η ιερή εικόνα της Παναγίας. Αφού έπεσε βασιλική διαταγή να καταστραφούν όλες οι ιερές εικόνες ένα αρχοντόπουλο, γιος ενός άρχοντα της βασιλικής αυλής, κινούμενος από θείο ζήλο και βλέποντας τα θαύματα που καθημερινά έκανε η εικόνα της Παναγίας δεν θέλησε να υπακούσει στην διαταγή αυτή και να καταστρέψει την θαυματουργή εικόνα . Αυτός λοιπόν ο ευσεβής νέος πήρε την εικόνα αυτή και κατέφυγε στα μέρη της Ελλάδας όπου θα μπορούσε να ησυχάσει από τους μανιώδους αιρετικούς.

Ενώ ο νέος αυτός είχε κατέβει με την ιερή εικόνα ως την Καλλίπολη της Θράκης άγνωστο πώς η εικόνα χάθηκε. Ποιος μπορεί να περιγράψει τα δάκρυα και την πίκρα του αρχοντόπουλου, χτυπιόταν και οδυρόταν και αναστενάζοντας συνεχώς έκλεγε πιστεύοντας ότι η εικόνα εξαφανίστηκε λόγω της αμαρτωλότητάς του. Αφού έμεινε αρκετές μέρες κλαίγοντας είπε στον εαυτό του:

« Παρόλο που η Κυρία μου Θεοτόκος θέλησε να φυλάξει μόνη Της την αγία Εικόνα, εγώ δεν γυρίσω πίσω στην πατρίδα μου γιατί δεν μπορώ να βλέπω να καταστρέφουν τις Αγίες εικόνες και να καταπατούν τα Άγια σύμβολα της Εκκλησίας μου ». Με αυτούς τους λογισμούς ήρθε και κατοίκησε στην Υπάτη κοντά στη σημερινή Λαμία και έκτισε ένα μικρό εκκλησάκι για να παρηγορηθεί για την ξενιτιά του.

Ένα παιδί από τους βοσκούς, φύλαγε τα γίδια του πατέρα του και μια νύχτα εκεί που κοιμόταν εκεί περίπου που είναι το σημερινό κοιμητήριο της Μονής, δίπλα από το κρυφό σχολειό, ακούει ξαφνικά πίσω του γλυκούς και απαλούς ύμνους. Από το φόβο του ξύπνησε και ενώ σκεφτόταν να βρει από πού έρχονται οι ύμνοι αυτοί βλέπει ξαφνικά ένα πύρινο στύλο, μια φωτεινή δέσμη που ξεκινούσε από μια σπηλιά και έφτανε ως τον ουρανό. Στην αρχή σκέφτηκε ότι ήταν ουράνιο τόξο, έπειτα πάλι μονολογούσε ότι το ουράνιο τόξο αφενός βγαίνει την ημέρα, αφετέρου είναι καμπυλωτό σε σχήμα, ενώ η φωτεινή αυτή στήλη ήταν κατακόρυφη ως τον ουρανό. Φεύγει λοιπόν κατατρομαγμένο στον πατέρα του και του αναφέρει το παράδοξο αυτό γεγονός.

Ο πατέρας του αρχικά δεν το πίστεψε, αλλά παρ όλες τις επιμονές του παιδιού του, την άλλη νύχτα πηγαίνουν μαζί και ω του θαύματος!!! Οι γλυκειές μελωδίες συνεχιζόταν και ο πυρσός ξεκινούσε πάλι από το σπήλαιο και έφτανε σον ουρανό. Την άλλη μέρα το παιδί μαζί με τον πατέρα και μερικούς άλλους βοσκούς εξερευνούν το σπήλαιο και βλέπουν την Αγία εικόνα να φεγγοβολά και να αστράφτει. Αφού την προσκύνησαν και χάρηκαν που βρήκαν ένα τέτοιο θησαυρό, άνοιξαν μονοπάτι προς το σπήλαιο για να ανάβουν καθημερινά ένα καντηλάκι μπροστά στην Χάρη Της. Με ποιο όμως τρόπο ήρθε μόνο ο Θεός ξέρει.

Μετά από λίγες ημέρες το γεγονός αυτό μαθεύτηκε στις γύρω πόλεις και περιοχές και έφτασε στα αυτιά του αρχοντόπουλου που την μετέφερε από την Προύσα. Χωρίς να χάσει καιρό πήρε μαζί του τους δούλους του και έτρεξε σε εκείνα τα μέρη αναζητώντας αυτό που επιζητούσε. Μετά από δυο μέρες έφτασε και μόλις την αντίκρισε, την αναγνώρισε αμέσως και έπεσε κάτω προσκυνώντας Την. Ποτάμι τα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του, δάκρυα χαράς για την εύρεση του θησαυρού του. Έπειτα αφού φιλοδώρησε τους χωρικούς που την βρήκαν πήρε την εικόνα για να επιστρέψει στην Υπάτη λέγοντάς τους : « Αδελφοί μου μη διαμαρτύρεστε εναντίον μου διότι αφενός η εικόνα είναι δίκη μου και έπειτα ο τόπος αυτός δεν είναι κατάλληλος ούτε για χτίσιμο εκκλησίας ούτε για συνάξεις προσκυνητών ».

Με αυτά τα λόγια άφησε λυπημένους τους βοσκούς και αυτός πήρε την Αγία εικόνα και αναχώρησε. Καθώς έφτασαν σε κάποιο ύψωμα του δρόμου κουράστηκαν και έβαλαν την εικόνα σε ένα ερειπωμένο εκκλησάκι για να ξαποστάσουν. Ενώ αποκοιμήθηκαν, όταν ξύπνησαν δε βρήκαν την εικόνα και ο άρχοντας σκέφτηκε ότι τους παρακολουθούσαν οι βοσκοί και ήρθαν κρυφά και την έκλεψαν. Καθώς επέστρεφαν πίσω, το αρχοντόπουλο άκουσε μια γυναικεία φωνή λέγοντάς του : « Ω νέε σώσου και πήγαινε στο καλό, διότι εγώ αναπαύομαι καλύτερα σε αυτούς τους άγριους και ορεινούς τόπους με απλοϊκούς βοσκούς παρά σε μεγαλουπόλεις με πλούσιους άρχοντες. Αν θέλεις να μείνεις μαζί μου έλα και θα ναι και για καλό σου » και ξαφνικά πάνω στο βουνό δημιουργήθηκε το τύπωμα της Παναγίας μια τρύπα στην κορυφή του βουνού σε μέγεθος ίση με την εικόνα και κατά ύψος του βουνού εμφανίστηκαν αποτυπώματα ανθρωπίνου πέλματος. Περπάτησε δηλαδή η Παναγία προς την κορυφή του βουνού διαπερνόντας το για να φτάσει και πάλι στην θέση όπου αυτή διάλεξε να γίνει το μόνιμο κατοικητήριό της εδώ και χίλια περίπου έτη.

Αυτά τα άκουσε το αρχοντόπουλο με προσοχή και ελευθέρωσε τους δούλους του και γύρισε πάλι στο σημείο ευρέσεως της εικόνας και εγκατέλειψε τα εγκόσμια και αφοσιώθηκε στην υπηρεσία της Παναγίας. Έτσι λοιπόν έχουμε τους πρώτους μοναχούς που εγκαταστάθηκαν στον ιερό αυτό τόπο, που διάλεξε η Κυρά της Ρούμελης να χτίσει το αιώνιο σπίτι της, το αρχοντόπουλο που πήρε το μοναχικό όνομα Διονύσιος και ο δούλος του που πήρε το όνομα Τιμόθεος. Εκατοντάδες υπήρξαν συνολικά οι μοναχοί που διάβηκαν στο ψηφιδωτό του χρόνου το κατώφλι από την ιστορική Μονή της Παναγίας της Προυσιώτισσας, αγιάστηκαν και αγίασαν.

Η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Προυσιώτισσας

Στο μικρό αυτό σπήλαιο, στην βόρεια πλευρά του καθολικού, διαμορφωμένο κατάλληλα σε παρεκκλήσιο, κατέχει το μεγάλο θησαυρό της Ορθοδοξίας, την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας.

Στο κέντρο του επιχρυσωμένου ξυλόγλυπτου τέμπλου και σε ανάλογο περίτεχνο και όμορφο προσκυνητάρι κατοικεί για χίλια και πλέον έτη η Παναγία η Προυσιώτισσα. Η εικόνα είναι μεγέθους 0,88 x 0,60 και πέρα από τα θαυμάσια θαύματα που κάνει χαρίζει στους πιστούς της πνευματική ευφροσύνη και αγαλλίαση, χαριτώνει την ψυχή του ανθρώπου. Η Παναγία εικονίζεται ως τη μέση και με το δεξί της χέρι δείχνει το Χριστό ενώ με το αριστερό τον κρατάει στοργικά στην αγκαλιά της. Ο Χριστός είναι στραμμένος προς το πρόσωπό Της και με το δεξί Του χέρι Την ευλογεί .

Πρόκειται για τον εικονογραφικό τύπο της Οδηγήτριας. Την εικόνα την καλύπτει αργυροχρυση επένδυση του Γεωργίου Καραϊσκάκη και μόνο τα ζωγραφισμένα πρόσωπα των εικονιζόμενων είναι φανερά.. Τα μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια της Παναγίας , τα γραμμένα φρύδια, η μακριά ίσια καλλιγραφημένη μύτη , το μικρό κερασένιο στόμα, οι μεγάλες επιφάνειες των φώτων στο πρόσωπο φέρουν μπροστά μας μια από τις ωραιότερες και εκφραστικότερες ,μορφές της μεταβυζαντινής περιόδου. Η παράδοση, σύμφωνα με τον αριθμό 3 κώδικα της Μονής θέλει την εικόνα έργο του Ευαγγελιστή Λουκά. Η αργυροχρυση επένδυση-το πουκάμισο της Παναγίας οφείλεται σε εκπλήρωση τάματος του γενναιότατου στρατηγού Καραϊσκάκη ο οποίος όταν συχνά αρρώσταινε από την ασθένεια της θέρμης, πολλάκις φιλοξενούνταν στην Μονή Προυσού και νοσηλευόταν εκεί. Έταξε στην Παναγία να του χαρίσει την γιατρειά για να συνεχίσει τους ένδοξους αγώνες του για την απελευθέρωση του γένους, και θα την έντυνε με αργυρόχρυσο πουκάμισο. Πράγματι μετά την θεραπεία, ευγνωμονώντας Την, εκπλήρωσε το τάμα του στολίζοντάς την με την θαυμάσια τεχνουργημένη επένδυση ,έργο του χρυσοχόου καλλιτέχνη Γεωργίου Καρανίκα το 1824, όπως μας αποκαλύπτει η ανάγλυφη επιγραφή πάνω από τον δεξιό ώμο της Παναγίας : « Η Παντάνασσα. Δι εξόδων του γενναιοτάτου στρατηγού Γεωργίου Καραϊσκάκη, χειρί Γεωργίου Καρανίκα, 1824 ».

 

Κατηγορία Καρπενήσι
Σελίδα 1 από 2

Επικοινωνήστε μαζί μας στο vimapoliti@gmail.com ή απευθείας στην φόρμα επικοινωνίας

Please, enter your name
Please, enter your e-mail address Mail address is not not valid
Please, enter your message