Γράφει η Χαρά-Χαρίκλεια Βλαχάκη

--Καταμεσής του χωραφιού, στέκεται κι αγναντεύει,

ισχνή φιγούρα ανθρώπινη σαν κάτι να γυρεύει...

--Σηκώνει τους γιακάδες του να μην τον φάει τ΄αγιάζι,

μονολογεί δακρύζοντας και βαριαναστενάζει.

--Το ροζιασμένο χέρι του, κρύβει το πρόσωπό του

και με φωνή τρεμάμενη, λέει το παράπονό του...

 --Αχ χερσοχωραφάκι μου το πόσο συγκινούμαι,

οι θύμησες με πνίξανε και ήρθα να τα πούμε.

 --Τέτοια εποχή καμάρωνα που σ΄είχα οργωμένο

και το σταράκι πού 'σπερνα ήτανε φυτρωμένο...

 --Μπροστά τραβούσε ο Ντορής, ξωπίσω του τ΄αλέτρι

κι εγώ το σπόρο έσπερνα για της χρονιάς τ΄αλεύρι.

 --Χόρτασες την φαμίλια μου, ας είσαι ευλογημένο,

χαλάλι ο ιδρώτας μου που σ΄έχω ποτισμένο...

 --Ψόφησε τώρα ο Ντορής, μακριά είν' τα παιδιά μου,

ανήμποροι απομείναμε εγώ και η γριά μου.

 --Γι αυτό και σ΄εγκατέλειψα, κουράγιο πια δεν έχω,

ούτε να έρθω να σε δω τώρα πια δεν αντέχω...

 --Έφτασε πλέον η στιγμή να σ' αποχαιρετήσω,

για όσα μου προσέφερες να σε ευχαριστήσω...

Φώτο-Μάνος Γαμπιεράκης]