Δύο μαθητές, μία σημαία, ένας κραυγάζων συμβολισμός στα βουνά της Αργιθέας

Στην καρδιά της ορεινής Ελλάδας, εκεί που οι κορυφές της Αργιθέας αγγίζουν τον ουρανό, η φετινή 25η Μαρτίου δεν ήταν απλώς μια ημέρα μνήμης. Ήταν μια στιγμή βαθιάς, σχεδόν επώδυνης συγκίνησης. Στο Ανθηρό, την έδρα του Δήμου, οι επίσημοι προσκεκλημένοι και οι εναπομείναντες κάτοικοι δεν είδαν μια πολυπληθή μαθητιώσα νεολαία να παρελαύνει. Είδαν δύο μόνο μαθητές. Δύο παιδιά που κράτησαν τη σημαία ψηλά, εκπροσωπώντας όχι μόνο το σχολείο τους, αλλά την επιμονή μιας ολόκληρης περιοχής να παραμείνει ζωντανή.

Αυτή η παρέλαση, η τελευταία για το Δημοτικό Σχολείο Ανθηρού όπως όλα δείχνουν, δεν ήταν μόνο φόρος τιμής στους ήρωες του 1821. Ήταν μια πράξη ηρωισμού από μόνη της.

Το Μήνυμα πίσω από τον Εθνικό Ύμνο

Ο εορτασμός, που ξεκίνησε με τον σημαιοστολισμό και την επίσημη δοξολογία στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής, κορυφώθηκε με τον πανηγυρικό λόγο της δασκάλας κ. Αικατερίνης Ζευγαρά και τις απαγγελίες των μαθητών. Όμως, πίσω από τις λέξεις και τα τραγούδια, η σιωπή των βουνών έστελνε το δικό της μήνυμα.

Όπως τόνισε και ο Δήμαρχος Αργιθέας, κ. Ανδρέας Στεργίου, η ελευθερία που κερδήθηκε με αίμα πριν από δύο αιώνες, σήμερα μεταφράζεται στην ανάγκη για επιβίωση των ζωντανών κυττάρων της περιφέρειας. Η Αργιθέα δεν ζητά ελεημοσύνη· απαιτεί το δικαίωμα να έχει μέλλον, να έχει παιδιά στους δρόμους της και φωνές στα σχολεία της.

Η Πολιτεία ενώπιον των Ευθυνών της

Η εικόνα των δύο μαθητών στο Ανθηρό πρέπει να στοιχειώσει τους σχεδιασμούς των υπουργείων στην Αθήνα. Η πληθυσμιακή συρρίκνωση δεν είναι μια στατιστική σε ένα χαρτί, είναι η πραγματικότητα της ορεινής Ελλάδας που αργοσβήνει.

«Η ιστορία και η ταυτότητα της ορεινής Ελλάδας είναι αλληλένδετες με το μέλλον της χώρας», ήταν το κεντρικό συμπέρασμα των εκδηλώσεων.

Αν δεν υπάρξει άμεσα ένας ολοκληρωμένος σχεδιασμός για την ανάσχεση της φυγής και την ουσιαστική στήριξη των ορεινών δήμων, οι επόμενες εθνικές επέτειοι θα βρίσκουν τα μνημεία πεσόντων στεφανωμένα, αλλά τις πλατείες άδειες. Η Αργιθέα φέτος μας θύμισε πως η μεγαλύτερη επανάσταση που έχουμε να δώσουμε σήμερα είναι η επανάσταση της παραμονής στον τόπο μας.