Έφυγε σε ηλικία 58 ετών  ο Ευρυτάνας Σπ.Παπασπύρος-Αρθρογράφος επι χρόνια στο Βήμα Πολίτη

Έφυγε για το.. μακρύ ταξίδι χωρίς επιστροφή ,ένας δικός μας άνθρωπος,ένας φίλος ,ο Σπύρος Παπασπύρος .

Δυστυχώς ο πρώην πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ πέθανε σήμερα το μεσημέρι ,σε ηλικία 58 ετών,στην Αθήνα.Έδωσε γενναία μάχη τα τελευταία χρόνια με αυτοάνοσο νόσημα που έπασχε και τελικά δεν τα κατάφερε.Ήταν ένας καλός άνθρωπος,ένας μεγάλος αγωνιστής με παρεμβατικό λόγο.

Ο εκλιπών είχε γεννηθεί στις 3 Σεπτεμβρίου του 1961. Καταγόταν από το Στένωμα  Ευρυτανίας και είχε σπουδάσει Δημόσιο Managment στο Middlesex University της Αγγλίας.

 Διετέλεσε πρόεδρος στην ΑΔΕΔΥ για 11 χρόνια και αποχώρησε οικειοθελώς το 2011. Κατά την αποχώρησή του είχε δηλώσει: «Σε αυτές τις θέσεις δεν πρέπει να παραμένεις πάνω από οκτώ-εννιά χρόνια. Παρέμεινα για να δούμε τι θα γίνει με το μισθολογικό. Τώρα που το θέμα πάει για μετά τα μέσα Σεπτεμβρίου, δεν θα το παρακολουθήσω…Θα παραμείνω για λίγο στην εκτελεστική επιτροπή για να ενημερώσω».

 Επίσης, υπήρξε, συντονιστής του Ομίλου Πολιτικού και Κοινωνικού Προβληματισμού «Ακτίδα».

"VP"-Απο όλους εμάς που συνεργαστήκαμε με τον Σπύρο ...Καλό παράδεισο-Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια

Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Σας ενημερώνουμε ότι η εξόδιος ακολουθία για το Σπύρο Παπασπύρο θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 25 Ιανουαρίου και ώρα 12.00 το μεσημέρι, από τον Ιερό Ναό Αναλήψεως Βριλησσίων.

Αντί στεφάνων η οικογένεια επιθυμεί την ενίσχυση της Κιβωτού του Κόσμου.

Εθνική Τράπεζα: 100/296102 – 42 – ΙΒΑΝ: GR6201101000000010029610242

Alpha Bank: 183002002003534 – IBAN: GR4801401830183002002003534

 

Κατηγορία Καρπενήσι
Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2018 12:06

Ο “λόγος” της Πεταλούδας!

 Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Εδώ μπορεί να συζητείται ο προϋπολογισμός με βουτιά στην απομόνωση της μικροπολιτικής, αλλά -μας συμβαίνει με τα περισσότερα θέματα στο παρακμιακό στάδιο που διανύουμε-ο κόσμος, το περιβάλλον, κάθε άλλο παρά αποσυνδεδεμένα είναι. Αρκετές συνδεδεμένες απειλές σμίγουν και πάλι στις προβλέψεις για τις προοπτικές της λπαγκόσμιας οικονομίας. Η κίνηση και υλοποίηση μιας από αυτές μπορεί να ενισχύσει τις άλλες και να μεγεθύνει την αβεβαιότητα. Η συνάντηση των G20 είχε άδοξο τέλος.

Η υπερθέρμανση της οικονομίας των ΗΠΑ μπορεί να αυξήσει τα επιτόκια ταχύτερα ααπό το αναμενόμενο. Αυτό οδηγεί σε αρνητικές συνέπειες για τις αναδυόμενες αγορές. “Πρώτη” ευάλωτη η Κίνα εξαιτίας του ύψους του εταιρικού χρέους και οι ευπαθείς αγορές σε τέτοιου τύπου αναταραχές. Περισσότερη ένταση στις εμπορικές σχέσεις θα έπληττε την ΕΕ αφού ο αρνητικός αντίκτυπος στην εμπιστοσύνη θέτει σε κίνδυνο τις επενδύσεις.

Παράλληλα, στο εσωτερικό της ΕΕ, οι αμφιβολίες για τη διατηρησιμότητα των δημόσιων οικονομικών στα υπερχρεωμένα κράτη μέλη ίσως να μεταφερθούν στην χρηματοπιστωτική σταθερότητα, βαρύνοντας το κλίμα και την οικονομική δραστηριότητα. Εξαιρετική σημασία έχει και η τύχη της συμφωνίας για το Brexit. Η συνέχεια και η έκβαση έχει επιπτώσεις στις εμπορικές συναλλαγές της ΕΕ 27 με το Ην. Βασίλειο, αφού οι τρέχουσες εκτιμήσεις βασίζονται σε μια καθαρά τεχνική παραδοχή του status quo.

Η πιθανότητα σεναρίων προς τα κάτω διαφαίνεται και σε τοποθετήσεις όπως του Valdis Dombrovskis, Αντιπροέδρου για το Ευρώ και τον Κοινωνικό Διάλογο (μεταξύ άλλων) της Ένωσης, όταν τονίζει :”Όλες οι οικονομίες της ΕΕ προβλέπεται ότι θα αυξηθούν αυτό το έτος και το επόμενο, το οποίο θα φέρει περισσότερες θέσεις εργασίας Ωστόσο, η αβεβαιότητα και οι κίνδυνοι, τόσο εξωτερικοί όσο και εσωτερικοί, αυξάνονται και αρχίζουν να επιβαρύνουν τον ρυθμό της οικονομικής δραστηριότητας Πρέπει να μείνουμε σε επαγρύπνηση και να εργαστούμε σκληρότερα για να ενισχύσουμε την ανθεκτικότητα των οικονομικών μας αποφάσεων για την περαιτέρω ενίσχυση της Οικονομικής και Νομισματικής Ένωσης μας. Σε εθνικό επίπεδο, υπάρχει ακόμη μια ισχυρότερη περίπτωση για τη δημιουργία δημοσιονομικών αποθεμάτων και για τη μείωση του χρέους, μεριμνώντας παράλληλα να γίνουν αισθητά τα οφέλη της ανάπτυξης και από τα πιο ευάλωτα μέλη της κοινωνίας”. Οι μοχλοί ανάπτυξης γίνονται πιο εγχώριοι και επομένως η αύξηση των μισθών, οι αλλαγές στην φορολογία και η ιδιωτική κατανάλωση αποκτούν καθοριστικό ρόλο για να αντισταθμίσουν τους όποιους βαθμούς “ψύξης” της οικονομίας και το κυριότερο να διατηρηθούν οι ρυθμοί δημιουργίας θέσεων απασχόλησης.

Βέβαια αυτά βασίζονται σε παραδοχές για τις συναλλαγματικές ισοτιμίες, τα επιτόκια και τις τιμές των βασικών εμπορευμάτων. Προβλέψεις που πρόκειται να επικαιροποιηθούν στις αρχές του ´19 και μετά το καλοκαίρι στο επίπεδο της ΕΕ.

Ενδιάμεσα οι ευρωεκλογές εκ των πραγμάτων -με τον φόβο να καταλάβουν ακροδεξιοί το 1/3 του ευρωκοινοβουλίου- μεγαλώνουν τις ανησυχίες για τις εξελίξεις αφού ο “λόγος” της πεταλούδας στην διαμόρφωση της των οικονομικών δεδομένων της παγκοσμιοποίησης μπορεί να επηρεάσει την αξιολόγηση των Ευρωπαίων πολιτών. Κάτι που κάνει τις δηλώσεις αξιωματούχων των Βρυξελλών πιο περίτεχνη υπόθεση και πιο δύσκολη την ανάγνωση για τους απλούς ανθρώπους. Ωστόσο η σύγκρουση για τον προϋπολογισμό της Ιταλίας καθώς και η εκλογή ηγεσίας στους Γερμανούς χριστιανοδημοκράτες μπορεί να αποδειχθούν οι αστάθμητοι παράγοντες και οι μεταβλητές ή το “άλλοθι” για πιο “άμεση” χαλάρωση της ανάπτυξης και επιβράδυνση!

Κατηγορία Αρθρογραφία
Σάββατο, 01 Δεκεμβρίου 2018 23:20

Επί των προθέσεων “αντι, κατά”!

 

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Η μετάφραση της πολιτικής αντιπαράθεσης “κορυφής” στην κοινωνική βάση αναβιώνει βήμα βήμα μια στάση προσδιορισμού που έχει πρώτα το “αντι” και όχι επιχειρήματα. Όταν κάποια ακολουθούν είναι μικρής δύναμης και επιρροής στις “συζητήσεις” σε παρέες και στέκια αφού η ένταση έχει ήδη ανέβει με τα κατά-Τσίπρα, αντι-ΣΥΡΙΖΑ ή κατά-Μητσοτάκη, αντι-νεοδημοκρατικά. Δηλαδή “οπαδική διαίρεση” που αποτελεί το θερμοκήπιο του διπολισμού χωρίς να προσθέτει και μεταθέτει ακόμη μια φορά την σύνθεση, την συννενόηση, την πολιτική συναίνεση και το σημαντικότερο την κοινωνική ενότητα.

Οι εμπρόσθετες προθέσεις (μήνες μακριά από τις εκλογές και χωρίς να έχουμε τελικά προγράμματα ή όλα τα στοιχεία για αξιολόγηση) με εύκολες, λίγες λέξεις, με επιθετικά ευφυολογήματα ή χαρακτηρισμούς είναι υπέρ του κατεστημένου πολιτικού και οικονομικού. Οδηγεί στην απορρόφηση της δυναμικής των πολιτών σε επιδερμική “πολιτικοποίηση” και όχι συνειδητοποιημένη συμπεριφορά. Αυτό το φροντίζει και μέρος των μίντια και έτσι αναπαράγεται από το “αντι” στο “μετά” η απογοήτευση και η αποστροφή των πολιτών, “κατά” της πολιτικής. Και κάποιος έμπειρος ίσως αντιτείνει: “πρώτα συγκροτείται ο σκληρός πυρήνας και κοντά στην προεκλογική περίοδο η διεύρυνση και οι σκεπτόμενοι” άλλωστε οι τελευταίοι είναι μειοψηφία για αρκετούς “ειδικούς” των μηχανισμών. Στην χώρα που δεν ξέρεις ποιοί ήταν μνημονιακοί, αντιμνημονιακοί κοκ πως τώρα να διακρίνεις μεταμνημονιακούς και μη ή τις πολιτικές αφού ο καθένας αν δεν πιστεύει στον δικό του θεό ή δεν τον παριστάνει, ή ερμηνεύει τον λόγο του ή προφητεύει τον ερχομό του.

Το “πόπολο αρκεί να σημαδεύει το ψηφοδέλτιο” και ο χορός να συμπληρώνει το έργο. Στον τόπο αυτό έχουμε ζήσει τον εκχυδαϊσμό από όλες τις πλευρές για όλες και δεν το λέω ισοπεδωτιικά αλλά δεν έχει σημασία η κλεψύδρα χρόνου ή το μέτρημα σε οκάδες ή το αν κάποια πλευρά το έκανε “λιγάκι, όσο πατάει ένα γατάκι”. Τώρα ο “τυμπανισμός” του φανατισμού με τα μέτρα ή τα αντίμετρα, τις συντάξεις, την συμφωνία με την εκκλησία ή μή, ή το βορειομακεδονικό, τους λογαριασμούς, τα σκάνδαλα και την σκανδαλολογία, την πραγματικότητα ή την φαντασία, την ασφάλεια, τα πανεπιστήμια, το μέρισμα κά. Ώσπου να ξεμπερδεύουμε με τις μονοσύλλαβες, δισύλλαβες κλπ προθέσεις τα “πριν, μετά, εναντίον, εξαιτίας, προς” τα επίθετα χωρίς τεκμηρίωση ας αφήσουμε κοινό χώρο για ορισμένα ζητήματα. Όπως τα εθνικά όπου ανεξάρτητα από τι αναγνωρίζει κανείς στην κυβέρνηση ως στρατηγική ή “τύχη” διαφαίνεται μια ιστορική ευκαιρία η χώρα να έρθει σε πρώτο πλάνο και η Τουρκία σε δεύτερο. Ας είναι αυτό ένα σημείο δοκιμής του πολλαπλασιαστή της συναίνεσης.

Στα υπόλοιπα νοιώθω την ανάγκη να μοιραστώ κάτι που μου είπε ένας πολιτικός που υπήρξε κεντρικό-ηγετικό πρόσωπο στην εποχή του : “στην κυβέρνηση το κακό πρέπει να το κάνεις γρήγορα, όλο μαζί στην αρχή για να ξεχνιέται, το καλό λίγο, λίγο να μην ξεχνιέται”. Το τελευταίο μνημόνιο (το κακό) έχει την ψήφο όλων, η έξοδος και οι επιστροφές ή τα νομοσχέδια μέχρι τις εκλογές με πλειονότητα θετικών ρυθμίσεων (το καλό) είναι πρωτοβουλία κυβερνητική. Που άραγε θα (αν) πιστωθούν ;  Οι δημοσκοπήσεις δεν το προβλέπουν ακόμη και ο νοών, νοείτω !

 

Κατηγορία Αρθρογραφία

 

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Πορευόμενοι προς τις Ευρωεκλογές, πέρα από την διακυβέρνηση της ΕΕ, προετοιμάζεται και η κοινωνική ατζέντα, ιδιαίτερα στην Ευρωζώνη. Εδώ βέβαια κυριαρχούν άλλα και ίσως φευγαλέα σταθεί ο δημόσιος διάλογος, αν και ο φορέας που θα παρουσιάσει συγκεκριμένη πρόταση και όχι συνθήματα αποκτά πλεονέκτημα και για τις εθνικές εκλογές.

Τα τελευταία χρόνια, την περίοδο της κρίσης, “απογειώθηκαν” οι μη τυπικές, ευέλικτες μορφές εργασίας, δηλαδή οι εκτός από τις “τυπικές” εργασιακές συμβάσεις. Απασχόληση ορισμένου χρόνου, μερική, προσωρινή μέσα από εταιρείες ή με βραχυχρόνιες συμβάσεις χωρίς διάρκεια πάνω από εξάμηνο και κάτω των 10 ωρών την εβδομάδα. Ακόμη “συμφωνίες” προφορικές ή περιστασιακής απασχόλησης. Καταστάσεις που θεωρούνται από τους νεοφιλελεύθερους προσαρμογή επιχειρηματικών σχεδίων και παραγωγικότητας στην παγκοσμιοποίηση. Η αύξηση και η συχνότητα των μη τυποποιημένων μορφών εντείνει τις ανησυχίες για την προστασία και τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Δεδομένου ότι η πλειονότητα των ρυθμίσεων και μέτρων υπέρ των εργαζομένων έχει θεμελιωθεί με βάση τις “τυποποιημένες” συμβάσεις, ανακύπτει ένα πολύ σημαντικό ζήτημα για την εξέλιξη της εργασίας: η επίτευξη ισορροπίας μεταξύ ευελιξίας και ασφάλειας. Η ψηφιοποίηση και η τεχνολογική έκρηξη δημιουργούν νέες μορφές απασχόλησης, ενώ οι δημογραφικές αλλαγές οδηγούν σε μεγαλύτερη διαφοροποίηση του ενεργού πληθυσμού. Εξαιτίας των ανεπαρκών νομικών πλαισίων, οι εργαζόμενοι σε μη τυπική απασχόληση μπορεί να αποτελέσουν αντικείμενο ασαφών ή αθέμιτων πρακτικών. Εκτιμάται ότι 4 έως 6 εκατομμύρια εργαζόμενοι στην Ευρώπη έχουν συμβάσεις κατά παραγγελία. Μόνο ένα τέταρτο των έκτακτων εργαζομένων μεταβαίνουν σε μόνιμες θέσεις. Αυτό επιτείνει τον κίνδυνο ανταγωνισμού ο οποίος βασίζεται στην υπονόμευση των κοινωνικών προτύπων. Λόγοι για τους οποίους η ΕΕ, κάτω από την πίεση των συνδικάτων και τις πρωτοβουλίες της ομάδας εργαζομένων της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής (ΕΟΚΕ), προώθησε οδηγία για την ασφαλέστερη και πιο προβλέψιμη εργασία με παράλληλη διασφάλιση της προσαρμοστικότητας της αγοράς, καλύτερες συνθήκες και διαβίωση.

Ειδικότερο στόχο αποτελεί η βελτίωση της πρόσβασης σε ενημέρωση για τους όρους εργασίας -ιδίως για εκείνους που βρίσκονται σε νέα και μη τυπική σύμβαση- με παράλληλη διατήρηση περιθωρίου για την καινοτομία και συμμόρφωσης με τα πρότυπα, μέσω ενισχυμένης επιβολής της νομοθεσίας και της διαφάνειας. Οι εργαζόμενοι -και με σχέσεις σύντομης, περιστασιακής απασχόλησης- πρόκειται να επωφεληθούν από τη σαφή ενημέρωση σχετικά με τους όρους εργασίας και τα νέα ελάχιστα πρότυπα. Οι εργοδότες, παρόλο που ενδεχομένως να χάσουν οριακά κάποια ευελιξία, αναμένεται να ωφεληθούν από πιο βιώσιμο ανταγωνισμό, με μεγαλύτερη ασφάλεια δικαίου, και από πιο πρόθυμο και παραγωγικό εργατικό δυναμικό, με αυξημένη συμβατική σταθερότητα και διατήρηση. Η κοινωνία στο σύνολό της από μια ευρύτερη βάση για τη φορολογία και τις εισφορές κοινωνικής ασφάλισης.

Η κοινωνική συνοχή προϋποθέτει πιο ολιστική προσέγγιση και κυρίως συνοχή όλων των πολιτικών που αφορούν την Εκπαίδευση, κατάρτιση και διά βίου μάθηση, την Ισότητα των φύλων, την δίκαιη και ίση μεταχείριση όσον αφορά τους όρους εργασίας -ανεξάρτητα από το είδος και τη διάρκεια της απασχόλησης- μέχρι την προστασία σε περίπτωση απόλυσης.

Η ενίσχυση, ανανέωση του κοινωνικού πυλώνα, των εργασιακών δικαιωμάτων είναι στενά συνδεδεμένα με την ποιότητα του πολιτικού και κοινωνικού διαλόγου, των συλλογικών συμβάσεων σε εθνικό και ενωσιακό επίπεδο. Η διαβούλευση στο πλαίσιο αυτό επιβάλλεται, πρώτον γιατί η όποια οδηγία ορίζει το ελάχιστο και οι υψηλότερες εγγυήσεις ή ευνοϊκότερες ρυθμίσεις παραμένουν ανοιχτή υπόθεση, δεύτερον επειδή η προσεκτική διαμόρφωση του νομικού, θεσμικού οικοδομήματος πρέπει να μην παρεμποδίζει την δημιουργία και ανάπτυξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων και το κυριότερο να έχουν έλεγχο και εποπτεία εφαρμογής !

Κατηγορία Αρθρογραφία
Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018 23:35

2020:Το “αόρατο” Μετά!

 

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Περνώντας μέσα από την αδυναμία του σήμερα να δώσει απαντήσεις, να υπερβεί προβλήματα, προσπερνώντας την αφωνία με ρεαλισμό, ας δούμε τα υπαρκτά πιθανά.

Το δημοσιονομικό πλαίσιο που συζητείται στην ΕΕ και στην χώρα είναι πολυετές. Σημαντικές αλλαγές υπάρχουν στον ορίζοντα αλλά πριν τις ευρωεκλογές και τις εθνικές τίποτα δεν είναι σίγουρο.

Ένας προϋπολογισμός σύγχρονος που να προστατεύει, ενδυναμώνει, υπερασπίζεται την κοινωνική συνοχή και ευημερία είναι το μεγάλο ζητούμενο. Ωστόσο οι δεσμεύσεις για πλεονάσματα και η ανάγκη για επενδύσεις δισεκατομμυρίων ευρώ δεν αφήνουν πολλά περιθώρια προσδοκιών εδώ, υπό το πρίσμα των υφιστάμενων δεδομένων και προτάσεων των κομμάτων. Είναι άλλο η εναλλακτική στα λόγια και άλλο στην πράξη. Στην ΕΕ είναι φυσικό να αναρωτηθούμε για τα θέματα και τις προοπτικές της. Και ναι μεν η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα ήθελε να καταλήξει σε συμφωνία για την περίοδο 2021-2027 πριν από τον Μάιο όμως, είναι σαφές ότι αυτή η διαπραγμάτευση θα είναι μακρά και περίπλοκη.

Οι πολιτικές και οικονομικές παράμετροι προς το ´20 και μετά είναι κρίσιμες επειδή:

- Πρώτον, είμαστε μάρτυρες ενός διαλόγου για το μέλλον που εκτείνεται και μετά το 2025, για να καθορίσει τις κύριες κατευθυντήριες γραμμές και να επηρεάσει αρκετά σημαντικά όλες τις πτυχές της ζωής μας. Στην περίπτωση της Ευρώπης δεν γνωρίζουμε τον προορισμό του αεροπλάνου ενώ σε εθνικό επίπεδο δεν ξέρουμε αν οι πιλότοι μπορούν και να το κυβερνήσουν.

- Δεύτερον, στην ΕΕ τόσο η ολοκλήρωσή της παραμένει στο “κενό” όσο και τα κράτη μέλη αντιμετωπίζουν περιορισμούς. Εδώ βέβαια ο θεσμικός αναχρονισμός και η αντίστοιχη πολιτική -και σε ένα βαθμό και η κοινωνική- νοοτροπία καλά κρατούν. Στο επόμενο στάδιο και διάστημα το διακύβευμα έγκειται στο αν προχωράμε με ένα ριζικά αναθεωρημένο σχέδιο που να επικεντρώνεται σε πολιτικές προτεραιότητες, ευέλικτο και στοχευμένο στις ανάγκες των ανθρώπων ή όχι.

Χρειάζεται οι πολίτες να σταθούν με διεξοδική αξιολόγηση σε βάθος των όποιων πολιτικών προγραμμάτων. Ειδικά στον αντίκτυπο που μπορεί να έχουν σε τομείς όπως η έρευνα, η καινοτομία και η ψηφιακή τεχνολογία, η νεολαία, το κλίμα, το περιβάλλον, η ασφάλεια και η άμυνα, η υγεία  και η παιδεία, η διαχείριση της μετανάστευσης. Το νέο είναι προφανές ότι προϋποθέτει πρόβλεψη, δουλειά, αποτελεσματικότητα.

Η οικονομία των Περιφερειών καθίσταται το βασικό πεδίο για την μείωση των κοινωνικών και αναπτυξιακών ανισοτήτων και προώθησης της αειφόρου ανάπτυξης.

Η περιφερειακή πολιτική στο εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο έχει πραγματική επίδραση στην ποιότητα ζωής των πολιτών και αντιπροσωπεύει έναν “ζωτικό πυλώνα” για το μέλλον. Ακόμη όμως οι θέσεις και απόψεις -ιδιαίτερα στην εγχώρια σκηνή- απέχουν πολύ από την αξιοπιστία επίτευξης των στόχων της οικονομικής, κοινωνικής και εδαφικής συνοχής. Η προοπτική οδηγεί το κοινό αίσθημα και την απαίτηση να ληφθούν γρήγορα οι σωστές και, ει δυνατόν, συντονισμένες ενέργειες. Ο πρωταρχικός ρόλος της πολιτικής για την συνοχή αποδεικνύεται στις δημόσιες επενδύσεις. Αποτελούν ζωτική πηγή χρηματοδότησης σε διάφορους κρίσιμους τομείς, όπως οι αναφερόμενοι παραπάνω.

Η πολιτική συνεννόηση, η σύγκλιση και συνοχή είναι η αναγκαία συνθήκη όταν πολλά θέματα εξακολουθούν να είναι ανοικτά, μερικά από τα οποία είναι εξαιρετικά κρίσιμα τόσο στην πατρίδα όσο και την Ευρώπη. Οι περικοπές όμως σε κοινωνικές δαπάνες αμφισβητούν τις διακηρύξεις σε πυρηνικά ζητήματα όπως η απασχόληση των νέων. Για να αντισταθμιστεί αυτή η τάση στην χώρα- που είναι υπό μνημονιακό δημοσιονομικό πλαίσιο- και στην ΕΕ που υπόκειται στην μείωση των εσόδων ( Brexit) και την απροθυμία κρατών μελών να αυξήσουν το μερίδιο συμμετοχής τους στον προϋπολογισμό, επείγουν νέες δίκαιες ισορροπίες και αποδεκτή διακυβέρνηση. Και το κυριότερο όταν οι πόροι είναι σπάνιοι η αποδοτικότητα τους δηλ. η προστιθέμενη αξία για το μέλλον πρέπει να αξιολογείται σε κάθε ευρώ !

 

 

 

Κατηγορία Αρθρογραφία

 

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Το θέμα “Μετανάστευση” είναι ήδη κεντρικό στην ευρωπαϊκή ατζέντα και σε αρκετές χώρες. Εδώ οι επισκέψεις προσφυγικούς καταυλισμούς μαρτυρούν τις προθέσεις της αντιπολίτευσης να το καταστήσει ζήτημα στην προεκλογική αντιπαράθεση. Τόσο για να ψαρέψει ψήφους στα νησιά, και σε γειτονιές μερικών αστικών κέντρων, όσο και για να αφαιρέσει από την Ακροδεξιά.

Σε χώρες εισόδου όμως η “ανεξέλεγκτη” αύξηση υπονομεύει και διαλύει τις ευρωπαϊκές ρυθμίσεις και προσθέτει εμπόδια στα προγράμματα ένταξης και τις αποφάσεις κατανομής. Καμία ευρωπαϊκή κυβέρνηση δεν επιθυμεί να αυξηθεί ο αριθμός των μεταναστών. Αντίθετα σκέπτονται πως μπορούν πιο αποτελεσματικά να τον εμποδίσουν και να τον ελέγξουν μεσο-μακροπρόθεσμα.

Ας δούμε πως έχουν τα πράγματα: Έως τώρα κυριαρχούν η αμφισβήτηση οργάνωσης των υπηρεσιών, των μέσων και η διαφωνία στους στόχους. Η δυσπιστία των πολιτών στα περί λύσεων και βιώσιμων πολιτικών είναι η αχίλλειος πτέρνα των κυβερνήσεων που καθιστά και ακανθώδη την συμφωνία στην Ευρώπη. Κάποιες -ως ένα βαθμό και η δική μας- ίσως το καταφέρουν να πείσουν δεδομένου και των ανοιχτών συνόρων της χώρας. Στην περίπτωσή μας είναι εξαιρετικά δύσκολο το κλείσιμο, που υποστηρίζουν ορισμένοι, γιατί δεν έχει καμία πιθανότητα να δώσει λύση, αφού δεν πρόκειται να αντέξει τη δοκιμασία του χρόνου. Από το 2015 καταγράφονται αποτελέσματα αφού ο αριθμός των παράνομων μεταναστών έχει μειωθεί κατά τα δύο τρίτα. Οι συμφωνίες που έχουν συναφθεί με τις χώρες διαμετακόμισης και καταγωγής, κλιμακώνουν την ευρωπαϊκή βοήθεια και τον έλεγχο στις πύλες εισόδου και όχι μόνο. Κάθε λογικός και ψύχραιμος από εμάς γνωρίζει ότι μόνο με την πάροδο του χρόνου το άθροισμα αυτών των μέτρων φέρνουν αποδεκτές καταστάσεις.

Δυστυχώς όμως τα στοιχεία αυτά λείπουν από τον δημόσιο διάλογο σε εθνικό επίπεδο. Στο διάστημα αυτό όμως οι εθνικιστές και οι δεξιοί εξτρεμιστές αμφισβητούν την ικανότητα των ευρωπαικών δημοκρατιών να ανταπεξέλθουν σε όλο και πιο περίπλοκα προβλήματα. Αποσιωπούν όμως και κρύβουν ότι τέτοια φαινόμενα δεν αντιμετωπίζονται και δεν εξαρτώνται απλώς από εθνικές λύσεις. Η πολυπλοκότητα και η αλληλεξάρτηση είναι οι καθημερινοί περιορισμοί και εξισώσεις. Ο απλοϊκός λόγος ή η “αποστειρωμένη καθαρότητα” της φασίζουσας δεξιάς συνιστά υποβάθμιση της νοημοσύνης μας και μας θεωρεί αφελείς.

Η Ευρώπη έχει αδυναμίες αλλά και επιτυχίες. Τώρα έχει και πολλούς εχθρούς στην Ανατολή αλλά και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Το πραγματικό διακύβευμα στις εκλογικές αναμετρήσεις στην Ευρώπη είναι οι ελευθερίες και η αλληλεγγύη, η ευημερία των λαών, η ισχυρή παρέμβαση στην διεθνή σκηνή για την Ειρήνη. Η άρνηση και ο κυνισμός στον αγώνα εξουσίας πρέπει να απομονωθεί μέχρι να αποσυρθεί από τον πολιτικό πολιτισμό και ιδιαίτερα από την Ευρωπαϊκή ταυτότητα.

Η πολιτική έχει νόημα και χρησιμότητα στους καιρούς, ειδικά όταν είναι μεταβατικοί όπως οι τωρινοί, όταν στις ιδέες δίνονται οι μάχες και οργανώνονται οι πολίτες με σχέδιο στην υπεράσπιση και κατάκτηση δικαιωμάτων για τον άνθρωπο. Έχουμε ιστορικό χρέος να σταθούμε απέναντι σε πεποιθήσεις που στο όνομα του έθνους παρανοούν τα ατομικά και συλλογικά δικαιώματα προς όφελος της πιο ακραίας κερδοσκοπίας μέσω της ακραίας  πατροδικοπηλείας. Ένας αγώνας δρόμου που πρέπει να ζυγίζουμε περισσότερο τις επιλογές από την οπτική της πραγματικής προόδου.

Κατηγορία Αρθρογραφία
Δευτέρα, 01 Οκτωβρίου 2018 20:48

Σκιές στον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης!

 Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Στοιχειώνουν ξανά τα μισαλλόδοξα, εθνικιστικά κόμματα στην Ευρώπη. Και σε αυτό το περιβάλλον και η δική μας χώρα δίνει το θλιβερό παρόν. Και το μέλλον σκοτεινιάζει.

Εδώ, όπου η δημόσια σφαίρα κατακλύζεται από εικόνες “αυτοδικίας” απο την απόπειρα ληστείας στο κοσμηματοπωλείο με τον θάνατο του νεαρού και τις συνθήκες στον καταυλισμό της Μόρια, η αντίστοιχη έκφραση παρακμής της πολιτικής -παρά το αποκρουστικό προφίλ, την αραχνιασμένη γλώσσα και το θλιβερό πήγαινε  έλα από τα έδρανα στο εδώλιο- φλερτάρει με την τρίτη θέση. Η αποδοχή εκ μέρους αυτών των κομμάτων του οικονομικού νεο-φιλελευθερισμού και το σάρωμα των δικαιωμάτων τους “δίνει το εισιτήριο” από μερίδα του κεφαλαίου για την κυβερνητική εξουσία σε χώρες.

Αυτό το ροκάνισμα αξιών δεν είναι έργο μόνο του ερπετού αλλά και δημιούργημα ορισμένων δυνάμεων που γέννησαν την κρίση και επιδιώκουν να εκμεταλλευτούν την πραγματικότητα μείωσης δικαιωμάτων. Με όχημα την αντι-μεταναστευτική ρητορική η Ακροδεξιά δεν απέκτησε μόνο εκλογικά ποσοστά αλλά αξιώνει και ρόλο ειδικά στην κεντροδεξιά. Στην Αυστρία είναι στην κυβερνητική συμμαχία, η Λέγκα με την Forza Italia, είναι η κυρίαρχη δύναμη (37%) στην Ιταλία. Στο εσωτερικό της Δεξιάς πήρε κεφάλι με 18% με την Forza Itallia στο 14%. Από την Δυτική στην Ανατολική Ευρώπη στην Ουγγαρία: το 2010 το ακροδεξιό Jobbik είναι στην Βουλή και επηρεάζει την ατζέντα με το τρίπτυχο: “Θρησκεία, Οικογένεια, Τάξη”. Ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Ορμπάν όταν είδε τα ποσοστά του να υποχωρούν προκάλεσε την ΕΕ με το μεταναστευτικό και τα εκτίναξε και πάλι.

Από τον Ευρωπαϊκό Βορρά στον Νότο η οικονομική κρίση αποτελεί το υπέδαφος και το μεταναστευτικό γίνεται η “ομπρέλα” κάλυψης του πραγματικού ιδεολογικού και πολιτικού επιδιωκόμενου των φασιστικών κομμάτων. Η "Εναλλακτική για τη Γερμανία" αυξάνεται και προκαλεί ανατριχίλα όχι μόνο στην Μπούντεσταγκ αλλά και ευρύτερα στον κόσμο, που δεν θέλει να ξεχνά ή να διαγράφει την ιστορία και τα δεινά που επέφερε ο ναζισμός. Στην Ολλανδία ο Βίλντερς, ονομαζόμενος και “Πάπας της Ευρωπαϊκής Ακροδεξιάς”, εκτιμάται ότι έχασε την πρώτη θέση εξαιτίας της αστοχίας στην Ολλανδο-Τουρκική κρίση και την υιοθέτηση ενός προφίλ “Ευρω-Τράμπ” στην προεκλογική περίοδο. Η Λεπέν ως “ιερή αγελάδα” της Ακροδεξιάς ετοιμάζεται για πιο επιθετική επαναφορά. Και οι εκπλήξεις: Δανία και Σουηδία, όπου η άνοδος των φασιστών “δεν γίνεται πιστευτή ούτε από τους ίδιους”. Στο σώμα και τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης από την Μ. Βρετανία, το Βέλγιο στην Λετονία, την Λιθουανία, την Νορβηγία, την Βουλγαρία, την Φινλανδία αφήνει σημάδια το πέρασμα του “φιδιού” και χύνει το “δηλητηριώδες γάλα του” με τον οπισθοδρομικό ευρωσκεπτικισμό του ενάντια στην αλληλεγγύη, την οικονομική στήριξη χωρών για την αντιμετώπιση της κρίσης, την ξενοφοβία.

Υποδύονται τον υποστηρικτή του λαού όταν σκοπεύουν ενάντιο στα βασικά στοιχεία της δημοκρατίας: την κοινωνική δικαιοσύνη, την συνοχή, τα ανθρώπινα δικαιώματα και το σύνολο των αξιών που δημιουργούν και προάγουν τον πολιτισμό στις κοινωνίες. Κουβέντα όμως για τον πραγματικό εχθρό της δημοκρατίας, των ανθρώπων, της ασφάλειας, της ειρηνικής συνύπαρξης και ευημερίας. Έτςι μιλούν για την πολυπολιτισμικότητα αλλά όχι και για τα ισχυρά συμφέροντα που ανακάμπτουν πιο απειλητικά και επιδιώκουν την επανάκτηση όσων προνομίων τους αφαιρέθηκαν από τον μεταπολεμικό Κεϋνσιανισμό. Ένα consensus - υπόδειγμα για να βρούμε το New Deal που είναι αναγκαίο και, πλέον, επείγον για την πρόοδο των κοινωνιών και των ανθρώπων στα σύγχρονα δεδομένα του 21ου αιώνα!

 

Κατηγορία Αρθρογραφία

 Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Οι αλλαγές στην εργασία και πιο συγκεκριμένα στην σύνθεση και την μορφή της εργατικής τάξης -με την μείωση των χειρωνακτών- έφερε τις σύγχρονες πολιτικές, κοινωνικοοικονομικές εξελίξεις και καταστάσεις έξω από τις παραδοσιακές προσεγγίσεις, αναλύσεις και προβλέψεις.

Ο Μαρξ διείδε μεγάλα “ταξικά κόμματα” σε ένα στάδιο ανάπτυξης της εκβιομηχάνισης -αν και αυτά λειτουργούσαν πιο πολυσυλλεκτικά και εκτός των περιορισμών μιας τάξης- που καταγράφηκαν τον 20 αιώνα ως λαϊκά και συνέβαλλαν στην διεύρυνση κατακτήσεων υπέρ της εργασίας. Συνδέθηκαν με την παράδοση των εργατικών αγώνων και μαζικές παρεμβάσεις της εποχής τους: Εργατικό κόμμα Βρετανίας, Αριστερά στην Γαλλία, Ιταλία, την Γερμανία ή το εργατικό κίνημα στις ΗΠΑ κ.ά.. Απέκτησαν επιρροή, “γόητρο” και βασίστηκαν στην κληρονομιά και τις προσδοκίες της εργατικής τάξης. Στο πλαίσιο αυτό δομήθηκε η οργάνωση και το μοντέλο σχέσεων με κινήματα, πολίτες, κοινωνία.

Η πτώση του υπαρκτού “σοσιαλισμού” και του παγκόσμιου διπολισμού, ο ιδεολογικός, πολιτικός, ηθικός εκφυλισμός, ο διαχειριστικός αυτο-εγκλωβισμός και η τεχνολογική έκρηξη “έφεραν σε παρακμή” την βάση ανάπτυξης τους, οδήγησαν στην κρίση την σοσιαλδημοκρατία ή την αριστερά και “επέτρεψαν” την κυριαρχία των νέο-συντηρητικών στην Ευρώπη. Και ενώ οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να κατακτήσουν το ρόλο της μοναδικής ηγέτιδας δύναμης στον πλανήτη και η Ευρώπη έχει “κολλήσει” η δύναμη των προοδευτικών εναλλακτικών πολιτικών είναι σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο χαμηλή και ειδικά στην οργάνωση και ανασυγκρότηση των σχέσεων με τα νέα ή παλιά στρώματα εξαρτημένης εργασίας. Αντίθετα η “εναλλακτική” των μορφωμάτων και των πιο σκοταδιστικών πλευρών της δεξιάς “παίρνει κεφάλι” από τους νέο-συντηρητικούς αφού στον οικονομικό τομέα ασπάζεται τον νεοφιλελευθερισμό στην πιο ακραία μορφή -12ωρο κλπ- ως συνθήκη αποδοχής τους στην εξουσία από κατεστημένες δυνάμεις, δηλαδή το νήμα της παγκοσμιοποίησης των ισχυρών και του προστατευτισμού -στο όνομα του έθνους- των συμφερόντων τους. Πατριδοκάπηλα καλλιεργούν τον φόβο για το κύμα προσφύγων, διαιρούν την Ευρώπη και χτυπούν την αλληλεγγύη εντός των κοινωνιών, την ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ λαών και κρατών.

Η ύπαρξη ενός λαϊκού και ευρύτερου κοινωνικού κινήματος, η παρέμβαση του σε όλα τα πεδία της ευρωπαϊκής, εθνικής και κοινωνικής πραγματικότητας είναι επείγουσα και αναγκαία. Η δημοκρατία δεν πάει μόνο με εκλογές, χωρίς συλλογικότητες και ενεργούς πολίτες. Ποιές επιλογές και τρόποι μπορούν να δημιουργήσουν ένα ευρύ τέτοιο πολιτικό και λαϊκό κίνημα; Η υπέρβαση του φόβου που οδηγεί στο “διασφαλίζω τον εαυτό μου ανταγωνιστικά με τον διπλανό”. Επομένως αλληλεγγύη, συνεργασία, συναγωνισμός το πρώτο. Η αντιμετώπιση των ανισοτήτων πρόσβασης στην εκπαίδευση ως “εισιτήριο” στην εργασία ή της “αξιολόγησης” που θεσμοποιείται από διαμεσολαβητικά ή εμπορικά συστήματα ( όταν διαφημίζονται διδακτορικά ή μεταπτυχιακά για ευκαιρίες “πλουτισμού»). Γνώση, κατάρτιση, δεξιότητες χωρίς εμπόδια το δεύτερο. Και νέοι θεσμοί εμβάθυνσης της δημοκρατίας με άμεσες μορφές στις τοπικές κοινωνίες, αναδιοργάνωση συνδικάτων και φορέων με αναφορά και δομές σε επίπεδο δήμου για ενιαίους, λειτουργικούς δεσμούς-αρμούς για ανάπτυξη σύγχρονων ευρύτερων, κοινωνικών και όχι στενά επαγγελματικών δράσεων η τρίτη και κινητήριος συνθήκη.

Διανύουμε μια ιστορική φάση όπου αποδιαρθρώνεται συστηματικά η εθνική εξουσία από υπερεθνικές αποφάσεις, όργανα, ενώσεις -και συχνά με τον παραλογισμό του νεοφιλελεύθερου σχεδίου - και οι μετατοπίσεις ισχύος συνθέτουν ένα νέο παζλ (με Κίνα, Ινδία κ.ά. ως αναδυόμενους οικονομικούς παίκτες) όπως και οι νέες μορφές διαστρωμάτωσης της εργασίας και των κοινωνιών.

Η δυνατότητα νέας οργάνωσης μέσω αξιόπιστων πολιτικών δικτύων, ενίσχυσης της δημοκρατίας, της ταυτότητας, του πολιτισμού και της επανόδου της κοινωνικής πρωτοβουλίας και του ελέγχου των πολιτών στο γίγνεσθαι, δηλαδή να ξαναπάρουμε στα χέρια μας την ζωή μας, είναι η επαναδημιουργία σχέσεων και δυναμικής η οποία ή έχει βάση και αφετηρία τις τοπικές κοινωνίες ή γενικά, απρόσωπα και αφηρημένα δεν πρόκειται να υπάρξει!

Κατηγορία Αρθρογραφία
Δευτέρα, 06 Αυγούστου 2018 09:51

“Κύκλοι περί ανέμων και υδάτω” !

 

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Ατελείωτη ακόμη η τραγωδία. Από τους πολλούς που μιλούν και συμμετέχουν σε τηλεοπτικούς διαλόγους χωρίς ή με μερική πληροφόρηση ή με σκοπιμότητα, με δυσκολία μπορείς να διακρίνεις την αλήθεια στα αποκαΐδια.

Το σύγγραμμα του Ιπποκράτη “περί ανέμων και υδάτων”: “Αν μια πόλη είναι εκτεθειμένη στους θερμούς ανέμους...”. Εδώ ας μου επιτραπεί η ασέβεια της παράφρασης για τα “κεφάλια αρκετών -υπεύθυνο-ειδικών και μη δημοσιολογούντων και συντακτών δελτίων,- αλλά όχι των κατοίκων (όπως αναφέρει το αρχαίο κείμενο) “είναι υγρά και γεμάτα φλέγμα”.

Απο την αρχαιότητα στην σύγχρονη νοηματοδότηση- “παρακάμπτοντας” την κυβερνητική περιδίνηση ή το κομματικό γαιτανάκι της “στάχτης”-

συναντάς παρελθόν αρετών που συμβάλλουν στην άμβλυνση των επιπτώσεων και στην προστασία από επικίνδυνα φαινόμενα.

Στην εποχή μας η υψηλή τεχνολογία αναπτύσσεται για να αποκαλύψει και να αντιμετωπίσει άρρωστα συστήματα. Ωστόσο έχουμε “ξεχάσει” ή “αγνοούμε” τα χαρακτηριστικά τόπων, όπου σαναπτύχθηκαν οι ανθρώπινες δραστηριότητες πριν από εκατοντάδες χρόνια, και την εξέλιξη στις χρήσεις γης. Το Μάτι είναι ένας παραθεριστικός οικισμός που δημιουργήθηκε την δεκαετία του ´60 και άρχισε η ένταξη του στο σχέδιο πόλης μόλις το 2006. Ανάμεσα στην Ραφήνα, όπου οικοδομήθηκε το 3200 π.χ. ο προϊστορικός οικισμός του Ασκηταριού, και την Νέα Μάκρη, που δημιουργήθηκε το 1920, όπου κατέφυγαν πρόσφυγες από την Μικρά Ασία και αντιμετώπισαν αντιξοότητες στους βάλτους μιας αγροτικής περιοχής, μέχρι η εκβιομηχάνιση και η αστικοποίηση δώσουν την σημερινή μορφή. Τους καλοκαιρινούς μήνες 5πλασιάζεται ο πληθυσμός. Το ιστορικό καταδεικνύει ότι το πρόβλημα δεν προήλθε, πρωτίστως, από αυθαίρετα αλλά από την μη ανάλογη διασφάλιση οργάνωσης (με κατεδάφιση αυθαιρέτων ή “νομιμων” που έκλεισαν διοδους) και διαχείρισης από τέτοιες απειλές που γυροφέρναν τα τελευταία χρόνια. Προφανώς και οι κάτοικοι ή οι επισκέπτες δεν έχουν αλλάξει την σχέση τους με το περιβάλλον. Η κλιματική αλλαγή ή η αστικοποίηση ή το μικροκλίμα, δεν έχουν ευθύνη για την αδυναμία ασφαλούς δικτύου για τους πολίτες και διάσωσης του τοπίου.

Η “ταύτιση” της πολιτικής προστασίας με την πυρόσβεση, της πρόληψης με την καταστολή, έχει οδηγήσει σε σύγχυση ορισμένους κρίσιμους παράγοντες σε ρόλους κλειδιά και σε αδράνεια αφού έως χθες “αρκούνταν στην άποψη” ότι οι φωτιές σταματούν όταν το πολύ πολύ καεί το δάσος. Από την νιρβάνα αυτή δεν ξύπνησαν με την αντίστοιχη εμπειρία της Ηλείας. Αν εδώ προστεθεί ο χαμηλός συντονισμός, η επιχειρησιακή ανικανότητα της φυσικής ηγεσίας ειδικών σωμάτων (άλλο οι επιτελείς πχ της πυροσβεστικής και μάλιστα από τα γραφεία και άλλο ο Πυροσβέστης πρώτης γραμμής που όλοι και όλες σεβόμαστε) γίνεται φανερό το μέγεθος της ευθύνης της φυσικής ηγεσίας -αλλά και της πολιτικής- για αναξιοκρατικές επιλογές, ανεπάρκεια εποπτείας και ελέγχου. Μόνο και μόνο οι δημόσιες δηλώσεις αρμοδίων είναι αποκαλυπτικές για την έλλειψη αντίληψης, πληροφόρησης ή χειρότερα για την συγκάλυψη ευθυνών σχετικά με σημαντικές πτυχές: τόσο για “τα πρίν” δηλαδή την γνώση, πρόληψη, προετοιμασία περιοχών υψηλού κινδύνου όσο και για “τα κατά” την εξέλιξη των δραματικών γεγονότων.

Και επειδή έχουν σημασία οι οικισμοί, κάθε τόπος ή τοπίο που φιλοξενεί ανθρώπινες, κοινωνικές ή περιβαλλοντικές αξίες σε ευρύ σύνολο είναι χρήσιμη η εργαλειοθήκη που μας κληρονόμησαν οι προγονοί μας. Και είναι απτή σε αρχές και μεθόδους, τεχνικές του

“δήμου” : συνδυασμός προσεγγίσεων, ανθρώπινες και λειτουργικές διαδικασίες, συν-παραγωγή ενεργειών και δράσεων., εκπαίδευση από το σχολείο, κοινωνική εργασία κά.  Αντίθετα με εξουσιαστική υπεροψία, εντολές, εγκυκλίους, γραφειοκρατική νοοτροπία δεν αλλάζει τίποτε, δεν δημιουργείται η κρίσιμη μάζα που κινητοποιεί την κοινωνία για να ενεργοποιεί γρήγορα τα “αντανακλαστικά” συστημάτων ή μηχανισμών. Πρόκειται δηλαδή για διαφορετική πολιτική κουλτούρα, για “αφίππευση” πολιτικών και αυτοδιοικητικών από καρέκλες και βηματισμό μαζί με τους πολίτες. Όλα τα άλλα είναι σενάρια επί χάρτου, κύκλοι περί ανέμων και υδάτων!

Κατηγορία Αρθρογραφία
Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018 21:41

Αυτή η λέξη από «Δ» !

 

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Δημοκρατία: 44 χρόνια από την πτώση της δικτατορίας. Από τα συνθετικά “δήμος” και “κράτος” δηλ. συνέλευση και κυριαρχία. Επινοήθηκε τον 5ο πχ αιώνα στην αρχαία Αθήνα σε αντιδιαστολή με την μοναρχία, την αριστοκρατία και την ολιγαρχία. Στο έδαφος αυτής της κληρονομιάς και των σκληρών εμπειριών δικτατοριών και ξενόφερτων παρεμβάσεων άρχισε η μεταπολίτευση.

Με οργάνωση, μαθητικό και φοιτητικό κίνημα, ΔΑΠίτες, ΚΝίτες, ΠΑΣΠίτες, Ρηγάδες, Β' Πανελλαδικάριους, ΠΠΣΠίδες, σε όλα τα χρώματα και όλους όσους πιστεύαμε στον ορισμό ότι “πηγή κάθε εξουσίας είναι ο λαός” -καταγράφεται ως μακροβιότερη περίοδος αποδοτικής δημοκρατίας- με αναζητήσεις και μάχες ιδεών σε ατέλειωτες συνελεύσεις, πολυήμερα αμφιθέατρα, μαζικές συγκεντρώσεις. Το αν μπορεί ο “καπιταλισμός να συμβιώσει με την Δημοκρατία” ή η ρήση Πουλατζά: “ο σοσιαλισμός ή θα είναι δημοκρατικός ή δεν θα υπάρξει καθόλου” στο επίκεντρο της πάλης δεξιάς-αριστεράς και μεταξύ αριστεράς. Αντιιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις, εκδημοκρατισμός, κινήματα ειρήνης, εθνικά θέματα στην ημερήσια διάταξη, τα ψηφίσματα και τα τραπεπεζάκια, το κλίμα της δίψας για πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά δικαιώματα, ανεξαρτησία κατασκεύαζαν την εποχή των αγώνων και αισιοδοξίας.

Η τροφοδότηση της ελπίδας και “ματαίωσή” της, η σταθερότητα της δημοκρατίας και η εμβάθυνση, η προσδοκία αλλαγής, είναι το ρυθμιστικό και ανατρεπτικό πλαίσιο που πορεύτηκαν προδικτατορικές γενιές: του 114, των Λαμπράκηδων, του ανένδοτου που συνδαυλίστηκαν με την αντίσταση, το Πολυτεχνείο και μπόλιασαν την γενιά της αλλαγής. Σιγά-σιγά όμως τα κινήματα χειραγωγήθηκαν από τα κόμματα, οι ιδέες αφυδατώθηκαν σε μηχανισμούς, στο κομματικό και εξουσιαστικό παιχνίδι διαιρέσεων. Τα μέσα του ´90 η παγκοσμιοποίηση και οι γιάπηδες αναδύονται αντιθετικά στο πνεύμα, τις ιδεολογίες, τον πλουραλισμό. Επιδιώκουν να φορμάρουν τις μορφές διακυβέρνησης σε θεωρίες μονόδρομων. Έτσι από τους “αμίλητους” έξω από τα μπαράκια, τους όρθιους στις πλατείες, καταλήξαμε μαζί με την κρίση στην μελαγχολική Δημοκρατία, τους θυμωμένους και αγανακτισμένους γενικώς και προς κάθε κατεύθυνση. Η δημοκρατία έγινε “μισητή” από ένα τμήμα πολιτών γιατί η οργή για την μνημονιακή “υποδούλωση” και την αναστολή των λειτουργιών της δαιμονοποιεί την ίδια με βάση ελαττώματα, ανικανότητες, ανηθικότητες, πολιτικές προσώπων και κυβερνήσεων μετά την ένταξη στο ευρώ και την κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού τομέα που γέννησε την κρίση.

Η αποχή, η αδιαφορία, η μη συμμετοχή στα κοινά, η αδράνεια είναι μακράν το πρώτο κόμμα. Η ψήφος προβάλλεται ως μόνο όπλο της Δημοκρατίας, για να αντιμετωπιστεί η αδικία και αποδεικνύεται ότι δεν αρκεί για να αντισταθεί και να μεταβάλει την μοίρα μας. Ο φόβος που καλλιεργούν πλευρές της δεξιάς, η Ακροδεξιά ή η βία, όπου συμβαδίζουν εδώ και ομάδες “αριστερών εξεγερμένων”, ουσιαστικά οδηγούν στον θρίαμβο των εκλογικών και μόνο ποσοστών-αριθμών και “μεταβάλλουν” την ψήφο κάθε ξεριζωμένου, γνωστικού ή μή σε μια “πατάτα μέσα σ' ένα τσουβάλι πατάτες” όπως υπογραμμίζει ο Μαρξ γιατί καθιερώνει τεχνητούς διαχωρισμούς και εμποδίζει την χειραφέτηση των ανθρώπων .

Έτσι η Δημοκρατία “δεν ασκείται από τον λαό για τον λαό”. Πέρα από αναλυτικές ταξινομήσεις (αντιπροσωπευτική , άμεση, προεδρική, φιλελεύθερη, κοκ) με ιδιαίτερη σημασία στα σύγχρονα ζητήματα: λήψη αποφάσεων, υπερεθνικά όργανα και ενώσεις κρατών, η Δημοκρατία στην Ευρώπη είναι πολύπλοκη ιστορία καθώς προϋποθέτει νέες δομές, αποτελεσματικές μεθόδους και διαδικασίες. Δύσκολοι καιροί γιατί η συσχέτιση της Wall Street, των αγορών, της οικονομίας και της παγκοσμιοποίησης που εξελίσσονται μαζί με την δημοκρατία, που είναι σε ύφεση ή δέχεται πολύ εχθρότητα, είναι ζωτική για το μέλλον του πολιτισμού. Απαιτούνται ένα συν ένα «Δ» δηλ. Δημιουργική Δημοκρατία. Συνθέσεις, λύσεις, ιδέες, έργο, ποιότητα σε κάθε πράξη, ώθηση της Δημοκρατίας σε ένα κόσμο που όλο και πιο πολύ η λειτουργία της θα σχετίζεται με τη γνώση, την νοημοσύνη, τον έλεγχο της τεχνολογίας, την διάχυση των επιτευγμάτων της!

 

Κατηγορία Αρθρογραφία
Σελίδα 1 από 8

Επικοινωνήστε μαζί μας στο vimapoliti@gmail.com ή απευθείας στην φόρμα επικοινωνίας

Please, enter your name
Please, enter your e-mail address Mail address is not not valid
Please, enter your message