Τρίτη, 16 Ιανουαρίου 2018 20:35

Επί ενός σχολίου!

 

 Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Ο φίλος Γιάννης Κ., άνθρωπος «φτασμένος» που θα έλεγαν οι παλιοί (δηλαδή πετυχημένος και αυτοδημιούργητος), για το άρθρο «Στους καιρούς των βαρελιών» και με αφορμή μία έρευνα για 1 εκ. αναποφάσιστους μου έγραψε: «Αντί να δουν πόσος δρόμος απαιτείται και με ποιο τρόπο θα καλύψουν τη διαδρομή από το πάτο του βαρελιού στην επιφάνεια, αυτοί κοιτάνε τον αντικατοπτρισμό του περιεχομένου του βαρελιού για να αποφασίσουν αν θα βγούν ή θα βουλιάξουν πιο βαθειά ...!».

Μαζί με την ανάγνωση έτρεχα ένα αρχείο σε κάποια στοιχεία για τον αγροτο-διατροφικό τομέα και άκουγα ένα ρεπορτάζ για τους τόνους των πλαστικών. Έτσι τα «συνδύασα» και είπα να δούμε τι «φροντίζουμε», τι «τρώμε» από το πιάτο μέχρι την πλαστική (πολιτική ή άλλη) σακούλα που «διχάζει» η «κατάργησή» της ενώ θα ‘πρεπε το αντίθετο, τι επιλέγουμε να «είμαστε».

Έστησα ένα «καθρέπτη» στη διεθνή πραγματικότητα με την αύξηση του πληθυσμού (35% τα τελευταία 25 χρόνια) και της κατανάλωσης τροφίμων (37% κατά κεφαλή) για να φέρω την «έκρηξη» των μελλοντικών αναγκών. Το 2050 η ζήτηση τροφίμων θα αυξηθεί (πάνω από 55%) αλλά εδώ κατέβηκε η παραγωγή, ανέβηκε το κόστος 50% (2008-2015) και κατηφόρισε 1 δις το αγροτικό εισόδημα. Τα χρόνια της κρίσης μειώθηκαν: 22,5% στο σκληρό σιτάρι, 16% ο αραβόσιτος, 30% οι πατάτες, 24% το ελαιόλαδο κά. Φαίνεται να «αγνοούνται» στην πράξη τα πολύτιμα της υπαίθρου για την ασφάλεια των πολιτών δηλαδή του φυσικού περιβάλλοντος ζωής σε χρόνια σοβαρών (φυσικές καταστροφές, κλιματική αλλαγή κλπ) απειλών. Η φροντίδα των φυσικών πόρων του εδάφους, των υδάτων, του αέρα και της βιοποικιλότητας της γής που αποτελούν την προϋπόθεση για διατροφικά προϊόντα.

Η «κοινή» πολιτική δεν είναι ο «αυτόματος» για αυτά (θέσεις εργασίας για νέους, επιστήμονες, φυσικούς πόρους κά) αν δεν υπάρξουν βήματα εισαγωγής των νέων τεχνολογιών και ανάπτυξη της «έξυπνης» γεωργίας και αναζωογόνηση της υπαίθρου. Εδώ προβληματίστηκα για ένα μείζον ζήτημα για το οποίο ποτέ δεν προσδιορίστηκε «στόχος βάσης» πχ: συμφωνούμε να γίνει η περιφέρεια-ύπαιθρος το σπίτι του 55 % των πολιτών της χώρας και όχι μόνο να λειτουργεί ως προορισμός για αναψυχή και τουρισμό; Αν ναι, το «πόθεν, πώς και πότε» μπορεί να «βρεθεί».

Ο Γιάννης στο εκτενές σχόλιό του θέτει ένα μέρος για τα θεμελιώδη, την φιλοσοφία ζωής, την νοοτροπία, τον πολιτισμό: «...Με άλλα λόγια κοιτούν το βαρέλι όχι ως μονάδα όγκου αλλά ως μαγικό καθρέπτη του πολιτικού τους ναρκισσισμού. Που περιμένουν να τους μιλήσει για να τους ψιθυρίσει πόσο σοφοί είναι στην ψήφο τους. Μου θυμίζουν ένα τσιτάτο στο Πανεπιστήμιο, ένα προβοκατόρικο σύνθημα που αναφερόταν σε κομματική νεολαία: ‘όταν ο άνθρωπος έδειχνε με το δάχτυλο το φεγγάρι, κοιτάζατε το δάχτυλο…' έτσι εγώ θα ευχηθώ να έχουμε περισσότερο μαθηματική σκέψη. Οι "πνευματικοί ταγοί του τόπου" πελαγοδρομούν ανάμεσα σε μνημόνια, προγράμματα και προστασία του ατσαλάκωτου προφίλ τους , για να το έχουν παρακαταθήκη ...όπου και αν κάτσει η μπίλια στη «ρουλέτα» που λέγεται Ελλάδα. Ελάχιστοι ... εκφράζουν τις απόψεις, κρατούν τον εγκέφαλο ζωντανό μπάς και δώσει εντολή να ανακάμψει το «πτωματοποιημένο» κορμί και ξανασταθεί στα πόδια του...»!

Αγαπητέ Γιάννη, δεν ξέρω αν και πόσο τα κατάφερα με τα «μαθηματικά» και αν γράψαμε μαζί ένα άρθρο ή δύο. Ελπίζω να ετοιμαστούμε ως πολίτες να απαντήσουμε με πράξεις στα ερωτήματα και να αναμερίσουμε τα δάκτυλα που έχουν συνηθίσει να μας δείχνουν «αξιωματικά» και θέλουν να ακολουθούμε «άκριτα και αδρανείς»!

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Εκεί, δυό βήματα από το 20ο Γυμν., στην Στοά Μπρόντγουεη, που από τα μαθητικά χρόνια συναντιόμασταν, συνδέεται η ακμή και η παρακμή της πόλης και της σύγχρονης ζωής. Διάβασα ότι στολίστηκε και φωτίστηκε τα Χριστούγεννα και έσπευσα. Λιγοστή η κίνηση και εκτός από την ταμπέλα το φώς της τότε «νέας γενιάς» χάθηκε στην διαδρομή του χρόνου. Η προσπάθεια αναβίωσης είναι δυνατή και συμβολική για μια κοινωνία, δημοκρατία και χώρα που προσδοκούν να βγούν από το τέλμα, να πάρουν και πάλι την πάνω την βόλτα. Δηλαδή να μαζέψουμε κομμάτι - κομμάτι τα κομμάτια μας, όσα έχουν απομείνει.

Η «σταθερότητα» στο χαμηλό σημείο ισορροπίας μπορεί να μας πάει καλύτερα αλλά και χειρότερα. Από την προστασία της πρώτης ή κύριας κατοικίας έως τον φαύλο κύκλο του ασφαλιστικού η «καθαρή» έξοδος από το μνημόνιο είναι το ζητούμενο, δηλαδή έξοδος από την κρίση. Αυτό σημαίνει ουσιαστική αντιμετώπιση των σοβαρών και μεγάλων προβλημάτων: επενδύσεις ιδιαίτερα στην ανανέωση και τον εκσυγχρονισμό του κεφαλαιακού εξοπλισμού, την αύξηση του εργατικού δυναμικού και ειδικά στην αντιστροφή της μετανάστευσης των νέων, της υπογεννητικότητας και την γενική βελτίωση του βιοτικού επιπέδου. Επομένως χρειάζεται πολιτική και προοπτική πέρα από την ελάφρυνση του χρέους -που ίσως- το αφήγημα της κυβέρνησης περί «καθαρής» εξόδου να την «υπονομεύσει», αφού αν «μπορείς γιατί να ελαφρυνθείς;»

Το τι φταίει για τον κατήφορο; ας το ρίξουμε στο «ίσως το κρασί» που «έκανε» την πολιτική μηχανιστική ή ίσως η κουλτούρα της τραγωδίας ή ο Ζαρατούστρα που κάτι δεν είπε ή ο Αντίχριστος της αλαζονείας και του κυνισμού. Μπορεί οι συνοικίες και τα χωριά να έχουν εικόνα ερήμωσης ακόμη και τις γιορτές και η βουή της ορμής ανάταξης να μην ακούγεται ακόμη. Το ξέγνοιαστο γέλιο, η ανάσα ή η κραυγή του αδικημένου, τα κηρύγματα στα καφενεία, το βρίσιμο για πολιτικά πάθη ή οι «υπεράνθρωποι του αγώνα για τα δίκαια του λαού» φαίνεται να απουσιάζουν για να μετατοπίσουν τα μελλούμενα. Και ο Νίτσε να μην ζαλίζει με την «μυστική» γοητεία, ούτε αντάρτες ή πεταχτές κοπέλες να  συναντάς στην Στοά Αγίου Μελετίου και Κεφαλληνίας για να σε μεθούν. Μια ατμόσφαιρα και πραγματικότητα που μοιάζει «ανέλπιδη» αλλά είναι έντονη η αίσθηση ότι επιζητά μια «πονηρή θρησκεία» για να γεννήσει ελπίδα και όραμα. Ήδη τρέχει μια κομβική χρονιά με πολλές καμπές.

Τα βιβλία και η γνώση, η ιστορία πρέπει να ανοίγουν ορίζοντες και όχι να πυργώνουν σε τραπέζια ή βιβλιοθήκες. Έτσι και οι άνθρωποι χρειάζονται ορισμένες στιγμές με «αναίδεια» στο περιβάλλον να γίνονται απροσκύνητοι και να τολμούν σε κάθε Κυψέλη την ρωγμή στην ασχήμια.

Με την αισιοδοξία ότι δεν θάχουμε άλλα αυτογκόλ, (Σκοπιανό κα, δεδομένου ότι είναι πολλά τα ανοιχτά μέτωπα), μπορεί έστω με την αδύναμη αφετηρία να γίνουν βήματα ανόδου και όχι λίμνασης ή νέας πτώσης. Απαιτείται μάχη, μυαλό και θαρρετός λόγος και ακόμη και «θρασσεμένη» πράξη από τους πολίτες, γιατί όπως δείχνει και η προσπάθεια στην Στοά Μπρόντγουεη τίποτα δεν είναι παράτολμο στην δημιουργία. Η πρόοδος θεμελιώνεται με ενεργούς και παρόντες πολίτες όπως ο χρόνος δείχνει, διδάσκει και κρίνει!

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος 

Με τις εικόνες, τις εμπειρίες, την γνώση, τους προβληματισμούς των έως τώρα γεγονότων και βιωμάτων στην αυγή του νέου χρόνου ίσως πρέπει να κοιτάξουμε πιο βαθειά την πορεία της ανθρωπότητας, την στάση και το νόημα, την αξία που δημιουργούμε στην ζωή.

Μπορεί τις μέρες αυτές επί του «συνολικού» απολογισμού της χώρας, της Ευρώπης, του κόσμου να παρακολουθήσαμε ή να ακούσαμε πολλά. Ωστόσο δύσκολα αναγνωρίζονται στην πραγματικότητα και αντικειμενικά θετικά βήματα. Από την οικονομική κρίση, την διακυβέρνηση, τον πόλεμο, την τρομοκρατία, την κλιματική αλλαγή και τις φυσικές καταστροφές, την ύπαρξη ανελεύθερων και σκοταδιστικών καθεστώτων μέχρι τις πλαστικές «πολιτοκο-εμπορικές» χρήσεις ιδεολογιών ή την κουλτούρα των σκουριασμένων συμπεριφορών και έως την επανεμφάνιση τόσο ωμά του «δίκαιου» των ισχυρών στις διεθνείς ή διακρατικές σχέσεις αβίαστα προκύπτει το ερώτημα: που πάμε; Αν και τι μπορούμε να κάνουμε; Γιατί η επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο δεν αποτελεί το όπλο για ένα καλύτερο και ειρηνικό μέλλον στον πλανήτη;

Είναι θέματα των «ειδικών», των «πολιτικών» ή των διανοούμενων που σιωπούν αν -στην πραγματικότητα- δεν συμβάλλουν δίνοντας ιδεολογικό άλλοθι στην κυριαρχία τέτοιων συστημάτων ή περιμένουμε κάποιος «σοφούς» να κατηφορίσουν από την Ακρόπολη και κάθε Ακρόπολη του κόσμου; Καθαρές και απλές κουβέντες: οι λύσεις δημιουργούνται, εφευρίσκονται, εφαρμόζονται από ανθρώπους. Επομένως άνθρωποι αναζητούνται με σαφή θέση, ειλικρίνεια, ηθική και δυνατή πρόθεση. Υπάρχουν; Προφανώς αλλά μακριά από μεγαλοστομίες ή κρίσεις «μεγαλο-σωτήρων». Είναι παντού, στην διπλανή πόρτα, την θέση εργασίας και την επόμενη βάρδια, στους άνεργους και κυρίως στους νέους. Όσο όμως το ζητούμενο είναι να «ακουμπήσουμε» αντί να απλώσουμε και να ενώσουμε χέρια, δηλαδή να προσπαθήσουμε διαφορετικά, τόσο οι χρήσιμοι και αθόρυβοι άνθρωποι θα «χάνονται» και «αιώνια» θα ψάχνονται.

Ο χρόνος αφηγείται -όσο κι αν είναι δέσμιος- και δείχνει το νόημα της ιστορίας των ανθρώπων και, σε ένα ιδιότυπο ημερολόγιο προκλήσεων, δυνατοτήτων και ευκαιριών, επιζητά την δύναμη και την ανθεκτικότητα των κοινωνιών ως βασική προϋπόθεση επιβίωσης αυτών στο μέλλον. Τα πολιτικά αφηγήματα ή τα face news σε θεατρική ή άλλη μορφή σε μια δημοκρατία με τόσο προβληματική την αυτονομία της πολιτικής αλλά και του κράτους από συμφέροντα, η οποία έχει επιπλέον καταστεί ευάλωτη σε «ολοκληρωτικές» συμπεριφορές, και εξαρτημένα ΜΜΕ είναι δύσκολο να γραφεί με αλήθεια η ιστορία.

Ωστόσο και ανοιχτά μυαλά και φωτισμένοι, ικανοί άνθρωποι υπάρχουν και επειδή η έξοδος από την κρίση και την παρακμή δεν προκύπτει από τον «γόρδιο» δεσμό της διελκυστίνδας παρελθόντος και μέλλοντος στο καθηλωμένο παρόν, ή με μόνο τα κατά και τις αντιθέσεις, ας σκεφτούμε απλά και πιο αγνά αφού τα «πονηρά» δεν έφεραν λύσεις και ας σηκωθούμε ως κοινωνία για να κάνουμε ξεχωριστό το ταξίδι την καινούρια χρονιά.

Γιατί αν σε κάτι πρέπει να γυρίσουμε στα παλιά χρόνια είναι η ενέργεια των ανθρώπων, η επίγνωση ότι η μάχη για την αντιμετώπιση των δυσκολιών και  των προβλημάτων είναι μέρος του παιχνιδιού της ζωής. Η εφευρετικότητα που μπορεί να πορευτεί μαζί με τον ρεαλισμό γιατί τροφοδοτεί τη δημιουργία, ο σαφής προσανατολισμός στην εργασία -και όχι στο life style- επειδή αυτή αποτελεί προϋπόθεση και στερεή βάση για το μέλλον. Και αυτό πρέπει τώρα να το αποφασίσουμε όσο κι αν είναι δύσκολο να αλλάξουν νοοτροπίες και να αναπτυχθούν συνειδήσεις στην πράξη και όχι τα λόγια!

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017 18:19

Στους καιρούς των Βαρελιών!

 

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος 

Από τα μαζικά κινήματα του 20ου αιώνα στην κρίση του 21ου, τα εθνικιστικά, τους αγανακτισμένους,  τις αντιφάσεις και τις διαψεύσεις, ανήσυχοι, «ήρεμοι», απογοητευμένοι, οργισμένοι ή μελαγχολικοί «πορευόμαστε περιστρεφόμενοι» γύρω από το ερώτημα: υπάρχει πάτος στο βαρέλι; Άλλοτε απαθείς και άλλοτε «επαναπροσδιοριζόμενοι» γίναμε «άνθρωποι στο βαρέλι».

Ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος μας ενημερώνει ότι τα βαρέλια έγιναν στις αρχές της πρώτης χιλιετίας μ.χ. στις Άλπεις. Η χρήση τους στο εμπόριο διαδόθηκε και είναι ευρεία όσο κι αν στο μυαλό μας έρχεται η τιμή του πετρελαίου ή το κρασί. Σε κάθε περίπτωση είναι και μονάδα μέτρησης. Έτσι η χωρητικότητα με πάτο είναι προσδιορισμένη ανάλογα με το μέγεθος του κυλινδρικού δοχείου. Στους μνημονιακούς καιρούς που διανύουμε τρόικα, πολιτικοί και δημοσιογράφοι το «παρουσίασαν» ως μέτρο και μέσο για την θέση της χώρας και των ανθρώπων.

Επομένως και οι προσπάθειες εξόδου από τα μνημόνια προς την «αυτόνομη» χρηματοδότηση από τις αγορές έχουν όρια: δηλαδή για το «νέο-«μετα»-μνημονιακό βαρέλι». Κάποιες διαστάσεις του είναι γνωστές -έως το 2022- αλλά στα μέσα του νέου χρόνου πρόκειται να μάθουμε το σύνολο. Στα μνημονιακά βαρέλια πάντα υπήρχε πάτος και ουσιαστικά οι όποιες προσαρμογές γίνονταν προκειμένου η «ελευθερία» κίνησης της χώρας και των ανθρώπων ναι είναι όπως βόλευε το «εμπόριο» των δανειστών. Η τέταρτη αξιολόγηση ορίζει στην τελική ευθεία τα περιθώρια του νέου βαρελιού που θα μας «παρέχουν». Με δεδομένο ότι το πρόγραμμα δημοσιονομικής εξυγίανσης συνεχίζεται και μετά, το μέγεθος του βαρελιού εξαρτάται από την ελάφρυνση του χρέους και τα κλικ αλλαγής των πραγμάτων στην Ευρώπη αφού προς το παρόν -με την «μείωση» του ρόλου του ΔΝΤ- έχει και την ευθύνη στο τελευταίο στάδιο έως τα μέσα του 2018.

Τώρα σε μια περιοχή που τα «αδιανόητα» είναι παρόντα από την Συρία έως την λωρίδα της Γάζας ή τα ανελεύθερα καθεστώτα, το θρησκευτικό μίσος, ο «θάνατος, η βία, οι διαιρέσεις, τα βασανιστήρια, ο ξεριζωμός ανθρώπων είναι παντού» το γέμισμα κι άλλων «τοξικών» στα βαρέλια, ο αναβρασμός έχει δρόμο.

Όπως έχει μέλλον και η ύπαρξη Paradise αφού πέρα από τις γνωστές λίστες τέσσερις χώρες στην γειτονιά μας, τα Βαλκάνια: Βουλγαρία, Αλβανία, Σκόπια και Ρουμανία διαγκωνίζονται για την υποδοχή της «καθαρής» μεταναστευτικής ροής επιχειρήσεων από την Ελλάδα με απώλειες εδώ αρκετών δις και κάποιων δεκάδων χιλιάδων θέσεων εργασίας και βέβαια με συνέπεια την «παραμονή και αποθήκευση της άλλης μετανάστευσης», δηλαδή των «βρώμικων» βαρελιών. Η πολιτική των πολιτικών αυτής της χώρας δεν μπορεί να σταθεί και αφήνει την χώρα να εξελίσσεται σε σκουπιδότοπο για τα βρώμικα βαρέλια, με κάθε συνέπεια, στο όνομα μιας δήθεν ανθρωπιστικής αντίληψης που όμως δεν περιλαμβάνει τους ίδιους τους πολίτες της.

Στο τοπίο αυτό η πολιτική/οί μας συνεχίζει/ζουν να σπάνε αμφορείς και  οι άνθρωποι προσπαθούν να αναπνεύσουν τα Χριστούγεννα αφού στο βαρέλι δεν έχουν χώρο όσο κι άν οι ευχές κάθε λογής «ηγεσίας και αρχής» φτάνουν σε όλους ενιαία και τυπικά εφόσον είναι πλέον ψηφιοποιημένες. Ας ευχηθούμε τα επόμενα τουλάχιστον να μην το έχουν ερμητικά κλειστό και σφραγισμένο, να επιτρέπουν χώρο για αξιοπρεπή επιβίωση και ζωή. Και το κυριότερο η χώρα και οι άνθρωποι να έχουν δυνατότητα να κινηθούν, να σηκωθούν μήπως και καταφέρουμε το άλμα: να βγούμε από τα εναλλασσόμενα μνημονιακά βαρέλια!

Δευτέρα, 18 Δεκεμβρίου 2017 11:37

Αθήνα…Ο κάδος των σκουπιδιών ανοιχτός…

Γράφει ο Γιώργος Αθανασιάς

Αθήνα… Πλατεία Αττικής… Τετάρτη πρωί… Ώρα ένδεκα… ένδεκα κα μισή… 

Ο κάδος των σκουπιδιών ανοιχτός… 

Μπροστά του ένας ασπρομάλλης κύριος, κάτι περισσότερο από ογδόντα χρονών, στράγγιζε ένα στραγγισμένο τενεκεδένιο δοχείο λαδιού. Τα χέρια του έτρεμαν, τα πόδια του ήταν ανήμπορα να τον κρατήσουν ορθό, όμως αυτός επέμενε. Το στράγγιζε μέσα σ’ ένα ποτηράκι πλαστικό. 

Εγώ τον κοίταξα –του την έκανα τη χάρη αυτή –κι έπειτα… έπειτα έφυγα βιαστικά. Και γιατί να καθίσω; Σάμπως μου ήταν γνωστός; Έπειτα… έπειτα εγώ βιαζόμουνα… Έπρεπε να χαζέψω στις βιτρίνες, να χαρώ τα λαμπιόνια, να ψωνίσω κιόλας, γιατί πρέπει να γιορτάσω μεγαλόπρεπα τα Χριστούγεννα.

Αθήνα… Ανάμεσα Αττική και Βικτώρια… Τετάρτη μεσημέρι… Ώρα δώδεκα παρά λίγα λεπτά… Τρίτο βαγόνι του ηλεκτρικού… «Από το υστέρημά σας θέλω να μου δώσετε κάτι…! Δεν έχω ούτε να φάω, ούτε να πιω…! Και στέγη δεν έχω για να κοιμηθώ…! Λυπηθείτε με, άνθρωπος είμαι κι εγώ…!», φώναζε, ζητιανεύοντας, ένα ανθρώπινο ερείπιο… παρακαλούσε ένα κατάντημα της ζωής νεανικό. Όμως εγώ καμώθηκα, πως δεν άκουσα, γιατί… γιατί δεν ήταν δικό μου παιδί. Έπειτα… έπειτα, είπαμε, βιαζόμουνα. Έπρεπε να προφτάσω τα ψώνια, να χαζέψω στις βιτρίνες, να χαρώ και τα λαμπιόνια. Βλέπετε, έπρεπε να ετοιμαστώ για του Χριστού τη γέννηση και για των γιορτών τον ερχομό.

Αθήνα… Λίγο πριν το ξενοδοχείο «ΤΙΤΑΝΙΑ»… Βραδάκι… Ώρα έξι… έξι και μισή…

Ο κάδος των σκουπιδιών ανοιχτός… 

Μια ρακένδυτη, αλλά όμορφη και συμπαθητική κυρία, ήταν δεν ήταν τριάντα πέντε χρονών, έψαχνε μες στα πεταμένα σκουπίδια, λες και γύρευε να ’βρει, πριν δύσει ο αποσπερίτης, πετράδια πολύτιμα και χρυσάφια ατόφια. Όμως δεν γύρευε πετράδια κι ούτε έψαχνε για χρυσάφι. Κάποια ψίχουλα γύρευε ή ένα κομμάτι μουχλιασμένου ψωμιού. Να ταΐσει την κόρη της ήθελε, που έλιωνε στο κλάμα, ζητώντας επίμονα φαγητό. Όμως, εγώ κοίταξα με συμπάθια το «ελαφάκι», που άλλαζε χρώματα στην βιτρίνα απέναντι, και προσπέρασα. Δεν έδωσα σημασία. Και για ποιο λόγο να έδινα σημασία, αφού ούτε η γυναίκα μου ήταν, ούτε έκλαιγε από την πείνα το δικό μου παιδί; Έπειτα… έπειτα, ήθελα να προφτάσω. Έπρεπε να ετοιμαστώ. Σε λίγες μέρες, περιμένω το Θεό της αγάπης να έρθει και της μακρινής Βηθλεέμ τον νεογέννητο Χριστό.

Καλή σας μέρα και καλή εβδομάδα… Εβδομάδα γεμάτη προετοιμασίες, αλλά και ευαισθησία… 

Ευαισθησία απέναντι στους ανθρώπους, που έχουν την ανάγκη μας, γιατί τους φέρθηκε σκληρά η ζωή και που δεν τους «έσωσαν» ακόμα της Πατρίδας μας οι «ΣΩΤΗΡΕΣ»…

 

Κυριακή, 10 Δεκεμβρίου 2017 21:13

Πόσο ακόμη ο χορός των ελεφάντων;

 

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Πολλοί αναγνωρίζουν ότι η κοινωνικοοικονομική και γεωπολιτική πραγματικότητα για την χώρα και την Ευρώπη είναι «κατάλληλη» για επανεκκίνηση.

Η τεχνητή «μείωση» της έντασης στις αξιολογήσεις δεν σημαίνει ούτε υποχώρηση στην εγκατάσταση μνημονιακών μέτρων και περικοπών ούτε χαλάρωση στο μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα των δανειστών. Πόσο εξαιρετικές είναι όμως οι ευκαιρίες με τον χορό των ελεφάντων που «εγκατέστησε» η κρίση; Άλλο «πολιτική κρίσης» και άλλο πολιτική εξόδου. Η δεύτερη και ουσιαστική απαιτεί με καθαρό τρόπο, πρώτον: να έχεις φωνή, δεύτερον: να ακουστεί, τρίτον: να είναι ριζωμένη στις αξίες της ελευθερίας, στις τέχνες και τις επιστήμες, να ανοίγει το μέλλον ευημερίας και ειρήνης των λαών. Πώς να επανεκκινήσουμε την ενσωμάτωση των πολιτικών στην πρόοδο; Ίσως αρκετά πρέπει να κάνουμε διαφορετικά από το παρελθόν, χωρίς όμως να επιστρέψουμε σε αυτό.

 Η ανταπόκριση στις κοινωνικές προσδοκίες σημαίνει να υπάρξει εγγύηση για την ασφάλειά τους, να υπάρξουν αποτελεσματικοί μηχανισμοί μείωσης των ανισοτήτων έως ρύθμισης της μεταναστευτικής πίεσης, να προχωρήσει μια νέα οικονομία.

Οι ατελείωτες συζητήσεις, η αμηχανία και ο αδιάκοπος πολιτικός προβληματισμός δεν είναι πιθανά η πιο «αποτελεσματική μέθοδος». Ο «παραλογισμός» στην ανάδειξη των «πολιτικών» και άλλων κρίσιμων προβλημάτων στην ατζέντα της δημόσιας σφαίρας -από τα αντιπλημμυρικά έως την Υεμένη- καλά κρατεί και θυμίζει το γνωστό: «γύρω, γύρω όλοι και στη μέση ο Μανόλης, όλοι κάθονται στη γη κι ο Μανόλης στο σκαμνί...».

Τρεις τομείς είναι για την χώρα και την Ευρώπη η βάση επανεκκίνησης για πραγματική πρόοδο:

- Για την ασφάλεια και την άμυνα είναι ώρα για νέο «εθνικό δόγμα» με ευρεία συνεννόηση,συνεργασία και συμφωνία στην Ευρώπη χωρίς να οικοδομήσουμε πολυδαίδαλες διαδικασίες ή πολύπλοκες διπλωματικές και άλλες δομές. Γιατί η Ευρώπη είτε πάει μπροστά με σημαντικά βήματα πολιτισμού είτε κινδυνεύει να οδηγηθεί πίσω με την βία να «πρωταγωνιστεί».

- Να λυθούν οι αμφίβολες «οικονομικές πολιτικές» της ασφυκτικής λιτότητας, της υπερφορολόγησης εδώ, να «επανασυγκροτηθεί» ταχύτατα η ευρωζώνη: με διακυβέρνηση του ενιαίου νομίσματος -τα μέσα και εποπτεία του, να καταλήξουμε σε έναν οδικό χάρτη για σύγκλιση φορολογικών συστημάτων με καθορισμένο χρονοδιάγραμμα. Και βέβαια η δημιουργία ενός ισχυρού, κοινού, ευρωπαϊκού οργανισμού για την έρευνα και ανάπτυξη, εισαγωγή στην παραγωγή της τεχνολογίας- "breakthrough"-είναι εκ των ουκ άνευ.

- Τέλος, η αντιμετώπιση των μεταναστών - ή η χορήγηση ασύλου και οι όροι- επιβάλλει όχι μόνο αλληλεγγύη στα λόγια αλλά και προσαρμογή στα δεδομένα και την μεσο-μακροπρόθεσμη πίεση με περισσότερο κοινές αρχές και κανόνες.

Από την «δημιουργική» λογιστική στην καταστροφή και τώρα στην «δημιουργική» ασάφεια στην χώρα και την Ευρώπη, δηλ. στην μουσική για τους «ελέφαντες στο σπίτι μας», δεν προκύπτει αρμονία βηματισμού και αρτιότητα πορείας που να επαναφέρει την ανάπτυξη με δικαιοσύνη και να αποκαθιστά την κοινωνική -και όχι μόνο- συνοχή σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.

Πέρα λοιπόν από διαιρέσεις σε εθνικό ή ευρωπαϊκό επίπεδο όσο πιο γρήγορα τροχοδρομήσουμε ένα σύγχρονο τρένο τόσο πιο καλό ταξίδι για το μέλλον της χώρας και της Ευρώπης μπορεί να ξεκινήσει. Και εδώ πρέπει να τεθεί η πρόκληση με ελευθερία επιβίβασης άμεσα και στην αφετηρία δηλαδή στη νέα ευρωπαϊκή, επίκαιρη και σύγχρονη συνθήκη που η χώρα μας έχει κάθε λόγο και «νομιμοποίηση» -από την εμπειρία και την θέση της- να ανοίξει με δυνατή και ενιαία φωνή και ισχυρή πρωτοβουλία!

 

Κυριακή, 03 Δεκεμβρίου 2017 08:58

Το «πολύ» του «τίποτα»!

Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

 Καλά τα λόγια και οι «σταυροφόροι» κατά της διαφθοράς αλλά η Ελλάδα κινείται κάτω από την βάση. Στην τελευταία καταγραφή βρεθήκαμε στην 69η από την 58η θέση σε σύνολο 168 χωρών. Η τελευταία συζήτηση στην Βουλή αναδεικνύει και το πρόβλημα της μεγαλο- ή μικρο- διαφθοράς: το χέρι της πολιτικής, των υφιστάμενων πολιτικών, παντού. «Δημοσιογραφία» που ανάλογα σε ποιόν πρόσκειται γράφει, πολίτες που παρακολουθούν αντί να παρεμβαίνουν και να επαγρυπνούν, ποικιλώνυμοι θεσμοί που κοιμούνται. Και βέβαια και η διεθνής διαφθορά είναι πιο διαδεδομένη αλλά μην τα αποδώσουμε όλα σε αυτήν στην επόμενη «αρρένα» για την φοροδιαφυγή.

Η αλήθεια είναι ότι παραμένουμε στάσιμοι ως προς τη βελτίωση κανόνων, θεσμών, ποιότητα και εκσυγχρονισμό νομοθεσίας και δημόσιων μηχανισμών όταν το οικονομικό έγκλημα εξελίσσεται. Παρότι αναγνωρίζεται η διαβρωτική και επικίνδυνη διάσταση του ή η αιτία για το μέγεθος της κρίσης που βιώνουμε -ειδικά στην απώλεια ή κακή χρήση πόρων σε άμυνα, εξοπλισμούς, δημόσια έργα, ιατροτεχνολογία, φάρμακα- η στρατηγική και η οργάνωσης της πρόληψης, αποτροπής, αντιμετώπισης ήταν και παραμένει μερική, εφήμερη και ασυνεχής. Αν και θάπρεπε να συναντά την ενιαία, καθολική βούληση και συμφωνία του πολιτικού δυναμικού τουλάχιστον επί του πλαισίου διαφάνειας και διαχείρισης, διάθεσης των πόρων παρά τις διαφορετικές απόψεις για την κατεύθυνση,  η οποία κρίνεται τελικά από τον λαό. Η Διαύγεια ήταν ένα σοβαρό μέτρο αλλά με την μέθοδο των εξαιρέσεων και των διαδικαστικών πρακτικών (κάτι ανάλογο που έγινε με το ΑΣΕΠ) ατόνησε και έχασε την δυναμική της.

Παράλληλα στο πεδίο της κοινωνικής δικαιοσύνης βρισκόμαστε στην τελευταία θέση μεταξύ των 28 της Ευρώπης, σύμφωνα με την έκθεση του Bertelsmann Stiftung, και μάλιστα σταθερά τα τελευταία χρόνια, ενώ έπρεπε εξαιτίας της κρίσης κάποια πράγματα να διορθωθούν άν όχι να αλλάξουν ριζικά. Ενώ πέρα από την ανεργία, που μαζί με την Ισπανία συνεχίζουμε τον πρωταθλητισμό, στην λειτουργία της αγοράς εργασίας το 35,6% του πληθυσμού το 2016 (3,8 εκατ. άνθρωποι) -με αντίστοιχο ποσοστό στην ΕΕ στο 23,4% κάτω από τα επίπεδα του 2008 που ήταν 23,7- είναι στον κίνδυνο φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού. Και δυστυχώς μεγάλο το ποσοστό νέων και παιδιών, όπου είναι χαρακτηριστικό η μη βελτίωση στον τομέα της παιδείας όπως στις περισσότερες χώρες, με αποτέλεσμα να αυξάνεται το ποσοστό των μαθητών που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν στο σχολείο.

Οι πολίτες μπορεί στις έρευνες να καταγράφουν την αίσθηση -πάνω από 75%- ότι η χώρα πορεύεται σε λάθος κατεύθυνση αλλά η κινητικότητα στο πολιτικό ή κοινωνικό επίπεδο είναι, αν όχι ανύπαρκτη, σίγουρα κατώτερη των προκλήσεων. Και βέβαια αν δεν μετατραπεί η αίσθηση σε γνώση, συνείδηση και ενέργεια, κάτι που δεν εξαντλείται -ή δεν πρέπει- στο παιχνίδι των εκλογών και των ποσοστών, είναι πιθανό οι χθεσινές, σημερινές ελίτ ή παρόμοιας νοοτροπίας στο μέλλον να αναπαράγονται και μαζί τους οι αρνητικές και επώδυνες καταστάσεις.

Έτσι είτε «αυτά που γίνονται ή δεν γίνονται και θα γίνουν» στο γνωστό μότο του μικροδιπολισμού -που «εκλιπαρεί» ο ένας τον άλλον να πάψει να κάνει ή να κάνει-δεν αρκούν πια. Το επαναλαμβανόμενο: ναι, ναι ή όχι, όχι είναι «ρουλέτα» που πάντα η χώρα και ο λαός, η κοινωνία χάνουν. Κυρίως δεν συγκροτούν ενότητα, κοινωνικοπολιτική συμμαχία και δύναμη προόδου που περισσότερο από ποτέ χρειαζόμαστε σήμερα!

 

Παρασκευή, 01 Δεκεμβρίου 2017 19:31

Το συνέδριο και το μέλλον της Αυτοδιοίκησης

 Γράφει ο Βασίλειος Φ.Φωτάκης*

Αυτές τις μέρες, στα Γιάννενα, διεξάγεται το ετήσιο τακτικό Συνέδριο της ΚΕΔΕ ( 30 Νοεμβρίου έως τις 2 Δεκεμβρίου).  Όσοι δηλώνουμε ενεργοί στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, αφουγκραζόμενοι τις ανησυχίες αλλά και τα προβλήματα των κατά τόπους κοινωνιών που υπηρετούμε συμμετέχουμε στοχεύοντας σε μια ολιστική αναβάθμιση της Δημόσιας διοίκησης, ενδυναμώνοντας τον θεσμικό ρόλο της Τοπικής αυτοδιοίκησης.

 Οι επικείμενες αλλαγές στην διοικητική δομή της χώρας και δη αυτών της ΤΑ αναφέρονται σε "ευρύτερες αλλαγές" στο χωροταξικό του Καλλικράτη. Μεταξύ άλλων, την αλλαγή του εκλογικού συστήματος αναδείξεως των δημοτικών και περιφερειακών συμβουλίων, τη μείωση της διάρκειας της θητείας των οργάνων της τοπικής αυτοδιοίκησης, τη θεσμοθέτηση τοπικών δημοψηφισμάτων και τη δημιουργία "συμβουλίων γειτονιάς" με διευρυμένες αρμοδιότητες κλπ. Τα προβλήματα του εκσυγχρονισμού της ΤΑ δεν λύνονται όμως μόνο με αλλαγές στις πολιτικές και οργανωτικές δομές. Η κύρια διαπίστωση είναι ότι πρέπει να ξεκαθαριστούν οι αρμοδιότητες μεταξύ των διακριτών επιπέδων εξουσίας. Χρειάζεται αναδιάρθρωση ολόκληρου του διοικητικού συστήματος με αξιοποίηση των σχετικών εμπειριών και γνώσεων και υπό την επιμέλεια διαβούλευσης με την Αυτοδιοίκηση.

 Η σημερινή Δημόσια Διοίκηση αποτελεί τον κυριότερο περιοριστικό παράγοντα για την πρόοδο της Χώρας και χρειάζεται επιτακτικά μια Συνταγματική αναθεώρηση.

 Για να γίνει μια ουσιαστική μεταρρύθμιση στην αυτοδιοίκηση με ανακατανομή και αποκέντρωση πόρων και αρμοδιοτήτων, πέραν της κοστολόγησης απαιτούνται η συνεργασία και ο διάλογος θεσμικών και κοινωνικών φορέων. Ταυτόχρονα για να διατίθεται κανονιστική αυτονομία πρέπει η κρατική εποπτεία να μην εμποδίζει την ελεύθερη πρωτοβουλία και δράση της. Είναι αδιανόητο σήμερα να υπάρχει θεσμός αποκεντρωμένης διοικήσεως και να επιχειρείται και τοποθέτηση διοικητικών Γραμματέων στους Δήμους και στις Περιφέρειες.

Απαιτείται επίσης μια σειρά από διευθετήσεις σε προβλήματα που αφορούν τη λειτουργία των Δήμων και Περιφερειών, [π.χ. φορολογική αποκέντρωση,  καταστατική θέση των αιρετών, διακριτές σχέσεις και συνεργασία μεταξύ ‘Α και Β' Βαθμού Αυτοδιοίκησης, νέα γενιά παρακρατηθέντων, μεταφορά αρμοδιοτήτων στην Τ.Α., απουσία προτάσεων για τα μείζονα ζητήματα που απασχολούν την Ελληνική οικονομία και κοινωνία,(όπως ο ρόλος της Τ.Α. στον σχεδιασμό και την εφαρμογή της κοινωνικής και της μεταναστευτικής πολιτικής)].  Οι Πόλεις μπορεί να αποτελέσουν τους μοχλούς ώθησης της τοπικής οικονομίας, της εξωστρέφειας, της πράσινης οικονομίας αλλά και πόλους για την επίτευξη της κοινωνικής συνοχής

Η διατήρηση όμως της κοινωνικής συνοχής σε εθνικό επίπεδο που επετεύχθη στη διάρκεια της κρίσης από την ΤΑ δεν είχε στη διάθεσή της αρμοδιότητες και πόρους για να μπορεί να την διασφαλίσει περαιτέρω. Στην Τ.Α. άρα πρέπει να μεταφερθεί πλήθος εκτελεστικών δραστηριοτήτων του κράτους, ενώ στις κεντρικές υπηρεσίες να παραμείνουν ο επιτελικός σχεδιασμός και ο έλεγχος. Δεν πρέπει να αποτελεί με απλά λόγια εκτελεστικό μηχανισμό της κεντρικής κυβέρνησης υλοποιώντας τις αποφάσεις της, αλλά έναν θεσμό διαμόρφωσης τοπικού συστήματος προτεραιοτήτων αυτόνομο.

Πρέπει να κατακτήσει ένα αυτόνομο ρόλο διαμόρφωσης της καθημερινής πολιτικής και των προτεραιοτήτων για το χώρο ευθύνης της, που να βασίζεται σε μια κεντρική πολιτική αποκέντρωσης, αποφάσεων και πόρων.  Η θεσμοθέτηση της απλής αναλογικής ως πρωτεύων,  χωρίς να ληφθούν υπόψη οι ανησυχίες του αυτοδιοικητικού κόσμου, ας λάβουμε υπόψη ο,τι  δεν ενισχύουν την εύρυθμη λειτουργία των δήμων απλά συντηρούν δια μέσω τις πολιτικής τους επιβίωσης μειοψηφικές δυνάμεις.  

 Επικεντρώνω την αναγκαιότητα μιας αυτοδιοικητικής μεταρρύθμισης με γνώμονα τις αρχές της εγγύτητας, της επικουρικότητας, της εδαφικής και της κοινωνικής συνοχής και λαμβάνοντας υπόψη την Ελληνική και Ευρωπαϊκή πραγματικότητα για πολύ-επίπεδη διακυβέρνηση.

Οι αναγκαίες προσαρμογές που θα λειτουργήσουν ως καταλύτης κοινωνικής αλλαγής θεωρώ εντοπίζονται: στο πολιτικό σύστημα, στο διοικητικό σύστημα, στο σύστημα κατανομής πόρων και στο σύστημα κατανομής αρμοδιοτήτων μεταξύ των επιπέδων διοίκησης και είναι αναγκαίες για τη λειτουργικότητα, την ευελιξία και την αποδοτικότητα της όποιας νέας μεταρρύθμισης.

  *  Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Αγρινίου

Σάββατο, 25 Νοεμβρίου 2017 20:10

Ένα πρωινό στο χωριό μου

 

Γράφει η Χαρά-Χαρίκλεια Βλαχάκη

Κάποια Χριστούγεννα πήγα να κάνω γιορτές στον Τριπόταμο με τους γονείς μου.Αυτές οι μέρες, είναι πολύ πιο όμορφες όταν τις περνάς στο χωριό με τους δικούς σου ανθρώπους...στο σπίτι που γεννήθηκες...εκεί που πίστευες μικρή στα παραμύθια, στα καλικαντζαράκια, στον Άγιο Βασίλη.. 

Έμεινα καμιά εβδομάδα...ένα πρωινό αν και έκανε αρκετό κρύο αποφάσισα να πάω στην Φτερόλακα...στην κορυφή του κάτω Τριποτάμου!Μια μεγάλη λάκα γεμάτη με φτέρες και στη μέση ένα αστραποκαμένο δέντρο.

Ντύθηκα κατάλληλα και άρχιζα να ανηφορίζω..δεν είναι μακριά σε κανένα τεταρτάκι θα έφτανα....Προς τα πάνω κοίταζα μόνο τον δρόμο και πότε θα φτάσω...κοίταζα τις πέτρες κι αναρωτιόμουν πόσες από αυτές μου μάτωσαν τα καλάμια πέφτοντας μικρή....ανηφόρα, κρύο, λίγο λαχάνιασμα και τελικά έφτασα!Πόση ομορφιά και πόσες αναμνήσεις από τα παιδικά μου χρόνια...οι εκδρομές από το σχολείο...τα παιχνίδια, οι κατσίκες μας...

Από εδώ βορειοανατολικά βλέπω την πλευρά της Ευρυτανίας που δεν φαίνεται από το χωριό..το Καυκί, την Φτερόλακα , τις στροφές του δρόμου για την Φραγκίστα, το Τρίκορφο...μετά γυρίζω από την άλλη πλευρά...Η απεριόριστη θέα προς την Αιτωλοακαρνανία...η λίμνη...οι οκισμοί του χωριού..είναι τόσο διαφορετική η όλη εικόνα από δω πάνω! Μοιάζει με ζωντανό πίνακα ζωγραφικής!

Δεν θα άλλαζα το χωριό μου με κανένα μέρος του κόσμου...ας είναι φτωχό, ας ερήμωσε το μισό....είναι φωλιασμένο μέσα μου και τίποτε δεν μπορεί να το βγάλει...Κοιτάζω τα σπίτια του χωριού μου...σε κάποιες αυλές οι νοικοκυρές άπλωσαν τα σκεπάσματα να αεριστούν... αν και γιορτές πολλά σπίτια κλειστά...το καταλαβαίνεις από τα τζάκια τους που δεν καπνίζουν...όπου υπάρχουν άνθρωποι υπάρχει και καπνός....πριν από χρόνια όλα τα τζάκια των σπιτιών κάπνιζαν..... Θεέ μου! Πόση αγαλλίαση νιώθω που το τζάκι στο πατρικό μου καπνίζει!

Κοιτάζω τον καπνό για κάμποση ώρα λες και είναι κάτι ξεχωριστό....σαν κάτι που το βλέπω για πρώτη φορά...αισθάνομαι το όμορφο μήνυμα ζωής που μου περνάει!

Ναι ! Σημάδι ζωής των δικών μου αγαπημένων ανθρώπων!Νιώθω ένα σφίξιμο στο στομάχι μου...οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα αρχίζουν να με κυριεύουν όπως πάντα....νοσταλγία, συγκίνηση, ομορφιά, λύπη, χαρά....όλα μαζί λες και κάνουν πόλεμο μέσα μου ποιο είναι πιο δυνατό, ποιο θα επικρατήσει, ποιο θα με λυγίζει..Ο αέρας εδώ πάνω ...ξυρίζει. Κρυώνω αλλά δεν θέλω να κατέβω...δεν χορταίνω να κοιτάζω το χωριό μου...δεν το χόρτασα ποτέ....ίσως αν ζούσα εδώ να μην ένιωθα τόσο έντονη επιθυμία...αλλά πως γίνεται όταν αγαπάς κάτι τόσο πολύ να το χορτάσεις όσο κι αν το ζεις καθημερινά?..πόσο μάλλον όταν το βλέπεις στην χάση και στην φέξη....

Ο μπάρμπα-Λάμπρος που γύριζε από τις γίδες του διέκοψε τις σκέψεις μου...χαιρετούρες, χρόνια πολλά, τα τυπικά καλώς ήλθες κ.τ.λ.Μέχρι να κατέβουμε αμέτρητες φορές μου ερχόταν να τον ρωτήσω αν χόρτασε τόσα χρόνια που ζει εδώ το χωριό μας...θα με περάσει για τρελή ..άστο έλεγα από μέσα μου...

Μα πως μπορεί κάποιος να χορτάσει το χωριό που γεννήθηκε και μεγάλωσε?Η κάθε μέρα του είναι διαφορετική, ακόμα και οι άνθρωποι αλλάζουν...από παιδιά γίνονται ενήλικοι, μετά γέροι και μετά διαβαίνουν ένας-ένας με την σειρά τους...τα δέντρα στις αυλές μεγαλώνουν, τα σοκάκια γίνονται αυτοκινητόδρομοι, οι πέτρινες σκεπές κοκκινίζουν από τα κεραμίδια...οι εποχές αλλάζουν ....αυτό που δεν αλλάζει είναι η αγάπη σου γι αυτόν τον τόπο και ότι υπάρχει πάνω σ' αυτόν....

Τα πάντα του χωριού σου μοιάζουν πιο νόστιμα, πιο όμορφα, πιο ευχάριστα, πιο συμπαθητικά...από τους ανθρώπους, τα νερά των πηγών, τα χόρτα των χωραφιών, τους καρπούς των δέντρων, όλα μα όλα είναι υπέροχα!!!!!!Η αγάπη για το χωριό σου είναι εθισμός, δεν περνάει εύκολα αλλά και γιατί να περάσει? Κάπου -κάπου πονάς, δακρύζεις, νοσταλγείς...ε και? 

Έτσι είναι η κάθε είδους αγάπης, μας πονάει , μας ματώνει .....αλλά την θέλουμε.....

 

 Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρος

Μια ευρύτερη επισκόπηση, χωρίς την γνωστή αντιπολιτευτική ή κυβερνητική η μιντιακή συνήθη φλυαρία, δείχνει ότι η ταχύτητα μεταβολής του περιβάλλοντος της χώρας ή της Ευρώπης αναδεικνύει νέες στρατηγικές απειλές και κινδύνους.

Οι ανακατατάξεις που συμβαίνουν στον κόσμο αναμφίβολα επηρεάζουν την χώρα, την Ευρώπη, δηλαδή τα συμφέροντά και τις ιδέες του Ευρωπαϊκού χώρου και της Ελλάδας ως μέρους της αλλά και ως ξεχωριστής οντότητας. Η διεθνής τάξη που μέχρι σήμερα γνωρίσαμε καταρρέει, τα τετελεσμένα γεγονότα καθώς και η κλιμακούμενη περαιτέρω βία, αναλαμβάνουν τα έθιμα και τους κανόνες μιας διεθνούς κοινότητας που διαμορφώνεται και η οργάνωση της οποίας είναι υπό αμφισβήτηση.

Μπροστά στα μάτια μας ο αγώνας για εξουσία ξεδιπλώνεται παντού και οι ανταγωνισμοί κάθε είδους είναι ισχυρότεροι από ποτέ. Αυτή η νέα συνθήκη στην οποία όλοι οι λαοί εθίζονται σταδιακά και αποδέχονται σιωπηρά -στο πλαίσιο μίας δήθεν ρεαλιστική θεώρησης- αφορά όλους του τομείς. Και δυστυχώς συμπεριλαμβάνονται και οι εξοπλισμοί, ο στρατιωτικός τομέας με όλο και πιο εξελιγμένα όπλα μαζικής καταστροφής.

Από το βάθος των ωκεανών, με τα υποβρύχια καλώδια να κυκλοφορούν πληροφορίες, να επικοινωνούν, να μεταφέρουν εξαγωγές και προμήθειες οι δυνατότητες είναι μαζί με τα προβλήματα, την εξέλιξη στρατηγικών εκφοβισμού, ελέγχου και επιρροών στις κοινωνίες, σε κρίσιμες περιοχές του πλανήτη.

Η πρόκληση τίθεται στην «κρυμμένη» επίθεση με νέες μορφές διφορούμενου πολέμου σχεδόν σε όλα τα πεδία: πολιτικά, οικονομικά και σε όλες τις διαστάσεις: εθνική, περιφερειακή, παγκόσμια και στον κυβερνοχώρο. Τα προβλήματα που προκαλούνται από αυτές τις ανταγωνιστικές, επιθετικές και αδιαφανείς συμπεριφορές -σε όλο το φάσμα που εκδηλώνονται- φέρνουν σχέσεις και καταστάσεις σε τεντωμένο σχοινί και υπονομεύουν δημιουργικές συνυπάρξεις και οράματα, συχνά πριν ακόμη σχηματοποιηθούν -ιδιαιτέρως στη συνείδηση των νεώτερων γενεών.

Όλα τα χαρακτηριστικά του πολέμου είναι αναγνωρίσιμα και απαιτείται το σωστό οπλοστάσιο για να αντιμετωπισθούν. Η προάσπιση των συλλογικών και ατομικών δικαιωμάτων, των γενικών εργασιακών και κοινωνικών συμφερόντων επιζητούν πιο επαρκείς πολιτικές πλέον για την χώρα και την ήπειρο και, δεδομένης της σκλήρυνσης του παγκόσμιου περιβάλλοντος, χρειάζονται πιο ισχυρά, αποτελεσματικά και ολοκληρωμένα εργαλεία, για την υπεράσπιση και προαγωγή των δημοσίων συμφερόντων. Αυτό όμως σημαίνει -κατ’ αρχάς- σαφήνεια προσανατολισμού και στρατηγικής επιλογής. Αλλά στη βάση χρειάζονται συνείδηση της ιστορικής στιγμής και γνώση της ιστορίας καθώς και γονιμότητα αξιών έτσι ώστε να αποκτήσουμε πιο δραστήριο παρόν, ικανό να οδηγήσει με αξιοπιστία και βεβαιότητα για ένα ανθρώπινο βιώσιμο αξιοπρεπές αύριο.

Αυτή η επιλογή προϋποθέτει ένα νέο πνεύμα συλλογικότητας, μία σαφή τοποθέτηση υπέρ της αξίας και της ανάγκης στήριξης της κοινωνίας και της συνοχής της. Αυτό πρέπει να δηλώνει καθαρά και δεσμευτικά ότι σχεδιάζουμε στρατηγικά, με προσοχή και συναίσθηση της ευθύνης, για τη δική μας γωνιά και οντότητα και δεν υλοποιούμε απλώς αποφάσεις άλλων. Εντάσσουμε την χώρα μας στο ευρωπαϊκό σύνολο αλλά προασπίζουμε ταυτόχρονα την ταυτότητά της και το δικό της μέλλον.

Η πολλαπλή και όχι η μονοδιάστατη φιλοδοξία για αληθινή ευημερία και η οικοδόμηση μια ενεργούς κοινωνίας πολιτών να αναγράφεται σαφώς ως κινητήριος δύναμη για πράξεις υλοποίησης οραμάτων τα επόμενα χρόνια. Οι πολίτες πρέπει βγούν από την ιδιώτευση, να απλώσουν, να βρούν τα τεντωμένα «χέρια» των κοινών στόχων, των δεσμών των λαών, να εξασφαλίσουν τις ισορροπίες επί του σχοινιού, να προχωρήσουν με ευθύνη στο μέλλον!

Σελίδα 1 από 10

Επικοινωνήστε μαζί μας στο vimapoliti@gmail.com ή απευθείας στην φόρμα επικοινωνίας

Please, enter your name
Please, enter your e-mail address Mail address is not not valid
Please, enter your message