Αποχώρησε από τη Φουρνά Ευρυτανίας, έπειτα από δύο χρόνια παραμονής, η πολύτεκνη οικογένεια με έξι παιδιά, η οποία είχε εγκατασταθεί στο ορεινό χωριό στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας «Νέα Ζωή στο Χωριό».

 Η πολύτεκνη οικογένεια με τα 6 παιδιά που αποχώρησε από τη Φουρνά Ευρυτανίας, όπου είχε εγκατασταθεί μέσω της πρωτοβουλίας «Νέα Ζωή στο Χωριό», καταγγέλλει κοινωνικό αποκλεισμό, οικονομικές δυσκολίες, περιστατικά bullying σε βάρος παιδιού και δύσκολες συνθήκες διαβίωσης. Η πρόεδρος της πρωτοβουλίας, Παναγιώτα Διαμαντή, διαψεύδει τις καταγγελίες, υποστηρίζοντας ότι η οικογένεια έλαβε εκτεταμένη στήριξη και ότι το πρόγραμμα είναι επιτυχημένο για άλλες οικογένειες.

Η οικογένεια, αναχώρησε με προορισμό τη Νάξο, καταγγέλλοντας ότι κατά τη διάρκεια της παραμονής της αντιμετώπισε κοινωνικό αποκλεισμό, οικονομικές δυσκολίες και έλλειψη της απαιτούμενης στήριξης από την τοπική κοινωνία.

 Παράλληλα, η μητέρα της οικογένειας, Βασιλική Εμμανουήλ, έκανε λόγο για περιστατικά bullying σε βάρος του παιδιού της, αλλά και για ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες διαβίωσης στην κατοικία όπου μετακόμισαν.

 Η υπόθεση έχει προκαλέσει συζήτηση γύρω από το εγχείρημα της εγκατάστασης οικογενειών σε μικρές και ορεινές κοινότητες, με τις δύο πλευρές να δίνουν διαφορετική εικόνα για τη στήριξη που παρασχέθηκε στην οικογένεια και για τα προβλήματα που προέκυψαν κατά τη διάρκεια της διετούς παραμονής της.

«Δεν στηριχτήκαμε από την αρχή σωστά»

Η Βασιλική Εμμανουήλ, η μητέρα της οικογένειας και πρώην κάτοικος στη Φουρνά, έκανε λόγο για σοβαρά οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπιζαν κατά τη διάρκεια της παραμονής τους στο χωριό, καθώς και για bullying σε βάρος του παιδιού τους.

Όπως είπε η ίδια, όταν το κατήγγειλαν στις Αρχές, μια μερίδα των ντόπιων αντέδρασε εχθρικά, μποϊκοτάροντας το κατάστημα εστίασης που η οικογένεια είχε ανοίξει με δικά της έξοδα.

«Σίγουρα ήταν το οικονομικό. Όταν πήγαμε δεν είχαμε το μαγαζί. Όντως, η «Νέα ζωή στο χωριό» τον πρώτο χρόνο ήτανε δίπλα μας και από θέμα ενοικίου. Από εκεί και πέρα, έπρεπε να σταθούμε εμείς στα πόδια μας, παλέψαμε με το μαγαζί. Δεν ήταν μόνο το οικονομικό, ήταν ότι δεν στηριχτήκαμε και με το σπίτι και με το μαγαζί. Δεν στηριχθήκαμε από την αρχή σωστά και το κερασάκι στην τούρτα ήταν και το bullying που πέρασε το παιδί μας».

«Όταν μίλησε το παιδί ότι πέρασε κάποιες καταστάσεις στο χωριό, το χωριό δυστυχώς έβαλε μια στάση ότι δεν πρέπει να έρθουν στο μαγαζί, γιατί θεωρούσαν ότι ο ξένος προσέβαλε τον ντόπιο».

«Ζούσαμε με τα ποντίκια»

Την ίδια στιγμή οι γονείς κατήγγειλαν τις εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες διαβίωσης στο σπίτι όπου μετακόμισαν, κάνοντας λόγο για εισροή νερών και χιονιού από τη σκεπή, προβλήματα θέρμανσης και παρουσία ποντικιών, γεγονός που τους ανάγκασε να φύγουν από το χωριό.

«Φύγαμε γιατί δεν μπορούσαμε να ανταπεξέλθουμε και δεν μπορούσαμε να συνεισφέρουμε στα παιδιά. Από τη στιγμή που εμείς έχουμε και μια αξιοπρέπεια, Που κάποια στιγμή πρέπει να την κρατήσεις αυτήν την αξιοπρέπεια και από τη στιγμή που δεν μπορείς να ανταποκριθείς στο να ταΐσεις τα παιδιά, δεν θα χτυπήσεις την πόρτα να ζητήσεις μία βοήθεια. Χτύπησα την πόρτα ότι δεν είναι ωραίο αυτό που κάνουν στο μαγαζί γιατί δε χτυπάνε μια επιχείρηση, χτυπάνε μία μάνα που δεν μπορούσε να ταΐσει τα έξι παιδιά της».

«Μπήκαμε σε ένα σπίτι που μένανε αρουραίοι και ο μάστορας ο ίδιος γύρισε και είπε ‘εδώ δεν μένουν ούτε κότες’. Ζούσαν τα παιδιά με μία ξυλόσομπα, η οποία δεν τοποθετήθηκε σωστά και τα νερά και τα χιόνια έμπαιναν όλα μέσα. Ζούσαμε με τους αρουραίους και το παιδί συνέχεια ήταν στο γιατρό».