Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική ζωή ενός τόπου που αποκαλύπτουν πόσο εύθραυστο είναι το οικοδόμημα της «κανονικότητας». Η ίδρυση του νέου πολιτικού φορέα της Μαρίας Καριστιανού είναι μία από αυτές. Όχι επειδή συνοδεύτηκε από τυμπανοκρουσίες, αλλά ακριβώς επειδή ήρθε αθόρυβα και χτύπησε κατευθείαν στο νεύρο.

Το πολιτικό σύστημα αιφνιδιάστηκε. Και όταν ένα σύστημα αιφνιδιάζεται, σημαίνει ότι δεν ελέγχει πια πλήρως το πεδίο.

Η παρουσία της Μαρίας Καριστιανού στον δημόσιο χώρο δεν είναι «άλλη μία πολιτική κίνηση». Είναι η πολιτικοποίηση της κοινωνικής οργής, η θεσμική έκφραση ενός θυμού που μέχρι τώρα οι κομματικοί μηχανισμοί είτε υποτιμούσαν είτε προσπαθούσαν να απορροφήσουν επικοινωνιακά. Και αυτή ακριβώς είναι η αιτία της αναστάτωσης: δεν χωρά εύκολα στα υπάρχοντα καλούπια.

Για πρώτη φορά μετά από καιρό, τα κόμματα εξουσίας –αλλά και της αντιπολίτευσης– βρέθηκαν στριμωγμένα. Όχι επειδή απειλούνται άμεσα εκλογικά, αλλά επειδή αμφισβητείται η ηθική τους κυριαρχία στον δημόσιο λόγο. Όταν μια νέα πολιτική πρωτοβουλία δεν ξεκινά από επαγγελματίες της πολιτικής, αλλά από ανθρώπους που έρχονται από την κοινωνία, τότε καταρρέει το αφήγημα πως «δεν υπάρχει εναλλακτική».

Οι πρώτες αντιδράσεις το αποδεικνύουν: αμηχανία, σιωπή, υποτίμηση, έμμεσες ειρωνείες. Κλασικά συμπτώματα ενός συστήματος που δεν ξέρει ακόμα πώς να αντιμετωπίσει αυτό που εμφανίστηκε μπροστά του. Γιατί η Καριστιανού δεν ζητά απλώς ψήφους· ζητά λογοδοσία. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο αίτημα για ένα πολιτικό περιβάλλον που έχει μάθει να λειτουργεί με χαμηλές προσδοκίες από τους πολίτες.

Το ερώτημα, φυσικά, δεν είναι αν ο νέος φορέας θα πετύχει εκλογικά. Αυτό θα το κρίνει ο χρόνος. Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: πόσο βαθιά έχει πληγώσει ήδη την αυτάρεσκη βεβαιότητα του πολιτικού συστήματος. Και η απάντηση είναι: περισσότερο απ’ όσο θα ήθελαν να παραδεχτούν.

Γιατί, τελικά, ο μεγαλύτερος φόβος της πολιτικής εξουσίας δεν είναι η ήττα στην κάλπη. Είναι η απώλεια του ελέγχου του αφηγήματος. Και αυτό ακριβώς συνέβη.