Του Σπύρου Πεταρούδη

Δεν το χωράει το μυαλό ..

Μακάρι νά'ταν ψέμα ...

Μαύρα μαντάτα ακούσαμε  ...

μας πάγωσε το αίμα ...

Ενας λεβέντης χάθηκε ..

Μια καρδιά μεγάλη !

Ενα γλυκό χαμόγελο ...

δεν θα το δούμε πάλι ..

Η βουβαμάρα απλώθηκε 

Η θλίψη ...και η οδύνη 

Λεβέντες δεν θα έπρεπε 

η γη να καταπίνει 

Την ξαφνική απώλεια 

ο νούς δεν την χωράει 

Και η νοσταλγία βελονιά

Που την καρδιά τρυπάει 

Πάει ο Κώστας...έφυγε ...

κανείς δεν το πιστέυει ...

-Σήκω ρε Κώστα ...μίλα μας ...

Ο κόσμος σε γυρέυει ...

Φύγε απ' τον χάρο μακρυά 

...έχεις  ζωή ακόμα ...

Ειναι νωρίς ρε φίλε μου 

να σκεπαστείς με χώμα 

-Ρε Κώστα πές... με τι καρδιά

αντίο να σου πούμε ..

αφού να το χωνέψουμε 

ακόμα δεν μπορούμε ;

Καλό ταξίδι φίλε μου ...

Γαλήνη στην ψυχή σου...

Και δύναμη να αντέξουνε

τον πόνο οι δικοί σου ..